https://virgool.ir/feed/@shimaokhdadیک آدَم گُمنامfa2026-11-11 04:54:47https://files.virgool.ir/upload/users/3991584/avatar/pLqceF.jpghttps://virgool.ir/@shimaokhdadhttps://virgool.ir/@shimaokhdad/منتظر-آن-سوی-پیچبدون-ترمز-oxrmhceu6l73اینجا پایان است؟ یا نه؟ اگر پایان است ، پس چرا ترسی در من نیست؟ این طبیعی است؟ پایان یعنی چه؟ شاید این پایان بی پایان است؛ مثل قطره ی آبی که در خاک فرو می رود و آن را زنده می کند . حس می کنم ، وقت تمام شده ، و کسی سال هاست که انتظار مرا می کشد ؛ انتظاری شبیه روز شدن برای گلدان های خانه ام ، یا جوش آمدن آرام یک فنجان چای در آشپرخانه ام.نمی دانم ، شاید همین سکوت ، خودش پاسخی باشد. من ، که با زخم های کوچک بازی گریه می کردم و شب ها ، از هیولا های زیر تخت پنهان می شدم ، اکنون در آستانه پایان ، نه اشکی دارم، نه فریادی ، هه خواهشی .شاید ، فقط شاید چون زندگی کرده ام.و میدانم : هیچ هیولایی ترسناک تر از زیستن ناتمام نیست.عاشق شده ام ، بی پروا ، با جان و دل حتی اگر مثل شیرین و فرهاد نباشد.عشق ورزیده ام ، نه از روی نیاز ، که از سر و فور. مثل آیدا بوده ام برای شاملو.دوست داشته شدن را با پوست و استخوانه فهمیده ام ، و آموختم نه فقط آنچه باید ، که آنچه بودن را معنا میکرد ، مثل فروغ.شنیدن را یاد گرفته ام ، نه فقط کلمات ، بلکه سکوت ها را.پذیرفتن را ، با همه ضعف ها و حقیقت ها.و از اندک کسانی بودم که موسیقی زندگی را تا آخرین نت ، بالذت نواخته ام ...بی آنکه دلهره ی خاموشی در قلبم شعله ور شود ، حتی شعله ای به انداره شمع.یاد گرفته ام گاهی معلمی مهربان باشم یا دانش آموزی مشتاق ، بعضی وقت ها پروانه باشم ، آزاد و رها، هر از گاهی شیر ، برای جنگیدن ، بی هراس و پر غرش ، یک تنبل خواب آلود یا حتی شیطان که با لبخندم جهان کوچک و عصاب مادرم را یک تنه نابود کنم.میدانم شاید برای دیگران سخت باشد ، اما من نگران نیستم ، عین خیالمم نیست. فقط میخواهم ببینم چه کسی منتظر من است و انتظارش را ب پایان برسانم.مهم نیست بعد از من چه میگویند ، چه اشکی می‌ریزند ، یا برای چیز هایی که جا گذاشته ام چه دعوا هایی راه می افتد. دلم شاید فقط برای گربه ای که توی باغچه می پلکید تنگ شود ، یا غروب های پنجره اتاقم ، اگر هم کسی واقعا مرا شناخته باشد ، می داند که من در کارهایم ، در لحظه هایم زنده ام ، اگر کسی دنبالش بگردد.وقت دارد تمام میشود ، تقریبا به پیچ رسیدم ، چه خوب ، چه بد ، چه ساده ، چه شگفت انگیز ... یک پایان منتظر من است ، پایانی که شاید تمام نشود ، فقط شکلش عوض میشود ، این پایان فقط برای من نیست ، برای همه است.چه کسانی میترسند ، چه افراد بی باک...امیدوارم بذر خاطره خوب کاشته باشم ، نه فقط برای ماندن ، بلکه برای غروب هایی که وقتی ب یادت می آیند ، بخندی.ShimiShimiSat, 03 May 2025 16:54:23 +0330