https://virgool.ir/feed/@shemirani.mohsenتورلیدر (راهنمای گردشگری) + ویراستارfa2026-11-10 20:56:52https://files.virgool.ir/upload/users/240956/avatar/prd1Xd.pnghttps://virgool.ir/@shemirani.mohsenhttps://virgool.ir/@shemirani.mohsen/شهاب-های-این-شب-ها-b1ison1vaip0اینم شد سهم ما از کمپ امردادی دیشب و شهاب‌بارون برساووشی، لذت از غروب سرشبِ ماه نو، و این تک‌عکسی که ازش ثبت شد بالای چادر و آتش‌مون، به انضمام لذت رؤیت چهارتا شهاب‌سنگ از لابلای آسمون نیمه‌ابری ارتفاعات شمیرانات عزیز. از حق نگذریم، سومی‌اش هنوز جلوی چشممه. یه خط سبز و طولانی به امتداد زمان.ارتفاعات دره‌ی دربند تهراندر خصوص رؤیت شهاب و قصه‌های پیرامونش، دوتا روایت شنیدم که هنوزم نمیدونم کدومشو باور کنم. یکیش رو که احتمالن همه‌تون شنیدین و خیلی رویاگونه‌ست، اینه که هروقت شهاب دیدی اگه آرزو کنی آرزوت برآورده میشه. اما روایت دوم رو از زبان دوست عزیزی شنیدم، که از داستان واقعی زندگی #حسین_منزوی شرح داد. از اون داستان تلخ اما همیشه زنده و جزئیاتش بگذریم. اما کلیت ماجرا اینه که هروقت شهابی از توی آسمون رد میشه، نشونه‌ی اینه که یک نفر عزیزی رو از دست داده. همینطور که دیشب نشسته بودم خیره به آسمون و ستاره می‌شماردم و منتظر عبور شهاب بودم از لابلای آسمون نیمه‌ابری، به این دو روایت فکرمیکردم. با یک چشمم به روایت اول فکرمیکردم و با دیگری به دیگری. در مورد روایت دوم، کمی رئال‌تر فکرمیکنم. طبق آمار رسمی روزی پونصد و خرده‌ای نفر از اهالی کشورمون دارن "قربانی" میشن؛ که البته طبق حرف خودشون و تجربه‌ای که ما از آمارسازی این آقایون داریم، دست‌کم روزی هزار و خرده‌ای نفر در حال قربانی‌شدن هستند که همون خرده‌اش هم فراوانه و مثل خرده‌های شیشه توی قلب آدم فرو میره.اما روایت اول، با نگاهی از لابلای آسمان نیمه‌ابری، منتظر دیدن ستاره‌ی دنباله‌دار... با دیدن هر شهاب، یک آرزو. از آرزوی سلامتی و شادابی و بهبودی اوضاع تا درخواست زیستن توی آرامش در کنار تو.شاید دفعه‌ی بعد که شهاب ببینم، به هیچ روایتی فکرنکنم و در حالی‌که کنار تو نشستم، فقط از دیدن‌شون لذت ببرم، و شاید اون روز دیگه آسمون هم نیمه‌ابری نباشه.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSat, 14 Aug 2021 19:56:56 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/بی-بهانه-برای-تو-wznne7t763voدرباره‌ی یه سری چیزا شنیدیم، و از بس شنیدیم، که انگار دیگه حسش نمی‌کنیم. من بهش میگم بی‌حسی موضعی. مثلن یکیش همین اتفاقات خاورمیانه. از زمان کودکی تا امروز، هفته‌ای نداشتیم که اخبار رو روشن کنیم و یکی از خبرها، این نباشه: کشته‌شدن فلان نفر در بمب‌گذاری ولایت فلان. اون هم با لحن سرد و بی‌تفاوت گوینده‌ی خبر، با همین بی‌حسی موضعی! حالا چرا موضعی؟ چون این بی‌حسی و "سِرشدگی" هنوز تمام اعضامون رو فرانگرفته. مثلن اتفاق لبنان، فارغ از شدت انفجار. یا اتفاقات تروریستی پاریس.‌درباره‌ی یه سری چیزا شنیدیم، و از بس شنیدیم، که انگار دیگه حسش نمی‌کنیم. من بهش میگم بی‌حسی موضعی. مثلن یکیش همین اتفاقات خاورمیانه. از زمان کودکی تا امروز، هفته‌ای نداشتیم که اخبار رو روشن کنیم و یکی از خبرها، این نباشه: کشته‌شدن فلان نفر در بمب‌گذاری ولایت فلان. اون هم با لحن سرد و بی‌تفاوت گوینده‌ی خبر، با همین بی‌حسی موضعی! حالا چرا موضعی؟ چون این بی‌حسی و "سِرشدگی" هنوز تمام اعضامون رو فرانگرفته. مثلن اتفاق لبنان، فارغ از شدت انفجار. یا اتفاقات تروریستی پاریس.رباره‌ی یه سری چیزا شنیدیم، و از بس شنیدیم، که انگار دیگه حسش نمی‌کنیم. من بهش میگم بی‌حسی موضعی. مثلن یکیش همین اتفاقات خاورمیانه. از زمان کودکی تا امروز، هفته‌ای نداشتیم که اخبار رو روشن کنیم و یکی از خبرها، این نباشه: کشته‌شدن فلان نفر در بمب‌گذاری ولایت فلان. اون هم با لحن سرد و بی‌تفاوت گوینده‌ی خبر، با همین بی‌حسی موضعی! حالا چرا موضعی؟ چون این بی‌حسی و "سِرشدگی" هنوز تمام اعضامون رو فرانگرفته. مثلن اتفاق لبنان، فارغ از شدت انفجار. یا اتفاقات تروریستی پاریس.نظر "بعضی افراد" اینه که چون اونجا غرب بود یا کشور پیشرفته و رسانه‌‌دار، مردم به سوگ نشستند و اینجا چون خاورمیانه‌ست و مردم رو عمومن رعیت حساب میکنن و اصولن بوق و کرنایی هم ندارند، پس بی‌تفاوتیم. بهرحال این بی‌حسی، موضعیه و برای این منطقه‌ی لعنتی دوست‌داشتنی. شاید این دیدگاه "بعضی افراد" تا حدودی درست باشه، ولی به نظر من، بیشترش به خاطر همین مساله‌ی شنیدن مکرره. از بس شنیدیم، دیگه درکش نمی‌کنیم. یه اتفاق ساده و روتین میدونیم و ازش می‌گذریم.اما حمله به مدرسه‌ای دخترانه که هشتاد و خرده‌ای دانش‌آموز رو شهید کرد، از اون نقاطی بود که هنوز برامون سِر نشده بود، و قلب همه رو جریحه‌دار کرد.این بی‌حسی موضعی، این بی‌تفاوتیه، این سردبودن لحن گوینده، این یخ بودن صورتش، و اینکه خیلی راحت منتظر خبر بعدی میشینیم، یا حتی کانال رو تغییر می‌دیم، این‌ها از بدترین اتفاقات ممکنه که می‌تونست توی زندگیمون بیفته. بهراسیم از این بی‌تفاوتی، از این عادی‌شدن، و از اینکه با ناله‌ی مظلوم قلب‌مون به درد نیاد. حواسمون رو سخت جمع کنیم! دختر زیبای افغانستانی در حومه‌ی شهرریاین متن فقط بهانه‌ای بود برای ابراز همدردی ما، بعنوان کسانی که توی ایران، بدون مرز و برچسب تمام بشر رو یک‌رنگ و یک‌دل میبینن، با تمامی انسان‌های ستم‌دیده، از جمله همسایه‌ی به‌شدت شریف‌مون، مردم افغانستان. ما بی هیچ بهانه‌ای، هرگونه کشتار و خشونت رو محکوم می‌کنیم و امیدواریم به‌زودی از چنگال‌های متعصبانِ زورگوی اسلحه‌به‌دست، آزاد بشید و حق زندگی آزادانه و تحصیل و... رو به دست بیارید. مطمئن باشید اون روز میرسه، و همگی باید در این راه هم‌صدا باشیم. به امید صبر و روشنی و سبزی برای زمین و اهالیش. ? شما هم اگه حرفی، ابراز همدردی‌ای چیزی در این زمینه دارید، همین زیر بیانش کنید. دم شمام گرم. ❤️لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتMon, 14 Jun 2021 23:26:07 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/قاب-عکس-ها-synrb3l0wye4لفظ خونه‌ی مادربزرگ، برای هرکس تداعی‌گر خاطرات خودشه. البته بگذریم از اون کابوس مشترک تلویزیونی "خونه‌ی مادربزرگه" و "هاپوکومار" در دوران کودکی.یادم میاد وقتی می‌رفتم خونه‌ی مادربزرگم، با بچه‌ها می‌رفتیم اتاق پشتی. اون اتاق، یه جورایی مهمون‌خونه بود. مادربزرگم هم روش حساس بود. همیشه نگران بود اتفاقی برای وسایل نیفته و اتاق رو هم به‌هم نریزیم. هرچند هیچ نظم و چینشی از دست بچه‌هایی مثل ما، در امان نبود.یک‌بار به خاطر دارم در اثر یک سانحه‌ی ناگوار، یک کاسه‌ی بلور نسبتن بزرگی رو شکوندم. احتمالن اون‌موقع حدس میزدم قیمتش خیلی گرونه، چون خوب یادمه که خیلی ترسیده بودم. اما وقتی دیدم کسی متوجه صدای شکستن نشد، سعی کردم به خودم مسلط بشم، سه نفس عمیق بکشم و محل جرم رو قبل از ترک‌کردن، پاک‌سازی کنم. شیشه‌های شکسته رو از پنجره پرتاب کردم بیرون، خیالم راحت بود برای ترک صحنه، که ناگهان چشمم در چشم کسی گره خورد!یک قاب از پدرِ مادربزرگم روی طاقچه. از نگاهش بشدت شرمگین شدم. عذاب‌وجدان تمام وجودم رو فرا گرفت. خودم رو باختم. فکرشو نمیکردم عکسی که همیشه اونجا خوش نشسته بود، چنین حسی به من بده. جالب‌تر اینکه خود مرحوم رو همیشه از نظر مهربونی ستایش می‌کردند. بنده‌خدا اصلن ترسناک نبود. ولی توی اون عکس، جذبه‌ی خاصی داشت. یک عکس، یک نگاه، یک قاب.هرمز نودونه، جزیره هرمز، کافه کفیشه شورانقاب‌ها به همراه عکس‌های داخل‌شون، فقط یک یادگار نیستند. بلکه شخصیت اون شخص همراه با برداشت‌ها و تجربیات شخصی ما در ارتباط با اون فرد هم توی اون قاب نهفته‌ست. توی نگاه و چشم‌هاشون. تمام خلقیات‌شون، با ما، یا بی‌ما.تاحالا بهش فکرکردین قاب عکس شما، یادآور چیه؟! لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSun, 18 Apr 2021 20:16:12 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/تهران-هزار-و-پونصد-o22mphpdgxqjفرید: دخترم... سلامریحانه: سلام بابایی. بلاخره برگشتی؟ خسته نباشی.ف: سلامت باشی دختر قشنگم. خب، بیا بشین پیشم و تعریف کن، امروز چیکارا کردی؟ر: خب، امروز بعد از کلاس‌هام، با داداش‌احمد رفتیم گلدونای شمعدونی دور حوض رو آب دادیم. بهش یاد دادم چند روز یه بار و چقدر باید آب‌شون بده.ف: دستت دردنکنه دختر گلم، خسته هم نباشی. خیلی خوشحالم.ر: چون داداشی هم می‌تونه گل‌ها رو آب بده؟ف: نه. اون‌که خوبه. ولی بیشتر برای این خوشحالم که اونم مثل تو عاشق گیاهان داره می‌شه.ر: راستی بابایی، اون قصه‌ای که قرار بود وقتی بزرگ شدم رو برام تعریف نمی‌کنی؟ گفته بودی وقتی قدّم به میوه‌های درخت آلومون برسه تعریفش می‌کنی دیگه.ف: آره بابایی. اتفاقا حس می‌کنم الان دیگه وقتشه که بشنوی. تو الان دوازده‌سالت شده، دیگه بزرگ شدی. باید بدونی یه روزی ما‌ آدم‌ها خودمون چه بلایی سر زمین‌مون آوردیم. حدود چهل سال پیش یعنی حوالی سال 1450، اتفاق‌های خیلی بدی افتاد.ر: تو اون‌موقع تازه به دنیا اومده بودی، درسته؟ف: آره تقریبا، من تازه یک سالم بود. مادربزرگ خدابیامرزت خیلی از این‌ها رو برام تعریف کرده. به روزهایی رسیده بودیم که بشر به پیشرفت و تکنولوژی‌‌اش خیلی می‌نازید و بیشتر از قبل درگیر حرص و طمع شده بود. مردم هر روز بی‌تفاوت‌تر نسبت به طبیعت می‌شدند. جنگل‌ها هکتار هکتار برای ویلاسازی و مصارف شخصی قطع می‌شد یا تبدیل به زمین‌های کشاورزی می‌شد. درخت‌ها مدام برای مصارفی مثل زغال، ساخت وسایل تزئینیِ چوبی و حتی کاغذ استفاده می‌شدند.ر: خب کاغذ که چیز بدی نیست؟ مگه خودت نگفته بودی دلت واسه کتابای زمان قدیم که کاغذی بودند تنگ شده؟ف: درسته، ولی وقتی به بازیافتش اهمیتی نمی‌دادند، روزانه درخت بیشتری قطع می‌شد. استفاده‌ی بهینه هم از چوب نمی‌شد. درختکاری نه تنها فقط یک شعار ظاهری بود، بلکه روز به روز تخریب درخت‌ها افزایش پیدا می‌کرد. توی همین روزها بود که نفت، سرمایه‌ی دیرین کره‌ی مهربونِ زمین برای بشر، با بی‌تدبیری تموم شد. مساله‌ی سوخت شد قوزبالاقوز. حالا نگرانی بشر برای از دست نرفتن تکنولوژی‌هاش بیشتر شده بود. نیروگاه‌های هسته‌ای کفاف تولید انرژی این‌همه انسان کره‌ی زمین رو نمی‌داد. برای سوخت بیشتر، مجبور شدند دوباره درخت‌های بیشتری رو قطع کنند تا بیشتر سوزانده بشوند.ر: چه وحشتناک!ف: تازه بدتر از اینم شد. بحران سال 1460 شروع شد. درخت‌ها انگشت‌شمار شده بودند. با کم‌شدن تعداد درخت‌ها، طبیعتا پرنده‌ها هم جایی برای ساخت لانه نداشتند، اون‌ها هم جمعیت‌شون کاهش شدیدی پیدا کرد و بقیه‌شون هم مجبور شدند از شهرها و روستاها کوچ کنند به جاهای خالی از سکنه و دور از بشر. همین خودش مزید بر علت شد! می‌تونی حدس بزنی چی شد؟ر: نه! چی شد؟ف: ملخ‌ها و بقیه‌ی آفات هجوم آوردند به مزارع و شهرها. مواد غذایی روز به روز کمتر می‌شد. با اتمام نفت هم، ساخت خیلی از سموم کشاورزی برای مبارزه با آفات دشوار و پرهزینه شده بود. و این شد که قحطی شروع شد! غذاهای موجود جیره‌بندی شد. همه‌چیز گرون و سخت پیدا می‌شد. روزهای خیلی سیاهی بود.ر: خب بقیه‌ی حیوونا بدون درخت‌ها چیکار می‌کردن؟ف:‌ آفرین دختر باهوشم! تمام چرخه‌ی اکوسیستم به طور کل به‌هم ریخت، حیواناتِ دیگه هم از زیست‌گاه‌هاشون رفتند و جمعیت‌شون به شدت کم شد؛ اون‌ها تا مرز انقراض پیش رفتند. حالا دیگه فقط مساله‌‌ی نبود سوخت و غذا و حیوانات و حتی کمبود میوه نبود! بلکه مساله حادتر هم شد! دیگه درخت زیادی نبود تا یکی از کارکردهای اصلی‌شون یعنی ذخیره‌ی آب‌ها رو انجام بده. آب‌های باران و جوی‌ها مستقیم روانه می‌شدند و کمتر به زمین نفوذ می‌کردند. حالا دیگه مشکل کاهش آب‌های زیرزمینی هم به مشکلات‌مون اضافه شده بود. ولی کاش مساله به همین‌جا ختم می‌شد.ر: دوست‌دارم زودتر آخر این کابوس رو بشنوم تا ببینم چطوری تونستید از این مهلکه جون سالم به‌در ببرید؟ف: می‌گم بهت. ولی بذار تلخی قصه رو تکمیل کنم. درخت‌ها و ریشه‌هاشون که یکی از عوامل اصلی جلوگیری از سیل بودند، حالا دیگه بین ما نبودند. تغییرات اقلیمی که از هشتاد سال قبلش شروع شده بود، شدت بیشتری گرفت. هوا یا صاف بود، یا باران‌های سیل‌آسا می‌بارید. و طبیعتا سیل‌هاش خیلی ناجور بود.ر: خانم معلم‌مون گفته بود که درخت‌ها با اثر گلخانه‌ای جوّ مبارزه می‌کنند.ف: دقیقا. درست گفته. و در نبودشون، مشکلات هوا دوچندان شد. چقدر خوشحالم دیگه این چیزها رو از کودکی به بچه‌ها یاد می‌دند.ر: بعدش. بعدش چی شد؟ف: حالا دیگه اکسیژن هوا هم کاهش پیدا کرده بود و ذرات آلاینده توی هوا تثبیت شده بود. زمین بخاطر افزایش کربن‌دی‌اکسید به‌تدریج گرم‌تر می‌شد و گرمایش جهانی به اوج خودش رسید. یخ‌های قطب بیش از پیش آب می‌شدند و سطح آب اقیانوس‌ها بالا می‌اومد. و بشر هنوز گیج و منگ از کرده‌های خودش بود، تا اینکه اتفاق بدتری هم افتاد!ر: دیگه چی؟ف: فرسایش خاک! جوری بافت خاک در حال نابودی بود که اون‌سرش ناپیدا! بادهای شدیدی می‌وزید. تمام شهرها و روستاها همیشه پر از غبار بود. طوفان‌های سهمگینِ شن هفته‌ای حداقل پنج روز با بشر گلاویز بود. افقِ دید به چند متر جلوی پا ختم می‌شد. همه‌جا گردوغبار، عین مه، ولی مه غباری! مردم مجبور شدند از ماسک‌های ویژه استفاده کنند.ر: یعنی از بیماری‌ای که توی کتاب تاریخ‌مون اومده هم بدتر بوده؟ همون بیماریِ صد سال پیش که همه‌ی مردم مجبور شده بودند ماسک بزنند.ف: کروناویروس رو میگی؟ آره باباجون. اون‌که فقط دو سال بوده و ماسک‌زدن‌شون هم فقط منوط به حضور توی اجتماع بود. ولی این‌یکی فرق داشت. ماسکش باید خیلی ضخیم می‌بود تا ذرات شن و غبار کمتری وارد ریه‌ات بشه. حتی توی خونه‌ها هم گاهی مجبور بودیم ماسک بزنیم. اشعه‌های مُضر خورشید به خاطر نازک‌تر شدن لایه‌ی اوزون و نبود درختان، روز به روز شدت می‌گرفت و بیماری‌های بینایی و پوستی بیشتر می‌شد. مردم فقط توی اینترنت می‌تونستند سرسبزی و بهار و پاییز و رود زلال و جنگل رو ببینند. و خب، طبیعتا همه عصبی‌تر و کلافه‌تر بودند. این وضعیت توی مدت کوتاهی اتفاق افتاد. ظرف پونزده سال، با بی‌رحمی‌های خودمون با درخت‌ها و جنگل‌ها.ر: خب؟ آخرش چی شد پس؟ف: مردم کم‌کم خسته شدند از این وضعیت. همه می‌خواستند به روزهای قبل برگردند. دیگه یه‌جورایی بشر به اشتباهاتش پی برده بود. می‌خواست جبران کنه، تا قبل از این‌که زمین همه‌شون رو نبلعیده بود.ر: زمین هم مثل عمو رضاست. هیچ‌وقت عصبانی نمیشه. وقتی که میشه، دیگه به این راحتی کوتاه نمیاد.ف: آره دختر گلم، زمین عصبانی بود. ولی آدم‌ها شروع کردند به جبران. هرکسی بذری چیزی پیدا میکرد، توی حیاط خونه‌اش می‌کاشت. از آب آشامیدنی محدود خودشون، آبش می‌دادند؛ چون دیگه حالا ضرورت حضور درختان رو درک می‌کردند. ر: این درخت گردوی بزرگ توی حیاط هم مال همون زمانه، درسته؟ف: آره، پدربزرگت جزو اولین نفراتی بود که این کار رو شروع کرد. از یه گردوی کوچیک. ببین چه درختی شده برای خودش.ر: آره، و چقدرم هرسال گردو می‌ده. بعد همه‌چی درست شد؟ف: نه عزیزکم، به این سادگی نبود. ولی مردم همت کرده بودند. دسته‌دسته و گروه‌گروه روانه‌ی جاهای مختلف می‌شدند واسه درخت‌کاری. هم از طریق قلمه و هم بذر. اولش خیلی سخت بود. من اون‌موقع دیگه هجده ساله شده بودم، اون درخت صنوبر روبرو رو می‌بینی؟ اون اولین درختی بود که من کاشتم. کمی بعد‌تر، کمپین‌هایی برای کاشت درخت‌ها و از اون مهم‌تر، نگهداری ازشون به راه افتاد. بخاطر تغییرات اقلیمی، آتش‌سوزی توی جنگل‌های تازه‌کاشت زیاد اتفاق می‌افتاد. خیلی‌ها از جمله پدربزرگت فداکاری کردند و توی منطقه‌ی زاگرس جونشون رو از دست دادند. ر: حیف که من باباجونی‌ام رو ندیدم.ف: در عوض با این‌همه زحمتی که برای زمین کشیده، روحش شاده دخترم. بلاخره بشر تونست با زمین و طبیعت آشتی کنه. بعد از کاشت فراوان درخت،‌ کم‌کم حیوانات برگشتند، پرنده‌ها اولین گروه‌شون بودند. لونه‌هاشون رو فورا ساختند. آفات کم‌کم از بین رفت. سیل‌ها کاهش پیدا کرد و تونستیم بقیه‌ی روان‌آب‌ها رو مهار کنیم. فرسایش خاک به کل از بین رفت و دیگه باد شن‌ها رو به هوا بلند نمی‌کرد، بلکه لطافت درخت‌ها و سبزه‌ها رو با خودش می‌آورد. آب‌های زیرزمینی کیفیت و کمیت لازم خودشون رو به دست آوردند،‌ میزان اکسیژن هوا زیاد شد و در ازای اون،‌ کربن‌دی‌اکسید کم شد، اوضاع گرمایش جهانی و گازهای گلخانه‌ای بهتر شد و لایه‌ی اوزون هم کمی ترمیم شد. مزارعی که از قدیم زمین کشاورزی بودند، نه جنگل، پربازده‌تر شدند. همه‌جا پر از طرافت و شادابی شد. آسمون آبی رو می‌شد دوباره دید. کیفیت هوا، باران، رنگین‌کمان، شکوفه‌های بهاری، میوه‌های تابستانی، زیبایی‌های خزان و خواب زمستانی درخت‌ها و این چرخه‌ی حیات.شالیزارهای گیلان، تابستان هزار و سیصد و نود و هشتر: خب پس چرا اینا توی کتاب تاریخ‌مون نبود؟ف: چون بشر هنوز هم پرمدعاست. دلش نمیومد از گندی که زده بود جایی بنویسه. واسه همین همه توافق کردند اون دوران رو جایی ثبتش نکنند. ولی، در ازاش روی آموزش نسل به نسل در مورد اهمیت درخت‌ها آموزش بدند.ر: باباجونم، چقدر خوشحالم که بهم درختکاری رو یاد دادی. لذتی که توی خاک و ایجاد یه موجود جدید هست، توی هیچ چیز دیگه نیست.ف: منم خوشحالم دختری با این همه دغدغه‌ی طبیعت دارم. الانم پاشو با داداشت برو از درخت انگور پشت حیاط، چندتا خوشه بچینید و بخورید و اگرم دوست داشتید، فاتحه‌ای برای پدربزرگ‌تون و همه‌ی کسایی که توی این راهِ حیات، راه زمین سبز، از جونشون مایه گذاشتند، بخونید. یه خوشه هم واسه بابا بیار تا تیرگی این داستان رو از تنم بشوره بره.ر: چشم بابایی‌جونم. احمد؟لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتWed, 31 Mar 2021 23:28:43 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/برای-تنفس-بنویس-lymohvbekmceباید بنویسیم تا تنفس کنیم! شاید بگید چرا نوشتن؟ خب دست‌کم از دو منظر میتونم به این قضیه نگاه کنم. اول ترجیح میدم مورد دوم رو بگم که احتمالن میتونید حدس بزنید.دو. پویش پیک زمیناگر همین‌طور به نوشتن ادامه بدیم، و این هشتگ رو بزنیم، میتونیم درخت بیشتری بکاریم و مشارکت‌مون توی این پویش اجتماعی و زیست‌محیطی قشنگ بانک ایران‌زمین بالاتر بره و هوای تمیز بیشتری به جامعه و زمین‌مون هدیه بدیم. هوایی با کیفیت تنفس! پس، برای تنفس، بنویس. عکس از ماسولهِ‌ی جان و درختان زیبایش. اردیبهشت نود و هشت یک. نوشتن مثل هواست! برای ماهایی که با قلم یا کتاب مانوسیم (نگم خوره، چون شاید هنوز به اون مرحله نزدیک هم نشدم)، نوشتن یه چیزی مثل نفس کشیدن می‌مونه. یه چیزی مثل هوا. ننویسیم، میمیریم!البته ناگفته نماند، به نظر من همه‌‌ی آدم‌ها چنین ویژگی‌ای دارند. یعنی یه نیازی در حد نیاز به هوا، که نیاز به خواندن و نوشتنه. قسم به قلم. حتمن اگر من کاره‌ای می‌شدم، توی وزارت آموزش و پرورش، انشاء و نوشتن رو جدی‌تر میگرفتم. حتی اگر کاره‌ای‌تر میشدم، توی "هرم مازلو" دست می‌بردم و کف هرم کنار هوا، نیاز به خواندن و نوشتن رو اضافه میکردم تا همه از ترس جون‌شون شروع کنند به خواندن و نوشتن. بنویسید تا زنده بمانید. تا زندگی کنید. تا زندگی بسازید. حقلیدرِ کلماتلیدرِ کلماتMon, 29 Mar 2021 23:42:46 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/دست-ها-thqtpki2f6a8دست‌های نیازشان، رو به بالا. رو به نور... درختان، بهترین دوستان ما بر روی زمین هستند. چه بدانیم و چه ندانیم، لطف‌شان همیشه شامل حال ما هست. شامل حال تک‌تک ما! در هر منطقه‌ای، با هر اقلیمی. شاید اگر بیشتر بدانیم، بیشتر آگاه شویم و بیشتر هوای این دوستان فداکارمان را داشته باشیم. چه در حفظ و نگهداری از آن‌ها، و چه در کاشت و گسترش آن‌ها، برای فردای این زمین. برای حیات. با امید به خدا، دو سه روز آینده مطالبی در این زمینه فراهم میکنم تا مرورشان کنیم.ارتفاعات ماسوله، گیلان. اردیبهشت نود و هشتاز دیدن این عکس و جنگل، لذت نمی‌برید؟ برای مثال همین منطقه‌ی داخل تصویر اگر درخت نداشت، بجز کوه خشک چه بود؟ پس زودتر دست به قلم شوید. کیفیت محتوا مهم است، اما این‌بار، نفس کار مهم‌تر است! همین‌که مطلبی با هشتگ #پیک_زمین بنویسی، درختی می‌کاری. چه کاری از این ساده‌تر؟از فرصت‌ها نمیخواهی استفاده کنی؟ میل خودت است. اما فردا روز، همه‌ی ما به حضور این موجودات نیازمندیم، و در برابر این زبان‌بسته‌ها، مسئول. دست‌هایشان، دستانت را می‌طلبد. برای کاشت، برای نوشتن یک مطلب. یک هشتگ ساده.نور یا تاریکی؟ خوددانی. لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 26 Mar 2021 23:52:10 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/یک-نفر-cr5c1iioskxgاین درخت استواری که توی عکس پایین میبینید، اسمش نخله! یکی از هزاران نخل‌های بسیار زیبای حومه‌ی طبس. به عنوان یه تورلیدر، یکی از مقاصدی که به همه‌تون توصیه میکنم، طبسه. الان فصل خوبیه، هرچند یکمی گرمه. بهتره اواسط اسفند برید. سال بعدی که آمار کرونا کمتر میشه. سوالی در این زمینه داشتید، من در خدمتم. و اما... بریم سراغ اصل مطلب.وقتی این عکس رو از این خانم زیبا توی توری به مقصد طبس، روستای اصفهک میگرفتم، فکرشم نمیکرد قراره چه اتفاقی باهاش بیفته! روستای اصفهک، طبس. اسفندماه نود و هفتمیگی چرا گفتم خانم زیبا؟ چون درختان هم جاندارند! میگی خب چه ربطی داره؟ بهت میگم نخل‌ها هم واحد شمارشون "نفر"ه، عین خود ما آدم‌ها. و خیلی شباهت‌های دیگه‌ای که میشه بعدن کلی دربارش صحبت کرد. ولی درباره‌ی جنسیت‌اش واقعن کمی دچار شک هستم. صرفن به دلیل زیبایی‌اش نبود که خانم نامیدمش. شاید بخاطر باروری یا کششی‌اش که بهش داشتم، حدس زدم یه خانمه. یه خانم بالابلند. جانداری به این زیبایی و استواری، و البته، مثمر!حالا این درختِ قصه، که صرفن شاید قرار بود یه عکس یادگاری باشه یا درنهایت یه زاویه‌ی دید برای کسب تعدادی لایک و کامنت در اینستاگرام، به لطف ویرگول و بانی این کمپین، تبدیل شد به یه درخت دیگه! چی از این قشنگتر؟ همین‌که با دیدن عکس این نخل، هوس کردم یه مطلب بنویسم تا به نیتش درختی کاشته بشه. به نیت این درخت، این نخل زیبا، بلندبالا، استوار...البته که کار ما به اینجا ختم نخواهد شد، و باز هم مطلب درباره‌ی درخت خواهیم نوشت، چه توی محدوده‌ی زمانی این پویش، چه خارج از اون؛ و درخت‌ها خواهیم کاشت... ولی به هر حال، حالا که این فرصت خوب فراهم شده، چه بهتر که توی این پویش شرکت کنیم و به همین سادگی، درخت بکاریم! مسوولیت اجتماعی در قبال محیط زیستِ خودمون رو از همین‌جاها شروع کنیم. و بعد گام‌هامون رو کم‌کم بلندتر کنیم، و استوارتر، با صبر و حوصله. عین همین خانم خوشگله‌ی داخل عکس. خب؟ آفرین به گل‌های توی خونه.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 26 Mar 2021 23:28:19 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/هوا-را-از-او-بگیر-اما-خنده-ات-را-نه-re6vwji0tkx4بنظرم بیایم از همین تیتر شروع کنیم به تشریح. میخوام این‌سری دل و روده‌اش رو بکشم بیرون. یکمی هم بیام و برداشت‌های شخصی‌ام رو قاطی این مساله کنم، تا ببینیم به کجا میرسیم.خب، بیایم با دید منطق و عُقلایی به مساله نگاه کنیم. اون کیه که اگه هوا رو ازش بگیریم، هیچ اتفاقی براش نمی‌افته و بازم سراپا میمونه و فقط نگران خنده‌ی ماست؟ پابلو نرودا؟ قطعن نه. چون اگه هوا رو از پابلو جان بگیریم، توی سی‌ثانیه الی یک دقیقه یا شایدم دو دقیقه (اگر بر مصرف دخانیات مُصر نباشه) جان به جان‌آفرین تسلیم میکنه و دیگه نمیتونه خنده‌ی جانانش رو ببینه.هوا، مساله‌ی اول زندگیه. البته شاید بهتر باشه نگیم زندگی، بگیم مساله‌ی اول "زنده‌موندن". زنده‌موندن هم از ابزارات لازم برای زندگی‌کردنه. حتمن بر این مساله اشراف دارید که بین زنده بودن با زندگی کردن، کلی فاصله‌ست، ولی خب، به هم مربوطند. لازم و ملزوم هم هستند. زنده باشیم، تا بتونیم زندگی کنیم. پس پابلو جان، از محضرت عذر میخوام اگه من یکمی توی جانِ مطلبت دست میبرم و به زعم خودم تفسیرش میکنم.پابلو خیلی روحیه‌ی لطیفی داشت. روحش شاد. احتمالن الان هفت تا کفن رو باید پوسونده باشه. این جمله‌ای که در خطاب به یار جانی‌اش گفته رو ما میایم و مصادرش میکنیم. چرا؟ چون توی منطقه‌ی مصادره‌خیزی زندگی میکنیم. هرچند، مصادره‌‌ی ما، مصادره به مطلوب هست. زودتر بگذریم از بحث مصادره تا این متن هم مصادره نشده!از دید من، پابلو این جمله رو از زبان یه درخت گفته. البته این نظر ادبیاتی بنده نیست. فقط یه نظره، واسه اینکه بتونم شادی ارواح مرحوم نرودا درختی بکارم. شما دقت کن به جان کلام، هوا را از من بگیر! خب مشخصه درخته دیگه. درخته میگه هوا را از من بگیر، چون بازم زنده میمونه، هرچقدر هوا (که ما منظورمون از هوا، هوای عامیانه یعنی خود خود اکسیژن یا او_دو هست) رو ازش بگیری، ککش نمیگزه. تازه، خوشحال‌تر هم میشه. آلودگی و دی‌اکسید کربن بیشتری میگیره و هوای بیشتری بهمون برمیگردونه.چرا؟ خب معلومه دیگه! چون دلش میخواد ما بیشتر بخندیم. اینجاست که میگه: "... اما خنده‌ات را نه!" چقدر لطیف، نه؟ خب بایدم لطیف باشه. شما برو الان شکوفه‌هاش رو نگاه کن، کیف نمیکنی اینهمه ظرافت رو؟ دست بکش روی گل‌برگ‌هاش، اصلن روی خود برگ‌ها... بهار رو چی قشنگ میکنه؟ همین محیط سبز پیرامون‌مون، همین درخت‌ها و دشت‌ها! همین دشت زیر رو میبینی؟ که عکسش رو از حومه‌ی پاسارگاد توی تور سال 97ام گرفتم. کیف نمیکنی خدایی؟ از عکس و عکاس نه‌ها، از منظره. از تک‌درختش.تک‌درختی حومه‌ی منطقه‌ی میراث جهانی پاسارگاد، شیرازخلاصه، حیف این درخت با اینهمه مهربونی، که حواسش به ما و خنده‌ی ما هست؛ اما ما؟ ناجوانمردی میکنیم اگه بی‌توجه باشیم بهش، توی نگهداری ازش بی‌تفاوت باشیم و توی تکثیر و گسترش‌شون، بیخیال باشیم.پس هموطن، بیا و درخت بکار، تا بیشتر بخندیم، تا هوا تازه شود (به قول سهراب‌جان). حالا که بستر به این خوبی مهیا شده، بیا و متن بنویس درباره‌ی این موجودات زبون‌بسته، تا از طرفت درخت بکارن.درباره‌ی درخت و درختکاری، کلی مطلب و ایده هست که امیدوارم به مرور بتونم منتشرشون کنم. سبز باشید. نوروز مبارک.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتThu, 25 Mar 2021 00:02:46 +0430https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/قالیچه-های-امید-vl3ewv42z9z9تصویری که توی کارتون‌ها و فیلم‌ها از "امید" هست، گاهی یه پرتوی نوره، وقتی از دل تاریکی میزنه بیرون. یا مثلن ورود یه سوپرقهرمانه، وقتی تباهی تمام شهر رو فرا گرفته. مثل بتمن. گاتهام. شایدم تلاش‌های یه ارتش، دانشمند‌ها، و اتفاق‌های بزرگ این‌چنینی. اصلن شاید شفاگرفتن یه شخص باشه، یا ممکن‌شدن وصال دو نفر که دیگه امیدی به رسیدن‌شون نبود. بستگی به ژانر فیلم یا کارتونش داره.ولی بنظر من، #امید خیلی ساده‌تر از این حرف‌هاست. امید همین قالیچه‌هاییه که این خانوم همسایه دم عیدی به رسم هر سال شسته و گذاشته لب بوم تا آبش بره و خشک بشه. بی‌خیال از اینکه نه امسال، که پارسال هم #عید درست و حسابی‌ای نداشتیم، که اصلن یک سال و خرده‌ایه که زندگی درست و حسابی‌ای نداریم. که این بیماری نحس، زندگی رو بر ما تنگ کرده.قالیچه‌های زن همسادهمساله‌ی امید، همینه. ساده، کوچیک، ولی زنده. این رو زن همسایه‌ی ما خیلی خوب فهمیده. قالیچه‌هات رو بشور، پهن‌شون کن. اون هم این قالیچه‌های سرخ و قرمز. توی آسمان آبی. لب بوم.به‌به. چه شود! لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSun, 21 Mar 2021 23:14:53 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/به-سوی-قله-vzjo6hjupprqیکم فروردین‌ماه هزار و چهارصد هم گذشت. عین روزهای دیگه. بدون هیچ تفاوتی. چه فرقی بود بین امروز، با دیروز، با پریروز؟ فقط تقویم شمسی تغییر کرده. ولی در اساس، تفاوتی بین روزها نیست. مگر یک‌جا! اونم اونجایی که آدمی خودش این تفاوت رو ایجاد کنه. تصمیم‌های جدید، برای کشف بیشتر زندگی، و نیت برای کسب تجربه‌های جدید. البته با اراده و عمل. حالا اگه با "بهانه‌های تقویمی" هم همراه بود، اشکالی نداره. مهم از جا بلندشدنه. رشد، چیز قشنگیه. شاید درد داشته باشه، زخمم داشته باشه. حتمن سختی هم داره. ولی قشنگه. مثل ابرهای امروزِ بالای سر #تهرون خودمون، نه؟ به سمت قله کلکچالعید کهن و جشن #نوروز_باستانی بر همه مبارک عید کهن و جشن #نوروز_باستانی بر همه مبارک خداروشکر، نود و نه به کوه ختم شد و هزار و چهارصد هم با کوه آغاز شد. لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSun, 21 Mar 2021 21:50:41 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/اندر-معضلات-راهنمایی-گردشگری-nq9sqxba96otاین سری میخوام یه مسأله‌ای که خیلی از راهنماهای گردشگری‌مون رو اذیت میکنه رو باهاتون مطرح کنم.می‌دونین کدوم گروه از افراد، بیشترین حد ممکنِ اذیت رو میتونن برای یه #لیدر و گروه به‌وجود بیارن و عامل بی‌نظمی بشن؟قطعن اگه با تور سفر کرده باشین، الان جواب‌های مختلفی توی سرتون می‌چرخه، که اتفاقن دوست‌دارم با ما درمیون بذارید. حتمن پیرامون مسأله‌ی کتاب و کتاب‌خوانی، این جمله رو زیاد شنیدید که:«مسأله‌ی اصلی جامعه افرادی نیستند که کتاب نخوانده‌اند، بلکه افرادی هستند که [با خواندن اندک] "فکرمی‌کنند" کتاب‌های زیادی خوانده‌اند!».حالا همین مسأله رو تعمیمش بدین به گردشگری! یکی از گروه‌هایی که خیلی توی سفر در اصطلاح "بدقلقی" در میارن، افرادین که "فکر‌می‌کنند" #سفر زیاد رفتند. در صورتی که سفرهای زیادی (لااقل با تور و طبق شرایط خاصش) نرفتند.این افراد، انواع بدقلقی‌ها اعم از دخالت‌های نابجا (نه انتقاد و پیشنهاد درست و سازنده)، خراب‌کردن جو تور بین مسافران دیگه، همراه‌کردن اون‌ها برای ایجاد بی‌نظمی، لج‌بازی‌های متعدد و جنگ اعصاب برای لیدر و مسافران و حتی راننده رو متاسفانه درمیارن.تور برگزارشده در شهریور نود و هشت، قبل از کرونا، به مقصد ماسوله و ییلاق للندیز❓تاحالا توی این شرایط بودین؟ به چنین موردی برخورد کردین؟ تاحالا توی این شرایط بودین؟ به چنین موردی برخورد کردین؟❓❓نظر شما چیه؟ کدوم قشر و گروه، بیشترین مشکل رو برای یه راهنما یا تور و نظمش، به‌وجود میارن؟لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSat, 27 Feb 2021 19:46:59 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/خون-tgims37vimgtمن از اونایی نیستم که تا میرم بیمارستان، از خودم عکس بگیرم، بدون اینکه هدفش رو بدونم. چون اساسن #هدف کسانی که این کار رو میکنن رو نمیفهمم. نهایتن طرف میخواد براش آرزوی سلامتی کنن، و تعدادی از "دیگران" هم همین کار رو میکنن.گفتم هدف، خوب شد.بیست‌وهشتمین کاسه‌ی عمرم هم پر شد، همین نیمه‌شب امشب! و کاسه‌ی بیست‌ونهم رو میذارم زیر شیر عمر! میدونی، توی این بیست‌وهشت سالی که گذشت - بجز هفت هشت ده سال اول، شایدم پونزده سال اول زندگیم که در جهل کودکی گذشته - تقریبن هدف مشخص و ملموسی نداشتم. یعنی داشتم، ولی همیشه از هدفم دور میشدم، مسیرم رو تغییر می‌دادم و دوباره هدف جدید. البته این مساله رو انکار نمیکنم که شاید این کار، لازم بوده. چون باید بهترین راه‌ها رو برای خودم پیدا می‌کردم، علایقم رو کشف می‌کردم و میگشتم بین رنگ‌های دنیا، تا بهترین رنگی که بهم میاد رو انتخاب کنم.خداروشکر، چندماهی هست که مسیرم مشخص‌تر از قبل شده، هدفم روشن‌تر شده، و تونستم آدم‌ها رو بهتر ببینم. مثبت و منفی نه، بهتر. واضح‌تر. زندگی رفته‌رفته، توأم با رنجِ آگاهی، شیرین‌تر از قبل می‌شه. صبور باشیم.داشتم میگفتم، امسال نیت کردم برای تولدم یه‌کار متفاوت بکنم، و دوست‌داشتم شماها رو هم تشویق کنم به این کار. گفتم توی شب تولدم (دقیق‌تر، عصر قبل از شب تولدم!) بیام #سازمان_انتقال_خون #شهرری و خون اهدا کنم....اصلن تف به ریا! شما هم اگر براتون مقدور بود، این‌کار رو بکنین. مخصوصن توی این وضعیت #کرونا که #اهدای_خون خیلی کمتر شده، هوای هم رو بیشتر داشته باشیم. ریا نیست، اصلن تف به ریا! فقط تبلیغ (نه علیه کسی)، تشویق (نه تشویش) و دعوت بود، از شما دوستان گرامی.کار ناقابل و کمی بود، و وظیفه هم بود. ولی بیایم همین کارهای کم و کوچیک رو نشر و گسترش بدیم. ممنون. ?‍♂️لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتTue, 23 Feb 2021 12:11:26 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/لیدر-ihvqpsh14ibx❓لیدر، فردا چه روزیه؟ ✅ دوم اسفند‌ماه نود و نه❓یعنی این روز، روز خاصیه؟ ✅ الان بهت میگم:از سال 1990، بیست‌ویکم فوریه هر سال مصادف با دوم اسفندماه، به عنوان روز جهانی "راهنمایان گردشگری" نام‌گذاری شد. توی این سال، پانزده کشور در جشن انجمن راهنمایان جهان شرکت کردند و پس از آن، همه‌ساله بر تعداد این کشورها و نیز راهنمایان گردشگری، افزوده شده.❓پس چرا توی استوری آرش نورآقایی دیدم که گفته بود جشنِ این روز جهانی، سوم اسفندماه ساعت 9:57 دقیقه برگزار می‌شه؟✅ چون امسال سال کبیسه است. در سال‌های عادی میلادی فوریه 28 روزه. اما در سال کبیسه 29 روزه می‌شه. بنابراین برای محاسبه رویدادها توی تقویم شمسی، باید بعد از ماه فوریه یه روز به تموم روزهای شمسی اضافه کنیم. اینم بدونیم که، اول فوریه‌ی سال‌های کبیسه به روز کبیسه معروفه.بازم اگه سوال دیگه‌ای دارید، من در خدمتم. ✌️❓مرسی از توضیحاتت، لیدر ?‍♂️?‍♀️✅ حالا من از شما می‌پرسم، بارزترین خصوصیت یا خصوصیاتی که یه لیدر باید داشته باشه، چیه؟ بهمون بگید ?لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 19 Feb 2021 20:29:36 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/در-باب-شرایط-و-اراده-pls3er4h0yutکتاب جذاب مزخرفات فارسی، با طنزی گیرا، در باب اشتباهات رایج استفاده‌ی روزمره‌ی ما از زبان فارسی، نوشته رضا شکرالهی. انتشارات ققنوس. شرایط یک چیزه، اراده‌ی انجام کار، چیز دیگه. مثلن من، همیشه دوست‌داشتم توی کتابفروشی کار کنم، تا از این طریق، بتونم صبح تا شب به این به‌اصطلاح غذای روح دسترسی داشته باشم و مدام بخونم و بخونم. حتی شب‌ها هم تا دیروقت بیدار بمونم و مطالعه کنم، ورق بزنم، صفحه پشت صفحه، کتاب پشت کتاب. ولی خب، فی‌الحال توی کتابفروشی کار نمی‌کنم، یعنی هیچوقت توی کتابفروشی کار نکردم. اما هیچوقت بدون کتابِ نخوانده نبودم. و خب، شاید اونقدر که باید و شاید، کتاب هم نخوندم (البته متأسفانه؛ قول میدم جبران کنم).این میلِ کتابخونی همیشه در من بوده، اصلن شاید در همه‌ی آدم‌ها باشه. اما آدم‌های کمی کتابخونِ درست و حسابی میشن (و از کتاب‌ها عبرت میگیرن). چرا؟ شرایطش رو ندارن؟ نخیر! چون اراده‌اش رو ندارن. چون توی دام‌های مختلفی از جمله تنبلی، روزمرگی، اهمال‌کاری و... میفتن.این مساله‌ی شرایط و اراده، درباره‌ی خیلی چیزها صادقه. من خودم منکر غول بی‌شاخ‌ودمِ "شرایط" نمیشم، هیچوقت منکرش نمیشم. اصلن بر منکرش لعنت! اما گاهی اوقات این لفظ فقط بهانه‌ایه برای آرامشِ کاذب دادن به خودمون در راه فرار از انجام کار درست.فرار نکن عزیز دلم، وایسا کار درست رو انجام بده. شد، شد؛ نشد هم... فدای سرت.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتTue, 16 Feb 2021 20:55:42 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/آسمون-زمین-نور-acma7d0n9ramتاحالا شده شب‌هنگام به بالای سرت با دقت نگاه کنی؟ این پاشش نقطه‌نقطه‌ی نور، در میان انبوه تاریکی و سیاهی. من خودم سال‌های سال به این دنیای شگفت‌انگیز بالای سرم بی‌توجه بودم. فقط گاهی‌اوقات وقتی بیرون از شهر بودیم، به آسمان نگاه می‌کردم، و غری هم به آلودگی نوری و هوای تهران روانه می‌کردم. اما، بی‌توجه بودم، به بی‌شمار "نقطه‌ی نور".دوران آموزشی سربازی اما کمی متفاوت شد، توجه‌ام به این دنیای بالای سرم بیشتر شد، و بچه‌ها رو هم سعی می‌کردم شیفته‌اش کنم. هرچند من کار خاصی نمی‌کردم، فقط بهشون پیشنهاد می‌دادم چند دقیقه‌ای بهش خیره بشن. همین. لذت دیدن شهاب‌سنگ و ستاره‌ها، توی آسمون درخشان حومه‌ی #اردکان یزد.اما دلم میخواد بیشتر با دنیای صورت‌های فلکی و افسانه‌هاش، دنیای رمزآلود و پرقصه‌اش، قصه‌های شنیدنی‌اش آشنا بشم. مثلن همین #صورت_فلکی #جبار یا #شکارچی . میشه خیلی ازش خواند و نوشت. قطعن آموختنی‌های بسیاری توی خودشون دارن. خواستم بگم زمین هم بی‌شباهت به این آسمون نیست. "نقطه نور" توی آسمون و زمینِ پر از تباهی و تیرگی زیاده. سعی کنیم بیشتر بگردیم، ورق بزنیم، بشناسیم، بخوانیم، و دقیق‌تر بنگریم. به آسمون، به زمین. تیرگی‌ها مشخص‌اند، دنبال "نقطه‌های نور" برو. تو رو به جای بدی نمی‌رسونن. خیالت راحت. دست‌کم میببنی کجا هستی. آگاهانه. لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 12 Feb 2021 21:08:07 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/تاقچه-qcm7qfc4s5jf+ خاطرت خیلی عزیزه، اصلن از بس که عزیزه میخوام بذارمش لب طاقچه- وا؟ دیوونه. چرا حالا لب طاقچه؟+ چونکه ما چیزای عزیز رو میذاریم اونجا، تا همیشه جلوی چشم باشن.- من که طاقچه‌تون رو ندیدم، مثل چیا؟ + مثل... قاب عکس پدرم که خیلی دوستش داریم. مثل قرآنی که اونجاست. مثل اون گل‌های نرگس توی آب، یا گلدون پتوسی که همینطور دور قاب این طاقچه چرخیده و همه‌جا رو با حضورش سبز کرده.- خدا پدرت رو بیامرزه. تو رو هم شفا بده. جا بهتر نبود برای من؟ + خب میخوام همیشه جلوی چشمم باشی دیگه. اصن اگه خودت بودی، من رو کجا میذاشتی؟- یه جای بهتر از لب طاقچه!+ اونوقت کجاست اون جای بهتر از لب طاقچه؟- لب طاقچه، خیلی چیز‌ها خاک میگیره. مثل قاب عکس پدرت، مثل قرآن روی رحل‌تون، یا حتی برگ‌های اون پتوس. جای تو یه جا همین نزدیکیاست. نزدیک‌تر از لب طاقچه. همین اطراف، بغل‌دستم، کنارم. جای تو رو از همون قرآنی که لب طاقچه‌تون هست یاد گرفتم. «وَ» تو نزدیک‌تری به من، «مِنْ حَبْلِ الْوَرید».لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتMon, 21 Dec 2020 23:00:15 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/خرمالو-zat6q8bbp2cwهمسایه‌ی خونه قبلی‌مون یه درخت خرمالو داشت. یه سری (وقتی من طفلی گریزپا بودم) چندتا خرمالو به ما داد، ولی یکمی نارَس بودن. مامانم هم اونا رو چیدشون بالای کابینت تا توی گرمای آشپزخونه، یکمی برسن. این شد اولین مواجه‌ام با خرمالو. یه روز صبح با هزار زحمت رفتم از سنگ کابینتِ زیری، بالا و یکی از این نارنجی‌ها رو برداشتم و خوردم. طعم گَس‌اش تمام دهنم رو پر کرد! حس میکردم کل امعا و احشای دهنم داره به سمت داخل کشیده میشه. دهنم جمع شده بود. به خودم میگفتم این دیگه چه میوه‌ی مسخره‌ایه! نه به قیافش، نه به مزش! و دیگه به خرمالو لب نزدم. چندسال بعد از اون خونه نقل مکان کردیم، و اومدیم توی خونه‌ای که صاف وسطش یه درخت خرمالو داره. همیشه توی ذهنم میگفتم یه روزی این درخت مسخره رو قطع میکنم و بجاش یه درخت میوه‌‌ی خوشمزه می‌کارم. در گذر زمان، کم‌کم با این درخت عجین شدم و بهش خو کردم. میشه گفت رفیق شدیم، و شروع کردم به رسیدگی بهش. البته بخاطر سایه‌اش، نه طعم گَس‌اش! همینطور که زمان گذشت، یه روز تصمیم گرفتم این مقاومت ذهنی‌ام رو بشکنم و یه بار دیگه طعم این میوه‌ی خوش‌رنگ و لعاب رو بچشم. وقتی یه رسیده‌اش رو انتخاب کردم و با دستای خودم چیدم، شستم، و خوردم، قطعن میدونید که چه اتفاقی افتاد. عاشق این میوه شدم.حس میکنم خیلی از تجربیات ما توی زندگی که نسبت بهشون گارد یا همون مقاومت ذهنی داریم، یه چیزی مثل همین اتفاقه. خداکنه همیشه خوش‌شانس باشیم که یه درخت صاف وسط حیاط‌مون باشه، تا دیدگاه ما رو عوض کنه!خرمالوهاتون، شیرین.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 13 Nov 2020 17:05:57 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/نیمکت-خالی-rby1hdjuaezr+ اون دو نفر رو میبینی؟- نه، کدوم؟+همین نیمکت بغلی دیگه. - وا. کسی اونجا ننشسته که عزیزم+ بابا، یعنی اون دو نفر رو نمیبینی؟- (با خنده) چیزی زدی؟+ نه. ولی اون روز رو خوب یادمه. اون دو نفر، تو بغل هم. پاییز پارسال. که تو بودی. چقدر همه‌چیز قشنگ بود جانِ جهان، یادته؟- باز شروع کردی؟ من الانم که اینجام. غصه چی رو میخوری؟+ ببخشید، دست خودم نیست. یهو میرم تو خاطرات. ولی اون دو نفر رو هیچ‌وقت یادم نمیره. اون صحنه همیشه جلوی چشمامه. - میخوای بغلت کنم؟+ مگه دیوونم؟- چیه؟ نکنه خجالت میکشی؟+ نه، یعنی مگه دیوونم که دلم نخواد!- خب پس بیا بغلم.+ نمیشه این سری تو بیای بغلم‌؟*(مأمور نیروی انتظامی): آقا؟+ جانم سرکار؟*باید یه سر با ما بیاید تا کلانتری.+ چیزی شده؟* بیاید توضیح می‌دیم.+ چی شده آخه؟* دارید بلند بلند با خودتون حرف می‌زنید. مردم رو ترسوندید. باید ازتون تست بگیریم. + من؟ نه...لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتFri, 23 Oct 2020 18:42:05 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/کنعان-d8k7lxan7hueهیچ‌وقت حتی فکرشم نمی‌کردم! حتی توی رؤیا! احتمالن کسایی که من رو می‌شناسن هم نمیتونستن این روزهام رو تصور کنن. حتی یک درصد هم احتمال نمی‌دادم که وضعیتم برسه به وضعیت مینا توی فیلم #کنعان ، اون‌جایی که گفت:«بذار بهت بگم. من صبح که پا می‌شم، دلم می‌خواد کسی باهام حرف نزنه. می‌خوام از خونه که می‌رم بیرون، کسی منتظرم نباشه که برگردم. دل کسی واسم تنگ نشه. کسی منو نخواد. می‌خوام تنها باشم...»اجباری یا اختیاری، و حتی خوب یا بدش رو نمی‌دونم، فعلن اینطوری قفل شدم. و خب، دارم ازش لذت می‌برم!شاید این جایگاه، همون رهایی‌ای نباشه که همیشه ازش حرف می‌زدم، ولی احتمالن همون "رهایی از قید تعلق"یه که #رومن_گاری عزیز توی اثر تکرارنشدنی #خداحافظ_گاری_کوپر بهش اشاره می‌کنه. چو تخته پاره بر موج! رها. من.خدا رو چه دیدی، شایدم آخر قصه‌مون شد عین آخر همین کتاب. الله اعلم.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتWed, 21 Oct 2020 00:20:29 +0330https://virgool.ir/@shemirani.mohsen/ماجرای-ردپاها-q23o37mhchmcدیوانه شو :)حق با تو بود فلانی. اما این مساله از کجا شروع شد؟ امروز فکرکردم و پوآرو‌-وار، به دنبال ردّ پاهایم گشتم، و به سرنخ‌های جالبی رسیدم.فلانی، سال‌های پیش، که از قضا سال‌های دوری هم نیست، من آدمی بودم که همیشه در آینده زندگی می‌کرد. از مثال بگذریم که این جعبه‌ی پر از رؤیاهای کوچک و بزرگ، تمامی ندارد.نمی‌توانستم در حال زندگی کنم. همیشه در آینده بودم... اشتباهم همین بود فلانی! باز هم گذشت. مثل یک قناری که - به هر دلیلی - توی لَک رفته، و پرهایش شروع به ریختن می‌کند، رویاهایم شروع به ریختن کردند. بعضی از پرهایم را خودم کَندم، برخی‌اش را هم زحمت کشیدند و کندند! که البته زحمت خاصی هم نداشت. در اغلب این روياها، پرهای همه‌مان را کندند.این شد که من در خود فرو رفتم. آنقدر عمیق که دیگر تصویری از رؤیا در آینه‌ی تخیلم دیده نمی‌شد. مرغِ این مساله‌ی بی‌رویایی ظاهرن فقط یک پا داشت. آن یک پایش را هم از کفش من بیرون نکشید و با من، هم‌قدم شد در تمامی پیاده‌روهای این شهر خالی. احتمالن توانستی حدس بزنی. من از اینجا بود که در گذشته گیر کردم. میدانی، خاطرات را که با این روزها مقایسه می‌کنم - حتی روزهای تلخی که گذراندم - در مقابل این روزها لُنگ می‌اندازند. حتی فکرش را هم نمیکردم که روزی، دلم برای روزهایی تنگ شود که فکرمی‌کردم فقط باید بگذرانم‌شان تا به روزهای بهتر برسم! اما روز بهتری وجود نداشت. روزهای بهتر را گذرانده‌ایم رفیق‌فلانی! دست‌کم در این وضعیت که هر چه پیش می‌رویم، بیشتر مثل آن حیوان چهارپا در گِل گیر می‌کنیم ‌(دور از جونت). فلانی، من شاید گناه‌کار باشم که در زمان حال زندگی نکردم، رؤیایی ندارم و همیشه درگیر گذشته بودم. اما من تنها مقصر این ماجرا نبودم!به دنبال مقصر نیستم. فلانی‌جان، رویاهایم را در اعماق سیاه‌چاله‌هایشان، ابتدا شکنجه و سپس کشتند. گذشته هم، با سنگین‌ترین خودروی ممکن از روی من رد شد. من ماندم و مغزی جامانده.اما مساله همین است. نوشتن از امید... اما نه امید کاذب، امید به هر چیزی که میتوان به آن چنگ زد.به ما که کسی یاد نداد که چگونه از حال لذت ببریم، و رویاها را هم توأمان ببافیم، و در گذشته هم گیر نکنیم و تنها از آن عبرت بگیریم. از صمیم قلب امیدوارم برای نسل‌های بعد که این مساله را بیاموزند. و ما، این "ما"ی لجوج، که در گذشته یا آینده به سر می‌بریم، شاید در این اوضاع نابسامانِ بی‌ثبات، بتوانیم در حال و در لحظه زندگی‌کردن را بهتر بیاموزیم! بالاجبار و ناگزیر، اما شفابخش و نجات‌دهنده.لیدرِ کلماتلیدرِ کلماتSat, 17 Oct 2020 20:02:43 +0330