https://virgool.ir/feed/@shimalashini17درود من شیما، دانشجوی ادبیات انگلیسی و عضو انجمن دانشکده تمدن و مطالعات جهان هستم و گاهی پوچ‌هایی مینویسم.fa2026-11-10 21:53:35https://files.virgool.ir/upload/users/4149250/avatar/1qpi6X.jpghttps://virgool.ir/@shimalashini17https://virgool.ir/@shimalashini17/ادبیات-فضای-مجازی-bm68slykib3cشاید فربه‌ترین و شادی‌آورترین چیزی که هر انسان می‌تواند روی گوشی‌اش ببیند، نوتیف‌های تلگرامش باشد. و در پی چک کردن آن‌ها، چند خط اول چند توییت که بالای صفحه‌اش می‌آیند و او را کنجکاو می‌کنند. و بعد از تجربه‌ی لذتی شیرین و کنجکاوی‌ای که ممکن است به تعویق بیندازد، به سراغ تیک‌تاک یا اینستا رود تا ببیند کسانی که می‌شناسد در چه حال‌اند یا که صرفاً ببیند مردم در چه حال‌اند.او می‌تواند و ما می‌توانیم زندگی‌ای کاملاً مجازی را بپیماییم، بی‌آنکه سخنی گوییم. در سکوت و گاهی با خنثی بودن کامل، به زندگی در آنجا می‌پردازیم. هر زمان که حوصله‌ی گریه کردن نداشتیم، می‌توانیم پست را رد کنیم و هر زمان که پیامی استرس بدهد، فرستنده را بلاک کنیم. همه‌چیز و همه‌کس در ثانیه می‌آیند و می‌روند و شکایتی هم نیست. شاید گاهی غصه‌ای از این بابت به سراغمان بیاید که چرا آن‌کس که می‌خواهم نمی‌آید؟ میان این‌همه افراد، نیمه‌ای نیست که هنوز گم‌گشته باشد؟ و شاید جواب این‌گونه پدیدار شود که چنین چیزی وجود ندارد و همچو دین و دیگر چیزهایی که کمبود انسان طلبشان می‌کند، صرفاً توهمی خودخواسته است. گله‌دارِ نبود آنچه می‌خواهم نیستم. اگر بخواهم همچو زندگی واقعی با دنیای مجازی مدارا کنم، باید بگویم: خب، حداقل نوتیف‌های تلگرام را هنوز دارم. آن آیکون فلش‌مانند که سرش بالاست و گویی در حال پرواز است. الان که خوب نگاهش می‌کنم، شبیه بمب‌افکن B-2 نیز است.shima lashinishima lashiniSun, 25 Oct 2026 02:12:39 +0330https://virgool.ir/@shimalashini17/عروسک-بچگی-etprwuze36jtرفته رفته متوجه اجبارهای موردعلاقه میشوم. اجبارهایی که خودمان انتخاب نکرده‌ایم ولی وابسته آنها هستیم و خواهیم ماند حتی اگر اشتباه باشند حتی اگر به حدی باشند که آسیب‌زا محسوب شوند، هنوز هم نوعی وابستگی دوست‌داشتنی بدون اختیار به آنها خواهیم داشت.هیچکس برای انتخاب عروسک بچگیش معیار‌ها و قوانین خاصی وضع نمیکند. یا از سر بی‌تجربگی اینکار را نمیکند یا واقعا الزامی وجود ندارد اما بهرحال اون عروسک میتواند اولین دوست باشد برای نگهداری رازهایی که شاید هرگز به زبان نیاوریم. بهرحال اون عروسک، تماشاگر زندگی ما خواهد بود آخر دیگه چه کسی میتواند چنین، تماشاگری زبون‌بسته و بی‌اختیار باشد؟‌ اگر قرار باشد روزی ترک دنیا کنم آن را با خود میبرم و فقط خدا میداند که چقدر آرزومندم که آن عروسک هم با من بمیرد و در آن دنیاهم همراهی‌ام کند.اجبارهای موردعلاقه میتوانند عروسک بچگی، خانواده، کشور و حتی زندگی‌مان باشد. و چه تلخ است اگر مقداری شَر در ماهیت هر یک از آنها باشد زیرا دیر یا زود خواهید یافت که مقدار آن مهم نیست در نهایت نتیجه‌ای مخرب خواهد داشت و تلخ‌تر آن که ما همه این نتیجه مخرب را میپرستیم و نه تنها از آن فرار نمیکنیم، بلکه با غروری مثال زدنی به سمت آن میتازیم.shima lashinishima lashiniSat, 26 Jul 2025 13:54:05 +0330https://virgool.ir/@shimalashini17/سن-p0pexbxlhc04هوا گرم است و من در حال هل دادن کامیون زندگی‌ام هستم. کامیونی پر از تنه‌ی درخت، پر از بار.ساعت‌هاست که در حال هل دادن این کامیونم. کسی از این جاده‌ی جنگلی رد نمی‌شود و حتی اگر هم می‌شد، کمکی از دستش برنمی‌آمد. نه به‌خاطر اینکه زورش کم بود و نهایتاً دو نفر می‌شدیم و تلاشمان بی‌فایده بود. نه.اگر بحث این بود، حتماً یک بار، حداقل، امتحانش می‌کردم.ولی مشکل این کامیون چیز دیگری‌ست.موتورش. موتور سوخته است. این را می‌دانم ولی قدرت پذیرشش را ندارم. به خودم می‌گویم: «نه، چرخش گیر کرده است به سنگی. نه، در چاله افتاده است. اگر کمی تلاش کنم، حتماً حرکت می‌کند.»حتی اقدام نمی‌کنم تا از سوختن موتور اطمینان حاصل کنم.آخر، اگر واقعاً موتور سوخته باشد، چه؟چه کاری باید انجام دهم؟ شب نزدیک من است. در حوالی من است.هوا سرد و تاریک شده. زوزه‌ی مرگ به گوشم می‌رسد. به خودم می‌گویم: شاید فقط صدای باد است، نه گرگ.اما گرگِ سن و سال طعمه‌ی بعدی‌اش را پیدا کرده. و آن منم. من و همه‌ی هم‌سن‌وسالانم. دیگر بس است. من تسلیم گرگ، و گرگ تسلیم غریزه شده است. و من حتی این پایان را هم می‌دانستم، ولی چون هرگز کاری از دستم برنمی‌آمد، آن را نادیده گرفتم.shima lashinishima lashiniFri, 25 Jul 2025 19:52:35 +0330