https://virgool.ir/feed/@she_spidتا ترک جان نگفتم آسوده‌دل نخفتمfa2026-11-10 15:45:37https://files.virgool.ir/upload/users/4637385/avatar/N6sFk5.jpghttps://virgool.ir/@she_spidhttps://virgool.ir/@she_spid/آخرین-سایه-eirb1pxytiol«به نام خداوندی که هنوز در قلبم زنده است»میخواهم این متن بخشی از وبلاگ کوچک و امن من باقی بماند..امروز ۱۸ مهرِ ۱۴۰۵ ، اگر از من بپرسید که سال دیگه این تاریخ کجا هستم، باید بگم تنها یک کلمه برای پاسخ این سوال دارم. نمی‌دونم.فقط یک ماه به تولد ۱۸ سالگی من مونده و در این سال هایی که از خدا عمر گرفتم، یاد گرفتم زندگی هیچ وقت قابل پیش‌بینی نیست؛ زندگی برای هدف های کوتاه مدت خوشابند هست. انسان هیچ وقت نمیتونه با قطعیت حتی در مورد یک ساعت دیگه‌ی خودش صحبت کنه. مثلا غزل در مهرِ ۱۴۰۴ هرگز فکر نمی‌کرد الان توی چنین وضعیتی باشه..راستش از بابت تلاطم های زندگی ناراحت نیستم اما عمری که جلوی چشم‌هام به این آسونی داره میگذره اذیتم می‌کنه. من پخته تر شدن خودم و تغییرات خودم رو به وضوح میبینم و این به قدری ناراحت کننده‌ست، میگن بهترین دوران زندگی هر انسانی نوجوانی و جوانی هست اما به نظر من کودکی با این که خاطرات پررنگی از خودش به جا نمی‌ذاره ارزشمند‌تره، شاید جوانی مهم ترین دوره زندگی انسان باشه، همون دوره‌ای که خاطرات تلخ و شیرین رو شکل میده.من کودکی خوبی داشتم و معمولی، مثل تمام بچه ها بازی می‌کردم خوشحال بودم و.. اما میدونید چی باعث شد هیچ وقت مثل بچگیم خوشحال نباشم؟ من از همون بچگی بزرگ شده بودم، من باید مراقب برادر کوچکترم می‌بودم و این باعث شد من همیشه یک قدم جلوتر باشم، در ظاهر چیز خوبیه اما اگر به عمقش سفر کنیم تنها چیزی که انسان رو در زندگی زجر میده دانستن هست. میگن آدم‌هایی که به اصطلاح دیوانه هستند بیشتر از بقیه از این جهان درک و فهم دارن. برای همین من زود بزرگ شدم و همیشه توی دلم غم بود، چه برای خودم چه دیگران چه جامعه چه این جهان.این متن رو اول برای خودم نوشتم که هیچکس قدرم رو ندونست و نمیدونه و دوم برای یادگاری.راستش گذر زمان برام خیلی جالبه، امروز یکی از دوست‌های چند ساله‌ی من بچه‌اش به دنیا اومد.باورش برام سخته حتی هنوز باور ازدواج دوستام برام سخته، انگار توی مرزی بین رها کردن کودکی و وارد شدن به بزرگسالی گیر کرده باشم، به نظرم آدمیزاد توی این مرز به فروپاشی میرسه.امروز برای خودم و بقیه آرزو کردم سال دیگه این موقع هرجا که دوست دارن باشن. مثلا من خودم دوست دارم وسط جنگل باشم واقعا همیشه اینو دوست دارم.امسال نسبت به سال‌های قبل غم بیشتری توی سینه‌م هست و افکار بیشتری دارم تا باهاشون خودمو بخورم و مغزمو ریز ریز کنن از درون...آدمیزاد هم موجود عجیبیه خودش خودشو آزار میدهراستش لحظه آخر که میخواستم بنویسم این عنوان برای متن به ذهنم رسید، چون که فکر میکنم آخرین چیزی که قبل مرگ کنارم هست سایه خودمه:)qazalqazalSat, 10 Oct 2026 21:17:33 +0330https://virgool.ir/@she_spid/برایِ-منِ-غم-دیده-gmjgeefebfwbراوی برایم نوشت: غزل می‌گفت غزل شد و کسی او را نخواند، اگر غزل نخوانند،عرفان میخوانند؟راوی، چه حیف از این شوق و چه آه از این درد! چه حیف که سودای وجود داشته باشی و کسی نبیند و آه از دردِ نبودن، آه! چه حیف که آدمی وجود داشته باشد و هیچکس او را نبیند،هیچکس او را نخواهد..چه حیف است این پیکرِ من! آری من نه لیلیِ مجنون بودم نه شراب در ساغری، ولی من، من بودم. من زن بودم. من غزل بودم غزل.چه حیف است آرزو‌هایم چه حیف است اشک‌هایم...من هم کَسی بودم...چه مبارک است این تنهایی و این غم...راوی، این مردم بر سر گور غزل میخوانند..تا زنده‌‌ایم اَه هستیم و وقتی مُردیم بَه.پس اگر بر سر مزارم آمدید بخوانید: از غزل‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله‌ورم را باد برد qazalqazalSat, 05 Sep 2026 01:20:29 +0330https://virgool.ir/@she_spid/سَرنوشت-fqylmgjwdtivامروز به عبارت جالبی برخورد کردم؛« با بخت جدل نمی‌توان کرد »« اکنون که طریق دیگرم نیست »دو مصراع از شعرِ جناب سعدی که فکرم را مشغول کرد.با خودم فکر کردم من همیشه در زندگی‌ام با مسیر زندگی و بختم جنگیده‌ام، همیشه در مقابل تغییرات سخت ایستاده‌ام و دم نزدم، از تغییر هیچ باکی نداشته‌ام اما چرا می‌جنگیدم؟اگر کسی می‌آمد راهی برایش نمی‌گذاشتم اگر هم میخواست برود آنقدر خودم را به در و دیوار میکوبیدم که جلوی رفتنش را بگیرم. نمیدانم من چرا آنقدر از تازگی میترسیدم.امروز صدایی در سرم گفت تنها انسان‌های شجاع هستند که بیمی از سپردن خودشان به تقدیر ندارند، و وای بر من که ترسوی ترسو هستم.مسیر زندگی مانند رودخانه و ما انسان‌ها سنگ‌های رودخانه‌ایم که با جریان آب می‌روند، من همیشه آن سنگی بوده‌ام که مقاومت می‌کرد تا با جریان آب همراه نشود، نمیدانم دل‌خوش بودن به کف آن رودخانه نمی‌گذاشت بروم یا ترس ته نشین شدن در رودخانه‌ای دیگری، اما میدانم آنقدر برای تغییر نکردن جنگیده‌ام که امروز متوجه شدم چقدر از این جنگ زخمی هستم.من باید خودم را رها میکردم باید اجازه میدادم زندگی همانطور که هست پیش برود ، هرکس می‌خواهد برود و هرکس می‌خواهد بیاید، من باید می‌فهمیدم که نمی‌توانم برای نگهداری هرچیزی در زندگی‌ام طبق خواسته‌ی خودم به خودم چنگ بی‌اندازم.حقیقت این است که گاهی دست و پا زدن بی‌فایده است گاهی تلاش بیهوده و بی‌جا میکنیم گاهی سهم ما همان چیزی است که نمی‌خواهیم.qazalqazalThu, 25 Jun 2026 17:47:04 +0330https://virgool.ir/@she_spid/اعتراف-i1i8m9j0cd3oباید اینجا به اعتراف می‌نوشتم، راستش می‌خوام اعتراف کنم من ۹ از ۱۰‌ ام چون خیلی به آدما بها میدم و محبت میکنم و همیشه صدمو میزارم، ۸ از ۱۰ ‌ام چون اعتماد به نفس ندارم و هرچی داشتم رو آدما تخریب کردن، ۷ از ۱۰ ام چون حتی اگر مورد اعتماد ترین آدم‌ها ازم تعریف کنن باور نمیکنم و فکر میکنم دروغه ، ۶ از ۱۰ ام چون خودمو واسه دیگران نابود میکنم، ۵ از ۱۰ ام چون نمیتونم اگه کسی بهم بدی کرد بهش بدی کنم و زود می‌بخشم، ۴ از ۱۰ ام چون زود به دل میگیرم، ۳ از ۱۰ ام چون پای قول هایی که به خودم میدم نمی‌مونم، ۲ از ۱۰ ام چون همیشه حس ناکافی بودن دارم، ۱ از ۱۰ ام چون هیچ وقت از خودم و کارام مطمئن نیستم، و تا ابد صفر از دهم چون که خودمو سرزنش میکنم، به خودم آسیب میزنم، فقط بابت رفتار و حرف های آدما که من مقصرشون نیستم، تا ابد صفر از دهم چون هیچ وقت یاد نگرفتم اول تو زندگیم خودم مهمم بعد بقیه، صفر از دهم چون نمیتونم بی تفاوت باشم و بی تفاوت بگذرم، صفر از دهم چون برای آدمایی که دوستشون دارم غرور ندارم، صفر از دهم چون که زود اعتماد میکنم ولی همیشه شک دارم، صفر از دهم چون همیشه با ترس زندگی میکنم، صفر از دهم چون وابسته میشم و ترس از دست دادن دارم، صفر از دهم چون هنوزم بین آدما دنبال آدم خوب میگردم......qazalqazalWed, 10 Jun 2026 00:12:26 +0330https://virgool.ir/@she_spid/جایِ-تو-خالی-y9o7tln8yib6از آن دسته افرادی بود که به هر چیز کوچکی در این دنیا معنا می‌بخشید..از آنهایی که می‌توانستی حرف‌هایش را از نگاهش بخوانی،میتوانستی از باغچه گل بچینی و برقِ ذوق و شوق را در چشمانش ببینی. آسمان ابری را پرستش میکرد،دانه‌های برف را در دستانش نگه می‌داشت و زمانی که عاشق می‌شد عاشق‌ترین بود،قلبش را پر از عشق می‌کرد و در یک سینی پُر از گل به این و آن تعارف می‌کرد، مانند مخزنی که آب داشته باشد عشق را از قلبش که خارج می‌کردند او را رها می‌کردند و جایِ آنها همیشه در قلبش خالی می‌ماند. در تمام عمرش هر کجا که قدمی می‌گذاشت روحش را آنجا رها می‌کرد تا باد عطرِ آدم‌های مورد علاقه‌اش را برایش هدیه بیاورد، هر کجا که انسانی می‌دید کمی مکث می‌کرد و لحظه‌ای بعد از آدم‌ها در سرش قصه می‌ساخت و تصویر آنها را تا ابد امانت نگه می‌داشت. «که حضورِ انسان آبادانی است»حتی اگر روزی به فراموشی دچار میشد، لا به لای هذیان هایی که می‌گفت میتوانستی رد پای تمام آدم‌هایی که در زندگی‌اش دیده است را دنبال کنی.میتوانستی ردشان را بزنی به اعماق خاطراتش بروی و داستان تمام این آدم‌ها را بخوانی، جا پای بعضی از آنها آنقدر در زندگی‌اش محکم بود که برایشان شعر می‌گفت برایشان قصه می‌خواند برایشان مادری می‌کرد... بعضی‌ها را آنقدر دوست داشت که در نبودشان همان چیزهایی کوچک هم در زندگی دیگر برایش لذت بخش نبودند،اما حضور انسان‌ها او را شاداب و شادمان می‌کرد. روزهایی که انسان‌های مورد علاقه‌اش کنارش بودند از غم و غصه‌هایش شیرینی می‌ساخت و آن را قورت میداد تا مبادا تلخی کند، آن روزها چشمش به هرچیزی بود جز ساعت گذر زمان برایش مهم نبود زیرا در لحظه زندگی می‌کرد و هر ثانیه را می‌چشید، خودش را مانند پروانه‌ای می‌دید که دور شمع می‌چرخد، می‌دانست تهش سوختن است و از نبود آن انسان‌ها آنقدر به خودش می‌پیچد که می‌میرد اما چه فرقی داشت؟ این که او آن‌ها را دوست داشته باشد یا آنها او را؟ می‌دانست بعضی آدم‌ها فقط اندازه یک فنجان چای مهمانش هستند و به آن‌ها بیشتر وابسته میشد، همان هایی که می‌آیند و آمدنشان تا ابد در ذهنت حک می‌شود. در فراموشی و گذر از انسان ها و زندگی تبحر نداشت، اما در عشق ورزیدن و نگه‌داری خاطرات آنقدر ماهر بود که رفتن آدم‌ها را تا ابد یاد می‌کرد.اما تنها یک چیز را تا آخر زندگی‌اش فراموش کرده بود، آن هم خودش بود. آنقدر به آدم ها بها داد که آخر سر مهم ترین چیز در زندگی یعنی خودش را از یاد برد. کبریتی زد و تمام خودش را سوزاند.« برای تمام آدم‌هایی که جایشان در زندگی‌ام خالی می‌ماند» qazalqazalTue, 26 May 2026 13:00:40 +0330https://virgool.ir/@she_spid/آرمیده-qhmiiwggam8tاخیراً متوجه شده‌ام که نوشخوار فکری بیمارم کرده است،صبح را با فکر کردن آغاز میکنم و با همان وضع شب را به پایان می‌رسانیم.حقیقتش را بخواهید برای رهایی از بند افکارم تلاش های بسیاری کرده‌ام، خودم را سرگرم کتاب خواندن کردم خودم را سرگرم نوشتن کردم خودم را سرگرم کار های خانه کردم سرگرم وقت گذراندن با دوستانم و... بله تمامی این کارها مقداری جوابگو بود،انسان هرچه درگیر روزمرگی و هیجانات زندگی باشد فرصت کمتری برای تمرکز بر افکارش دارد. به همین خاطر افراد شاغل معمولا سبک زندگی متفاوتی دارند آنها فرصت فکر کردن به هیچ چیز دیگری را ندارند. در عین حال با تمام این‌ها من باز در دام افتادم و متوجه هستم که مغزم حسابی درحال جنگیدن است، هم مدام افکاری را برای من می‌فرستد هم هشدار می‌دهد که( غرق بشوی میمیری،چه در دریا چه در رویا چه در افکار) متوجه‌ام که از خودم و ذهنم و روحم بسیار کار کشیده‌ام،درد های جسمی وقت و بی وقت و عجیب غریب چراغ قرمز هایی هستند که هشدار می‌دهند اوضاعم مناسب نیست.این روز‌ها تنها دو چیز خوشحالم می‌کند، بستنی و خواب. بستنی چون وقتی بستنی دارم احساس شادی میکنم و خواب چون وقتی خوابم هیچ چیز آزارم نمی‌دهد، نه آدم‌ها نه سروصدای خیابان‌ها نه حتی موسیقی‌هایی که آنقدر به آنها گوش کردم که گوش‌هایم در آن دنیا علیه‌م شهادت می‌دهند،راستش آرامشی که در خواب دارم را تنها یک مکان در این دنیا به من میدهد آن هم طبیعت است، زیرا حتی گاهی که در خواب کابوس میبینم بعد که چشم باز میکنم آنقدر خوشحال هستم که فقط یک خواب بوده که نمی‌توانم احساس آن لحظه‌ام را توصیف کنم.حالا که فرصت بودن در طبیعت را ندارم میخواهم تا می‌توانم بخوابم.به خاطر دارم چندین سال پیش از خوابیدن هراس داشتم، بیشتر شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماندم و در نهایت صبح زود چند ساعتی میخوابیدم. «میترسم بخوابم و تو خواب بمیرم»«اگه نخوابی دو سه روز دیگه هوشیاریتو کامل از دست میدی»هنوز به طور قطع نمیدانم هنگام خواب روح از بند جسم آزاد می‌شود یا نه و رویا‌ها و کابوس‌های ما به دنیای دیگری مربوط است یا نه اما میدانم انسان در زمان خواب بی‌آزار است.«اگر قرار باشه پیشت بخوابم می‌خوام بدون لباس بخوابم»«چرا؟»«ادما موقع خواب بی‌آزار ترینن» و خواب چنان آرامشی به ذهن آشفته و تن خسته ام میدهد که آرزو میکنم بخوابم تا زمانی که دنیا عوض شده باشد یا این که افکار‌هایم فقط یک کابوس بوده باشند. نمیدانم چه زمانی می‌توانم مقابل افکار‌هایم بایستم و شجاعانه فریاد بکشم و بگویم: (شما تهی هستید تهی از حقیقت.) تا آن زمان میخواهم فقط بخوابم و شاید دیگر هوای بیداری به سرم نزند.qazalqazalTue, 26 May 2026 01:20:27 +0330https://virgool.ir/@she_spid/مرگ-لاله-های-عاشق-qdzya3wmrbcp-qdzya3wmrbcpاینجا بهار بدون تو،هیچ نسیمی دست نوازش بر سرم نمی‌کشد،آنها پیش از تو عطر یاس‌ و بهارنارنج را در سینه‌ام جا می‌گذاشتند..حال هر نسیمی که می‌وزد یاد تو را در قلبم جا می‌گذارد. امسال بهار دردی را به تنم هدیه کرده است،درد عشقی که دشمن کم نداشت.سوگند به خون تمام دخترانِ عاشق،آنهایی که برای عشق از جانشان از خانواده‌شان از گیسِ بلند موهایشان گذشتند و هیچکس حتی بوسه‌ای بر دستان آنها نگذاشت. سوگند به خون پاک و عزیز در رگ‌هایشان اگر جانم را تسلیم کنم حتی در ثانیه های پایانی زندگی‌ام برای آن عشق عزیز اشک میریزم، برای تو نه برای احساس پاکی که در قلبم جوانه زد و تو با بی رحمی و جاه‌طلبی احساساتم را خفه کردی.« اما عزیزم ما همگی حیف بودیم»چشم‌هایمان پر از حسرت نرسیدن‌هایی بود که دردش قلبمان را در سینه می‌فشرد ، دست‌هایمان خالی از گرمی هر دستی و وجودمان پر از رنج‌های گوناگون بود. عزیز من میدانی از چه چیزی صحبت میکنم؟از رنج بی‌پایان زن های عاشق‌ ، از آنها که برای عشق به رنج به درد و به ننگ تن داده‌اند از آنها که هیچ‌کس هرگز فریاد عشقشان را نشنیده است از آنها که عشق را در اشک‌هایشان دیده‌ایم در لرزش دست‌هایشان و در بغض‌های نهفته در گلو‌هایشان دیده‌ایم.به خون این عزیزان سوگند یاد کردم زیرا که من نیز یکی از آن لاله‌های عاشق هستم، من هم روزی تمام تنم برای دیدن عزیزی درد میکرد من هم اشک‌هایم امانم را بریده‌اند..من هم روزی انسانی را وطن خودم دانسته‌ام.زن‌های زیادی در این زمین پهناور دل داده‌اند و دل گرفته‌اند، اما ما دل دادیم و درد گرفته‌ایم ، ای کاش می‌دانستید دوست داشتن در خفا و سرکوب احساسات دردی بیشتر از جدایی دارد ، عزیزم ای کاش تو می‌دانستی بند بند وجودم را غم و غصه گرفته‌است ای کاش می‌دانستی تمام عشق و علاقه‌ام به تو را روی طاقچه‌ای گوشه‌ی دلم گذاشته‌ام تا گرد و خاک غصه و نفرت کِدِرَش کند، تا دیگر نتوانم حتی در جریان فکر های روزمره‌ام تو را جا بدهم، ای کاش می‌دانستی در حسرت آغوشت چنان می‌سوزم که شعله‌های آتش در چشمانم زبانه می‌کشد.و باقی مانده عشقی که به تو داشتم ذره ذره وجودم را می‌خورد و در غم حل میشوم، آنقدر حل می‌شوم که حتی اگر دستت را به سمتم دراز کنی و کمک بخواهی تو را نیز با خودم غرق میکنم، غرق در باتلاق عشقی که برای هردوی ما ساختی ، من در این باتلاق تنهای تنها گیر کرده‌ام و تو نیستی ، هیچ وقت نیستی هیچ وقت نبودی.هیچ وقت بابت زندگی‌ام و مسیر زندگی‌ام در این دنیا پشیمان نبوده‌ام ، اما زن بودن ، دختر بودن شیره جانم را کشیده است ، کمی مانده تا فریادی بکشم و خاکستر شوم.زن بودن درد کمی نبود که عاشق هم شدیم.و عزیزم پایان ما همانجا بود،خودمان را روحمان را تنمان را در راه عشق تمام کرده‌ایم ما با هر بهاری که از راه می‌رسد میان دشت لاله‌های عاشق می‌میریمqazalqazalSat, 23 May 2026 23:00:35 +0330https://virgool.ir/@she_spid/قرارداد-nn9vhj9o3iqcراستش هرچی که بیشتر داره میگذره و بزرگتر میشم میفهمم همه چیز بین آدم‌ها قرارداده. مثلا تو وارد یه رابطه میشی و ازت انتظار دارن در مقابل هرچیزی که می‌خوان بهت عشق بدن. مسخره نیست؟ مثل این میمونه که تو مامانتو دوست داشته باشی و اونم در مقابلش هرروز آشپزی کنه...من چطوری میتونم بین این آدما دوباره عاشق بشم و به کسی اعتماد کنم؟ اصلا نمی‌فهمم تعریف آدما از عشق چیه؟ مثلا پول بدی محبت بگیری اسمش عشقه؟ یا چمیدونم گل بخری محبت بگیری عشقه؟جدا حتی این موضوع بین دوستای خودمم هست، تا با کسی آشنا میشی ازت میپرسن که خب حالا فلانی برات چی کار کرده؟ چی گرفته ؟ کجا تو رو برده ؟بابا مگه اون فلانی که من می‌خوام باهاش برم تو رابطه وظیفه داره کارایی که خودم میتونم انجام بدم رو برام انجام بده؟ یا مگه من کالا هستم منو برداره به جاش پول خرج کنه؟واقعا چرا آدما حالشون بهم نمیخوره از این کارای مسخره و قراردادیشون چرا؟آخه مگه عشق این چیزاست؟ عشق اونه که برای لبخند زدن یه آدم دیگه که یه روز باهات غریبه بوده جونتم بدی عشق اونه که کل امید و آرزو‌هات خلاصه بشه تو چشمای معشوقت کل زندگیت بشه یه لحظه دیدنش، هربار که میبینیش از اول دلت بلرزه، هرجا که میری یادش باشی و حتی وقتی کنارته دلتنگ ترین آدم دنیا باشی.عشق اینه ، نه قرارداد های مسخره شما....از تک تک آدمای این دنیا و طرز تفکرشون بیزارم و حتی نمی‌خوام یک لحظه هم توی رابطه‌ای باشم که عشق و علاقش قراردادی باشه.من می‌خوام جوری عاشق بشم که لحظه مرگم حسرت نکشم چرا هیچ وقت تا عمق چشمای هیچکس نفوذ نکردم...من می‌خوام دوست داشته باشم و دوست داشته بشم می‌خوام مثل آیدای شاملو باشم می‌خوام انقدر احساس خوشبختی کنم که فکر کنم یه پرنده تو اوج آسمونم.عاشق،ازاد،رهاqazalqazalFri, 22 May 2026 20:02:58 +0330https://virgool.ir/@she_spid/زیستن-empqkpvffg3eزیستن را چه فایده‌ست؟ چرا آمده‌ایم و چرا میرویم؟صبح‌ها که نور آفتاب خودش را به زور در اتاقم می‌گنجاند زندگی شروع می‌شود و شب‌ها که خستگی زورش از من بیشتر است در تاریکی به خواب میروم، و هرروز زندگی همین‌گونه تکرار می‌شود. اصلا تا کجا می‌خواهد تکرار شود؟ چه اجباری به زیستن است؟وقتی می‌خواستیم پا به این دنیا بگذاریم هیچکس به ما نگفت که زندگی چگونه‌ست و اصلا قسمت ما در این دنیا چیست، خانواده‌مان کیست، از کجا آمده‌ایم و کجا خواهیم رفت، نمیدانم چه سرنوشتی‌ست که انسان دارد ؟ به دنیا می‌آید، راه می‌رود، غذا می‌خورد، میخندد، گریه می‌کند، حرف میزند، عاشق می‌شود...چرخه‌ زندگی انسان ظاهری ساده دارد یا به عبارتی همه به دنیا می‌آیند و میمیرند اما فاصله زندگی تا مرگ هر انسانی آنقدر داستان دارد که نگفتنی‌ست.بعضی‌ها در این راه عاشق می‌شوند و به دنبال عشقشان می‌دوند، بعضی‌ها فراتر از درک و فهم انسانی قدم می‌گذارند و غمگین میشوند، بعضی‌ها به حال من یا تو زاری می‌کنند و پژمرده میشوند، بعضی‌ها می‌سوزند و می‌سازند، بعضی‌ها قاتل می‌شوند، بعضی‌ها جیب‌بر می‌شوند و کیف قاپی می‌کنند، بعضی‌ها هم احساسات و روح دیگران را می‌دزدند.نمیدانم از کجا تمام این اتفاقات شروع می‌شود، از زمانی که نطفه بسته می‌شود یا از زمان طفولیت یا از زمان کودکی و نوجوانی... نمیدانم اما هرچه که هست سرنوشت است، یعنی چه بخواهیم و چه نخواهیم هر چیزی که در زندگی‌مان شده‌ایم انتخاب حتمی ما نبوده است،زندگی انسان مانند زنجیر به انسان های دیگر متصل است؛ حالا بعضی‌‌ها زنجیرشان طلاست بعضی‌ها نقره بعضی‌ها بدل، خیلی‌ها هم زنجیری ندارند. تک و تنها کنجی از این دنیا زندگی را در کوله‌ای جمع می‌کنند و با خودشان حمل می‌کنند. هر انسانی بالاخره روزی تمام میشود، فرقی نمی‌کند کجا تمام می‌شود...عصر یک روز سرد پاییزی درست وسط برگ‌های زرد و نارنجی کف پیاده‌رو یا آخرینِ شب بهار آنجا که باد دور سر آدم می‌چرخد و می‌رود یا صبح تابستان میان رنگ‌های شاد و براق...فرقی نمی‌کند کِی و کجا یا اصلا چطور...انسان بالاخره تمام می‌شود بالاخره روحش را در همان مسیر زندگی‌اش می‌گذارد و می‌رود، یا با مرگ می‌رود یا با جریان زندگی.qazalqazalMon, 18 May 2026 16:01:03 +0330https://virgool.ir/@she_spid/نیلگون-otvujy6cjzjv-otvujy6cjzjv-otvujy6cjzjv(بعضی چیزها را نمی شود گفت. بعضی چیزها را احساس می کنید. رگ و پی شما را می تراشد، دل شما را آب می کند، اما وقتی می خواهید بیان کنید می بینید که بی رنگ و جلاست. مانند تابلوئیست که شاگردی از روی کار استاد ساخته باشد. عینا همان تابلوست. اما آن روح، آن چیزی که دل شما را می فشارد، در آن نیست.)«بهم بگو»«شبیه توعه»«چطوری؟»«بوی دریا میده،ماسه،شن،موج...صدف»«من هیچکدوم از این‌ها نیستم»«نه، اما فقط دریا نیست. آسمونه..خونه‌ی ستاره‌ها و ماه خورشید،همونجا که آرزو داشتی زندگی میکردی.مهربونه،مثل چشم‌های تو و قلبت. پاکه از سفید پاک‌تر.»«تو فکر می‌کنی پاکی رو بهتر از سفید نمایش میده؟»«به نظر تو پاک‌کن تمیزه؟»«نمیدونم»«پاک کن اشتباه آدم‌ها رو پاک می‌کنه، یعنی هرجا یه نقطه بالا و پایین گذاشتی برات حذفش می‌کنه. اگر زندگی هم پاک‌کن داشت خیلی آسون بود.. بگذریم، منظورم اینه که پاک‌کن ظاهر تمیزی داره ولی خودش رو آب می‌کنه تا اشتباه رو پاک کنه، یه چیزی شبیه به سفید. ذاتش پاکه ولی ازش برای ماله کشی روی اشتباهات استفاده می‌کنن، این چیزیه که ریشه‌هاتو خراب می‌کنه.»«خب؟»« خب این یعنی آبی برای من خیلی پاکه، مثل چشمای تو مثل قلبت،مثل دریا و آسمون»«از اول تعریفش کن»«آبی، مثل مرز بین عشق و نفرته... نه روشنِ روشنش قشنگه مثل عشق محض نه تیره‌ی تیره‌ش مثل نفرت.از جایی که عمق دریا زیاد میشه، آبی تیره به خاطر انباشته شدن آب و موج های بزرگ تا جایی که عمقش کم میشه و آب به ساحل میرسه ، موج های آروم و کوچیک‌تر..آبیِ اقیانوسی میشه.و بینابین این دوتا رنگ، حد وسطش، نیلگون. برای من تو نیلگونی... یعنی وقتی به چشم‌هات نگاه میکنم منو با خودت می‌بری یه جایی وسط دریا و اونجا تنهام میزاری، هرچقدر دست و پا میزنم که به تهِ دریا برسم چشمات عمیق تر میشه. یعنی عشقت برام مثل آبیِ آسمونه وقتِ غروب، اونقدر روشن نیست که از عشقت زده بشم اونقدر هم تیره نیست که نفرت توی دلم بکاره. یعنی وقتی می‌خوام بفهمم قلبِ شیشه‌ایت چقدر شفاف و پاکه به عمق چشمات خیره میشم دریا رو توش میبینم و کل وجودت برام رنگ آبی میگیره.»«تا کجا برات آبی میمونم؟»«تا جایی که به آخرِ پاکیِ روحت برسم»«یعنی..»«یعنی جایی که احساس کنم به جای عشق،نفرت بینمون رو پر می‌کنه»qazalqazalSun, 17 May 2026 21:32:14 +0330https://virgool.ir/@she_spid/غزل-q2ih9edti1olدر تمام لحظات زندگی‌ام حسرت خورده‌ام، دقیقا همان لحظه هایی که احساس میکردم خوشبخت ترین دختر دنیا هستم ، احساسی مانند بختک خرخره‌ام را سفت می‌چسبید و می‌گفت: (فلانی را ببین، چقدر خوشبخت و خوشحال است و تو یک دختر بدبخت و بد شانسی که تمام عمرت را صرف مهربانی و کمک به دیگران کرده‌ای و حالا آنقدر تنها شده‌ای که یاسین مرگت را احتمالا هیچکس نخواند.) •در کنج خانه نم کشیده بود. مثل آدم‌های کر و لال به زندگی عادی‌اش ادامه می‌داد. می‌شست،میپخت،جارو میزد، و گاه اگر خیلی احساس تنهایی میکرد، یک چیزی زیر لب می‌خواند. اما بیش از همه چیز، درد مفاصل لاغر و بی‌حالش کرده بود.•«تو دنبال چی میگردی؟»«دنبال خودم»در همین زیرزمین فراموشش کرده‌اند و دو روز بعد که به سراغش رفته‌اند، با جنازه کبود شده‌اش روبرو شده‌اند.می‌گویند انسان را هرچه بنامند در زندگی‌اش شبیه به معنای نامش میشود، غزل نامیدند مرا اما هیچ‌کس نخواند. نمیدانم شاید شاعرِ من نمی‌دانسته چطور شعر بگوید که حتی یک نفر هم من را نفهمید...ای کاش نامی روی من می‌گذاشتند که ریشه‌اش به خوشبختی و خوشحالی می‌رسید. حالا زجرآور ترین بخش زندگی و سرگذشت من، ( غزل) بودن است. چطور بگویم که باور کنید زندگی در کالبد غزل و سخن گفتن با زبان غزل چقدر سخت است. ای کاش شخص دیگری بودم یا ای کاش می توانستم سینه‌ام را بشکافم و قلبم را در بیاورم تا آنقدر غزل بیچاره را وادار نکند پروانه‌وار دور آدمها بگردد و آنها را دوست بدارد.صد بار به غزل گفته‌ام که:( دخترک بیچاره ، کمی هم به خودت فکر کن تو که دستت نمک ندارد ساده؛ می‌آیند مانند یک چسب زخم تو را روی زخم‌هایشان می‌گذارند و زخمشان که خوب شد تو را دور می‌اندازند. ولی غزل حرف مرا گوش نمی‌کند ، آخه مگر میشود آدم انقدر به خودش بد و بیراه بگوید و خودش را سرزنش کند اما باز هم با خودش خوب باشد؟ نه نمی‌شود. خیلی سعی کردم به غزل بگویم باید آدمها و دنیای شیرینش را ترک کند باید از محبت به آنها دست بکشد و خودش را ببیند. راستش را بخواهید من همان غزل بودم همان غزلی که جسمش بالغ شده بود اما روحش غزل پنج ساله‌ای بود که آدمها را با عشق در آغوش می‌کشید ، غزل خیلی سعی کرد غزل کوچولو را نجات بدهد خیلی اما موفق نشد، چطور دنیای بچگی‌اش را خراب میکردم؟ و به او میگفتم آدم‌ها آن چیزی که نشان می‌دهند نیستند؟ بچه است دیگر، نمی‌فهمد.....و ای کاش زخم زبان‌ها و تیر هایی که آدم‌ها به جانم می‌زدند به خودم می‌زدند نه به غزل کوچولو و آرزوهایش و دنیای شیرینش.qazalqazalSat, 16 May 2026 03:00:20 +0330