https://virgool.ir/feed/@shiva.soleimany.lighthousefa2026-11-11 20:59:04https://files.virgool.ir/upload/users/3022362/avatar/B9dlCQ.jpghttps://virgool.ir/@shiva.soleimany.lighthousehttps://virgool.ir/@shiva.soleimany.lighthouse/یکی-از-صدها-مربع-z84dj8ug1roxآیکیا (IKEA)، احتمالا یکی‌ از اولین فروشگاه‌هایی است که هر مهاجرِ تازه‌وارد به آن سَر خواهد زد. به‌طورِ معمول در هفته یا ماهِ اول، تازه‌وارد یک روز همراه افرادی که مسئولیتِ کمک به او را قبول کرده‌اند، هم‌خانه‌ی جدید، و یا تنها به این فروشگاه بزرگ خواهد رفت. او هیجان‌زده و بی خبر، میانِ اتاق‌های خیالیِ فروشگاه قدم خواهد زد و سعی‌ خواهد کرد با الهام گرفتن از آن‌ها وسایل مناسبی برای زندگی‌ جدیدش انتخاب کند. در اتاق‌های خیالی، پرده، گلدان و لحاف‌های رنگی انگار تبانی کرده‌اند تا روی بی‌رنگی و بی‌طرحی تخت و کمدها سرپوش بگذارند و دیدن این حقیقت را برای تازه‌وارد دشوار کنند که این اشیای بی‌هویت چقدر شبیهِ خودِ او هستند.تازه‌وارد وقت کافی (احتمالا چند هفته بیشتر تا شروع کلاس‌های دانشگاه نمانده‌ است)، پول کافی (باید برای خرج‌‌های غیرمترقبه آماده باشد، اینجا غربت است و پول تنها رفیقِ راه)، و یا وسیله‌ی نقلیه مناسب (هنوز با قوانینِ راهنمایی و رانندگی‌ اینجا آشنا نیست) ندارد تا بتواند شهر را در نوردد و تخت یا کمدی پیدا کند که مطابق میل و سلیقه‌ی اوست. پس همه‌ی وسیله‌‌ها را در یک روز از آیکیا می‌خرد. او می‌رود به انبارِ طبقه‌ی اول، میان صدها تخت و کمد هم شکل که روی قفسه‌ها نشسته‌اند و حتی در بارکد با هم تفاوتی‌ ندارند، و چرخ‌دستی را آرام آرام از ملزومات زندگی جدیدش پر می‌کند.تازه‌وارد سپس به‌ سمتِ “خانه” می‌رود، واحدی با پنجره‌ای مربعی در یک آپارتمان مستطیلی. ناچار، به دلیل شباهت ساختمان‌ها، مجددا پلاک ساختمان را چک می‌کند و می‌رود تا با یکی از هزار تخت سفید، یکی از صدها مربعِ یکی از ده‌ها مستطیلِ شهر را برای زندگی آماده کند.ماه‌ها بعد، تازه‌وارد در تلاشی ناامیدانه برای خو‌ گرفتن با محیط، حٌسنِ یوسفی که از یکی از دوستانش گرفته است را روی میز لٌختِ اتاق می‌گذارد. اما بی‌درنگ در‌می‌یابد که در تلاشِ خود شکست خورده‌است و حالا خودخواهانه حٌسنِ یوسف را هم در یک محیطِ نا‌آشنا اسیر کرده است.تازه‌وارد هنوز بی‌خبر از عمقِ ماجرا، وقتی‌ به خانه‌ی دیگران می‌رود با هیجان جملاتی مانندِ «تختت دقیقا شکلِ تخت منه»، یا «صندلیِ من هم دقیقا همینه» می‌گوید. وی در خیالِ واهی تفاهم سلیقه با برخی افراد می‌ماند تا اینکه بعد از مدتی از گفتن پیاپیِ این جملات خسته می‌شود و این واقعیت را قبول می‌کند که از هر شی‌ِ عزیز و متمایز کننده‌ای که قبلا در زندگی‌اش وجود داشته، بسیار دور است. او یک روز دست می‌کشد از انکارِ این حقیقت که تنها چیزی که حالا دارد اشیا بی‌هویتی هستند که انگار هر لحظه چمدان به دست آماده‌ی کوچ از زندگی‌ او به زندگی‌ دیگر افرادند، بدون اینکه کوچکترین نشانی از او بر آن‌ها باقی‌ مانده باشد. انسان دوست دارد وجود داشته باشد، که از خودش ردِپا بر جای بگذارد. این تمایل را می‌توان حتی در کودکی بازیگوش که پاهایش را در برف فرو می‌برد دید. با این فکر، تازه وارد خط بزرگی‌ بر میز می‌کشد و زیر لب می‌گوید: «من اینجا هستم. من وجود دارم.»...ماشین را پارک می‌کند و به داخل فروشگاه می‌رود. چند ساعت بعد ۴ سطل رنگ و چند قلم‌مو در دست از فروشگاه بیرون می‌آید. ماشین به سمت خانه حرکت می‌کند. خانه دیوار‌هایش قرمز و زرد است. خانه با وسایلی پر شده است که با سلیقه‌ی صاحب‌خانه هماهنگ است. پنجره‌های خانه دایره‌ای است. خانه با هیچ شکلِ هندسیِ واحدی قابل توصیف نیست. در حیاط خانه، بوته‌ی حسن یوسف، خوشحال با گل های رز و مینا احاطه شده است.“خو‌گرفته” در حالی‌که دارد گل‌های زنبقِ روی کتابخانه‌ی چوبی را رنگ می‌کند، زیرِ لب زمزمه می‌کند: «من اینجا هستم. من وجود دارم.»اما این‌بار در لحنش استیصالی نیست و برای اثبات این موضوع، بر‌خلافِ چند سال پیش، نیازی به خط کشیدن روی کتابخانه احساس نمی‌کند.شیواسشیواسFri, 29 Dec 2023 06:22:03 +0330https://virgool.ir/@shiva.soleimany.lighthouse/در-میانه-ی-پل-nmjxbpxebzqvوقتی که توی ۱۳ سالگی نشستم و هدف گذاشتم واسه‌ی زندگیم، هدفی که مهاجرت می‌طلبید، هیچ‌وقت به این موضوع فکر نکردم که مهاجرت شبیه مرگه. که بعد از مهاجرت دیگه توی عکسای خانوادگی نخواهم بود، دیگه هر روز وقتی از دانشگاه میام خواهرم نیست که بدوه دم در به استقبالم، که از همین چندتا دوست واقعی‌ای که توی گذر همه‌ی این سال‌ها همچنان رفیق موندن دور خواهم شد. روزهایی که با ذوق و شوق با وجود سرعت کم اینترنت وب‌سایت‌ها رو دنبال اسم دانشمندا و دانشگاه‌ها زیر و رو میکردم، هیچ‌وقت مکث نمی‌کردم تا فکر کنم که وقتی برم مامانم هر نوروز باید خودش هفت‌سین بچینه و بابام باید یاد بگیره خودش مشکلات گوشیش رو حل کنه.همچنین فکر نمی‌کردم ۱۰ سال بعد، در ۲۳ سالگی، حتی قبل از رفتنم، اطرافیان شروع کنن من رو توی ذهن خودشون کشتن. که مامان در تصمیمای آینده منو لحاظ نکنه و برنامه‌ی زمانی من وقت قرار هرسال باغ کتاب رفتن گذاشتن پرسیده نشه.من فقط ۱۳ سالم بود. من به این فکر نکردم که قبل از رفتن وقتی میخوام برنامه بریزم واسه تابستون که دوچرخه بخرم بهم خواهند گفت:« دیگه فایده نداره، نمیتونی که با خودت ببری.». که باید زندگیم رو با خودم ببرم، هرچیزیشو که میتونم، و از بقیه دل بکنم. باید تصمیم بگیرم میز و صندلی‌ای که از اول دبستان پشتش درس خوندم، تیزهوشان قبول شدم، المپیاد خوندم، کنکور دادم، تافل گرفتم رو بذارم یا ببرم. کتابای عزیزم، یادگاری‌های دوستام، همه‌ی مداد رنگیام، تیله‌ها و بازیام رو بذارم یا ببرم. وقتی ۱۳ سالم بود به هیچ‌کدوم از اینا فکر نکردم، وقتی اپلای کردم به اینا فکر نکردم، وقتی پذیرشام اومد بازم به این چیزا فکر نکردم.ولی حالا؟ حالا که باید بین دانشگاه‌ها انتخاب کنم، حالا که هر کدوم از اسم این دانشگاه‌ها دیگه فقط یک اسم توی صفحه‌ی کامپیوتر پنتیوم۴ نیست، حالا که یکی از این اسم‌ها تصویر من با لباس تابستونی و صندل لاانگشتی رو نشون میده و یکی دیگه با کاپشن و چکمه‌های بلند، حالا که باید نوبت سفارت بگیرم، حالا دارم به همه‌ی اینا فکر میکنم و فکر میکنم و فکر میکنم و این شده که کارام رو انجام نمیدم.  روز، شب میشه و شب، روز و کار من شده هر روز و شب طفره رفتن و فردا فردا کردن. کِی این فردا میاد؟ کِی دل میکنم و انجام میدم این قدم‌های آخرو؟ کِی دکمه‌ی سابمیت رو توی سایت سفارت میزنم؟ خدا میدونه که داره دیر میشه. خدا میدونه که بقیه دارن بلیط‌هاشون رو میخرن و چمدون‌هاشون رو میبندن و من وسط این پل سردرگم ایستادم. نه پای رفتن دارم نه تاب موندن. طنابای پل از هر دوطرف سست شدن،«یا برو یا برگرد.»اما پاهام تکون نمیخورن، فقط سراسیمه به هر دو سمت پل نگاه میکنم. یک سمت  همه‌ی هویت و خاطره‌هامه و یه سمت ۱۰ سال آرزو و هدف.‏بوی کتلت مامان که غذای مورد علاقمه توی خونه پیچیده، خواهرم میدوه توی اتاق، نقاشیش از من توی هواپیما رو میذاره روی میز. پدر نشسته روی تاب کتابی که من بهش گفتم قشنگه رو میخونه. نکنه که بقیه راست گفتن و من آدم رفتن و دل کندن نیستم؟ نکنه بمونم؟ نکنه اون دختر 13 ساله رو ناامید کنم و بهش بگم : «دل کندن سخت بود. نتونستم.»‏دکمه ی لپ‌تاپ رو که میزنم یادم میاد یه‌بار به مامان گفتم:«من از نرسیدن به آرزوهام نمی‌ترسم. میدونم اگه تلاش کنم بهشون میرسم. من فقط میترسم به آرزوهام برسم و ببینم اون چیزی که فکر میکردم نبودن. مثل یک شیرینی خوشگل که با هزار ذوق و شوق میری می‌خریش ولی گاز اول رو که میزنی میبینی بدمزه‌س.»و با این اوصاف فکر میکنم بهترین تعریف از هرچیزی این جمله‌ست:‏ And it’s just as good, as I thought it would be‌‏میرم توی سایت سفارت. دکمه‌ی سابمیت رو میزنم. انسان با امیدهاش زنده‌ست و من امیدوارم که تهِ تلاش‌هام این جمله باشه، نه تلخی یه شیرینیِ خوشگل اما بدمزه.شیواسشیواسSat, 23 Dec 2023 22:10:54 +0330