https://virgool.ir/feed/@sheinimehrabzadehهیچ‌چیز یک‌دفعه اتفاق نمی‌افتد. همه‌چیز به قبلش برمیگردد و قبل‌ترش.fa2026-11-12 06:53:18https://files.virgool.ir/upload/users/956242/avatar/cMGPub.jpeghttps://virgool.ir/@sheinimehrabzadehhttps://virgool.ir/@sheinimehrabzadeh/فقط-یک-سلفی-لایو-fglvlok24zpbعکس، تزئینی‌ست. چون لایو نیست.وقتی پدرم مرد هنوز خیلی چیزها اختراع نشده بود. شبکه‌های اجتماعی محدود و کوچک بودند. کوچک و بزرگ موبایل نداشتند. هنوز نمیشد نصف کارهایت را آنلاین انجام بدهی. کارت‌های بانکی رویای امریکایی بودند. همه‌ی اینها شاید باعث میشد ما زمان بیشتری با هم بگذرانیم. کلی فیلم، کلی پارک، کلی قصه، کلی ماجرا. ولی در عین حال غمگین‌ترین ضربه‌ی تاریخی جهان را هم به من زد: سلفی نداشتن با پدرم.لازم است اضافه کنم که من با همه‌چیز سلفی دارم. با شهر‌های قشنگی که دیده‌ام. با لپ‌تاپم موقع درس خواندن. با غصه‌هایم وقتی لیوان چای به دست و لبخند زورکی برلب دارم قورتشان میدهم. با کاناپه‌ی جدیدم، با دوست‌های قدیمی‌ام، با بیماری‌ها و خوشحالی‌ها و بی‌حوصلگی‌هایم. اگر همین امروز هر چه سلفی گرفته‌ام پاک کنم، نود درصد از حافظه‌ی همه‌ی وسایل الکترونیکی‌ام مثل روز اول میشود. سفید سفید.امّا میدانید در عوض چی سفید سفید است؟ جای پدر توی قاب گوشی‌ام. فقط یک عکس کوچک از هزاران خاطره‌ی خوبمان با هم. حس خوب من، خنده‌های همیشگی و آن حس فوق‌العاده‌ی امنیت یک دختربچه کنار پدرش. این آیفن لعنتی کجا بود وقتی آخرین بار سرم را روی پایش گذاشتم، آن شب آخر؟از آن بیشتر، همه‌ی چیزی که آرزویش را دارم، امروز فقط یک سلفی لایو است.وقتی آن نرم‌افزار زنده کردن عکس‌ها حسابی معروف شد، بدو بدو هر چه عکس دور و نزدیک و تار و تاریک از پدرم داشتم رویش آپلود کردم. همین که توی عکس پاسپورتش چشمهایش را بر هم زد و با من چشم توی چشم شد، همه‌ی دنیا در برابرم بی‌ارزش آمد. چیزی جز دیدن دوباره‌ی آن لبخند نمیخواهم.امان از حسرت‌هایی که تکنولوژی بر دلمان گذاشته است.شادان ایل‌ماهشادان ایل‌ماهWed, 21 Jul 2021 05:34:16 +0430https://virgool.ir/@sheinimehrabzadeh/طرفداران-تیم-چلسی-vldavnaicw13سرزمین پدری نداریم. سرزمین مادری هم نداریم. رفیق مهربون نداریم. نارفیق مهربونم نداریم. خواب راحت، بیداری راحت، کابوس وحشتناک، کابوس زیبا هم نداریم. همه‌ی اونچه داریم افرادن. یه عالمه سر و شکم و پا که همینجوری توی دنیا میلولن. گاهی همدیگه رو گاز میگیرن و گاهی هم بغل میکنن - بیشتر بخاطر به وجود آوردن افراد دیگه. گاهی گیج میشیم و چینش مشخصی از این آدمارو کشور، قوم، یا طرفداران تیم چلسی صدا میکنیم. ولی این درست نیست. ما فقط یه عالمه فرد داریم که گاهی برحسب نیازشون الکل میخورن، جیغ میکشن، تیم چلسی رو تشویق میکنن و شب بغل زنشون بیهوش میشن. زن هم تمام روز فقط یه فرد بوده. چقدر فقط یک فرد بودن سخته. کاش به جایی یا کسی تعلق داشتیم. شادان ایل‌ماهشادان ایل‌ماهWed, 09 Jun 2021 20:09:06 +0430https://virgool.ir/@sheinimehrabzadeh/وقتی-مریض-شدی-حواستو-جمع-کن-mxfhimxpmkrzاین چند وقتی که حسابی مریض بودم، چیزهای عجیبی هوس میکردم. مثلا دلم میخواست برگردم به هجده‌نوزده سالگی‌ام، وقتی اینقدر وقت آزاد داشتم که یک ماه رمضان روزه بگیرم و مسابقه‌ی ماراتون فیلم و سریال با خودم برگزار کنم. یا همینجوری بی‌دلیل شروع کنم به الکل خوردن. هر چه توی یخچال هست با دو قلپ جین قاطی کنم و لم بدهم روی مبل با لیوانی به این گندگی توی دستم. بی‌هوا بروم سراغ رفقا و برنامه‌ی کافه‌گردی بچینم. دلم میخواست به تک‌تک اقوامم زنگ بزنم، حتی آنهایی که دیگر این سالها مرا حسابی یادشان رفته. خرت‌خرت و پاکشان بیایند سراغ تلفنی که چرتشان را پاره کرده و ببینند دختر فلانیست که آن‌ سال پاشد رفت خارج. بی‌حوصله اما دلسوز حالم را بپرسند و من دلخوش شوم که برایشان مهم‌ام، حتی اگر فقط بخاطر دختر فلانی بودنم باشد.وقتی بهتر شدم برعکس همه‌ی اینها اتفاق افتاد. به زور پای فیلم و سریال مینشستم. دلم میخواست کتاب بخوابم و توی سکوت غرق باشم. فامیل که هیچ، به مامان هم سختم بود تلفن کنم. دلم میخواست کسی مرا یادش نیاید.ساعتها به این فکر کردم که چرا. درست وسط مریضی دلم تمام چیزهایی را میخواست که باعث دلخوشی آدم زنده‌اند. حالا که میتوانستم همه را داشته باشم، حتی فکرشان را هم نمیتوانستم بکنم. دلم تمام شدن همه‌ی کارهای ناتمام را میخواست. دیگر هیچ شروعی وسوسه‌انگیز نبود. فکر میکنم دارم میفهمم که چرا این اوضاع و احوال را دارم. فیلم‌ها، دوست‌ها، لیوان‌های جذاب الکل و فامیل‌های دلسوز وقتی نیازشان داشتم نبودند. خیال و محو و گم و دور بودند. همه‌ی فامیل‌ها بدون من خوب زندگی میکردند. همه‌ی الکل‌ها سرخوشانه در دست این و آن بودند. قهرمان‌های فیلم‌های موردعلاقه‌ام پی زندگی خودشان بودند. ریک و لیسا هنوز یکدیگر را یواشکی توی کافه‌ی امریکایی ریک میدیدند. کسی منتظر آن تماشاگر دلباخته و مشتاق نماند. باید باورم شده باشد که بدون همه‌چیز و با هیچ‌چیز میتوان و شاید هم باید زندگی کرد. شادان ایل‌ماهشادان ایل‌ماهWed, 09 Jun 2021 02:48:49 +0430https://virgool.ir/@sheinimehrabzadeh/هیچ-چیز-نمیدانی-qj2trnlnqojyبدون اغراق همه‌چیز در این جهان نسبی‌ست. یار سابق من عکس مرا در کنار یار جدیدم میبیند و آه‌کشان به بختش لعنت میفرستد. یار سابق یارم با خودش میگوید «چه دختر خوش‌خیالی! صبر کن تا دل تورو هم بشکنه!». من هم عکس او را کنار یار بعدی‌اش میبینم و با خودم یواشکی خدا را شکر میکنم که این دختر پیش یار من نماند و نصیب منش کرد. الهی خوشبخت بشی!همه‌چیز نسبی‌ست. آنقدر که هیجوقت نمیدانی واقعا خوشحالی یا نه. این کار جدید برایت خوب است؟ آن بار آخر که عزیزت را دیدی، دلش قرص بود؟ با مادر که حرف زدی، خوب خندید؟ خیلی باید صبر کنیم تا جواب تک‌تک این سوالها کم‌کم جلوی چشممان بیاید. تو فکر میکنی میدانی. هیچ‌چیز نمیدانی. شادان ایل‌ماهشادان ایل‌ماهWed, 09 Jun 2021 01:59:32 +0430https://virgool.ir/@sheinimehrabzadeh/حیف-qosa5tlir7dpفکر میکنم نفرین زمین تنهایی‌ست. درست زمانی که در عمیق‌ترین جای دریایی، یا درست وقتی سرمست از همنشینی‌های بی‌عیب‌و‌نقصت هستی، با تنهایی چشم در چشمی. ولی نفرین زمین به این مقدار راضی نیست. همینکه تنهایی، کافی نیست. باید تنها باشی، و همزمان بدانی که میشد تنها نباشی. که یک قدم راست یا چپ، یک نگاه روبرو یا پشت سر میتوانست نفرینت را بشکند. این است که در لحظه‌های آخرت میگویی: حیف شد، فقط یک قدم مانده بود!شادان ایل‌ماهشادان ایل‌ماهWed, 09 Jun 2021 01:46:58 +0430