<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های F.shishehchi</title><link>https://virgool.ir/feed/@shishechi777</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:08:23</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/199441/avatar/bDgXFD.png</url><title>F.shishehchi</title><link>https://virgool.ir/@shishechi777</link></image><item><title>آنچه در جسم منصوب به من نهفته‌ است...</title><link>https://virgool.ir/@shishechi777/آنچه-در-جسم-منصوب-به-من-نهفته-است-nglbzgzh1mic</link><description>حصر زماندر درونم غوغاييستغوغايى كه فريادها تاب بيرون امدن ندارند   در درونم غوغاييستغوغايي كه تمام صداهايم را باهم به سكوتى كر كننده تبديل كرده است   در سكوتم معناييست معنايى كه قادر به شرح ان نيستممعنايى كه مرا به خفگى مطلق و به مرز جنون فرستاده است.    هنگامى كه به تنهايى تك ستاره اى كه در اسمان سوسو ميزند خيره ميشوم و به غوغاى لال كننده درونم مي انديشم نميدانم قبل از من چه كسى با چنين حالت و تاملاتى به اسمان زل زده بود. شايد كودكى كه حمله مغول ها پدر و مادرش را به لاشه هاى گوشت سرد و خوفناك مبدل كرده بود. شايد هم بعد ها كه من همه من به هيدروكربن هاى حلقوى كه در واكنش شيميايي اى تبديل به نفت ميشود،مبدل شوم.  شايد هم همين الان فردى در قبيله اى در افريقاى شمالى به اين ستاره چشم دوخته باشد. ديگر هيچ نميدانم و اين ندانستن هست كه مرا به مرز جنون مطلق ميكشاند. نميدانم چه خواهد شد. نميدانم چرا اين روح بزرگ بلاجبار به جسمانيتى مبدل شده است كه علاوه بر حبس در تنگناى اين رگ ها و چربى ها در حصر زمان نيز محصور است.    نميدانم ديگر هيچ نميدانم و حتى ديگر مطمئن نيستم كه فناى اين جسم زيبا به جاودانگى روح ازادى خواهم بى انجامد. حالا فقط و تنها فقط ميخواهم(مانند درى بسته باشم تا از غوغاى درونم هيچ كس مطلع نشود)#فاطمه_شيشه_چى</description><category>F.shishehchi</category><author>F.shishehchi</author><pubDate>Sun, 24 May 2020 19:28:07 +0430</pubDate></item></channel></rss>