https://virgool.ir/feed/@shimarhm.fa2026-11-11 19:51:03https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@shimarhmhttps://virgool.ir/@shimarhm/تنهایی-جمعیت-دوباره-تنهایی-hyjzu7jw5pdbزمین ۷،۸۷۴،۹۶۵،۸۲۵ نفر جمعیت داره، این عدد تو سال ۱۹۷۰ کمتر از نصف و ۱۰۰ سال پیش حدود ۱.۸ میلیارد نفر بوده. اگه این واقعیت رو که هر انسان در نهایت تنهاست، بپذیریم این یعنی تنهایی در طول ۱۰۰ سال اخیر تقریبا ۴ برابر شده، این یعنی درد تنهایی ۴ برابر بیشتر توسط ساکنین کره زمین در حال درک شدنه و این یعنی به یک نسبتی که بسته به ظرفیت انسان معاصر قابل تخمین زدن نیست، صحبت پیرامون این درد بیشتر شده.از طرفی انسان هوشمند به سبب دسترسی به امکانات بیشتر توان بیشتری هم در مواجهه با اون یعنی جلب توجه و به تبع اون فرار از تنهایی داره. پول، جایگاه اجتماعی، زیبایی، هوش اجتماعی و توان معاشرت، شبکه انسانی و ... راه‌هایی هستن که هر روز در حال استفاده از اونها برای افزایش قلمرو خودمونیم. به عبارت دیگه هر کدوم از این ۷،۸۷۴،۹۶۵،۸۲۵ نفر دنبال جلب توجه بیشترین عدد ممکن از اون منهای خودشه. شاید بگید اینطوریام نیست، همه به دنبال فرار از تنهاییشون نیستن، خب در این صورت منم میگم خیر من مخالفم و بحث همین جا تموم میشه.حتما جمله معروف «۸ میلیارد آدم تو کره زمین وجود داره اون وقت من نمیدونم چرا باید عاشق تو شم» رو شنیدید؟ جواب واقعا مشخصه، چون شما آدم های کمتری تو زندگی دیدید چون وقت انرژی و تواناییتون محدوده. چون اگه دقیقا همین وقت و انرژی رو حداقل با ۱۰۰ نفر دیگه به اشتراک میذاشتید احتمالا در بدترین حالت با ۳ نفر اونها ارتباط عاطفی میگرفتید و اگر ذهنتون این عامل رو که عمرش محدود و وقتش کم و توانش در مقابل بلایای طبیعی مرگ و پیری کمه رو فراموش نکنه این عدد حداقل ۳ برابر خواهد شد.همه اینها رو گفتیم که بگیم یک: آدمی به ذات تنهاست، دو: جنگ امروز جنگ فرار از تنهاییه. و سه: چقدر ماها بدشانسیم که تو این روزگار و نه حداقل تو ۵۰ سال پیش به دنیا اومدیم. اینها رو گفتیم که بگیم کار سختی داریم اگه مثل بقیه دنبال فالور و بالا بردن تعداد آدمایی که ما رو میشناسن نیستیم چون احتمالا دیگه فقط می‌مونه پول و اعتبار و از این قبیل که خب پدر آدم رو در میاره. و گفتیم که بگیم انصاف داشته باشید. اگه کسی توی همچین وضعیتی بین این همه آدم شما رو انتخاب کرده آدم باشید و بفهمید که تعداد افرادی که میتونن جایگزین شما باشن حداقل ۱۰۰ ایکس افرادیه که در حال حاضر تو زندگی شما وجود دارن.و گفتیم که بگیم عزیزم شما با ۱۰۰ هزار مردم تنهایی، بی ۱۰۰ هزار مردم هم تنهایی. بله.ShimaShimaWed, 01 Sep 2021 19:45:09 +0430https://virgool.ir/@shimarhm/کافه-د-فلور-یا-چطور-هر-روز-می-میریم-r3e2y207qyoiلطفا قبل از آنکه متن را بخوانید روی لینک زیر رفته و آن را پلی کنید.https://www.youube.com/watch?v=6eJWByujohg آن چه می‌شنوید موسیقی زندگیست اما ما در اینجا از مرگ سخن خواهیم گفت. از مردن‌های بی شماری که در طول زندگی تجربه می‌کنیم. از روزی که نمی‌خواستیم از سینه مادر جدا شویم و شدیم. از روزی که نمی‌خواستیم از خانه و اتاق و اسباب‌بازیهایمان دست بکشیم و به مدرسه بریم اما رفتیم. از روزی که نمی‌خواستیم اولین عشقمان از محله ما کوچ کند اما کرد. از روزی که فکر می‌کردیم دیگر نیمه گمشده‌مان را پیدا کردیم و تا ابد در آغوشش آرام خواهیم گرفت اما هم او و هم آرامشمان را از دست دادیم. هر بار که چیزی رفت ما مردیم و بعد دوباره به زندگی بازگشتیم. اما چه می‌شود اگر نتوانیم. اگر نتوانیم در یکی از این دفعات به زندگی بازگردیم؟ ممکن نیست؟ حتما هست. همه ما حداقل یک مورد را در اطرافمان میشناسیم که نمی‌تواند و نتوانسته با رفتن و از دست دادن چیزی مواجه شود.داستان «کافه د فلور» درباره از دست دادن‌هایی است غلیظ در پی عشق‌هایی غلیظ، زیستن‌های غلیظ و آغوش‌هایی جدایی ناپذیر چنان که در پوستر فیلم و جای جای فیلم در قاب‌هایی زیبا و بی‌نظیر می‌بینیم.فیلم در دو خط زمانی متفاوت به دو داستان در ابتدا متفاوت و بعد میبینیم که یکسان می پردازد.داستان اول مربوط به زندگی مردی شیفته‌ی موسیقی است که از نوجوانی با نیمه گمشده‌ خود آشنا شده و حالا پس از ۱۵ سال از او جدا شده و دیوانه‌وار عاشق زنی بسیار زیبا و در آستانه ازدواج با اوست. همسر سابق و نیمه گمشده و دوست تمامی روزهای جوانی و نوجوانی‌اش او را از دست داده است.داستان دیگر در سال ۱۹۶۹ و در پاریس مربوط به زندگی زنی آرایشگر است که از همسر فقیر خود باردار است. همسر فقیر پس از اینکه میفهمد فرزند تازه متولد شده دارای سندروم داون است آنها را ترک میکند. و زن با تنها عشق خود در خانه‌ای نمور زندانی می‌شود. اما پسرک بزرگ می‌شود و به مدرسه می‌رود و در مدرسه عاشق همکلاسی‌اش می‌شود. مادر پسرش را تنها دارایی و نقطه امن زندگی‌اش که حتی بدون او به مدرسه نمی‌رفت را از دست داده است.همسر سابق زنی زیبا، قوی و منطقی است اما قادر به پذیرش این نیست که دیگر تنها مرد زندگی‌اش، نیمه گمشده او نیست و اصلا چگونه میتوان نیمه گمشده کسی بود که خودش گم شده؟ و دیگر نیست. کسی که شنیده «‌if you fall, I pick up you.» حالا در حال سقوط است و هر شب به کمک دارو و مواد مخدر با دردهایش می‌خوابد و فردا در بستر خالی، از خواب برمی‌خیزد و با زندگی نا‌آشنای خود مواجه می‌شود.مادر که حالا پسرک به او گفته «I love her, like I love you» مدام تکرار می‌کند «I will make you forget her» مادر پسرش را به همکلاسی پسرش باخته و حالا چیزی جز پسرش برای جنگیدن ندارد.هر دوی این شخصیت‌ها به نوعی معنای زندگی خود را از دست داده‌اند و دقیقا به همین دلیل است که پذیرش از دست دادن برای آنها تقریبا غیر ممکن شده، مادر که پس از تولد پسر با خواندن کتب و مقالات علمی پیرامون سندروم داون میداند که میانگین زندگی این افراد به طور متوسط ۲۵ سال است تصمیم گرفته زندگی خود و پسرش را قبل از رسیدن به آن روز به پایان برساند و تا آن موقع از هیچ تلاشی برای خوشبختی او دریغ نکند.همسر سابق که از نوجوانی زندگی‌اش با زندگی موزیسن جوان و خوشتیپ گره خورده و حالا بعد از ۱۵ سال زندگی مشترک پس از گذشت فراز و نشیب‌ها با دو دختر کوچک معنای دیگری برای چنگ زدن سراغ ندارد. امیدوار است که رابطه مرد و معشوقه جدید به زودی از هم بپاشد و مرد به زندگی آرام سابقش بازگردد.فیلم هیچ چیزی از ارتباط این دو داستان به مخاطب نمی‌گوید. اما سرشار از اشاراتی است که در انتهای فیلم تکه‌های پازل را به یکدیگر متصل می‌کند. یکی از آن‌ها علاقه عجیب و ارتباط زندگی پسرک و موزیسین به یک قطعه موسیقی است. قطعه‌ای که در این لحظه دارید به آن گوش می‌دهید.فیلم در تلاش است تا پاسخی برای این سوال باشد. چرا از دست می‌دهیم؟ و شاید وقتی هیچ پاسخ دیگری برای آن ندارد به تناسخ و سرنوشت چنگ می‌زند. اما چنگ زدنی بی نهایت زیبا و تاثیر‌گذار. چه به جبر و سرنوشت اعتقاد داشته باشید و چه نه این فیلم کاری می‌کند که آن را لااقل برای چند دقیقه بپذیرید و در انتهای فیلم با لبخند به استقبال همسر جدید رفته و او را در آغوش بگیرید و از اینکه تا کنون نمی‌توانستید آنها را بپذیرید شرمنده باشید. و بدانید که عشق زندگیست و زندگی تنها داروی مرگ.ShimaShimaSun, 08 Aug 2021 01:19:35 +0430https://virgool.ir/@shimarhm/نه-به-اندازه-ی-کافی-jyrryifi3xr6تصور کنید که در دهه‌ی ۴۰ میلادی و در میان جنگ جهانی دوم هستید. شما یک تاجر موفق و با نفوذید که برای زنده نگه داشتن کسب و کارتان تمامی مهره‌ها را در اختیار دارید، از پول و ارتباط و شهرت تا دسترسی آسان به منابع قدرت. در لحظه‌ای حساس بین تماشای کشته شدن یک انسان که در آن سالها امری عادی تلقی می‌شد و استفاده از او به عنوان یک کارگر در کارخانه‌ی خود کدام را انتخاب خواهید کرد؟ همه‌ی ما بی شک به این سوال پاسخی یکسان خواهیم داد! معلوم است که گزینه دوم. اما صبر کنید، انتخاب فقط در صورتی معتبر است که همه هزینه‌های آن مشخص شده باشد.یک بار دیگر به سوال برمیگردیم: فرض کنید که برای انتخاب گزینه دوم هر بار مجبورید مبالغ هنگفتی رشوه از میان دارایی‌های حالا دیگر محدودتان (چرا که جنگ به روزهای تاریکش رسیده) به نازی‌هایی بدهید که هزاران نفر را در کوره‌های آدم سوزی آن روز سوزانده‌اند و حالا سر میز شام دارند با تو خوش و بش می‌کنند.فرض کنید سالهای سال خودتان جزوی از همین آدم‌ها بودید. برای آن‌ها جاسوسی می‌کردید. با آن‌ها تجارت می‌کردید و در میان آن‌ها نفس می‌کشیدید.انتخاب سخت‌تر شد نه؟حالا به تمام هزینه‌های بالا این را هم اضافه کنید که پیشگویی به شما گفته در انتهای این مسیری که در پیش گرفته‌اید نه تنها همه‌ی دارایی‌تان را از دست خواهید داد و جانتان به خطر خواهد افتاد بلکه روزی میرسد که در اوج فقر و فلاکت خواهید مرد.سناریویی را تصور کنید که بتوانید از یک جاسوس به یک منجی تبدیل شوید و در این راه تمامی دارایی و امنیت‌تان را هزینه کرده و در انتها باز در حالی که میگریید و دست بر زمین میسابید فریاد بزنید کافی نبود. چون هنوز یک انگشتر برایتان مانده انگشتری که گم شده بود و همان کارگران برایت پیدایش کرده‌اند. انگشتری که می‌توانست معادل جان یک انسان باشد.درباره‌ی شیندلرز لیست زیاد شنیده‌ایم، همه می‌دانیم فیلم بسیار قابل تامل و ارزشمندی است. اما تمامی احترام و ارزش فیلم متعلق به کسی است که آن را زندگی کرد. او «اسکار شیندلر» شخصیت اصلی فیلمی است که یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینما به شمار می‌رود. او در آن زمان تنها ۳۱ سال داشت.تصویر فوق تصویر واقعی لیست شیندلر است. این لیست در نهایت دربردارنده‌ی نام حدود ۱۲۰۰ یهودی شد که پس از مرگ بر روی گور او نوشتند:‌ «نجات دهنده‌ی فراموش نشدنی ۱۲۰۰ تن یهودی تحت آزار و اذیت».اما در کنار داستان و ساختار تکان‌دهنده‌ی فیلم، آن‌چه مو را بر تن بیننده راست می‌کند، موسیقی شاهکار این فیلم است. موسیقی‌ای که همزمان هم مرثیه‌ است هم در مدح روحی چنین بزرگ. هم می‌گرید و هم می‌سراید. هم روحت را میخراشد و هم به پرواز درمی‌آورد. این موسیقی هم همچون فیلم، سیاه و سفید است. تاریک و نورانی. شب و دریاست. و در هیچ لحظه‌ای نمی‌توانی تصمیم بگیری کجا زیباتر از لحظه‌ی دیگر است. زیبایی است در میان زیبایی. همچون دست دخترکی با کت قرمز در دست یک منجی.در فیلم ‌‌Margin Call یکی از شخصیت‌های فیلم در جایی وقتی به او پیشنهاد می‌دهند، شرکت را در آستانه‌ی بحران مالی ۲۰۰۸ از زیانی گزاف نجات دهد و برای این کار شاید لازم باشد زندگی میلیون‌ها انسان را نادیده بگیرد و اینکه چه بلایی بر سر آن‌ها می‌آید را فراموش کند می‌گوید:«میدونی من قبلا یک پل ساختم؟ وقتی که مهندس بودم؟این پل از اوهایو به ویرجینیای غربی میره. ارتفاعش ۹۱۲ پا از روی رودخونه‌ی اوهایوست و روزانه ۱۲،۱۰۰ نفر از روش رد می‌شن. این پل برای رسیدن از Wheeling به New Martinsville چیزی حدود ۳۵ مایل رانندگی رو کم کرد. که مجموعا میشه ۸۴۷،۰۰۰ مایل رانندگی در روز... ، ۲۵،۴۱۰،۰۰۰ مایل در ماه و ۳۰۴،۹۲۰،۰۰۰ مایل در سال.من اون پروژه رو سال ۱۹۸۶ تموم کردم ... ۲۲ سال پیش. در طول عمر اون پل، ۶ میلیارد و ... ۷۰۸ میلیون و ... ۲۴۰ هزار مایل رانندگی کاهش پیدا کرد. بیا بگیم ۵۰ مایل در ساعت که میشه ۱۳۴،۱۶۴،۸۰۰ ساعت ... یا ۵۵۹،۰۲۰ روز ... اون یه دونه پل کوچیک تونست ۱۵۳۱ سال از عمر یه عالمه آدمو نجات بده.هزار و پونصد و سی و یک سال...این کاریه که من انجام دادم.»میخواهم بگویم هزار و دویست جان... اما هنوز «نه به اندازه‌ی کافی»ShimaShimaWed, 04 Aug 2021 20:19:50 +0430https://virgool.ir/@shimarhm/فارست-گامپ-را-دو-بار-ببینید-بار-دوم-برای-آنکه-یاد-بگیرید-بدوید-urzsotrbro0qاگه به مشکلی برخوردی، شجاع نباش فقط بدواین جمله‌‌ای است که در طول فیلم شخصیت اصلی داستان «فارست، فارست گامپ» لحظه‌ای آن را فراموش نمی‌کند. فیلم با نمای بسته‌ی کفش‌های کهنه و تقریبا‌ پاره‌‌ی فارست گامپ شروع می‌شود. او نشسته بر روی نیمکتی در ایستگاه اتوبوس شروع به روایت داستان زندگی خود میکند، برای هر مسافری که برای دقایقی در کنار او منتظر اتوبوس نشسته است. فارست گامپ پسری است با بهره‌‌ی هوشی پایین، این را همان ابتدا با اولین سلامی که به مسافر منتظر میدهد میتوان حدس زد. از کفش‌ها و وضعیت منقبض او این چنین به نظر می‌رسد که او از وضعیت مالی خوبی برخوردار نیست. زندگی‌اش به احتمال زیاد خلاصه شده توی همان چمدانی که پر از چیزهای عجیب از جمله یک پر است. اما در عین حال با تعارف کردن شکلاتهایش به مسافر منتظر نشان می‌دهد قلب بزرگی دارد. او حرف زدن و آدم‌ها و شکلات را دوست دارد.و بعد اولین جمله‌ی تاثیر گذار فیلم را می‌شنوی: «مادرم می‌گفت زندگی مثل یک جعبه شکلات است، هیچ وقت نمی‌توانی بفهمی چه چیزی در انتظارت است.» جعبه‌ی شکلات فیلم نیز در همین لحظه باز میشود، در مقابل ما تماشاگرانی که نمی‌توانیم حدس بزنیم چه چیزی در انتظارمان است.فارست گامپ پسری است که در کودکی مشکل راه رفتن داشته. پاهای او به کمک اسکلت‌های فلزی پر دردسرش همیشه او را از بقیه متمایز کرده است و در این میان مادر او ( یکی از دو زن مهم زندگی‌اش) همیشه به او گوشزد می‌کرد که «اگر قرار بود همه‌ی انسان‌ها یک جور باشند آن وقت همه باید به کمک اسکلت‌های فلزی راه می‌رفتند».اما دومین زن مهم زندگی فارست گامپ، در هشت سالگی‌اش و توی اتوبوس مدرسه پیدا می‌شود. دختر بچه‌ای که از میان همه‌ی هم مدرسه‌ای‌ها حاضر می‌شود به او در کنار خود جایی برای نشستن بدهد و بعد آنها مثل نخود فرنگی و هویج می‌شوند. ترکیبی جدایی ناپذیر. «جنی» که تا مدتها تنها و مهم‌ترین دوست فارست گامپ می‌شود.یک روز در یکی از شیطنت‌های کودکانه، چند پسر فارست گامپ را به قصد آسیب زدن دنبال می‌کنند. جنی از اون میخواهد که بدود، فقط بدود!فارست گامپ که تا آن لحظه حتی به درستی نمی‌توانست راه برود به سختی شروع به دویدن می‌کند، او می‌دود و با هر بار شنیدن طنین این صدا «بدو فارست، بدووو» سریع‌تر می‌دود تا آنجا که اسکلت‌های فلزی شکسته می‌شوند و پاهای فارست آزاد و پر قدرت به پرواز در می‌آیند.بعدها فارست به دلیل همین توانایی‌اش در دویدن بازیکن راگبی می‌شود. اما جنی مهم‌ترین و اولین مشوق او که حالا زنی زیبا و جوان شده، در حالی که چیزهای مختلفی را در زندگی امتحان می‌کند از فارست دور و دورتر می شود. با شروع جنگ ویتنام، فارست تصمیم میگیرد به ارتش ملحق شود. شبی که برای خداحافظی با جنی به دیدن او می‌رود، جنی از او میخواهد: هر جا به مشکلی برخوردی شجاع نباش، فقط بدو.فارست می‌دود، فارست تمام فیلم را می‌دود اما نه به شیوه‌ی جنی، برای فارست دویدن یک شیوه‌ی بودن است. ادامه‌ دادن است. جنی اما دور خود می‌چرخد. در ادامه‌ی فیلم هر جا به جنی برمی‌خوریم او را گم شده و بی‌قرار می‌یابیم، بر عکس فارست (جوانی با بهره‌ی هوشی کم اما موفق در ورزش، ارتش، جنگ و بعدها میبینیم که در کار).فارست که در ارتش فرمانده‌ی خود سرگرد دن تیلور را به شدت تحت تأثیر عملکرد بی نظیر خود قرار می‌دهد، تمام مدت با یکی از همرزمانش که آرزوی خرید قایق و صید میگو دارد وقت می‌گذراند. «بابو» که در روز اعزام به او در اتوبوس در کنار خود جا داده بود. در یکی از بمباران‌ها فارست که دستور عقب‌نشینی دریافت می‌کند طبق معمول شروع به دویدن می‌کند اما برای نجات بابو بر‌میگردد. او فرمانده‌ی زخمی و چند زخمی دیگر و دست آخر بابو را به کنار رودخانه می‌آورد. بابو می‌میرد. فرمانده‌‌ی معترض که می‌خواست بمیرد نجات می‌یابد و پاهایش را از دست می‌دهد. فارست زخم کوچکی بر میدارد و به پاس دلاوری‌هایش مدال می‌گیرد. در طول دوره‌ی درمان، فارست به طرز شگفت‌آوری در پینگ پنگ می‌درخشد. پینگ‌پنگ همچون دویدن راهی است برای ادامه دادن. برای بی وقفه رفتن. او به مسابقات جهانی می‌رود و مادرش در خانه از پیامدهای موفقیت پسر به شوق آمده و در انتظار اوست.در این میان جنی همچنان دور خود می‌چرخد، به دنبال جایی برای آرامش، به دنبال خودش که از بچگی در خانه‌ی پدر الکلی‌اش جا مانده انگار.فارست گامپ که موفق به نجات دوستش بابو نشده بود با پول حاصل از موفقیتش در پینگ‌پنگ برای خود یک قایق می‌خرد، و فرمانده که روزی با او شرط بسته بود که اگر موفق شود شاگردش خواهد شد به او می‌پیوندد، آنها شروع به صید میگو می‌کنند، روی قایقی به نام جنی.در ادامه‌ی فیلم فارست میدود، تمام زندگی او تمام تصمیماتش تمام تلاش‌ها و دستاوردهای فارست برای او به مثابه‌ی دویدن است، چرا که دویدن ادامه دادن است، دویدن جنی است. دویدن عشق است. فارست گامپ که آنقدر از فضای زندگی جدی دور است که حتی نمی‌داند شرکتی که سهام آن را خریده یک میوه‌فروشی نیست (اپل) حالا دیگر ثروتمند شده.او نه فقیر است، نه ناتوان نه احمق. او فقط بدون آنکه بداند، زیستن را بلد است. چیزی که نه جنی و نه خیلی از ما آن را می‌دانیم.فارست گامپ که تام هنکس با بازی بی‌نظیر خود، به آهستگی ما را با او آشنا می‌کند یکی از ساده‌ترین، زیباترین و انسانی‌ترین شخصیت‌های سینماست.در انتهای فیلم در یکی از دردناک‌ترین لحظات فیلم فارست به جنی که حالا دیگر مرده میگوید:"نمیدونم سرنوشتی وجود داره یا اینکه ما مثل یه نسیم تو این جهان شناوریم. اما من فکر میکنم، شاید ما همزمان هر دوی اینهاییم. شاید هر دو همزمان در حال اتفاق افتادن‌اند. دلم برات تنگ شده جنی. اگه چیزی نیاز داشتی من همین دور و برم."ShimaShimaMon, 26 Apr 2021 22:26:42 +0430