https://virgool.ir/feed/@shayansamannیه دانشجویی که هفت هشت هزارتا دورتر از خیلیاتونه و میخواد بعضی وقتا بیاد و بگه چقد دلش تنگ میشه و چیا دلشو تنگ میکنه؟ شایدم یکم دلتنگیش برطرف شه. مخصوصا این روزا که اضطراب هم همراه دلتنگیشه...fa2026-11-11 04:04:54https://files.virgool.ir/upload/users/118661/avatar/e5JLuj.pnghttps://virgool.ir/@shayansamannhttps://virgool.ir/@shayansamann/خشونت-پلیس-علیه-سیاه-پوستان-t4ynp1jncoovاین روزهایی که قرار است بروم سمت محله هارلم و آن دوردستهای شمالی پارک مرکزی شهر، بیش از اندکی استرس، هیجان است که ملزمم میکند قبل از تاریکی هوا به آنجا برسم. محله های رنگی، مردم در ظاهر شاد و البته فقیر، دورهمی های خیابانی، شلوغی جمعیت و سر و صدای بسیار در جامعه ی لاتین تبار ها و سیاه پوستان نیویورک.شاید به جرأت بشود این رنگ و نژاد و تفاوت هایش را به عنوان بزرگترین دغدغه تاریخی و اجتماعی آمریکا معرفی کرد. مساله ای که شهر را پر کرده از کنفرانسهای مشابه جهت دفاع از حقوق تیره پوستان.این یکی هم کنفرانسی در مورد خشونت پلیس علیه سیاه پوستان است. میزبان هم انجمنی است با همین نام؛ “دفاع از حقوق سیاهان”، شعبه هارلم.سه سخنران دعوت کرده اند که هر سه استاد دانشگاهند و در عین حال نویسنده کتابی مرتبط با موضوع همایش. یکی سفید پوست، دیگری چینی و آن یکی هم سیاه پوست ولی همگی سعی کردند جوری سخن بگویند که به مذاق حاضران در سالن خوش بیاید. جمعیتی یکدست تیره پوست.وارد که شدم یک ساعتی از مراسم گذشته بود. راستش در مسیر، سری زده بودم به یک کلیسای درب و داغان و قدیمی باپتیستی. کلیسایی که در مدت کوتاه حضورم در آنجا مجبور شدم با تک تک عابدان حاضر در سالن، سلام کرده و خودم را معرفی کنم. گویا رسم غریب نوازی یا شاید هم نشانی بر پیوند برادری شان بود.برگردیم به کنفرانس. همگی از ابتدا تا انتها می نالیدند! آن وسطها کمی هم بحث انتخاباتی می شد و زیرآب کاندیداهای دموکرات را میزدند، از جو بایدن گرفته تا الیزابت وارن. گویی در همه جای دنیا می شود آتویی از دوران جوانی فرد نامزد پیدا کرد و در آینده و در زمان کاندیداتوری اش رو کرد. در یک جایی رنگ و بوی مذهبی و اخلاقی دارد و در یک جای دیگر مثل آمریکا، به سخنان نژادپرستانه و ضد قومی برمیگردد.یکسری آمار هم ارائه کردند مثل همین که در تصویر میبینید:⁃ آمریکا بیشترین تعداد زندانی را در جهان دارد و این آمار هم میتواند شاهدی باشد بر تبعیض نژادی در جامعه زندانیان این کشور.⁃ از هر صدهزار نفر در آمریکا، ۲۲۹۰ سیاه پوست، ۹۴۷ لاتین تبار و ۴۲۰ سفید پوست به طور میانگین در زندان به سر میبرند. رقمی که در همین کشور هم مرز شمالی آمریکا، یعنی کانادا، صرفا ۱۱۸ نفر است و در ژاپن ۵۱ نفر.جلسه ادامه پیدا میکند و میرسد به پرسش و پاسخ. راستش اولش دوست داشتم که سوالی بپرسم ولی جو انقدر ملتهب شد که کلا از بلند کردن سرم هم منصرف شدم، چه برسد به پرسیدن سوال.حرف کلی شان این بوده و هست و خواهد بود: شما تا زمانی که سیاه نباشید، ما را نمیفهمید، پس نسخه بی فایده برای ما نپیچید و اینکه این مشکل شماست که نمیتوانید بین ما و خودتان عدالت برقرار کنید و نه مشکل ما. میگویند شما که همه چیز را و حتی همجنس گرایی را در مدارس آموزش میدهید، خب احترام به ما را هم آموزش دهید.این طرفی ها هم میگویند که شما نژادتان، ذاتا خشن است. یک جورهایی میبردنش به سمت و سوی نظریه لومبرزو و خشونت نژادی. شاهد مثالشان هم از قبیل همین آمار و ارقام است که مثلا ۸۸ درصد زندانیان، سیاه پوستند، پس سیاه پوستان خطرناکترند.سیاه پوستان هم در پاسخ میگویند که ما، تحت تبعیضیم و امکان پیشرفت برابر و تحصیل هم ردیف سفیدان نداریم در نتیجه فقیر میمانیم و جرم هم که از فقر می آید. بعد هم تاکید میکنند بر تبعیض پلیس علیه شان. پلیسی که اگر در یک شرایط مشابه، به یک سیاه پوست مظنون شود، بدون ترس، وی را دستگیر میکند و قاضی هم به راحتی زندانی اش میکند، ولی در مورد یک سفید پوست اینچنین نیست.سفیدان هم در جواب به آمار پنجاه درصدی پلیس های سیاه پوست در مناطقی که اکثریت سیاه پوستند اشاره میکنند و به میانگین حقوق ۶۵۰۰۰ دلاری پلیس سیاه پوست که هیچ تفاوتی با یک سفید پوست در همان درجه ندارد.انتهای صحبتشان هم این است که ایالات متحده در طول تاریخ صرفا خواسته که خود را به عنوان حامی عدالت “نشان دهد” و در عمل هیچ اتفاقی نه افتاده و نه خواهد افتاد.آمریکاست و یک دور باطل غیر قابل اجتناب.Sam ShayanSam ShayanThu, 16 Jan 2020 23:25:18 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/منتی-نیست-وظیفه-مان-است-qrt5n4l7520g‍ مجمع فارغ التحصیلان دانشکده⁃ این آخر هفته میرویم به کارتن خواب ها کتاب میدهیم، نفری ده دلار واریز کنین، سریع تر لطفا، اگر هم پیشنهاد خرید کتاب خاصی را دارید برایم بفرستید.فراموش نکنید برنامه هفته بعد را، پارک واشنگتن اسکوئر را باید تمیز کنیم. کسانی هم که جمعه سرشان خلوت است، به من پیام بدهند که برویم کنار کارتون خواب ها شب را صبح کنیم.جوئل است، دختری که نماینده ی فارغ التحصیلهای کلاس سال ۲۰۱۹ شده. مسئول ارتباطی مان است با دایره فارغ التحصیلان دانشکده و وظیفه اش در خصوص امور عام المنفعه و خدمات رسانی عمومی است.این دایره ی فارغین، اداره ای است سه نفره زیر مجموعه روابط عمومی دانشکده.میدانید! اینجا دوست پیدا کردن سخت است! اگر یافتی هم از دست دادنش بسیار آسان است. همین می شود که نمیگذارند رفقای سه ساله دانشجویی شان به این راحتی ها در شلوغی این دنیای مکانیکی رهایشان کنند. به هر طریقی متوسل می شوند که هم کُفوْهایشان را برای خود نگه دارند، لااقل افرادی که روزی هم ردیفشان بودند. منفعتش به دانشگاه هم میرسد، به جامعه هم.کمک های نقدی، بخش پررنگ قضیه است، از باشگاه هزار دلاری ها داریم تا میلیون دلاریها. مبالغ که برود بالا، اسامی شان را جاودانه میکند. همین است که میبینی از نیمکت های دانشکده تا اسامی کلاس ها و سالنها به اسم فارغ التحصیلان فوت شده و همین طور “در قید حیات” هاست.از مالیاتشان هم که کم می شود، طرف میگوید من که قرار است سالی مثلا صدهزاردلار مالیات بدهم، لااقل میدهم به جایی که خانه ام بوده روزی و دربش برای همیشه به رویم باز است.بسیارند فارغ التحصیلانی که بازنشسته و مسن اند و می آیند ورِ دل ما در کتابخانه می نشینند هر روز و روزنامه شان را میخوانند و بعضا هم، هم کلامی شان، حالمان را جا می آورد.فارغ التحصیلان، برنامه های دیگر هم دارند، مثلا “ماهیانه”، یکی شان در اتاق جلسات دفتر وکالتش میزبان بچه ها می شود. ابداً هم تفکیک کلاس ها صورت نمیگیرد، همه را دعوت میکنند، از آن کسی که پنجاه سال قبل آمده تا این ۲۰۱۹ ایِ جدیداً فارغ شده. قصد اصلی شان ارتباط گیری است، میگویندَش “نت ورکینگ”.استخدام های بسیاری هم از همین دوره ها شکل میگیرد، آنهایی هم که نمیتوانند بیایند، شده تلفنی شرکت کنند، میکنند ولی نمیگذارند ارتباطشان قطع شود.کمک به دانشجوهای جدید و البته آنها که آزمون وکالت دارند هم قسمت لذت بخش قضیه است. برایش سر و دست می شکنند که رایگان درسی دهند.این برنامه هایی را هم که جوئل ترتیب میدهد، تعداد زیادی متقاضی دارد. از وکلای چند ده هزار دلاری تا چند میلیون دلاری، می آیند و مثلا آشغال جمع میکنند، یا اینکه کارتون خوابی را تجربه میکنند.“منتی نیست، وظیفه مان است.”@mohsenrowhaniSam ShayanSam ShayanTue, 14 Jan 2020 05:24:28 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/احترام-به-والدین-و-اساتید-izerss60ngte ⁃ عذرمیخواهم، پدر هستند که تماس گرفته اند، اجازه میدهید پاسخ بدهم؟ ⁃ البته، راحت باش.مثل همیشه ویدیوکال است. چند دقیقه ای صحبت میکنم. بعد از خداحافظی با پدر، دوباره برمیگردم به صحبت با استاد. سرش در کامپیوترش است. ⁃ واقعا پدرت بود؟! زبانت را که نمیفهمم، ولی از طرز نشستنت و قیافه ات، فکر کردم مثلا با یکی در سطح نخست وزیرتان صحبت میکنی!تجربه اش را قبلا هم داشتم، برایشان این حجم از احترام ها بی معناست. بهشان میگفتند احترامهای بیجا، مثل بلند شدن جلوی پای استاد و رئیس، راه نرفتن جلوی ایشان، تعارف کردنها و اجازه گرفتنهای پی در پی، همان ها که ما نشانه ادب میدانیمشان.گفتم: ⁃ بحث فرهنگیست، شاید هم ریشه ای مذهبی داشته باشد. مثلا دراز کشیدن جلوی پدر و مادر، بی احترامیست، یا اینکه استفاده از ضمیر مفرد خطاب به ایشان از سوی فرزندان در برخی خانواده ها قباحت دارد.اینها را با افتخار میگفتم. نگهداشتن حرمت و حریم فیمابین پدر و مادر و فرزند افتخار هم دارد. ولی نظر استادم چنین نبود.پاسخ داد: ⁃ عذر میخواهم ولی مگر پدرت، برده به دنیا آورده؟! که مجبور باشی جلوی پایش بلند شوی. مثلا پدر تو که احتمالا جلوی پای پدرش بلند شد، چه منفعتی برای رابطه اش با پدربزرگت داشت که الان تو بخواهی همان مسیر را طی کنی؟ از نگاه من، تمام دلیل فرزند دار شدن این است که یک “دوست” بدنیا بیاوری، رویش سرمایه گذاری کنی، عشقش بدهی که عشق ارزانی ات کند، رازدارت شود و راز دارش شوی، حرف مشترک داشته باشید، رفیق ترینت شود و در جوانی و پیری، دو هم خون، همدم یکدیگر شوند. آن وقت شما در کشورتان یا شاید هم مذهبتان، همان سرمایه گذاری مادی را میکنید ولی برای معنوی اش حد و حریم میگذارید که مثلا چه شود؟ خب پایش را دراز کند یا نکند چه اتفاقی می افتد؟ «لطفا لحظه ای به حرفم فکر کن و پیش فرض های موروثی ات را دور بریز!» اصلا معنی شأن و حرمت بین پدر و فرزند از نگاه یک ایرانی مسلمان چیست؟ جز این است که حدفاصلیست میان تو و او که با گذر زمان و استقلالت، بیشتر و بیشتر هم میشود؟ میرسد به وقتی که جفتتان تنهایید و از بهترین دوست بالقوه تان، صرفا هفتگی چند دقیقه تلفن صحبت کردن نصیبتان می شود؟ راستش را بخواهی احترامهایت به من هم کلافه کننده شده! من استادت هستم نه صاحبت! جلوی پایم بلند نشو! این فرهنگ غلط است! از این احترام گذاشتن های بیجا به اساتیدت در کشورت، چه نصیبت شد؟ من نمیخواهم این فاصله موجب شود که نتوانی سوالت را بپرسی! صد مرتبه گفته ام که با نام کوچکم صدایم کن و انقدر پروفسور بر سر فامیلی ام نبند. به منِ استاد به چشم یک رفیق یا لااقل یک مشاور نگاه کن که قرار است در یک مسیر علمی پا به پایت بیاید، همین! من حقوق نمیگیرم که احترام تو را ببینم، فاند هم به تو‌ نمیدهم که جلوی پایم بلند شوی. «اینجا کسی به احترام گذاشتن نیاز ندارد.»Sam ShayanSam ShayanSun, 12 Jan 2020 20:31:59 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/دولت-و-مردمشان-q80akinsvuqbمطب دکتری ایرانی در نیویورکمطب دکتر است، دکتری ایرانی. آمده ام برای اولین چک آپ و البته اولین ویزیت دکترم در این قریب به سه سالی که در این کشورم.سالهای قبل هر چه مرض داشتم چه دهانی و چه بدنی نگه میداشتم برای سفرهایم به ایران. دو هفته بود هر سفرم، ولی رسما به اندازه یک سال کیفیت و برکت داشت!از بدو ورود و بعد از کله پاچه با برادرها، برنامه ی پزشک و دندانپزشک شروع میشد و تا دم رفتن هم ادامه داشت.امسال در امریکا بیمه شده ام. یک بیمه ی مفصل! نیست که دانشجو هستم و در سال قبل در فقر و شبه فحشا می زیستم، دلشان رحم آمد و فرم مالیاتی ام را دیدند و گفتند تو فقیری! باید نه تنها بیمه شوی بلکه غذایت هم ازین به بعد با ماست!بیمه ی قبلی ام دانشجویی بود، هیچ چیزی را پوشش نمی داد جز خرج کفن و دفن! ولی این یکی بیمه ای ایالتیست، خیلی کامل است. کارت ها را که ارسال کردند اولش سر در نیاوردم که چه شده. تهش فکر میکردم که صرفا درمانم تا یک حدی رایگان است. ولی کمی که پرس و جو کردم متوجه شدم که یکی از کارتها مخصوص خرید هفتگیست! به گمانم هفته ای صد و هفتاد دلار میتوانم مواد اولیه زندگی مثل گوشت و مواد شوینده بخرم به حساب دولت. قرار هم نیست به عنوان وام و قرض باشد! رسما هزینه زندگی ام بر عهده دولت است. هرچند که هیچوقت استفاده نکردم و نمیکنم، شاید چون استفاده اش را برای خودم ظلم در حق فقرا میدانم، شاید هم بنظرم دولت اشتباه کرده و مرا هم تا این حد مستحق لحاظ کرده.البته بیمه دندان پزشکی اش را هم تا جایی که تا چند سال دیگر گذرم به دندان پزشکی جدی نرسد استفاده میکنم. هر کاری از جرمگیری تا پر کردن و عصب کشی و حتی روکش! کاملا رایگان است.داروخانه هم همین طور. سقف هم ندارد.زنگ زده ام برای پدرم قضیه را میگویم. پاسخش این است که “مشکوک شو! چرا این کارها را میکنند؟ چه میخواهند از تو!؟ هیچ گربه ای برای رضای خدا ...”میگویم پدر جان این وظیفه ی یک دولت است، تا زمانی که شهروندش پول ندارد باید تامینش کند. برای این کارتن خوابها هم اگر فرم مالیاتی پر کنند همین امکانات هست. برای حتی آن مهاجر غیر قانونی مکزیکی که از مرز به طور قاچاقی وارد آمریکا شده هم!البته سال بعد که حقوقم در فرم مالیاتی ام ثبت شود و دیگر مستمند به حساب نیایم، مثل الباقی افراد، من هم ملزم به پرداخت حق بیمه می شوم.باورش نمیشود! پدر است دیگر! همیشه نگران است! مخصوصا وقتی اسم امریکا را می شنود! بماند که با مفاهیم دولت و وظیفه اش در قبال مردمش هم کمتر آشناست....Sam ShayanSam ShayanFri, 10 Jan 2020 01:57:40 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/خارجی-شدن-b1nmov4u5qr6قبلا تو ایران همکارم بود، یه دختر زبر و زرنگ امیرآبادی، منشی رئیس بود ولی رسما خوده رئیس بود.هر از چند گاهی به هم پیام میدیمو حال همو میپرسیم. اختلاف نظرمون زیاده ولی تا حالا دعوامون نشده. ینی شده آ، ولی اون سریع برگشته و آشتی کرده.یه چیزی رو توو پرانتز بگم، همونقد که مرد کیس ازدواج کسیه که دختر، قبل از ازدواج، عصبانیتشو ندیده باشه، زن کیس ازدواج هم کسیه که نذاره دعوا و قهر، از شب بگذره، به قول اینجاییا ایزی گواینگ باشه، زود میک إ پیس یا صلح کنه. برگردیم سر دختر امیرآبادی، به هزار زحمت و بعد از یه بار ریجکتی ویزا، بالاخره ویزاشو گرفت و چند ماه پیش اومد تورنتو. از کشور ما تا کشور اونا یک ساعت پروازه ولی زمان این رییس جمهور تا پاسپورت امریکایی نداری، ترجیحا نری بیرون بهتره. منم نرفتم و ندیدمش.الان برنامه دارم واسه عید برم تورنتو که یکم ایرانی ببینم. بهش پیام دادم که تو هم بیا. نوشت که پول ندارم. سفر قبلی هم پنجاه میلیون هزینه م شد که برای یه منشی میشه تقریبا دو سال حقوق.گفتم خب تو که برادرت اینجاس، هزینه ای نباید داشته باشی.نوشت که داداش بزرگه م خیلی خارجی شده، هزینه یه اتو مو رو هم که چون برق ایران و اونجا یکی نیست و مجبور شدم بخرم و نتونست ریفاند کنه رو هم بهم پیام داده که بریزم به حسابش (۲۴ دلار!).گفت داداشم اگه زیر زمینشو بهم رهن بده پا میشم میام، ولی نمیده با اینکه زیرزمین خونه ش خالیه همیشه.باورم نشدحرفاشو! منی که خواهر ندارم و تموم آرزوم همیشه این بوده که یه خواهر کوچیک تر داشته باشمو نذارم آب توو دلش تکون بخوره، وقتی حرفاشو میشنیدم، داغی جوش اومدن خونم رو روو پوستم حس میکردم. مگه میشه؟؟ یه داداش انقد ...؟ گفت مادرم اینجوری بارمون اورده که هواسمون به دودوتاچهارتای زندگیمون باشه!خواهر برادری... البته احتمالا این مادر فرزندیه تا خواهر برادریSam ShayanSam ShayanThu, 09 Jan 2020 18:55:58 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/مصائب-امریکا-نشینی-در-هفته-قبل-bojcmau2hp6aاین چند روز به من آمریکا نشین کمتر از شما سخت نگذشت، فحشی بود که خوردم! از هر دو طرفش.منتقد ‌و لیبرال و اپوزوسیونش میگفت چرا خوشحالی نمیکنی و نکنه جیره خور نظامی. کلا این روزها کسی از فحش هم که ابا نمیکنه، میاد با اکانت حقیقیش و هر چی دلش میخواد بارت میکنه و می ره. از اون طرف حزب الهی اش هم میگفت که چرا موضع نگرفتی؟ چرا نریختی توی خیابون؟ چرا عکس سردار رو نمیزنی در و دیوار صفحه ات، استوری ات چرا این شکلیه؟ و ازین نقدای صد من یه غاز.من هم که بی جنبه! ببینم کسی انتقاد میکنه و غر میزنه کلا عطا و لقا را پیوند میدمو صحنه رو ترک میکنم. همین شد که اینستا و توییتره با شخصیتمو دی اکتیو کردمو نشستم پای درسم!ینی تنها چیزی که فکر نمیکنن شرایط یه شهروند کشور دشمن توو کشوره دشمنه! بماند که این چه عادتیه که باید همه چیزمونو داد بزنیم؟ و موضع بگیریم؟ اینوری ها پدر و مادرشون هم فوت میکنه توو توییترو اینستاشون نمیزنن، من ایرانی چرا باید یه همچین چیز حساسی رو توو صفحه ای که پره از مخاطب خارجیه بزنم؟ تلگرامی ها هم که از آشناها بودن، مدام اخبار امریکا را میپرسن؟ که جو اونجا چطوریه؟ در مورد ایران چی میگن؟ خطری تهدیدت میکنه یا نه؟ نگیرنت!اینا همه یه طرف مشکلات بود، طرف بعدی اش این دیشبه لعنتی بود. قلبم در همون حالتیکه میزد حرکت عرض و طولی هم داشت. گمانم طرفهای شش عصر بود، تا هشت و نیم در دفتر بودم و مشغول چک توییتر.تحلیل همه ی اینوری ها درون لحظه فقط و فقط جنگ جهانی شدن و این خزعبلات بود! که امیدوارم همینقدر بعید به نظر برسه تا اخر دوره ی این بنده خدا.گفتم آخر دوره اش! راستش اونقدرا هم نمیشه خوشبین بود مثنکه احتمال موندگاریش بیشتر از نموندنشه.میدونی وقتی خارج از ایرانی، استرست منطقا باید کمتر باشه ولی استرست واقعا کمتر نمیشه! ینی از جهات اقتصادی خیلی تحت استرس نیستی که یهو دلار بره بالا ولی از لحاظ خانوادگی همه ی استرسها مضاعف میشه یه چیزی مثه وقتی که خوابی و حسهات چند برابر میشن. نکته ی دیگه ای هم توو این چند ماهه آزارم میده که از مشاهدات خودمه و ممکنه قابل تعمیم به خارج های دیگه نباشه. اینکه غالب اونهایی که خارج از کشورن از اینکه جنگ بشه خوشحال میشن نه ناراحت! ازینکه دلار گرون بشه ذوق میکنن نه غمزده، اینا الزاما اپوزوسیون نیستنا، اتفاقا مردم عادی ایرانی هستن، همونایی که زیاد میاد ایران، کلی دم از ایران میزنن و فالور دارن چند ده هزارتایی، به قول یکیشون تا زمانی که ملک نداشته باشی توو ایران از جنگ خوشحال میشی! وگرنه هیچ خارج نشین غر زننده ای دلش برای ایران نمیسوزه...Sam ShayanSam ShayanThu, 09 Jan 2020 06:43:26 +0330https://virgool.ir/@shayansamann/یک-دانشجوی-آمریکا-نشین-دلتنگ-dtjiojhaejorسلام، لینکدین و مطلبی انتقادی در مورد خلقیات بد ما ایرانیا منو کشید به اینجا، راستش اولش اسمش برام جالب به نظر اومد. ویرگول. خیلی وقت بود نشنیده بودمش در عین حالیکه خیلی مهم بود یه روزی توو زندگیم، زندگیمون، وقتی که هنوز به ویرگولامون هم توجه ویژه داشتیم، بعد اینکه انگلیسی یاد گرفتم، تا مدتها این سر و ته شدن ویرگول روو اعصابم بود، ینی حتی این کله پا شدن ها هم یه خونه تو ذهن ناقص اون روزامو پر میکرد.هر چی بود شروع شد.از خودم هم یکم بگم، خدا رو چه دیدم شاید اینجام بشه ازونجاهایی که میشه توش نوشت.یکی ازونام که ازیران اومده بیرون که مثلا درس بخونه توو امریکا. اونم چه درسی! حقوق، پس چیزی که مشخصه اینه که نه مغزم و نه فراری. از سیاسی فکر کردن هم بدم میاد چه برسه به نوشتن، شاید بیشتر دغدغه م فقط نوشتنه، به معنیه بیرون ریختن اونی که توو سرم میچرخه، دوس دارم با چند نفری که نمیشناسمشونو نمیشناسنم شیرشون کنم. نظر شنیدنو دوس دارم مخصوصا از ادم حسابیا! تعریف این ادم حسابیا هم خیلی پیچیده نیست، مثلا همین که یه نفر بیشتر از چند کارکتر توییتر بخونه و توو همچین جاهایی باشه و الان این متنو بخونه از نظر این دانشجو میشه ادم حسابی.موضوع خاصی هم اونقدا پس ذهنم نیست الان، ولی میخام یکم دغدغه هامو براتون بگم، از اینوریا بنویسم، از دردسرام، از اشتباهام، از دلتنگیام و از خوشیام.خب بسه برای مطلب اول.فعلاساعت هفت و نیم شب از کتابخونه دانشکده مون توو یکی از خیابونای شلوغ و سرد نیویورکSam ShayanSam ShayanThu, 09 Jan 2020 05:24:30 +0330