https://virgool.ir/feed/@shohadamarvdashtشهیدان از نفس افتادند تا ما از نفس نیفتیم، قامت راست کردند تا ما قامت خم نکنیم، به خاک افتادند تا ما به خاک نیفتیمfa2026-11-11 15:23:44https://files.virgool.ir/upload/users/3141012/avatar/wtOEk6.pnghttps://virgool.ir/@shohadamarvdashthttps://virgool.ir/@shohadamarvdasht/شهید-پاسدار-محمد-مصطفی-پور-haqlmoidjld6شهید محمد مصطفی پور فرزند علیرضاتاریخ شهادت:۱۴۰۴/۳/۳۰محل شهادت:شیرازتاریخ تولد:۱۳۸۰/۵/۲۵محل تولد: شیراز درباره شهید:پاسدار شهید عضو بسیج منتظران مهدی و کمیته خادمین الشهداء شهرستان مرودشت بود. خادم اهل بیت(ع) ومدافع وطن در سالهای کودکی شور و اشتیاق عجیبی به سید الشهداء داشت محمد به مرور زمان پا به جهاد گذاشتدر یادمان عملیات والفجر۴ کردستان شهید محمد مصطفی پور گلزار شهدا مرودشت شهید محمد مصطفی پور شهید محمد مصطفی پور در حرم امام رضا(ع)شهید محمد مصطفی پور در غروب فکهشهدای مرودشتشهدای مرودشتWed, 29 Oct 2025 00:43:25 +0330https://virgool.ir/@shohadamarvdasht/شهیدپاسدارسعیدشعبانی-ew4gc85bpssdلباس پاسداریبیوگرافی کوتاهپاسداری از جنس نور، ایثار و علم در چهارم دی‌ماه ۱۳۷۹، شهر شیراز میزبان قدوم مبارک کودکی شد که نامش را سعید گذاشتند. او در دامن خانواده‌ای متدین در مرودشت رشد یافت و در ۳۰ خرداد ۱۴۰۴، با شهادت خود، نامی جاودانه در دفتر عاشقان مکتب ایثار ثبت کرد. شهید سعید شعبانی اهل مطالعه و علم‌اندوزی بود و در همین مسیر، به درجه مهندسی برق نیز دست یافته بود، نشان از روح کنجکاو و پویای او در کسب دانش داشت.شهید شعبانی، جانشین فرمانده خادم الشهدا مرودشت بود و چنان دلبسته شهدا بود که دوستانش برای یافتن او، نشانی گلزار شهدا را می‌دادند. کارهای جهادی او در کمک به مستضعفین، زبانزد خاص و عام بود. پاسداری با ابعاد چندگانه تنها یک پاسدار نبود؛ او خادمی بی‌ریا در هیئت‌ها، مراسم اعتکاف و فعالیت‌های فرهنگی بود. حضور سازنده و فعال او در کارهای مردمی، از او یاری دلسوز و همراهی امین برای کودکان و نوجوانان ساخته بود. او در کنار مسئولیت خطیر پاسداری، دغدغه رونق مساجد و هیئت‌ها، ایجاد فضایی فرهنگی و ترویج راه و رسم شهدا را نیز داشت. دوستانش می‌گویند: “هر وقت می‌خواستیم سعید را ببینیم، می‌دانستیم گلزار شهداست؛ آنجا را مأمن و محل قرار خود قرار داده بود.”رازهایی پنهان در قلب یک مادرمادر بزرگوار شهید روایت می‌کند که سعید شبانه‌روز تنها سه ساعت می‌خوابید. همواره در مساجد و مراسمات مذهبی حضور داشت، اما اهل ریا نبود و هرگز از کارهایش سخنی به میان نمی‌آورد. او در کمیته خادمین شهدای مرودشت و پاسدار بود، اما مادرش از بسیاری فعالیت‌های او بی‌خبر بود: “فقط می‌دانستم جذب سپاه شده است. بعد از شهادتش بود که دوستانش مرا مطلع کردند.” وقتی از او می‌پرسیدند کجا می‌رود، با لبخندی مهربان می‌گفت: “مامان خیالت راحت، من می‌دانم چه کاری می‌کنم.” و تنها می‌گفت: “می‌روم هیئت و مسجد، دیگر توضیحی نمی‌داد.”آرزوهای فرهنگی برای آیندهدر وصیت‌نامه شهید شعبانی و قرائن موجود، آشکار می‌شود که او در پی احداث مرکزی فرهنگی برای جذب کودکان و نوجوانان بود. او هر ساله آنان را به اردوهای راهیان نور می‌برد و دغدغه داشت که این نسل بعد از جذب از طریق سفر راهیان نور، به مکانی دسترسی داشته باشند که بتوانند در آنجا تربیت شوند و رشد کنند.آخرین وداع و پیش‌بینی شهادتدر ۲۳ خردادماه، در زمان جنگ ۱۲روزه و همزمان با اولین حمله رژیم غاصب به تهران، سعید خود را با عجله به پادگان رساند. قبل از رفتن گفت: “من باید بروم و کنار رهبر و مردم باشم.” این در حالی بود که تازه از پادگان بازگشته بود. چند روز بعد، روز چهارشنبه، سعید به مدت دو ساعت به منزل می‌آید. مادرش می‌گوید: “ساعت ۱۱ صبح به خانه آمد. انگار آمده بود که به خانواده بگوید مرا حلال کنید، من می‌روم و شهید می‌شوم.” مادر ادامه می‌دهد: “آن روز چهره سعید خیلی نورانی شده بود. در دلم گفتم چقدر سفید شده است. ناهار را درست کرده بودم و سفره را پهن کردم. خواهرهایش هم خیلی اتفاقی آن روز به منزل ما آمدند.” خواهرانش به او گفتند: “سعید، جنگ است، خطرناک است. نرو!” اما سعید تنها لبخند زد. بعد از صرف ناهار، مقابل آینه ایستاد و موهایش را مرتب کرد و آماده رفتن شد. مادرش با آب و قرآن او را بدرقه کرد: “او را از زیر قرآن رد کردم. گفت مامان، من می‌روم شهید می‌شوم. گفتم سعید چه می‌گویی؟ من تو را سپردم به خدا، خدا خودش حافظت است.” سعید با مادر و خواهرانش خداحافظی کرد، سوار ماشین شد و رفت. مادر با بغض می‌گوید: “آب را پشت سرش ریختم. با رفتنش، دلم خالی شد. نمی‌دانستم این آخرین دیدار ماست.”قبل از رفتن، سعید کارت خود را به خواهرش می‌دهد و می‌گوید: “هر کس دینی به گردن من دارد، از این کارت بپرداز.”وعده‌های شهادت با همرزمانیکی از رفقای شهید روایت می‌کند که پس از خروج سعید از منزل، در راه پادگان، سعید و محمدمصطفی پور(از همرزمانش) تماس گرفتند و هر دو گفتند: “ما شهید می‌شویم” و وصیت خود را بازگو کردند.در سال ۱۴۰۲، زمانی که سعید مشغول آماده‌سازی مزار شهید فلاح بود، گفت: “من شهید می‌شوم و مرا در کنار شهید فلاح قرار دهید.” حتی به یکی از فرماندهان خود گفته بود: “شما خبر شهادتم را به مادرم بدهید.”از زبان همرزمانش نیز روایت شده که در چهارشنبه ۲۸ خرداد، وقتی سعید و محمد به پادگان آمدند، جلسه‌ای دوستانه برگزار کردند. وقتی از آنها پرسیده شد چه کسی دوست دارد شهید شود، این دو یار دیرینه دست‌های خود را در هم گره زدند و بالا بردند و گفتند: “شماها متأهلید، ما مجردیم، باید شهید شویم!” فرمانده سعید می‌گوید که سعید همیشه ناراحت بود و غبطه می‌خورد که در زمان مدافعان حرم حضرت زینب (س) سنش کم بود و نتوانست از حریم بی‌بی زینب دفاع کند. زمانی که تازه جذب سپاه شده بود، تمام تلاشش را می‌کرد که به عملیات اعزام شود، اما به دلیل تازه‌وارد بودن، اجازه نداشت. می‌گفت: “حاجی، حالا که نمی‌شود به عملیات بروم، پس اجازه بده برای همکارانم که به عملیات می‌روند غذا درست کنم و لباس‌هایشان را بشویم.” او پس از اتمام شیفت کاری خود، اضافه می‌ماند و این کارها را انجام می‌داد.ورزشکارسعید جوانی فعال و ورزشکار بود؛ فوتسال و دوومیدانی را دنبال می‌کرد و مدال‌ها و لوح‌های تقدیری در کارنامه‌اش داشت. در سن 15 سالگی به بسیج پیوست و با پشتکار و تعهد، به مسئولیت فرهنگی پایگاه رسید. در دوران شیوع کرونا، بی‌باکانه به کمک خانواده‌های درگیر بیماری می‌شتافت. دوستانش می‌گویند سعید به 50 خانه کرونایی سر زده و همواره کارهای دشوار را بر عهده می‌گرفت. او اهل ریا نبود و در مسیر حق، همواره در صف مقدم مبارزه با باطل ایستاد.روایتی از مادر شهید:مادر شهید نقل می‌کند: «یک روز بارانی، سعید با عجله به خانه آمد. لباس عوض کرد و گفت: “مامان، می‌روم، شاید تا عصر نیایم.” گفتم: “مادر، باران می‌آید، هوا سرد است، کارت چقدر واجب است؟ بگذار بعداً.” اما او با همان شور همیشگی گفت: “نه، الان باید بروم.” غروب که بازگشت، دست‌هایش پر از ترک بود. با نگرانی پرسیدم: “مامان، چرا دست‌هایت اینطور شده؟” با خنده‌ای آرام‌بخش گفت: “چیزی نیست، کرم می‌زنم خوب می‌شود.” با اصرار من، بالاخره گفت: “خانواده‌ای در بیابان اطراف مرودشت چادر زده بودند. باران چادرشان را خراب می‌کرد. رفتم کمکشان کردم تا آب به چادرشان نرود.”» سعید در تمام هیئت‌ها و مساجد شهر حضوری فعال و سازنده داشت و به دلیل شخصیت برجسته‌اش، به “شهید زنده” معروف بود. او در جذب کودکان و نوجوانان به راه شهدا کوشا بود؛ هر سال آنها را به راهیان نور می‌برد و چفیه خود را تنها در اروند، با آب مقدس آن می‌شست. پس از راهیان نور نیز، ارتباط خود را با بچه‌ها حفظ می‌کرد و آنها را به پارک، مسجد و مزار شهدا می‌برد تا مسیر رشد معنوی‌شان را هموار سازد. سعید ارادت خاصی به خانواده شهدا داشت و هر هفته به دیدار والدین شهید علی‌اکبر کشتکار، شهیدی که نایبش بود، می‌رفت. او اهل علم بود، در رشته برق و تحصیل می‌کرد و پیوسته در حال مطالعه بود. در سال 1403، جذب سپاه شد و سرانجام در تاریخ 30 تیرماه 1404، پس از سال‌ها خدمت خالصانه در راه اسلام، در شیراز و با لبی تشنه به شهادت رسید و به دیدار حضرت زهرا (س) شتافت.شهدای مرودشتشهدای مرودشتMon, 06 Oct 2025 23:09:46 +0330