https://virgool.ir/feed/@shirzadi.saharنقاش، دوستدار طبیعت و سفر، باستان شناسfa2026-11-11 11:53:36https://files.virgool.ir/upload/users/1333961/avatar/Fjoutp.jpeghttps://virgool.ir/@shirzadi.saharhttps://virgool.ir/@shirzadi.sahar/تو-کوچه-ما-هم-عروسی-میشه-cwffnzcmdpuiاز فروردین 1401 به دلیل معرفی شدنم به یکی از مدیران مجموعه‌های دولتی به شرکت‌های مختلف منتقل شدم. بعد از 5ماه که بلاخره یکجا نشسته بودم، این دفعه مدیر رو از سمتش عزل کردن و باز تو همون شرکتی که بودم دچار تزلزل و بی‌ثباتی شدم. شاید برای اولین بار بود که داشتم از نزدیک احساس تنهایی و منزوی شدن در یک شرکت رو تجربه می‌کردم، به محض شروع به کار مدیرعامل جدید، اسامی افرادی که با مدیران قبلی وارد مجموعه شدند توسط یکسری آدم نون به نرخ روز خور به دست مدیرعامل رسید، گویا این اولین باری نبود که این اتفاق‌ها می‌افتاد و این افراد معلوم الحال که حاضرن هر دروغ و تهمتی به دیگران بزنن تا خودی نشون بدن با ورود مدیران جدید و هر دفعه همین راه و مسیر رو برای بقای خودشون طی می‌کنند. یکماه هر روز با فشار و استرس گذشت و من واقعا نمی‌دونستم چه کاری در 2ماه پایانی سال باید انجام بدم. جالبه که بدونید در این زمان اغلب همکارانم تو شرکتی به این بزرگی کاملا بیکار بودند، چهارشنبه اوایل بهمن از بقیه بچه‌ها شنیدم که لیست اخراجمون به تایید مدیر عامل در اومده. جالبه که همون روز و قبل از اخراج چند نفری که در لیست بودند (اسامی کاملا سلیقه ای و بر مبنای نظر همون افراد معلوم الحال که متاسفانه خانم هم هستن تعیین می‌شد) خود مدیر عامل از سمتش عزل شد. حالا این شرکت در فاصله‌ی زمانی 2ماه، 3مدیر عامل عوض کرده بود. مدیرعامل جدید در ماه‌ پایانی سال اومده بود، و دوباره تب و تاب اخراج شدن بین همه افراد پیچید.تا قبل از کار کردن اینجا می‌گفتم مدیران و مملکت داران نمی‌دونن چیکار دارن میکنن؟؟؟ چرا با مردم خودشون اینکار رو میکنن و فقط فکر خودشونن؟؟؟ ولی الان با پوست و استخونم لمس کردم که چرا اوضاع مملکتم مخصوصا در چند سال گذشته اینطوری شده. یکسری افراد حاضرن برای منعفت خودشون همه کاری بکنن... از روی شما رد میشن، تظاهر میکنن، نابودت میکنن، براشون فرقی نداره که الان تو شرایط سخت جامعه حتی زمانی که قرارداد جدید خونه‌ات رو میبندی و استرس جور کردن پول پیش سال دیگه رو داری... حکم اخراجت رو میدن. یه انسان شریفی که یکی از مدیرانم در سال‌های گذشته بود بهمون میگفت همیشه شخصیتتون براتون مهم تر از هر چیزی باشه و زیر بار حرف زور نرید. من از اینجا یاد گرفتم که هر چقدر برام سخت باشه باید جواب کسی که داره برای خراب کردنم هر کاری میکنه رو بدم و از حقم دفاع کنم. خلاصه که این شرکت و آدم‌هایی که توش کار میکنن نمونه کوچیکی از مملکتمونه. اونایی که میان تا اوضاع شرکت‌ها رو سر و سامون بدن، اونایی که برای بقا و منفعت خودش پرسنل رو متهم میکنن و ماهایی که در مقابل ظلمشون به خاطر ترس‌هایی که داریم و فکر به گرفتاری و بدهیامون سکوت می‌کنیم.S.ShzdiS.ShzdiWed, 22 Feb 2023 11:07:01 +0330https://virgool.ir/@shirzadi.sahar/یکسال-گذشته-jnknzpsoxql1از زمانی که من این پروفایل رو در ویرگول ایجاد کردم، نزدیک به یکسال میگذره، پارسال همین موقع ها بود که شدیدا مشغول خوندن زبان بودم برای اینکه امسال بتونم امتحان آیلتس بدم و از یه دانشگاه پذیرش بگیرم، بماند که در میانه راه بهم میگفتن به خاطر گپ تحصیلیت نمیشه، سنت بالا رفته و هزینه اشو از کجا می‌خوای بیاری و از این جور حرفا.... که البته تاثیری روی من نداشت و به تلاشم ادامه میدادم. تا زمانی که شرکتی که توش کار میکردم با مشکلات شدید مالی روبه رو شد، برای چند ماه بهمون حقوق نداد و هر وقت پرداختی از طرف شرکت داشتیم نصفه نیمه بود که جواب قسط و اجاره خونه رو هم نمیداد. این بد حسابی مختص شرکت ما تنها نبود و شرکتی که همسرم هم کار میکرد فوق العاده بد حساب بودن. دیماه زمان تمدید قرارداد اجاره خونمون بود. صاحبخونه که به نظر من زن بی ملاحظه و بی انصافی بود چند میلیون به اجاره سال قبل اضافه کرد. ما مجبور بودیم هر روز بعد از کار و کلاس زبان بریم دنبال خونه. این فشارها انقدر زیاد شده بود که من نمی تونستم روی هیچی تمرکز کنم و بسیااااار قصه می‌خوردم. بهمن ماه شد و با وجود مخالفت مدیرانم دنبال کار جدید گشتم و همزمان دنبال خونه هم میگشتیم. اول کار پیدا کردم و بعد از یکی دو روز خونه هم پیدا کردیم. البته خونه قدیمی بود و نیاز به نقاشی و مرتب کردن داشت. کار جدید هم از روز همون اول شروع شد. باید چندبرابر تلاش میکردم که یاد بگیرم و تو کار جا بیفتم. هر روز دفتر و کتاب زبانمو برای اینکه آرامش داشته باشم با خودم می‌بردم شرکت که تو مسیر برگشت به خونه دوره کنم، ولی دریغ از اینکه بتونم یک خط بخونم. وسایل خونه رو هم باید کم کم جمع می‌کردم. 5اسفند ماه بلاخره به خونه‌ی جدیدمون نقل مکان کردیم. من خیلی دوستش داشتم. آروم بود و پر از نور...تو کار جدید هم راه افتاده بودم و همه چی بعد از چندماه سخت داشت بهتر میشد. یه وقتایی که برمی‌گردم و گذشته رو مرور می‌کنم صدای خنده هام زیر بارون‌، نسیم باد تو اردیبهشت ماه وقتی صورتمو نوازش میکرد، بوی نارنج تو پاییز و خودم که همش در حال چیدن نارنج از درخت بودم و رو یادم میاد و میگم اون روزا باید طولانی‌تر میشد. نفس عمیقی میکشم و دلم میخواست زندگی راحت‌تر بهمون گرفته میشد. ای کاش حداقل مشکلات شدید اقتصادی، معیشتی و فرهنگ‌های غلطی که بهمون تحمیل شد رو ازش کم می‌کردن. ای کاش انقدر درد نمی‌کشیدیم که فکر مهاجرت رو تنها راه چاره اش بدونیم.S.ShzdiS.ShzdiTue, 25 Oct 2022 11:19:48 +0330https://virgool.ir/@shirzadi.sahar/شروع-تصمیم-برای-مهاجرت-تا-rzylinzvz0roپاییز1400- باغ فردوس زیباهمیشه از وقتی یادم میاد در سن 12، 13سالگیم وقتی که پدرم تصمیم گرفته بود برای کار به کانادا مهاجرت کنه، رویای رفتن از ایران در ذهن من شکل گرفت. به هر دلیلی که اصلا یادم نمیاد پدرم نرفت کانادا. من موندم و تمام رویاهایی که تو اون سن و سال برای خودم بافته بودم. اما تا الان که از اون روزها 22سال می‌گذره یاد نگرفته بودم اگر کسی تصمیم به رفتن داره باید خودش اقدام کنه و منتظر رفتن پدر و مادر، دوست، همسر و ... هیچ چیز دیگه ای نباشه. تو همه‌ ی این سال‌ها خودمو درگیر چیزهایی کرده بودم که اگر برای رفتن و رسیدن به هدفم وقت گذاشته بودم تا الان بهش رسیده بودم. نمی خوام بگم شرایط و طرز فکر اون زمان فرق داشت و نشد، درسته که بلاخره محدودیت‌هایی وجود داشت ولی دلیل کافی برای نرفتن من نیست. اغلب ما جوونای دهه شصتی به دلیل مشکلاتی که تقریبا اکثرمون تجربه اش کردیم یا یاد نگرفتم به شناخت کافی از خودمون و اطرافیانمون برسیم یا دیرتر به این شناخت رسیدیم. می دونید چی می خوام بگم؟ مشکلات انقدر زیاد بود که وارد هر دوره ای می‌شدیم با بحران همراه بود. خودمون باید جاده رو هموار می‌کردیم در صورتی که اغلبمون زندگی کردن رو به خاطر محدودیت‌ها و نوع تربیت در خانواده و فضاهای آموزشی درست یاد نگرفته بودیم و از طرفی ام فشارهای مختلف از سمت جامعه سختی راه رو دو چندان می‌کرد. تا همین چند سال پیش "یا همین الان تو بعضی خانواده‌ها" اگر کسی می‌خواست مستقل و بدون پدر و مادرش زندگی کنه از همه حرف میشنید. من به شخصه فکر می کردم چون چند سال تنها زندگی کردم و دستم تو جیب خودمه مستقل هستم. اما از لحاظ فکری وابسته به بقیه بودم، نمیگم مشورت بده‌ها، نه!!! اینکه نتونیم به این توانایی و قدرت برسیم که برای زندگی خودمون، شخص خودمون تصمیم بگیریم و تحت تاثیر حرف دیگران باشیم این بده. اینکه خودمونو گول بزنیم و واقعیت‌ها رو نبینیم بده، اینکه فکر کنیم اگر قراره مهاجرت کنیم باید راه‌ها برای رفتن باز باشه یا باید کسی باشه که برای ما دعوتنامه بفرسته یا ما رو همراه خودش ببره و هزارتا فکر اینجوری... من تازه بعد از چندین سال متوجه شدم تنها خودم هستم که برای خودم لازمم. برای رسیدن به اهدافم به خودم نیاز دارم و از دست کسی جز خودم برای خودم کاری بر نمیاد. اما هیچ وقت دیر نیست.پس شروع کردم به خوندن زبان و اولین قدم برای مهاجرت... S.ShzdiS.ShzdiWed, 01 Dec 2021 15:56:40 +0330https://virgool.ir/@shirzadi.sahar/مهاجرت-تحصیلی-به-گرگان-قسمت-سوم-lv7vbk1f4piaدوره کاردانی به کارشناسی رو با یکی دوسال وقفه مجددا امتحان دادم و با رتبه خوب قبول شدم. اون سال یکی از سال‌هایی بود که دانشگاه بوعلی همدان رشته باستان شناسی رو نداشت و من دوباره دانشگاه گرگان رو به عنوان اولین گزینه انتخاب کردم. وقتی قبول شده بودم اما مردد بودم که برم، بعد به طور اتفاقی همون هم خونه‌ای ترم بالایی (که تو قسمت دوم داستان مهاجرت نوشته بودم)، با من و چندتا دیگه از دوستای مشترکمون تماس گرفت و ما رو برای عروسیش دعوت کرد. من و یکی دیگه از دوستام عازم گرگان شدیم هم برای رفتن به مراسم عروسی هم برای انجام کارهای دانشگاه. عروسی خیلی به ما خوش گذشت، بعد از ثبت نام دانشگاه با دوستای دوران دانشگاه که هیچ کدوم همکلاسی من نبودن ولی رابطه دوستی خوبی با هم داشتین رفتیم ناهارخوران و کلی یاد خاطراتمون کردیم. عکس از گوگل انتخاب شده است.بعد از چند روز همون هم خونه ایم تماس گرفت و به من گفت خانواده اش از کرمانشاه به گرگان مهاجرت کردند و خونه ای ویلایی بزرگی رو اجاره کردند که سویتی مجزا، مخصوص دانشجو هم داره. من که خیلی خوشحال شده بودم سریع برای اجاره اون واحد اقدام کردم. خونه‌ای با حیاط بزرگ و درخت‌های پرتقال و نارنگی و پر از انرژی خوب، مخصوصا وقتی بارون میومد. من عاشق بارونم. برای من اون دو سال کلا با دو سال دوره کاردانی متفاوت بود. همسایگی با پدر و مادر مهربون هم خونه‌ایم که یه خواهر دقیقا هم سن خود من داشت و خانواده پر مهر همسر هم خونه‌ایم و داشتن دوستای خوب، باعث شده بود احساس غربت نکنم. مردم گرگان رو این دفعه مردمی با محبت‌تر از دوران قبل می‌دیدم و این به نگرش و حال خوب خودم مربوط می‌شد. درسم رو با جدیت بیشتری می‌خوندم و نمره‌های خوبی به دست می‌آوردم. گاهی وقت‌ها مادربزرگم هم چند روزی رو میومد پیش من. تقریبا هر پنجشنبه جمعه برنامه مهمونی خانوادگی یا گشت و گذار در مناطق جنگلی اطراف گرگان به همراه خانواده ی هم خونه‌ای سابقم داشتیم. در اون زمان من شموشک، روستای زیارت، چهارباغ، جنگل توسکستان، ییلاق زیبای جهان نما، بالاچیلی در ییلاق علی‌آباد و ... رو دیدم و از دیدن طبیعت بکر و زیبای خیلی جاهای دیگه لذت بردم. نشستن روی این صخره اصلا کار راحتی نبود، چون بلافاصله بعدش پرتگاه قرار داره و خطرناکه. مواقعی که ابر هست نبایدبرای عکاسی جلو رفت.ییلاق جهان‌نمابعد از این دو سال می‌خواستم تو شهر گرگان کار پیدا کنم و بمونم. ولی خوب... نشد. مطمئنم اگر اینکارو کرده بودم زندگیم شکل دیگه‌ای داشت. مستقل شدن از هر لحاظ، برای هر دختر و پسری لازمه و باعث میشه ما تجربیاتی رو به دست بیاریم که در زندگی با خانواده هیچ وقت متوجه اشون نمیشیم. بعد از این دوران من به تهران برگشتم و مشغول به کار شدم. اونم کاری که باید یه جا میشستم و با روحیات من دیگه سازگار نبود.S.ShzdiS.ShzdiWed, 17 Nov 2021 10:27:31 +0330https://virgool.ir/@shirzadi.sahar/زندگی-دانشجویی-در-دهه-60-قسمت-دوم-s3egs8ky78mjبرای ثبت نام با پدرم راهی گرگان شدم. ساختمان دانشگاه با تصورات من از دانشگاه کلا متفاوت بود، یه ساختمان کوچک در یکی از محله های خوب گرگان بود. مسئولین می‌گفتن ساختمان اصلی در حال ساخت هست و نزدیک به یکی دو سال آینده آماده می‌شود. چند ساعتی برای ثبت نام معطل شدیم. اون زمان خبری از اینترنت و ثبت نام مجازی نبود. وقتی برای ثبت نام رفته بودم، هنوز منتظر اومدن جواب قبولی رشته گرافیک یا نقاشی در تهران بودم. اصلا پدرم به همین امید با من راهی گرگان شد و اسمم رو تو این دانشگاه نوشت. در همین فاصله یکی از هم مدرسه ای های هنرستانمو دیدم. اصلا تو هنرستان نمی‌شناختمش فقط دیده بودمش. ولی حضورش برام دلگرمی بود.پدرهامون تصمیم گرفتن به جای خوابگاه ما خونه اجاره کنیم. همون زمان یه دختر که در ترم‌ بالاتر درس می‌خوند به ما پیشنهاد داد خونه‌ای رو که برای اجاره انتخاب کرده و نیاز به هم‌خونه ای داره، ببینیم. خونه هم در همون حوالی بود. زندگی دانشجویی شروع شد. شب‌های اول از نگرانی و دلتنگی فقط گریه می‌کردم. تا اینکه کم کم دوستای بیشتری پیدا کردم و با این شرایط کنار اومدم. وجود دو تا هم خونه‌ای با فرهنگ و رفتارهای مختلف هم تاثیر گذاره و چیزهای زیادی رو یاد میده هم می‌تونه آزاردهنده باشه. در هر صورت باعث میشه زندگی کردن رو یاد بگیری و خودت تجربیاتی رو به دست بیاری. هم خونه‌ای ترم بالایی ما به واسطه دوست و آشناهای زیادی که داشت ما رو با دوستای خوبی آشنا کرد، جاهای مختلفی رو در اون زمان با هم دیدیم، چیزهای زیادی هم یاد گرفتیم. اما وسط زمستون سرد گرگان به دلیل مشکلاتش با صاحبخونه به جای دیگه ای نقل مکان کرد و وسایلی که داشت رو با خودش برد. صاحبخونه‌ی ما سخت گیرد بود (روی ساعت رفت و آمد حساس بودند) ولی انسان بسیار منصف و شریفی بود. وقتی دوست هم خونه ایمون رفت، صاحبخونه به سهم اجاره‌ی ما اضافه نکرد و برامون بخاری، فرش هم فراهم کرد. شب‌های عذاب آور امتحان هم گذشت و ما به تهران برگشتم. برای سال دوم دانشگاه به دلیل اینکه خانواده‌ی هم خونه‌ایم به گرگان مهاجرت کردند من مجبور به زندگی با دو همکلاسی دیگه شدم که اون هم داستان‌های تلخ و شیرین خودش رو داشت.روزهایی که در دوران دانشجویی گذروندم از بهترین دوران‌های زندگیم بودند.S.ShzdiS.ShzdiTue, 16 Nov 2021 15:27:11 +0330https://virgool.ir/@shirzadi.sahar/زندگی-دانشجویی-در-دهه-60-قسمت-اول-ix3yszmeznk4علاقه من به هنر و نقاشی باعث شد در سن 14، 15سالگی وقتی مثل بقیه همسن و سال هام باید برای انتخاب رشته تصمیم گیری می کردیم به خودم بگم یا گرافیک می خونم یا باستان شناسی. بعد از گذروندون سال اول دبیرستان به پدر و مادرم گفتم میخوام امتحان ورودی هنرستان رو بدم و رشته گرافیک رو انتخاب کنم، اون روزا نمی دونم چرا انقدر با خوندن رشته های هنری توسط خانواده ها مخالفت می شد. ولی من با تمام مخالفت‌های پدرم امتحان ورودی گرافیک رو دادم و قبول شدم. بعد از رفتن به هنرستان تازه متوجه شده بودم مدرسه انقدرهایی ام که فکرشو می‌کردم بد نیست. همش گیر دادن به لژ کفش و رنگ کیف و ناخن کوتاه و بلند نیست و قراره یه چیزهایی هم یاد بگیریم، تنها سختیش هزینه های زیاد تهیه وسایل هنرستان بود و بقیه اش برای من که عاشق هنر بودم سراسر لذت.در دوره‌‌ی پیش دانشگاهی بالاترین نمره‌‌ها رو تو درس تاریخ هنر داشتم. جز شاگردای خوب مدرسه شدم و بعد کنکور دادم. رتبه ام برای اون زمان خیلی جالب نبود. و همین باعث شد جمع نمراتم با امتحان عملی گرافیک و نقاشی دانشگاه‌های تهران به حد نصاب نرسه و من باستان شناسی رو انتخاب کردم. خوندن رشته باستان شناسی توی یه شهری غیر از شهر محل زندگیم!!!من 18سالم بود و باید می رفتم گرگان. این موضوع الان خیلی طبیعیه ولی اون زمان یعنی سال 84 هم برای من هم خانواده ام یه چالش بزرگ بود. در هر صورت وسایل رو جمع کردم و راهی شهر گرگان شدم. S.ShzdiS.ShzdiTue, 16 Nov 2021 14:45:32 +0330