https://virgool.ir/feed/@sheenشین ولی نه از نوع اسکاولش/دانشجو/دورافتاده/محتملfa2026-11-12 08:18:09https://files.virgool.ir/upload/users/1477696/avatar/wxwk9U.jpeghttps://virgool.ir/@sheenhttps://virgool.ir/@sheen/خلاصه-رمان-اگنس-گری-از-آن-برونته-hy0fymaajkjmکتاب اگنس گری اولین بار در سال 1847 منتشر شد. این کتاب ابتدا با اسم مستعار آن برونته(بل) به چاپ رسید. رمان اگنس گری همیشه به عنوان اثری که با کتابان خواهران مشهور و ادبی برونته(امیلی و شارولت) مقایسه شود یادآوری میشود.رمان درباره بخشی از زندگی دختر جوانی به نام اگنس است. اگنس فرزند یک کشیش است. او خواهر بزرگتری به نام مری دارد. مادرشان زنی خردمند از خانواده ثروتمند است اما چون پدرش مخالف ازدواج او با پدر اگنس بوده از ارث محروم شده. این خانواده به علت اعتماد بی‌جای پدرشان به یک تاجر تمام سرمایه شان را از دست میدهند. اگنس و مری از سن کم, فقر و بی‌پولی را تجربه می‌کنند.فقر, پدر مادری پرهیزکار و زندگی در محله‌ای کوچک از اگنس دختری خجالتی میسازد. این دختر خجالتی که روابط اجتماعی محدودی دارد؛ تصمیم میگیرد معلم سرخانه شود. این تصمیم از بی‌پولی و علاقه به تدریس در او شکل میگیرد.اولین تجربه تدریس او در خانواده‌ای که فاقد ویژگی‌های دوست داشتنی هستند, نفرت انگیز و غیرقابل تحمل است. سرتاسر لحظات معلم سرخانه بودن اگنس رنج است و نه تنها خواننده بلکه خود اگنس را هم به دلسوزی برای خودش محکوم میکند. یکی از ویژگی‌های قابل حسین درباره اگنس, پشتکار اوست. اگنس تجربه بد اولین معلم سرخانه‌گی را کنار میگذارد. او این بار شانسش را با خانواده ثروتمندی امتحان میکند. افراد این خانواده از لحاظ ظاهری مشکلی ندارند ولی؛ ویژگی های اخلاقی‌شان برای دختر کشیشی مثل اگنس غیر قابل چشم پوشی است. اگنس در این خانه همچنین قصه عشقی نسبت به دستیار کشیش آن منطقه را تجربه می‌کند. اما با مرگ پدرش اگس به منطقه دیگری میرود. او با مادرش مدرسه کوچکی تاسیس کند. این عشق که البته با پستی بلندی‌های خودش همراه است به شیرینی پایان می‌یابد.البته که برخلاف انتظار خواننده, اگنس تا پایان کتاب روحیه خجالتی و مطیع خود را حفظ میکند. عدم توانایی او برای اینکه گاهی صحبت کن و به قولی حق اطرافیان را کف دستشان بگذارد, اتفاقی است که در حسرتش می‌مانید.شینشینMon, 18 Apr 2022 12:10:00 +0430https://virgool.ir/@sheen/آکیا-و-گیاه-خواری-dziitcu7j3o8نام من آکیا است. دوست دارم عکاسی کنم, بخوابم و آشپزی کنم. دوربینم به تازگی خراب شده. پول تعمیرش را ندارم. در 365روز سال, 300روزش را از بیخوابی رنج میبرم و 65 روز باقی مانده را از هذیان های ناشی از بیخوابی. آشپزی هم به علت گیاه خواری و تنبلی ام بسیار محدود شده. آخرین باری که با جان و دل آشپزی کردم یک شب قبل از گیاه خوار شدنم بود.شاید بگویید چرا بیخیال گیاه خواری ام نمیشوم, نیمی از وقتم را در آشپزخانه و نیم دیگرش را در رختخواب نمیگذرانم. به هر حال در زندگی همه, موقعیت هایی هست که آنها هیچ نقشی در ایجادشان نداشته‌اند.البته که من این را خیلی قبل تر یاد گرفته بودم. سال 1988 بود. یک شب خوابیدیم و صبح میان تلی از خاک و خانه های خراب شده بیدار شدیم. یا بهتر بگویم, بیدار شدم. بمب های جنگی مثل باران بر سر خانه ها ریختند. بتن ها را روی سر مردم شهرم فرود اوردند. نوجوان بودم. با شوک میان خانه خراب شده مان ایستاده بودم. اطراف را نگاه میکردم, نمیتوانستم تکان بخورم, هر لحظه انتظار داشتم از خواب بیدار شوم. سربازی دستم را کشید و من توی ماشین های نظامی, بین مردمی که گریه میکردند به شهر امن تری منتقل شدم. وقتی میان آوار خانه ها کشیده میشدم, جنازه ها را میدیدم که این طرف و آن طرف خیابان افتاده بودند. حس میکردم به من زل زدند. مادرم را صدا میزدم و میخواستم برگردم. ولی بمب ها با شوق یک چتر باز ماهر, روی خرابه های شهر ما ریختند.به همین سادگی, من یک روز صبح از خواب بیدار شدم و یاد گرفتم که بپذیرم. نه من بمب ها را ریخته بودم نه میدانستم چرا باید با این شوق روی خانه ما آوار شوند, ولی میدانستم که غم داشت مثل موریانه استخوان هایم را میخورد. چاره ای جز تحکل نداشتم. فکر کردم که روزنامه نباید لیست بازمانده ها را با خوشحالی منتشر کند. بازمانده بودن بدترین حس دنیا بود/هست.چندی نگذشت که من با بیکاری گرسنگی و آوارگی آشنا شدم. در یک مرده شور خانه شروع به کار کردم. زمانی که برای شغل درخواست فرستادم زیاد به مسئولیت هایش فکر نکردم. نه اینکه مسئولیت پذیر نباشم, نه. فقط ممکن بود اگر خیلی بهش فکر کنم, از شروع کار پشیمان شوم. شاید حتی خودم را به یکی از همان جنازه ها که قرار بود بشورمشان تبدیل کنم.مردم همیشه از من میپرسند که از مرده ها نمیترسم؟ من میگویم نه. حقیقت اینست که من میترسیدم ,خیلی, مخصوصا هفته اولم در این شغل. گاهی جنازه ها بی دلیل چشمشان را باز میکردند یا کشوهای غسال خانه بی علت سر و صدا میکرد. بعد از آن آقای "کینگز" تو ضیح داد که این صدا ها چقدر طبیعی است. من هم حرف های پیرمردی که 40 سال از عمرش را در دنیای مرده ها سپری کرده بود پذیرفتم.دومین سوال اینست که آیا مرده ها در خاطرم باقی میمانند یا نه. راستش اکثرشان بله. ولی اولینشان را بیشتر از همه به خاطر سپرده ام. خانم حدودا 30 ساله ای که خودکشی کرده بود. روی شانه ی چپش نوشته ای تتو کرده بود که وقتی بدن بی جانش را تکان میدادم برایم خنده دار به نظر رسید: be strongمعمولا مردم معتقدند که این شغل برای من مناسب نیست. باید شغلی مناسب یک جوان انتخاب کنم که روحیه ام را شاد کند و به سلامتی ام بیفزاید. ولی این شغل بهترین است. مثلا همین گیاهخوار شدن. چه کسی مخالف آن است؟ یک رژیم غذایی خوب که من بعد از آتش سوزی مهیب ساختمان "ب17" به دست آوردم. دو جنازه آتش گرفته بعد از پزشکی قانونی به ما سپردند. سوختگی درجه سه. جنازه ها مثل جنین مچاله شده بودند و قسمت کمی از استخوان های بزگشان با گوشت ملتهب و سیاه رویش باقی مانده بود. اجزای صورتشان کامل آب شده بود ولی دندان و فکها سر جایشان بود. انگار ناخواسته لبخند دندان نمایی زده بودند. آقای کینگز از اینکه با خونسردی با جنازه ها برخورد کردم خیلی خوشش امد. من خودم را جای آن جنازه ها میگذاشتم و دلم میخواست باهام خوب رفتار شود. برای همین با آرامش کارهای جنازه ها را سر و سامان دادم. شب که رفتم خانه برای خودم مرغ سرخ کردم. بوی گوشت سوخته جنازه ها و چهره مرغ سرخ شده در هم پیچیدند. نمیتوانستم ان جنازه سرخ شده, مرغ آتش گرفته یا هر چیزی که بود را بخورم. رفتم توی دستشویی و تا جایی که میتوانستم عق زدم و بالا آوردم. از روز بعدش من گیاه خوار شدم.داشتم از خوبی های شغلم میگفتم. آقای کینگز مقداری به من وام داد تا دوربینم را بخرم. هر ماه مبلغی از حقوقم کم میشود ولی اهمیتی ندارد. با این مقدار حقوق خرج رفت و آمد جور میشود همچنین کرایه اتاقی که اجاره کرده ام را به راحتی میپردازم. وقتی مشاور املاک فهمید در یک مرده شور خانه کار میکنم این اتاق را به من پیشنهاد کرد و گفت "خدا را چه دیدی شاید یکی از همین روزها صاحب خانه ات را در غسالخانه بشوری" بعد قاه قاه به شوخی خودش خندید.اتاق اتاق خوبی است. با یک پلکان کوچک جدا از پشت خانه. یک حمام و دستشویی و یک پنجره که بیش از اندازه بی قواره است. صاحبخانه پیرمرد و پیرزنی هستند که بعید میدانم به این زودی ها گذرشان به غسالخانه بیوفتد. حدودا 70 سال دارند و اگر بگویم 50 سال عمرشان صرف جمع و جور کردن فضله گربه هاشان شده, دروغ نگفته ام. چیزی حدود 15 گربه دارند و به نظر میرسد آن که موهای قهوه ای متمایل به نارنجی دارد قرار است به زودی جمعیت را گسترش دهد. با خودم فکر میکنم بعد از زایمان هم باز میتواند مثل گارفیلد چاق یکجا لم بدهد؟ بعید میدانم. بین آنها گربه خاکستری ای هست که همیشه دنبال من راه می افتاد و از پله کان بالا می امد. من بدون حرفی نگاهش میکردم و او طوری جلوی در می ایستاد انگار که قرار است کرایه اتاق را به او پرداخت کنم. عاقبت یک روز از زیر پایم جهید. وارد اتاق شد. رفت زیر تختم و بعد با یک موش در دهانش برگشت. من هم به مغازه رفتم. با انواع تله موش, ظرف غذای گربه و غذایش برگشتم. یک زیر انداز پشمی هم جلوی در ورودی گذاشتم که هر موقع خواست برود انجا و هوا بخورد. در حال حاضر این گربه تنها دوست من است.قبل از این هم دوستپسرم بود. جیک. با ونش جنازه ها را جا به جا میکرد. یک روز که برای هوا خوری از غسالخانه بیرون رفتم. دیدمش که به وانت تکیه داده و سیگار میکشد. دو ماه از رابطه نیمی عاشقانه و نیمی لذت جنسی ما نگذشته بود که فهمیدم جیک علاوه بر جنازه با تراکش مواد مخدر جا به جا میکند. تراژدیک بود, او در هر صورت به مرده ها کمک میکرد. معتادها, جنازه هایی که برای آمدن پیش من عجله داشتند و بقیه که به خواسته شان رسیده بودند. وقتی کارهای غیر قانونی اش را فهمیدم. یک عالمه بمب جنگی دوباره فرود امدند. اینبار ولی روی مغز من. فردا صبحش که بیدار شدم. تصمیم گرفتم این از آن موقعیت هایی نباشد که من مجبورم بپذیرمشان. پس با او رابطه ام را تمام کردم و دوباره باز مانده شدم.الان فقط من و گربه خاکستری اینجا هستیم و یک دوربین شکسته و منی که فکر میکند مرده شوری آنقدرها که شما فکر میکنید شغل بدی نیست. حداقل تا وقتی که بتوانم پول تعمیر دوربینم را جمع کنم.شینشینMon, 18 Apr 2022 00:00:29 +0430https://virgool.ir/@sheen/صد-و-هفتاد-و-چهار-rselnszftawpساعت 10 شبه. من تازه از سرکار برگشتم. پاهام به خاطر مسیر طولانی ذوق ذوق میکنه و مغزم از شدت فکر و خیال تیر میکشه. از شغلم متنفرم. از همکارام. از فضایی که به خاط همین دوره آموزشی توش گیر افتادم. ازینکه نمیدونم تا کی باید شاگرد و کارگر آدمای بی اخلاق و لیاقت باشم، اونارو به آرزوشون برسونم و از خودم متنفر بشم. دلم میخواد تموم بشه همه چی. هممممممههههههه‌چی. تو انیمیشن بچه رییس وقتی بچه از خونه رفت از طرف کارخونه بچه سازی اومدن و همه خاطرات مربوط به بچه رییسو از ذهن همه پاک کردن، عکساشو وسایلشو خاطراتشو. کاش یکی بیاد همه چیز وجودی منو پاک کنه متنفرم ازینکه مسائل زندگیم وابسته به پولن. دلم میخواست تو یه مزرعه با جک و جونورهای خودم زندگی کنم، از سر چاه آب بیارم ولی آزاد باشم، خودم باشم، هیچ کس نتونه بهم دستور بده یا مسئولیتی در قبالشون داشته بشم.دلم میخواد یه روز یه به جایی برسم که به یاد حرفای امروزم بیافتم و بگم عجب احمقی بودم که دلم میخواست زندگی‎‌مو تموم کنم، ارزششو داشتا. با همه این حرفا فردا میخوام برم سراغ یه کار. میدونم به اندازه کافی واسه اون شغل دانش و تجربه ندارم. ولی خسته‌ام و مهم تر از همه ترجیح میدم از کسی که هنوز صاحبکارم نشده "نه" بشنوم تا یه مادرسگ که با وجود زحمتام بهم غر بزنه و غرورمو خورد کنه. امروز به مرحله‌ای رسیدم که حس کردم دلم میخواد بمیره. دلم میخواست همه پولاشو از دست بده. و من معمولا آدمی نیستم که از موفقیت بقیه حرصم بگیره ولی این آدم داره از من یه هیولا میسازه. داره منو شبیه خودش میکنه.تصور میکنم که فردا میرم تو دفتر یک مدیر میشینم و با صدایی که میلرزه ازش خواهش میکنم بهم کار بده. آخ تمام سلولهای بدنم درد میگیرن. من آدم خنگی نیستم. اما تو جایی گیر افتادم که نه تنها باید منت بکشم برای شغلی که توش پول درست حسابی نیست بلکه باید فضای کسشرم تحمل کنم. توانایی ندارم اینطوری ادامه بدم. دلم میخواد برم همین الان تمومش کنم. ولی نه. حتی نمیدونم چرا دارم مینویسمش و آرزو میخونم هیچوقت هیچکس نخونتش. شینشینMon, 07 Mar 2022 23:38:52 +0330https://virgool.ir/@sheen/خودم-از-دست-خودم-عصبانیه-vbo3zhgpdpdsعصبانیماز دست کسی که تو آینه می‌بینمش. با لبخندهای مصنوعیش و تظاهرای الکیش. امید دادناش به بقیه، وقتی خودش تو مرداب ناامیدی دست و پا می‌زنه. بابت "اهمیت نمیدم" و "ناراحت نشدم‌"هایی که گفت، و بعدش از غم به خودش پیچید. عصبانیم از دست خودم، بابت همه جاهایی که برای خودم کم گذاشتم. بابت آینده نگری‌های که نکردم. بابت پیش‌ بینی‌های غلط از آب درومده‌ام، که الان باید با تمام وجود بهاشو بپردازم. انگار با سر میخورم زمین و نمیتونم شکایتی کنم. چون میدونم تقصیر خودمه. چون رد این خونابه‌هارو که بگیرم، میرسم به خودم که با چاقو بالا سرِ جنازه خودم وایستاده. یه جایی نوشته بود "من کلی رویا به خودم بدهکارم" من حتی یه زندگی روزمره، یه خواب راحت، یه صبح بی‌استرس، یه روز بدونِ " نکنه هیچوقت هیچی درست نشه!" به خودم بدهکارم. میخوام حال خودمو خوب کنم. مثل این پادکست‌های انگیزشی که بقیه‌تون گوش میدید؛ ولی نمیشه. نمیتونم خوب بشم و به خاطر این ناتوانی، بیشتر با خودم بد میشم.گاهی وارد یه خلسه میشم که توش تک تک سلولای بدنم سر و بی‌حس‌اند. دیگه برام اهمیتی نداره چی میشه. اهمیتی نداره تو دنیایی که هرروز آدما دارن میدون تا به هدفشون برسن؛ من یه گوشه نشستم، خون مردگیِ زخم‌های گذشته‌مو لیس میزنم. بعضی وقتام برعکسش. از خودم و دنیا طلبکارم. پا میشم، میدوام، که مسیر عقب افتاده رو جبران کنم. صبح زود بیداری، مطالعه، گشتن دنبال کار، حتی قبول کارآموزی و هر کوفت و زهرماری که باعث بشه توش احساس مفید بودن بکنم. اما تهِ تهش به یه نقطه میرسم. عدم توانایی.نمیدونم این چه بازی بیرحمانه و جهنمی‌ایه که گیرش افتادیم. ولی من از همینجا قبل ازینکه داور سوت پایان رو بزنه، تو یه شب تاریک که از بی‌عدالتی این دنیا پوست سَرَم میسوزه، اعلام میکنم که باختم.شینشینWed, 02 Feb 2022 20:10:39 +0330https://virgool.ir/@sheen/فیلمنامه-اجتماعی-به-قدر-کافی-گریه-مردم-را-درآورده-wz2kfybjqhcq"پیرزنِ کور، رو به روی آینه نشسته. دارد خودش را آرایش میکند. پودرها دور بینی‌اش جمع و رژ دور لبش پخش شده. مثل بازیگر سیرک، که گریم ارزان قیمت روی صورتش ماسیده. پسرهای نوجوان پشت دفتر مدیر مدرسه صف کشیده‌اند. دستهایشان را مشت میکنند تا از ترس کتکهای مدیر نلرزد، شاید هنوز جدول ضرب را یاد نگرفته باشند، اما خوب جنس ها را لای جامدادی جاساز می کنند و این طرف و آن طرف میبرند.زن جوان با گریه حلقه ازدواجش را از انگشتش خارج میکند و به طلا فروش میدهد، مرد پس از اندکی وارسی میگوید که حلقه بدلی است، آنهم از نوع بسیار بی ارزشش. بعد با لبخند کثیفی یک دسته نازک، پول نقد در دست زن می‌گذارد. زن آهسته به پشت پیشخوان میخزد و دور چشمهایش از شدت گریه نمک می‌بندد. بچه ها توی کوچه فوتبال بازی میکنند، کف دمپایی‌هاشان حتی از توپ پلاستیکی ارزان قیمت هم نازک‌تر است. می‌دوند و فریاد می‌کشند، خاک و دوده‌ی کوچه‌های فقر به پوست سرشان چسبیده است. دختر بچه جلوی حمام گریه می‌کند، مادر بیهوش افتاده و از میان پایاهش جوی خون راه افتاده، خون دور لوله وسط حمام میچرخد و دختربچه با جیغ مادر را صدا می‌کند."سردبیر روزنامه روی گزارشش خط می کشد. زل میزند به دختر جوان که موهایش از کنار مقنعه مانند تیغه های شمعدانی بیرون زده. تعداد تذکرهایی که بابت حجاب به او داده بودند از دستش دررفته بود.سکوت میکنند، شاید حدود دو دقیقه. دختر انگار روح رقصانی را پشت سر سردبیر دیده باشد، به یک نقطه پشت سر سردبیر زل زده. سردبیر سکوت را می‌شکند. حرف‌هایش را شماتت بار شروع میکند و نصیحت بار تمام می کند.دختر تنها یک جمله می گوید "خودتان خواستید از حقایق بنویسم" سر دبیر خون به صورتش میدود و جملاتی با مفهوم: تکرار کلیشه‌ایه این گزارش، حتی به‌درد فیلمنامه‌های اجتماعی هم نمی‌خورد. که این جور حرفها به قدر کافی گریه مردم را درآورده و بلیط سینما فروش داده. تکراری شده است. دختر به تکراری شدن رد خونابه جاری در حمام فکر میکند، آیا برای دختربچه هم تکراری میشود؟سردبیر ادامه میدهد: بهتر است حتی آن فیلمنامه نویس‌ها هم دست از درد مردم پایین شهر بردارند بروند توی خط چیزهای جدید. چیزهایی که فروش داشته باشد. راستی صحبت از فیلمنامه‌ نویس شد. آدرس یکی از همین ها را روی تکه کاغذی می نویسم. به عنوان فرصتی دوباره. برو با او مصاحبه کن. شنیده شده قصد ازدواج با یکی از آن بازیگرهای چشم رنگی را دارد. از آنهایی که قیمت کیف و کفششان حقوق یکسال من و شماست.(دختر زمزمه میکند: البته دور از جان شما!) سردبیر نادیده می‌گیرد و ادامه می‌دهد: برو بیین اوضاع از چه قرار است. این خبرهاست که سروصدا میکند. مردم این چیزهارا دوست دارند بشنوند.رو به روی خانه ان فیلنامه نویس دختر برگه‌هایش را مرتب میکند و مقنعه اش را جلوترمیکشد."دکمه ضبط را فشار میدهد و میپرسد:- شخصیتهای فیلمهایتان از کجا به ذهنتان میرسد؟+ معمولا از اطرافیان و آدمهای دور و بر الهام میگیرم- درباره آن پسربچه فقیر چطور؟+ برای عیادت دوستی به بیمارستان رفته بودم، پسربچه‌ای جلوی بیمارستان گریهمیکرد چون پول عمل پدرش را نداشتند.- کسی کمکش کرد؟+گمان نمیکنم(سیگاری آتش می‌زند) مردم از کنارش رد میشدند و سعی میگردند به او نگاه نکنند. گویا دیدنِ رنج دیگران برایشان ناگوار بود.-داشتند صورت مسئله را پاک میکردند+کدام مسئله؟- مسئله‌ی اهمیت ندادن به دردِ دیگران. اهمیت ندادن به درخواست کمکشان. میگویند عذاب وجدان ناشی از آن با نادیده گرفتن شخص کمرنگ میشود. نظر شما چیست؟+ وقتی درباره افراد مینویسم انگار از ذهنم بیرونشان میکنم و روی برگه‌ها رهایشان میکنم. خیلی نباید درگیر افرادی که چیزی درباره‌شان مینویسیم بشویم. این را به عنوان نصیحت بپذیرید.- پس شما هم به نوبه خودتان صورت مسئله را با دوباره نوشتنش پاک میکنید.+ نمیخواهید درباره مسائل و جدید و ازدواج من چیزی بپرسید؟ (سیگارش را روی میز فشار میدهد و دودش از کنار صورتِ کلافه‌اش بالا می‌رود)- فقط یک سوال دارم.اگر برای ایشان حلقه بدلی بخرید ناراحت می‌شوند؟+(فیلمنامه نویس تعجب کرده. با لکنت و مکث جواب میدهد) بله مسلما!_ آن زن هم توی طلا فروشی ناراحت شده بود.+کدام زن؟_خدانگهدار."#اولین_پستشینشینWed, 26 Jan 2022 16:41:39 +0330