https://virgool.ir/feed/@shivaomzdکارشناسی ارشد مدیریت کسب و کارfa2026-11-12 03:22:05https://files.virgool.ir/upload/users/179718/avatar/z2ycYN.jpeghttps://virgool.ir/@shivaomzdhttps://virgool.ir/@shivaomzd/کروناخوب-یا-بد-b2nu16u2o4zwالان تقریباً یک سال و نیم هست که دنیا درگیر کرونا شده؛ همه فکر میکردن در عرض 5 تا 6 ماه ریشه کن میشه و یک عالمه تحلیل های سیاسی مختلف داشتن از اینکه کدوم کشور این کار رو کرده و اینکه این یه جنگ اقتصادیه و یه عالمه سناریوی توطئه ساخته شد. الان یک سال و نیم ازش گذشته و کم کم مردم دنیا دارن واکسینه میشن و همه امید دارن که زندگی مثل قبل از کرونا میشه؛ بدون ماسک بیرون بریم، بدون ترس از مبتلا شدن (یا در وخیم ترین حالت، مردن) تو مکان های عمومی و اجتماعات حضور داشته باشیم و ......اما آیا ما همون آدم های قبل از کرونا هستیم؟! من شخصاً کرونا رو یک پدیده میدونم؛ با ابعاد خیلی وسیع شناختی و درونی که به تَبَعِش دنیای سیاست، اقتصاد و فرهنگ کل دنیا رو تحت تاثیر قرار داد. تو این مدت با خیلی ها صحبت کردم که از کرونا متنفر بودن و برای ریشه کن شدنش آرزو کردن. من فکر میکنم آدم ها از کرونا متنفرن نه به این خاطر که کرونا از نظر بیرونی محدودشون کرد، بلکه به این خاطرکه کرونا همه ی ما رو انداخت توی سلول انفرادی و مجبورمون کرد با خودمون روبه رو بشیم؛ وقتی که دیدیم خیلی از آدم هایی که خیلی موفق، ورزشکار یا ثروتمند می دونستیم، بر اثر کرونا از دنیا رفتن، تمام باورها و ارزش هایی که زندگی هامون رو بر مبناش ساخته بودیم، فرو ریخت. وقتی نتونستیم در تنهایی و خلوتِ خودمون شادی رو پیدا کنیم و افسرده شدیم از نداشتن ارتباط رو در رو با دیگران، به فاجعه ی سطحی بودن شادی ها و وابستگی بیش از اندازه به بیرون از خودمون برای شاد بودن پی بردیم؛ چون نتونستیم از تنهایی مون لذت ببریم. در واقع اصلاً بلد نبودیم. وقتی تمام این سالها به دنبال خونه های لوکس و مدرن بودیم و تا اونجا که تونستیم به مساحت خونه ها اضافه کردیم و تراس ها رو کوچکتر، همون خونه ها شدن زندان ما. تو خونه موندن تبدیل شد به کابوس مون. اون موقع بود که فهمیدیم، مفهموم خونه رو هم درست درک نکرده بودیم. فهمیدیم خونه در واقع خوابگاه یا گالری وسایل لوکس نیست که بخوایم پشت ویترین نمایشش بدیم؛ خونه در واقع مأمن هر انسانیه و باید آرامش و شادی حقیقی رو درش تجربه کرد. وقتی مجبور شدیم تو خونه بمونیم، فهمیدیم که دیگه نمی تونیم از روابط مون فرار کنیم؛ دیگه نمی تونیم چشمامون رو روی روابط مرده مون ببندیم و با فرار کردن از خونه و مشغول کردن خودمون به چیزهای بیرونی، به زور خودمون رو توی یه رابطه نگه داریم و نخوایم که مسئولیت مشکلات رو بر عهده بگیریم و خیلی چیزهای دیگه که هر روز باعث شدن ما بیشتر از کرونا متنفر بشیم. (در واقع به نظر من از چیزی که در تمام زندگی از خودمون ساختیم متنفر شدیم؛ خشمگین شدیم از کاری که با خودمون کردیم)به نظر من کرونا دستاوردهای فرد به فرد زیادی داشت که اگر درست بهش نگاه کنیم و ازش استفاده کنیم، میتونه طلایه دار تغییرات مثبت اجتماعی باشه. تو این دوران ما فهمیدیم که زندگی اونقدرها طولانی نیست و پول و موقعیت اجتماعی نمی تونست زنده موندن ما رو تضمین کنه. فهمیدیم که تقریباً همیشه برای بهبود تاثیرات گذشته یا ساختن آینده، داریم لحظات اکنون رو از دست میدیم. فهمیدیم انقدر حرف مردم و چهارچوب های اجتماعی، پول درآوردن و موفقیت تحصیلی کسب کردن مهم نیست که برای به دست آوردنشون، بخوایم خواسته های حقیقی اون بچه کوچولویی که درونمون زندگی میکنه و میخواد شادی حقیقی داشته باشه رو نادیده بگیریم. خسته شدیم از این همه نقاب هایی که جامعه برای پذیرفته شدنمون، از کودکی به چهره مون زد و هرکس به طریقی به این نتیجه رسید که این همه دویدن بی معنا در جستجوی چیزی که وقتی بهش رسیدی برات عادی میشه و دوباره به دنبال یه پله بهترش هستی، بی فایده ست.خلاصه اینکه کرونا برای من یه اتفاق خیلی مثبت بود که باعث شد مسئولیت خودم و تمام انتخاباتم رو به عهده بگیرم، با احساساتم آشنا بشم و نیازهای حقیقی م رو بهتر بشناسم و نتیجتاً زندگی آرام تر و شادتری داشته باشم. شما چطور فکر میکنید؟ آیا شما هم تجربه ی مشابهی داشتید؟ شیوا امیدزادهشیوا امیدزادهMon, 31 May 2021 14:51:26 +0430