https://virgool.ir/feed/@shayanghasemi72fa2026-11-11 15:52:40https://files.virgool.ir/upload/users/486994/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@shayanghasemi72https://virgool.ir/@shayanghasemi72/آخرین-ذرات-اکسیژن-خون-مامان-rfq3mwk4y1jlدکتر دوباره به مامان شیمی درمانی رو پیشنهاد کرده بود. تو همین گیر و دار سبک و سنگین کردن این پیشنهاد، درد قفسه ی سینه اش شروع شد. سال ها با بیماری اش دست و پنجه نرم کرده بود؛ اما ترس کرونا چیز جدیدی بود و بیمارستان رفتن خطرناک. تماس با دکترها احتمال کرونا رو بیشتر کرده بود و اکسیژن خون باید اندازه گیری میشد. من هم که فکر میکردم بالاخره ساعت هوشمندم یه جایی داره به کار میاد، بستمش دور مچ مامان. اکسیژن خونش مرزی بود. اما کسی قبول نمیکرد که یه ساعت بتونه چیزی درون بدن رو اندازه گیری کنه. ساعت رو کنار گذاشتن و یه دستگاه سنجش اکسیژن خریدن. دقیق نشون نمیداد و استرس ما بیشتر میشد. مامان رفت بیمارستان و اکسیژن خون همون بود که ساعت گفته بود. ولی کم بود... تکنولوژی اون ساعت شاید سالها مونده بود که بتونه اکسیژن مامان رو بیشتر کنه و اون رو از بیمارستان برگردونه. مامان دیگه برنگشت خونه. ما موندیم و اون ساعت که بقیه قایمکی و محض اطمینان، اکسیژن خونشون رو باهاش اندازه میگرفتن.من موندم و گوشیم، که پر شده از نوشته هام. شده قلم و کاغذم. امید به نویسنده شدن بین همین جمله ها زنده مونده. هرچند به سختی و با اکسیژن خون پایین.فقط کاش برای نوشتن های طولانی، گزینه های بیشتری داشت و بهینه سازی شده تر بود. تا مجبور نشم برای راحت تر نوشتن یه لپ تاپ هم داشته باشم. یه گوشی مخصوص نویسنده ها.Shayan GhasemiShayan GhasemiSun, 20 Dec 2020 17:43:38 +0330