https://virgool.ir/feed/@shayaneh.kیک شایان+ه، دختری رویاپرداز، علاقه‌مند و فعال در حوزه محتواسازی و بازاریابی محتواfa2026-11-11 14:52:52https://files.virgool.ir/upload/users/37413/avatar/BXF5MS.pnghttps://virgool.ir/@shayaneh.khttps://virgool.ir/@shayaneh.k/یک-دختر-بلاگر-موتورسوار-که-در-واقع-مردی-50-ساله-بود-upctclaztjduصورت یک زن جوان بشاش با پوستی صاف و درخشان، با چشم‌هایی بادامی و پر از برق جوانی در کنار موتورهایی زیبا و لوکس. از آن دخترهای ماجراجویی که به دل افراد زیادی می‌نشینند، همان شخصیت‌هایی که در فضای مجازی محبوب هستند... او در کنار موتورها برای هزاران مخاطبش لبخند می‌زند و ژست می‌گیرد و به عنوان یک موتورسوار زیبای ژاپنی، از روزمره‌های خود می‌نویسد. اما این هم یکی از دروغ‌های دنیای مجازی است، زیرا او در واقع یک مرد 50 ساله است!یک دختر بلاگر موتورسوار، که در واقع مردی 50 ساله بود!داستان دختر بلاگر موتورسوار از چه قرار است؟یک برنامه تلویزیون نشان داد، دختری جوان با نام کاربری azusagakuyuki در توییتر، که عکس‌هایی از ماجراجویی‌های خود با موتور سیکلت‌های زیبایش منتشر می‌کرده در واقع یک مرد 50 ساله به نام سویا بوده است.سویا در مصاحبه‌ای که در برنامه تلویزیونی داشت، گفت که قصد حضور در شبکه‌های اجتماعی را داشته، اما برای اینکه بتواند از روزمره‌های خود بگوید، از چهره جذاب‌تری استفاده کرده، زیرا معتقد است مردم ترجیح می‌دهند یک «زن زیبا و جوان» را ببینند تا یک «عموی پیر». همچنین گفت: «هیچ کس به آنچه یک مرد میانسال عادی پست می‌کند، توجه نشان نمی‌دهد»در ادامه اذعان کرد که از برنامه‌های ویرایش عکس برای ایجاد تغییرات چهره خود استفاده کرده است. او از برنامه‌هایی مانند FaceApp استفاده می‌کرده. اگر با این برنامه‌ها آشنایی ندارید باید بگویم: این نرم‌افزارها که روی گوشی هم نصب می‌شوند، به راحتی به کاربران امکان تغییر شکل چهره در عکس‌ها را می‌دهند، به عنوان مثال فرد را جوان‌تر یا مسن‌تر می‌کنند. البته لازم به ذکر است که FaceApp تنها چهره او را ادیت می‌کرده، موهای طلایی و زیبا، تماما متعلق به خودش است.اصل موضوع تا اینجا بود، سایر جزئیاتی که در اینترنت وجود دارند و در برخی مطالب نقیض یکدیگر هستند هم مهم نیست. مثلا برخی می‌گویند او از طریق فرزندانش با این برنامه‌ها آشنا شده، برخی دیگر اما می‌گویند که او مجرد است و...جزئیاتی که از چشم‌های تیربین دور نمانده بودندحالا که با وجود اطلاع از موضوع به عکس‌ها نگاه می‌کنیم، برخی جزئیات به نظر غیرطبیعی می‌رسند و ممکن است با خود بگویید «یعنی یک نفر هم متوجه نشد؟» پاسخ را در متن خبرهایی که منتشر شد می‌توان یافت، برخی از فالوورهای او جزئیاتی در عکس‌های وی دیده بودند. قبل از افشای سویا درباره هویتش، برخی از کاربران توییتر جزئیات مشکوکی را در عکس‌های او دیده بودند. برای مثال یک عکسی منتشر کرد که برای نشان دادن نمای پشتی یک موتورسیکلت بود. در بازتاب آینه بغل موتور مردی دیده می‌شد که به هیچ وجه شبیه زنی نبود که عکس‌های قبلی از او دیده شده بودند. اما واقعا مشخص نیست که این سرنخی برای کنجکاوی و بازی با فالوورها بوده یا سهوا این اتفاق افتاده است.عاقبت حساب کاربری سویا چه شد؟افشاگری سویا درباره هویتش با واکنش عمدتا مثبت 19000 فالوور او روبرو شد. یکی نوشت: «من برنامه تلویزیونی را تماشا کردم و طرفدار شما شدم!» دیگری نوشت «شما مهارت‌های جادویی فوق العاده‌ای دارید» افزایش فالوورهای او تا 30 هزار نفر (در امروز که این متن را می‌نویسم) نشان از تاثیر مثبت این خبر است. حتی کاربران دیگری هم به سویا پیوستند سعی کردند از روش او برای جذب مخاطب استفاده کنند.تا امروز که این متن را می‌نویسم، سویا هنوز هم به شیوه قبل عکس‌هایش را منتشر می‌کند، یعنی با ادیتی به شکل زنی جوان...نتیجه!تا اینجا فقط نقش روایتگر را داشتم، در این بخش می‌خواهم کمی هم با نظر شخصی‌ام به موضوع بپردازم.نتایج زیادی می‌توان از این تغییر هویت گرفت، بسیاری به مسئله امنیت در فضای مجازی پرداخته‌اند. اینکه «مراقب باشید گول نخورید!» و کسی با چهره جعلی شما را فریب ندهد تا کار به جاهای باریک بکشد اما من می‌خواهم نتیجه دیگری بگیرم.ما صفحات شبکه‌های اجتماعی را بالا پایین می‌کنیم، چهره‌های بی‌نقص می‌بینیم، خنده‌های از ته دل می‌بینیم، خانه‌های لوکس می‌بینیم و... اما مسئله اینجاست که این‌ها واقعیت نیستند، اما خیلی از افراد این موضوعات را باور می‌کنند، و این‌ها زندگی‌هایشان را نابود می‌کنند. این زیبایی‌های اغراق شده آنها را خسته و ناامید می‌کنند و از واقعیت‌ها دورشان می‌کنند. اما بد نیست از این موضوع به عنوان تلنگری استفاده کنیم: وقتی یک فرد حتی هویت و جنسیت خود را می‌تواند در پس این شبکه‌های اجتماعی تغییر دهد، هر چیز دیگری هم قابل تغییر است.زمان زیادی را صرف این کردم که به اطرافیان (حتی جوان‌ها) توضیح دهم، صبا صفری آنقدرها هم که می‌گوید دختری خودساخته‌ای نیست، به این دلیل و آن دلیل، پس خودت را برای اینکه چرا موفق نشدی و به جایی که او هست نرسیدی سرزنش نکن. سعی کردم توضیح دهم کارهایی که صدف بیوتی و نبات انجام می‌دهند تماما براساس یک برنامه عالی مارکتینگی برای جذب مخاطب است، به این نشانه و آن نشانه، حسرتش را نخور. خانه آن شخص یا صورت بی نقص این شخص و... همه بخشی از واقعیت هستند، پس زیاد هم جدی نگیر.حتی بسیاری از کارهایی که شرکت‌ها، مجموعه‌ها، فیلم‌ها، شخصیت‌های هنری و... هم انجام می‌دهند با همین هدف است: «بیشتر دیده شدن»بر خلاف خیلی از افراد، من مخالف این کارها نیستم، تمام حرف من این است «از این شبکه‌ها لذت ببرید، در آنها تفریح کنید، اما مثل یک برنامه تلویزیونی باشند، فقط تماشا کنید تا تفریح کنید، اجازه ندهید این زرق و برق در اصل زندگی شما تاثیر بگذارد. اجازه ندهید چهره‌های زیبا و خانه‌های لوکس چشم شما را به قدری پر کنند که از زیبایی‌های کوچک زندگی خود دور شوید» در یک کلام: مراقب سلامت روان خود و حال خوبتان باشید، همین!شایانه، خرداد 1400شایانه کشوریشایانه کشوریTue, 25 May 2021 13:43:44 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/نوشته-ای-بر-اساس-تجربیات-تزریق-دارو-به-طوطی-سانان-ohowe1n8qkkrحدود یک ماه پیش پرنده من (عروس هنلدی) دچار مریضی شد و من بر سر دو راهی گوش دادن به حرف دکتر دامپزشک و پیج‌های پر مخاطب اینستاگرامی مونده بودم. متاسفانه منابع خوبی در این رابطه در اینترنت وجود نداره، در نتیجه این نوشته رو بر اساس تجربیات خودم، برای اون‌هایی می‌نویسم که مثل یک ماه پیش من بر سر دو راهی قرار گرفتن و نمی‌دونن که تزریق داروهای انسانی برای پرندگان به خصوص عروس هلندی‌ها مجازه یا نه.تزریق دارو به طوطی‌سانان، آری یا خیر؟اگر حال پرنده شما خیلی بده و دنبال یه جواب سریع‌السیر در این مطلب می‌گردین، خیلی خلاصه بگم که من تزریق رو به پرنده‌ام انجام دادم و الان هم حالش خوبه. پس اگر به دامپزشک اعتماد دارین، اسیر حرف‌های پیج‌های اینستاگرامی و به اصطلاح پرنده‌بازها نشین و به دانش دامپزشک اعتماد کنین. اما اگر وقت دارین، پیشنهاد می‌دم تا انتهای مطلب رو بخونین.نکته: من در این مطلب، تمامی اسامی رو بر اساس تجربیات عینی خودم ذکر می‌کنم چون تمام این نوشته بر اساس همین تجربیات هست. تزریق دارو به طوطی‌سانانیک روز صبح حس کردم که عروس هلندی من بی‌حال شده، این روند ادامه پیدا کرد، با توجه به اینکه نزدیک تعطیلی عید بود، تصمیم گرفتم هرچه سریع‌تر به بیمارستان دامپزشکی اکسیژن در محله ارسباران تهران مراجعه کنم. البته لازم به ذکره که من قبلا هم به این کلینیک مراجعه کرده بودم و با دکتر خراسانی نژاد که متخصص پرندگان در این کلینیک هست آشنایی داشتم و به تشخیص این دامپزشک اطمینان داشتم.از شانس خوب ما دکتر همون روز عصر در کلینیک بود، بعد از معاینه، رادیولوژی و... مشخص شد پرنده من فلز خورده و چون فلز برای پرندگان سمی هست، این موضوع می‌تونه منجر به مرگ اون بشه. حقیقت اولش کمی دو به شک بودم چون اصلا باور نمی‌کردم پرنده من فلز خورده باشه، وقتی لیست داروها رو گرفتم و با چندین داروی انسانی مواجه شدم، که یکی از اون‌ها هم تزریقی بود، نمی‌دونستم داروها رو استفاده کنم یا نه؟ اما این ذهنیت از کجا اومده بود؟قبل‌تر پیجی به اسم «مای فندق» رو در اینستاگرام فالو می‌کردم و چند دفعه‌ای هم داروهای مختلف ازش گرفته بودم، صاحب این پیج به دفعات گفته بودن که دکترهای دامپزشک داروهای انسانی برای عروس هلندی‌ها تجویز می‌کنن و این داروها، مخصوصا اون‌هایی که تزریقی هستن باعث مرگ پرندگان می‌شن. همیشه تاکید داشتن که داروهای انسانی برای پرندگان استفاده نکنین و تحت هیچ شرایطی تزریق دارو به طوطی‌سانان، مخصوصا عروس هلندی‌ها، انجام ندین.پس با ذهنی آشفته به خونه اومدم و با خودم فکر کردم «حالا داروهای خوراکی رو می‌خرم اما تزریقی رو نه» با این حال، وضعیت پرنده من هر ساعت بدتر می‌شد. در نتیجه شروع به سرچ در اینترنت کردم، منابع ایرانی که مطالب چندانی نداشتن دست به دامن منابع انگلیسی شدم و دیدم در اون‌ها از تزریق دارو به عروس هلندی‌ها، به عنوان یکی از روش‌های معمول صحبت کردن. در نتیجه به دنبال دارو رفتم و تهیه کردم. به جرات می‌گم بعد از اولین دوز تزریق تا حد زیادی حال پرنده من بهتر شد.همون موقع با خودم گفتم که یادم باشه حتما یه مطلب در این مورد توی وبلاگم بنویسم، برای همه اون‌هایی که بر سر این دو راهی قرار گرفتن، شاید باعث بشم حتی یه پرنده نجات پیدا کنه.شایانه کشوریشایانه کشوریSat, 03 Apr 2021 11:56:59 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/زیرو-ویست-گزارشی-از-تجربهی-نه-چندان-موفق-من-mx50e0agjiniبه دلیل سبک کارم، که همون محتواسازی و بازاریابی محتوا هست، من مدام در مورد موضوعات مختلف می‌خونم، در مورد چیزهای مختلف اطلاعات به‌دست میارم و گاهی این موضوعات روی سبک زندگیم هم تاثیر می‌ذارن. نزدیک 2 سال پیش بود که برای یک پروژه در حال کسب اطلاعات در مورد زندگی مسئولانه بودم، در این بین موضوعی به اسم سبک زندگی زیرو ویست یا همون Zero Waste (یا بی زباله به فارسی خودمون) برخوردم و بهش علاقه‌مند شدم.توی مدت کوتاهی یه عالمه وبلاگ دیدم، تد تاک و تدکس دیدم، گزارش خوندم و حسابی اطلاعات جمع کردم. بعد از گذشت چند وقت، با خانم آیه حمداوی هم آشنا شدم که می‌شه گفت از اولین افرادی هستن که این موضوع رو توی اینستاگرام ایرانی آوردن، البته بعد از مدتی یکی دوتا بلاگر دیگه ایرانی هم دیدم که در این موضوع اطلاع‌رسانی می‌کردن.از اونجایی که با پدر و مادرم زندگی می‌کنم، برای اجرای این قوانین نیاز به کمک اون‌ها هم داشتم، در نتیجه تقریبا روزانه، سر شام، اطلاعاتی از حاصل تحقیقاتم رو با اون‌ها هم در میون میذاشتم :)) و انصافا تا یه جاهایی با من همکاری کردن، اما من قصدم تولید زباله کمتر نبود، می‌خواستم زیرو ویست بشم و کلا هیچ زباله‌ای تولید نکنم، پس هی تحقیق می‌کردم و ادامه می‌دادم.این تلاش‌ها و تحقیقات ادامه داشت و شده بود بخشی از موضوعات روزانه من. حتی به دوستانم و همکارام هم در موردش توضیح می‌دادم و تبلیغ هم می‌کردم برای تولید زباله کمتر. اما انگار از یه جایی به بعد نمی‌شد پیش برم، هم بخاطر اینکه من با دو نفر دیگه زندگی می‌کنم که سن‌شون خیلی بیشتر از منه و به لطف زندگی توی ایران اونقدری حوصله و انرژی برای این کار ندارن، هم اینکه واقعا حذف بعضی چیزها امکان پذیر نیست. مثلا؟1. ما تصمیم گرفتیم قرض ماشین ظرفشویی خودمون بسازیم. بعد از تحقیق و بررسی، یه سری ماده رو ریختیم توی ماشین ظرفشویی و اون رو روشن کردیم، نتیجه؟ همه ظروف شیشه‌ای روشون خط‌هایی افتاد که دیگه قابل پاک شدن نبودن، چیزی مثل خراش. 2. تصمیم گرفتم شامپو مصرف نکنم. برای این منظور دو تا راه دم دست بود، اولی اینکه از جوشوندن چندتا گیاه یه ماده تمیز کننده به دست بیارم. دومی اینکه با پایه صابون برای خودم شامپو بسازم. توی راه اولی که اصلا جواب نگرفتم، چون ترکیب چند گیاهی که معرفی شده بود به قدری موهای من رو چرب کرد که مجبور شدم بلافاصله بعد از خشک کردن موهام به حموم برم و چندین بار با شامپو بشورم، در راه دومی هم پایه صابون پیدا نکردم، از صابون برگردون! استفاده کردم که اون هم باز موهام رو چرب و بد حالت کرد، جدا از اینکه به دلیل فر بودن کلا نتونستم شونه بزنم! :)) و این‌ها تنها بخشی از تلاش‌های من بود.اما داستان به جایی رسید که تولید زباله تبدیل شد به عذاب وجدان من....هربار که یه کرم ضد آفتاب یا شامپو می‌خریدم، هر دفعه که یه خوراکی رو از بسته‌بندی بیرون میاوردم، یا حتی وقتی قرص می‌خوردم و .... احساس می‌کردم کار خلافی انجام دادم. و در آخر اینکه: درست بود که ما زباله کمتری مصرف می‌کردیم، اما هچنان باید زباله‌هامون رو توی کیسه مینداختیم دور. چرا؟ چون اساسا سیستم جمع‌آوری زباله در کشور ما هم مشکل بزرگی داره. در همین ناراحتی‌ها بودم که یه ویدئو در یوتیوب دیدم، از یه خانم آمریکایی که اون هم مثل من سعی کرده بود برای مدتی زیرو ویست بشه، اما نشده بود. اون این تجربه رو با بیننده‌های خودش هم در میون گذاشته بود و از تجربه‌های شکست اون‌ها هم گفت. مثلا خانم آرایشگری بود که مجبور بود از لوازم آرایشی خوب و مناسب برای مشتری‌هاش استفاده کنه! و توی اون ویدئو یه حرف جالبی زده شد: توی زندگی عادی امروزی ما زیرو ویست بودن تقریبا غیر ممکنه. چون حتی اگر بریم رستوران و ظرف و بشقاب خودمون رو ببریم، در پشت صحنه‌ی تهیه اون غذا کلی زباله تولید شده و این تنها یه نمونه و مشکل بود.در واقع در بخشی از مسائل ما نمی‌تونیم از ظروف پلاستیکی استفاده نکنیم. چندتا مثال می‌زنم براتون:1. وقتی پدربزرگم فوت کرد، خیلی دنبال راهی بودم که پیشنهاد بدم و از خرید پک‌های پلاستیکی برای قرار دادن خوراکی‌ها و همچنین بطری‌های آب یکبار مصرف جلوگیری کنم اما واقعا چاره‌ای نبود.2. یک دفعه که بطری آبم رو توی خونه جا گذاشته بودم، بعد از تحمل کلی تشنگی مجبور شدم یه بطری آب بخرم.3. توی رستوران سفارش یک لیوان آب دادم، گفتم اگر براتون ممکن نیست، من هزینه‌ی آب معدنی رو می‌دم اما توی لیوان برام آب رو بیارین و قبول نکردن. 4. همین اوضاع کرونا رو در نظر بگیرین، درسته می‌شه ماسک پارچه‌ای استفاده کرد (که من هم نیمی از وقت‌ها استفاده می‌کنم) اما همه‌مون می‌دونیم ماسک‌های سه لایه و یکبار مصرف بهتر هستن. خب نتیجه؟ من کاملا با نظر خیلی از افراد که می‌گن: «این همه آدم رعایت نمی‌کنن، من اگر رعایت کنم فایده نداره» مخالفم. اما بعد از تلاش خودم، به این نتیجه رسیدم که می‌شه زباله رو کاهش داد، اما نمی‌شه اون رو به صفر رسوند. ما به سهم خودمون سعی می‌کنیم زباله کمتری تولید کنیم. زباله‌های تَر و آبدار رو (مثل تفاله چای) با آب توی آشغال‌ها نریزیم، کیسه پلاستیکی رو چندین بار استفاده کنیم، کیسه پارچه‌ای برای خرید داشته باشیم، یه بطری آب چندبار مصرف خودمون رو داشته باشیم، ما حتی شیر مصرفی خونه رو هم به صورت باز می‌خریم و توی ظرف خودمون میریزیم و میاریم خونه می‌جوشونیم. قدم مهم بعدی دیگه‌ای که برداشتم، من به عنوان یک معتاد به خرید لباس، تا حد زیادی خرید لباس رو کاهش دادم و فقط وقتی لازم داشته باشم، یه لباس می‌خرم. و یه عالمه کار دیگه که انجام می‌دیم تا زباله‌ی کمتری تولید کنیم، اما من توی زیرو ویست شدن شکست خوردم، امیدوارم روزی برسه که اقداماتی از بالا دست صورت بگیره، تا همه‌مون بتونیم راحت‌تر این کار رو انجام بدیم :)شایانه کشوریشایانه کشوریSun, 22 Nov 2020 17:54:15 +0330https://virgool.ir/@shayaneh.k/نگهداری-از-حیوانات-خانگی-ظلم-یا-لطف-wtr0g9usputqنزدیک دو سال پیش بعد از کلی تحقیق و جستجو، یه عروس هلندی رو به خونه‌مون آوردیم و اسمش شد لیمو. همیشه عاشق حیوانات بودم و معتقد بودم قبل از قبول کردن سرپرستی یه موجود زنده باید همه‌ی جوانب سنجیده بشه. بخاطر همین نزدیک 3 4 ماه در مورد حیوانات خانگی مختلفی که می‌شد توی آپارتمان نگهداریم تحقیق کردم.اول به دلیل عشق و علاقه فراوان در مورد گربه تحقیق کردم، اما حس کردم مسئولیتش سنگینه و با توجه به ساعات کاری زیاد من و رضایت نه چندان زیاد مادر و پدرم، بهتره که یه موجود دیگه داشته باشیم.گزینه بعدی پرنده‌ها بودن، طوطی‌ها رو خیلی دوست داشتم، اما چون این موضوع که این حیوون از کجا اومده و برای به دنیا اومدن اون به پدر و مادرش ضربه‌ای نرسیده برام مهم بود و دوست نداشتم از دلال‌های حیوانات جوجه بگیرم، بی‌خیال طوطی شدم و از یکی از دوستانم که به تازگی عروس هلندی‌هاشون بچه‌دار شده بودن، یه جوجه تقریبا 2 ماهه خریدم.لیمو از همون بدو ورودش به خونه ما عزیز شد و همه عاشقش شدیم، برنامه‌هامون رو بر اساس اون جور کردیم و مسئولیت‌های نگهداریش بین خانواده سه نفره‌مون تقسیم شد. (البته باید اعتراف کنم که من کمتر :دی). اما بعد از مدتی رابطه نزدیک با لیمو، متوجه عمق احساسات همین موجود کوچولو شدم. یعنی همیشه می‌دونستم حیوانات احساسات عمیقی دارن، اما به این پررنگی تجربه‌اش نکرده بودم.بعد از مدتی لیموی ما متاسفانه به پَر کَنی افتاد. با وجود همه نگهداری‌ها و توجه‌هایی که بهش کردیم، ولی این اتفاق افتاد. پیش چندین دامپزشک رفتیم، آزمایش گرفتیم، از افراد معروف و باتجربه، توی اینستاگرام و مغازه و ... مشاوره گرفتیم اما هیچ‌کدوم فایده نداشتن. در نهایت جواب ما این شد: بخاطر مشکلات روحی هست و باید مدارا کنین. ما هم مدارا می‌کنیم، با داروهای تقویتی و تغذیه مناسب سعی می‌کنیم که از کچل شدن و کم شدن پرهاش جلوگیری کنیم اما عادت اون کم‌وبیش ادامه داره. حتی خواستیم براش جفت بگیریم، اما با تحقیق کافی فهمیدیم همین موضوع هم، با توجه به سن و شرایطش می‌تونه مشکلش رو تشدید کنه.در تمام این مدت، چه وقتی لیمو پرهاش رو می‌کَنه، چه وقتی برامون شیرین کاری می‌کنه، آواز می‌خونه و حرف می‌زنه، میاد پیشم و گردنش رو کج می‌کنه تا نازش کنم، وقتی میاد روی شونه‌ام یا گوشیم رو گاز می‌گیره تا بهش توجه کنم، حتی وقتی توی همه جای خونه‌مون «پی پی» می‌کنه، به این فکر می‌کنم که نکنه ما اشتباه کردیم؟این دغدغه همیشه برای من وجود داره، این موجودی که انقدر فهم داره و انقدر متوجه می‌شه رو من از خانواده‌اش جدا کردم. البته که عاقبت لیمو، به احتمال 90 درصد جدایی از خانواده بود، اون قطعا هیچ وقت توی طبیعت آزاد نمی‌شد، اگر هم می‌شد با توجه به اینکه تقریبا نصف کره خاکی از محل زندگیش دوره، توی آزادی هم به احتمال زیاد دوام زیادی نمیاورد.حالا کلا این موضوع برام مطرح شده، آیا نگهداری از حیوانات توی خونه در هر صورت ظلم به اون‌ها به حساب میاد؟ یه گربه وقتی خوشحال‌تره که توی خیابون باشه و آزادانه جفت‌گیری کنه؟ یا وقتی توی خونه‌ی گرم و نرم هست، از محبت کافی برخوردار می‌شه اما عقیم شده؟ یه سگ اگر توی خیابون زندگی کنه و مدام از ماشین‌ها و آدم‌های مزاحم دیگه فرار کنه راضی‌تره یا وقتی توی خونه با صاحبش هست؟ لیمو اگر توی محیط زندگی خودش بود، اما با مشکل کمبود غذا، طرد شدن از گروه و حمله‌ی حیوانات مهاجم دست‌وپنجه نرم می‌کرد احساس راحتی بیشتری داشت یا حالا که پیش ماست؟ته دلم می‌دونم که حیوانات آزادی رو بیشتر دوست دارن، اما اون‌ها می‌تونن به ما آدم‌ها هم کمک زیادی بکنن، زندگی‌هامون رو قشنگ‌تر کنن و حتی از شرایط بد روحی نجات‌مون بدن....حالا نمی‌دونم با وجود این نگهداری از حیوانات خانگی کار درستی به حساب میاد یا نه؟ کاش حیوانات هم حرف می‌زدن!شایانه کشوریشایانه کشوریSun, 22 Nov 2020 17:04:21 +0330https://virgool.ir/@shayaneh.k/آیا-افراد-واقعا-متنهای-ما-رو-میخونن-fvslhdlud8qrاین سوالی هست که مدت زیادیه ذهنم رو درگیری کرده، اینکه چقدر از متن‌هایی که می‌نویسم خونده می‌شه؟ کدوم گروه از مخاطبین بیشتر می‌خونن؟ اصلا مخاطب‌ها به نوشته‌ها اهمیت می‌دن؟ در آخر من چقدر باید بنویسم که خونده بشه؟ چطور بنویسم که مخاطب‌ها بخونن؟این سوال‌ها برای هر محتواساز و محتوانویسی همیشه مطرح هست و اینکه چطور باید با این چالش برخورد کنه خودش موضوعی هست که باعث می‌شه یه نوشته خوب باشه و یکی دیگه نه چندان خوب! اما قبل از اینکه این موضوع رو بررسی کنم، اجازه بدین چندتا مثال براتون بزنم:وقت‌هایی که متوجه شدم، آدم‌ها در خوندن متن‌ها کاهلی می‌کنن، حتی در جاهایی که نیازه!یکی از عجیب‌ترینِ این اتفاقات زمانی افتاد که یکی ازم نمونه‌ کار خواست، از اونجایی که فرستادن یه عالمه فایل یا آدرس سایت‌های مختلف رو منطقی نمی‌دونستم، آدرس سایت تولید محتوا رو برای اون دوست عزیز فرستادم و ایشون دوباره پرسیدن: «نمونه کاری در دسترس ندارین؟» من متعجب به سایت اشاره کردم و گفتم: «بله» اما جوابشون؟!!! گفتن «این‌که نمونه طراحی سایت هست، نمونه تولید محتوا موجود دارین؟» تصمیم گیری در خصوص عمق مقاومت مخاطب در زمینه «خوندن» به عهده خودتون می‌ذارم، سایت رو می‌تونین در اینجا ببینین و قضاوت کنین: cococontent.netمورد مشابه دیگه‌ زمانی بود که بعد از تحویل پروپوزال و تایید اون، در یک جلسه، تمام سوالاتی که در پروپوزال بهشون پاسخ داده بودم رو دوباره پرسیدن، حتی وقتی اشاره می‌کردم که قبلا به این سوال‌ها پاسخ دادم، با نگاه‌های گنگی مواجه می‌شدم که نشون از نخوندن پروپوزال داشت. و سوالی که مدام در ذهنم می‌چرخید این بود که چی رو تایید کردن پس؟!موضوع بعدی که در ارتباط با کاربرهای متفاوت باهاش مواجه شدم، وقت‌هایی بود که در جاهای مختلف متن مسابقه می‌نوشتم، کاربرها همیشه در خصوص روند مسابقه سوال داشتن، در حالی‌که تقریبا در تمام موارد جواب سوال‌ها در متن نه چندان طولانیِ توضیحات مسابقه، نوشته شده بود.در دوتا از مجموعه‌هایی که کار می‌کردم، صفحات «سوالات متداول» پر کامنت‌ترین صفحات سایت بودن، کامنت‌هایی حاوی مجموعه‌ای از سوالات تکراری که به جز متن اصلی سوالات متداول، بعضا در کامنت‌ بالایی خودشون هم پاسخ داده شده بود.موارد زیاد دیگه‌ای که علاوه بر روابط کاری، در روابط شخصی هم مواجه شدم، چت کردنه. شاید بخاطر شغلم که مدت زیادی رو به نوشتن اختصاص می‌دم، شاید هم ویژگی‌های شخصیتی، بین فرستادن پیام صوتی و پیام متنی، معمولا پیام متنی رو انتخاب می‌کنم. اما در نهایت به جایی می‌رسم که بعد از کلی تایپ کردن متوجه می‌شم بیشتر متن خونده نشده و ناچار به فرستادن پیام صوتی یا برقراری تماس تلفنی می‌شم.یه محتوانویس دغدغه‌ی خونده شدن دارهاگر دارین با خودتون می‌گین این دختر چقدر غر می‌زنه :دی لطفا اشتباه برداشت نکنین، موضوعات ذکر شده غر زدن نیستن. من به عنوان یه محتوانویس و محتواساز دغدغه‌ی خونده شدن دارم، موفقیت برای متن من یا محتوای تصویری من، دیده شدن و خونده شدنه، وقتی خونده نمی‌شه با خودم فکر می‌کنم چطور بنویسم که خونده بشه؟ ارائه محتوا چطور باشه که بیشتر مورد توجه قرار بگیره؟البته به جز مواردی مثل مورد اول که در خصوص سایت مثال زدم و مخاطب واقعا در برابر توجه و خوندن مقاومت می‌کنه و درحال حاضر در دسته مخاطبین من قرار نداره. شاید بعدا که چالش‌های فعلی رو به خوبی حل کردم سراغ اون دسته هم برم :دیحالا چی کار کنیم؟من بر اساس تجربه راه‌حل‌هایی برای این موضوع پیدا کردم، چندتایی‌شون رو براتون می‌گم، بقیه هم نکاتی هستن که بر اساس شرایط پیش‌اومده باید انجام بشه که به تجربه نیاز داره اما خب توضیح خاصی نداره.واقعا نحوه نوشتن تیتر مهمه،‌ اما توی موقعیت‌هایی مثل چت یا پروپوزال و .... تیترنویسی که به کار نمیاد، چیزی که برای همه به کار می‌ره، نحوه شروع موضوع هست. باید موضوعی که فکر می‌کنین برای مخاطب توی اون لحظه جذاب‌تره رو اول کار بذارین و یواش یواش به سمت مطالبی با جذابیت کمتر برین.من یه اصطلاحی برای خودم دارم و همیشه به کار می‌برم: «مطلب رو آبشاری منتقل کنین» یعنی اول یه اطلاعات کم بدین، بعد یواش یواش اطلاعات رو بیشتر کنین و پر و بال بدین. این اصطلاح خودمه، شاید بگین همه آبشارها که اینجوری نیستن، بله ولی خب من تو نظرم همچین آبشاری دارم، بالاش کوچیکتره میاد پایین بزرگتر می‌شه: درسته که برای نوشتن در سایت‌ها هرچقدر بیشتر باشه، از نظر سئو بهتره، اما نظر مخاطب هم مهمه دیگه پس خیلی طولانی نکنین، به هیچ مطلبی بیشتر از یک بار اشاره نکنین که متن الکی طولانی بشه و هرجا حرفی برای گفتن نبود موضوع رو ببندین.از قابلیت‌هایی مثل بولد کردن، تیتر‌گذاری، یا حتی تغییر رنگ توی متن‌ها استفاده کنین.شایانه کشوریشایانه کشوریSun, 19 Jul 2020 17:36:12 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/تجربهی-من-در-پیشنهاد-کار-رایگان-آری-یا-خیر-ivvco8tvlzroمن مدتی هست که دورکاری و فریلنسری رو انتخاب کردم، در این مدت در حال کار روی سایت خودم هم هستم که به مرور در حال تکمیل شدن هست، با اینکه چند سالی هست در زمینه کانتنت مارکتینگ و بازاریابی محتوا کار کردم، اما می‌خواستم تجربیات بیشتری کسب کنم. با سرچ در گوگل عزیز، و خوندن پیشنهادات آدم‌های خبره و کاربلد «خارجکی» به این نتیجه رسیدم که می‌تونم به برخی افراد که به نظرم متوجه ارزش کار می‌شدن، پیشنهاد کار رایگان بدم. توی این متن خیلی خلاصه مجموعه‌ای از تجربیات شخصیم رو با شما به اشتراک می‌ذارم.اما قبل از شروع چندتا نکته بگم:اول: همونطوری که گفتم این‌ها تجربیات شخصی من درباره‌ی پیشنهاد کار رایگان هستن و محدود، نمی‌شه به همه تعمیم داد.دوم: هدف من از پیشنهاد کار رایگان، در مقام اول کسب تجربه‌ی بیشتر و دوم مطرح شدن سایت بود، یعنی کاری رو بدون دریافت وجه در مقابل قرار گرفتن لوگو و یا لینک در پایین مطالب پیشنهاد دادم. (برای بعضی که فکر می‌کردم ممکنه هزینه تبلیغات‌شون بالا باشه، حتی بخش دوم رو هم مطرح نکردم و فقط قسمت تجربه رو در نظر گرفتم)سوم: من سمت مجموعه‌های خیلی بزرگ نرفتم و پیشنهادات بلندپروازانه به شرکت‌های بزرگ ندادم، اکثرا مجموعه‌های کوچیک و حتی بعضا خیلی تازه‌کار بودن. اون‌ها هیچ‌کدوم در سایت یا شبکه‌های اجتماعی فعال یا پرمخاطب نبودن. بعضی حتی فعالیتی در شبکه‌های اجتماعی‌ نداشتن. خودم می‌دونستم احتمالا بازخورد کم خواهد بود و به اندازه هزینه‌ی زمان من نیست، اما همونطوری که اشاره کردم، تجربه برام ارزش بالاتری داشت.چهارم: مجموعه‌ها یا افرادی انتخاب شدن که به محتوا نیاز داشتن، کلا محتوایی نداشتن یا در بخش محتوا ضعیف عمل می‌کردن، مشخصا استراتژی خاصی برای محتواشون نداشتن و یا کسانی بودن که آگهی استخدام داده بودن.پنجم: شخص من، جدا از سایت و گروهی که باهاش کار می‌کنم، چند سال تجربه دارم (تجربه‌ کاریم در مقایسه با عمر مطرح شدن شغل محتواسازی خوب هم هست)، رزومه داشتم، نمونه کار داشتم و می‌تونستیم نمونه کار جدید ارائه بدیم، در رزومه‌ام تجربه سردبیری داشتم، مجموعه‌هایی بودن (حتی از بین مجموعه‌های مطرح و بزرگ) که می‌خواستن با من همکاری کنن، مجموعه‌هایی بودن و هستن که در برابر دریافت هزینه در بخش‌های مختلف و مرتبط با محتوا باهاشون همکاری می‌کنم.ششم: حاضر بودم حتی قرارداد با مدت زمان مشخص ببندم و تعهد کاری هم داشته باشم. از مجموعه نکاتی که بهتون گفتم می‌تونین حدس بزنین ارزش حدودی کار من در زمینه کارهایی مثل برندینگ در زمینه بازاریابی محتوا، تعیین تقویم محتوا، استراتژی محتوا، تولید محتوا، ایده و ... به لحاظ مالی چقدر هست (یا با یه سرچ جزئی در اینترنت پی ببرین، برای کارهایی با عناوین کارشناس تولید محتوا، استراتژیست محتوا و ... چقدر هزینه دریافت می شه) و حتی خیلی از اون‌هایی که پیشنهاد دریافت کردن نمی‌تونستن هزینه‌ای برای کاری مثل استراتژی محتوا و برندینگ یا کارهای مشابه داشته باشن (به معنی واقعی استراتژی و چیزی که فایده داشته باشه) چون براشون به صرفه نبود.تجربه‌ی من در پیشنهاد کار رایگاننتیجه پیشنهاد کار رایگان من چی شد؟نتیجه با چیزی که در سایت‌ها در اول کار خونده بودم متفاوت بود. نمی‌دونم این اتفاق بخاطر عدم شناخت در زمینه‌ی محتوا بود، یا تفاوت فرهنگی ما با کشورهایی که متن‌ها رو ازشون خونده بودم. اما فکر می‌کردم تو دوره‌ای که مردم حاضرن برای مشاوره، به «متخصصین ایسنتاگرامی» بدون رزومه یا سابقه کار قابل استناد هزینه پرداخت کنن، اهمیت محتوا نسبتا برای همه مشخص شده.در بین پیشنهادها، بعضی بودن که حتی پاسخ ندادن. این واکنشی بود که شاید انتظار داشتم، بالاخره پیامی بود که ناخواسته براشون ارسال شده بود، اما واقعا از بعضی از اون‌ها که ادعای فرهنگ و آداب اجتماعی و ... داشتن، شخصا توقع بیشتری داشتم. که با وجود تلاشی که کردم، اما دیدگاهم به کل به اون افراد و مجموعه عوض شد.افرادی بودن که منتظر گذاشتن. بطور خلاصه می‌تونم بگم، من در این مدت یادگرفتم خبر می‌دم، یعنی خبر نمی‌دم! به لحاظ اخلاقی فکر می‌کنم منتظر گذاشتن هیچ آدمی درست نیست. چه در زمینه کاری چه شخصی. توی مجموعه ما منتظر کسی نمی‌موندیم، اما بد نیست یک میلیونیوم درصد با خودمون فکر کنیم اگر کسی حتی چند روز برای جواب ما برخی کارهاش رو به تعویق انداخته باشه، چقدر کار غیر اخلاقی انجام دادیم.افراد ارزش کاری که براش هزینه پرداخت نکنن رو نمی‌دونن. شاید باورتون نشه، اما در بین این‌ها کسی بود که مشتاق با همکاری با خود من با هزینه بالا بود، اما به دسته دوم یعنی اون‌هایی که منتظر گذاشتن پیوست. برخی از این مجموعه‌ها هم برای محتواهایی به مراتب با کیفیت پایین‌تر که برداشتی اولیه از مفهوم محتوا بود، هزینه پرداخت می‌کنن.بعضی از افراد خیلی دیر جواب دادن. این باز هم مربوط می‌شه به مورد بالایی که ارزش کاری که براش هزینه‌ای پرداخت نکنن رو نمی‌دونن. یعنی کسانی بودن که از کیفیت کار راضی بودن، دوست داشتن ادامه بدن، اما برای مثال یکی از افراد بعد از نمونه اول و استفاده و رضایت ازش، وقتی مطلب دوم رو دریافت کرد 3 ماه بعد پاسخ داد، که طبیعتا زمانی که برای اون کار در نظر گرفته شده بود با کار دیگه‌ای پر شده بود. وقتی بعد از 3 ماه ایمیل داد، من با خودم فکر کردم هر اتفاقی هم بود، اون فرد احتمالا می‌تونست پاسخی هرچقدر کوتاه به ایمیل بده.اماااا برخی از افراد واقعا محترم بودن. جدای از اینکه پیشنهاد رو قبول کردن یا نه (که این یه انتخاب شخصی به شمار می‌ره)، واقعا رفتاری که از یه فرد یا مجموعه‌ی محترم انتظار می‌ره، رو داشتن. اما متاسفانه تعدادشون خیلی کم بود.شاید انتظارم زیاد بودهاز نظر اخلاقی همیشه برای خودم به این موضوع پایبند بودم که هر ایمیل کاری باید نهایتا تا 24 ساعت پاسخ داده بشه. همیشه از هر پیشنهادی تشکر کردم. و هنوز هم فکر می‌کنم حداقل کاری که می‌شه انجام داد همین اهمیت دادن به پیام‌هاست. فرقی نمی‌کرده اگر یه پیام یا کامنت بوده، یا ایمیل. از سمت همکاری بوده، یا یه کاربر یا مجموعه بزرگ، برای پاسخ همیشه وقت گذاشتم. شاید بعدا یه پستی هم درباره اخلاق حرفه‌ای که انتظار می‌ره در زمینه پاسخگویی به ایمیل‌ها به کار گرفته بشه، نوشتم.چه نتیجه‌ای گرفتم؟من پیشنهاد کار رایگان رو برای همیشه از گزینه‌هام پاک کردم. راه‌هایی به مراتب بهتر، کم هزینه‌تر و با بازدهی بالاتر برای مطرح شدن سایت پیدا کردم. (بله، می‌گم هزینه چون برای کار رایگان ما زمان رو هزینه می‌کنیم، چیزی که می‌تونیم برای کارهای بزرگتری خرجش کنیم.) در حال حاضر زمانی که می‌خواستم به کارهای رایگان اختصاص بدم رو به همکاری با چند آدم حسابی، روی ایده‌هایی حسابی‌تر صرف می‌کنم. پیشنهاد می‌دم شما هم هیچ‌وقت به کار رایگان فکر نکنین، حتی با کسانی که فکر می‌کنین ارزشش رو میدونن.شایانه کشوریشایانه کشوریWed, 24 Jun 2020 12:15:06 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/درسي-برای-کانتنت-مارکتینگ-از-بدترین-گربه-دنیا-wgldvqfsnyubدر این متن در مورد درسي برای کانتنت مارکتینگ که می‌تونین از بدترین گربه دنیا یاد‌بگيرين صحبت مي‌كنيم. بازاریابی محتوا یا کانتنت مارکتینگ یکی از زیرشاخته های دیجیتال مارکتینگ به حساب میاد. در واقع استفاده از محتوا برای بازاریابی گفته می‌شه. بازاریابی همیشه برای فروش نیست، گاهی وقت ها می‌تونه برای اهداف خیرخواهانه هم مورد استفاده قرار بگیره. در اینجا هم داستان در مورد پناهگاه حيواناتي هست كه از يه تكنيك ماركتينگ کمک گرفته، تا برای یکی از گربه های مجموعه‌شون سرپرست جدید پیدا کنه.اگر به توجه به جزئيات در كسب و كار و یادگیری موضوعات مهم از روش های جالب علاقه دارین، پیشنهاد می دیم این مطلب نه چندان بلند رو تا انتها بخونین.توی آگهی های معمولی سرپرستی حیوانات چی می‌بینیم؟حتي اگر تا حالا به صفحات حمايت از حيوانات و آگهي‌هايي كه براي سرپرستي حيوانات داده مي‌شه برنخورده باشين، باز هم مي‌تونين حدس بزنين كه تير «بدترين گربه دنيا» لحن معمولي نيست. توي آگهي‌هاي ديگه معمولا از لوسي، بامزه بودن، مهربوني و ساير ويژگي‌هايي از اين دست صحبت مي‌شه. صفات خوبی که آدم ها رو ترغیب کنن تا یه گربه یا سگ رو به سرپرستی قبول کنن.اما اينجا دنياي اينترنت هست، با يه عالمه رقابت شديد و بر عكس مثل معروف، «همرنگ جماعت بودن» نيازها رو برطرف نمي‌كنه. اينجا و در اين فضاي پر از رقابت بايد متفاوت بود.چه چیزی این آگهی رو متفاوت کرده؟تیتر و نحوه ارائه محتوا درسی اولين هست که تو کانتنت مارکتینگ باید از این گربه بگیریم. موضوعاتی که اون رو متفاوت از بقیه و به یادمودنی می‌کنن. تیتر متفاوت باعث می‌شه تا بین صفحات و آگهی‌های دیگه گم نشه و توجه رو به خودش جلب کنه. گربه‌اي که توی متن آگهی‌ها در موردش گفتن «اولش فكر كرديم مريضه اما بعدش فهميديم اون يه احمقه!» در ادامه و آگهي‌هاي ديگه اشاره شده اين گربه اصلا با بچه ها كنار نمياد، درآغوش كشيدن رو دوست نداره و ....  تقريبا هر کاری که آدم‌ها از گربه به عنوان حیوان خونگی‌شون می‌خوان رو انجام نمی‌ده!?اما داستان به یه آگهی ختم نشد. یه عالمه کاربر فیسبوک اون رو لایک کردن، براش کامنت گذاشتن و پست رو به اشتراک گذاشتن.  شبکه ها و سایت های خبری مختلفی مثل theguardian.com و سی ان ان و ... هم در موردش صحبت کردن و این گربه واقعا معروف شد.نتیجه اما هموني شد كه صاحبين پناهگاه حيوانات بي‌سرپرست ميخواستن:  با بیشتر از 175 درخواست برای سرپرستی، بدترين گربه دنيا يه خونه پيدا كرد.بدترين گربه دنيا چه درسي برای کانتنت مارکتینگ داره؟اول اینکه دنبال شیوه متفاوت برای بیان باشین. قبلا در مورد گاو بنفش توی کسب و کار صحبت کردیم. باید بتونین یه ویژگی تفاوت بوجود بیارین، حالا حتی اگر این ویژگی منفی باشه.دوم اينكه براي موفقيت توي كانتنت ماركتينگ عجله نكين و زود خسته نشین! قبلا توی یه متن درمورد یه اشتباه رایج در زمینه کانتنت مارکتینگ توضیح دادیم، که پیشنهاد می‌دیم بخونین. اين پناهگاه دفعه اولي نبود كه آگهي‌هايی با محتوای متفاوت و بامزه توليد مي‌كرد اما يكي شون بهترين نتيجه رو گرفت. عوامل مختلفی هستن که می‌تونن یه محتوا رو موفق کنن که علاوه بر ویژگی‌های اون، موضوعی مثل زمان مناسب رو نباید دست کم گرفت.شنیدین می‌گن برای موفقیت باید در زمان مناسب در مکان مناسب باشین؟ پس شما با تولید محتوای خوب شرایط مناسب رو محیا کنین و منتظر باشین تا به وقتش و در زمان مناسب موفقیتی که لیاقتش رو دارین رو کسب کنین.شایانه کشوریشایانه کشوریSat, 20 Jun 2020 09:21:59 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/قبلالتعطیلین-بینالتعطیلین-بعدالتعطیلین-bgutw2c0vtmxاخطار قبل از شروع: با لحنی نیمه طنز بخوانید! :)همیشه با خودم فکر می‌کردم چرا بعضی‌ها قبل و بعد و وسط تعطیلی‌ها رو برای خودشون تعطیل می‌کنن. همه‌مون در خصوص «بین‌التعطیلین» شنیدیم، شخصا تو ذهن خودم چند وقتی هست دوتا اسم دیگه هم با عناوین «قبل‌التعطیلین و بعد‌التعطیلین» هم اضافه کردم. از همکارام معمولا این رو زیاد می‌شنیدم که می‌گفتن: «کی حال داره وسط تعطیلیا بیاد سرکار؟» اما خب من از دیدگاه اینوری به موضوع نگاه می‌کردم، چقدر خوب که وسط هفته یه تعطیلی می‌خوره که با یه ریزه استراحت فرداش پرانرژی‌تر برگردم سرکارم. شنبه ها هم به عنوان روز بعد از تعطیلی همیشه روز خستگی و کسلی برای بقیه بود، اما من که آخر هفته رو به چشم یه فرصت برای رِفرش شدن می دیدم، شاد و سرحال می رفتم سرکار. حتی گاهی وقت ها با برخورد نه چندان صمیمانه هم از همکارها روبه‌رو می‌شدم و قبل از اظهار نظر می‌گفتن: شایانه تو فعلا حرف نزن :))))در خصوص این موضوع به شدت متوجه شدم که اصلا فرقی نداره این تعطیلی‌های ما یک روز باشن، یا 14 روز، در نهایت آدم‌هایی هستن که می‌خوان یکی دو روز قبلش کارشون رو تعطیل کنن، بینش رو نرن، بعدش هم تا چند روزی تعطیل باشن. این رو نه تنها از محل‌هایی که در اون‌ها کار کردم، که از حجم ترافیک کاهش یافته هم به خوبی متوجه می‌شدم. همه این‌ها برام سوال بود، که مگه 13 روز تعطیلی برای مسافرت کافی نیست؟ مگه بعد از 5 روز کار، 2 روز برای استراحت کافی نیست؟ و ...اما یه روزی به خودم اومدم، دیدم منم با بقیه همکارها همراه شدم، دارم یواش یواش به جمع غرهاشون می‌پیوندم، شنبه‌ها کسلم، شب جمعه میگم ای کاش که فردا نشه، روز آخر تعطیلیا می‌گم کاش بازم ادامه داشته باشه و .... این برام یه زنگ خطر جدی بود.من کارم رو هیچ‌وقت جبر و اجبار نمی‌دیدم. با عشق کار می‌کردم و تقریبا خستگی یادم نمیفتاد، آخر روز با حس رضایت از خستگی توی تختم می‌رفتم، عاشق چالش‌هاش بودم، بدون هیچ چشم‌داشتی اضافه‌کاری می‌موندم و هیچ‌وقت پول و حقوق مسئله اصلیش نبود. همه این‌ها در حالی بود که حدود 9 ساعت سرکار بودم، 2 تا 3 ساعت هم بطور میانگین توی ترافیک می‌گذروندم. وقتی خونه می‌رسیدم کارهایی به جز کار اصلیم انجام می‌دادم، پروژه‌های کوتاه مدت، چندتا متن اضافه و یا حتی تحقیق یا سرچ و مطالعه برای بهتر شدن کارم، همه این‌ها هم با وجود اینکه درآمد زیادی برام نداشت اما حالم رو خوب می‌کرد.این حس خستگی و کسلی کمکم کرد بفهمم مردم چرا «قبل‌التعطیلین، بین‌التعطیلین، بعد‌التعطیلین» رو دوست دارن..... من دیگه اون کار رو دوست نداشتم! یه نگاه به عملکرد چند ساله‌ام انداختم، دقیقا از همون موقعی شروع کرده بودم به غر زدن عملکردم هم افت کرده بود. غر زدنه دست خودم نبود، یه جای کار می‌لنگید، اون لنگیدن هم انگیزه‌ای بود که دیگه وجود نداشت، همون انگیزه‌ای که می‌گن وقتی صبح پامیشی به شوقش از تختت بپری بیرون ااا، همونو میگم. اونجا بود که فهمیدم نه من به عنوان سردبیر برای اون سایت دیگه سودی دارم، نه اون برای من!من از اون محل خاطره‌ی بدی ندارم، هنوز هم به عنوان مخاطب از مجموعه کار لذت می‌برم. نمی‌خوام مثه خیلیا بگم مدیر بد بود، قدر زحماتم رو ندونست و اینا... دقیقا برعکس، همه چیز خوب بود، اما از یه جایی به بعد مسیرمون از هم جدا شده ‌بود. مثل آدمایی که توی روابط عاطفی مسیراشون جدا می‌شه. این جدا شدن به معنی بد بودن هیچ کدوم نیست، اما دیگه اون‌ها به درد هم نمی‌خورن.حالا؟ با وجود دورکاری هر روز یه ساعتی بین 6 تا 7 بیدار می‌شم. بعضی وقت‌ها زودتر بیدار می‌شم توی فکرم نقشه می‌چینم برای کارهام، بعد از شدت هیجانش دیگه نمی‌تونم بخوابم. معمولا ساعت‌های طولانی‌تری کار می‌کنم. روزهایی رو هم گرفته و ناراحت می‌گذرونم، اما باز حالم رو توی دسته‌ی «خوب» دسته‌بندی می‌کنم. بعضیا با یه دیده ترحم نگاه می‌کنن، بعضیا هم تعجب که حالا که می‌تونی تا دیروقت بخوابی چرا زود پامیشی؟ اما خب جدا لذت می‌برم از هر ساعت کار کردن.خلاصه که به بهانه این تعطیلی چهارشنبه‌ای، اگر از طرفداران «قبل‌التعطیلین، بین‌التعطیلین، بعد‌التعطیلین» هستی، شاید بد نباشه به رابطه‌ات با کارت که حداقل 7 8 ساعت از روزت رو داری باهاش می‌گذرونی نگاه کنی. شاید بتونی درستش کنی، شایدم وقتش شده ازش جدا شی و اتفاق بهتری رو جای دیگه‌ای دنبال کنی. حیفِ زندگی نیست درگیر روزمرگی بشه؟شایانه کشوریشایانه کشوریTue, 16 Jun 2020 12:10:30 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/درسی-از-سریال-فرندز-برای-تولید-محتوای-همیشه-سبز-acdixiescsajمحتوای همیشه سبز چیه؟ این رو با یه مثال توضیح میدم براتون. سریال فرندز رو خیلی از ماها دیدیم یا حداقل در موردش شنیدیم، و میدونیم ضبط اونبیشتر از 15 ساله تموم شده. اما میدونین بازیگران این سریال با اینکه سال هاست کارشون تموم شده سالانه 20 میلیون دلار درآمد بابت اون سریال دارن؟ اون ها از درآمد این سریال سهم میبرن و با توجه به اینکه هنوز فرندز طرفدار داره و داره درآمد کسب می کنه بازیگران هم سهم شون رو دریافت میکنن.اما چی باعث می شه سریال فرندز هنوز هم طرفدار داشته باشه و بازیگرانش سالانه 20 میلیون دلار بگیرن؟ 20 میلیون دلار برای انجام هیچ کاری! جواب محتوای همیشه سبز هست.سریال فرندز و محتوای همیشه سبزوارن لیتلفیلد مدیر اجرایی در NBC این سریال رو انتخاب کرد چون متوجه جای خالی برنامه ای برای یه سری مخاطب جوانی شد که برنامه ای براشون در تلویزیون نبود. اون ها می خواستن خودشون و دغدغه هاشون رو توی تلویزیون ببینن. دغدغه هایی مثل کار، روابط عاطفی، هم خونه و … که همیشه برای نسل جوان بودن، و حتی هنوز هم هستن. این میشه راز موفقیت این سریال. شناخت یه نیاز، تولید محتوایی خوب براساس اون نیاز.چطور از موفقیت فرندز برای تولید محتوای همیشه سبز درس بگیریم؟برای کسی که دستی توی محتواسازی داشته باشه، پیدا کردن یه کلمه کلیدی کار سختی نیست. برای اینکه بتونیم تولید محتوای خوب انجام بدیم که بتونه همیشه سئو بگیره، محتوای همیشه سبز نیاز داریم. این چیزی فراتر از استفاده از ابزارهای سئو هست. یعنی باید محتوایی با کیفیت باشه که همیشه بتونه مخاطب جذب کنه، چیزی که از بقیه مطالب رقبا یک سر و گردن بالاتر باشه و چیزهای جدیدی برای ارائه داشته باشه.روند تولید محتوا معمولی به به این شکل هست: پیدا کردن کلمه کلیدی مناسب، پیدا کردن موضوع بر اساس کلمه کلیدی، تولید محتوا.هنوز هم افراد زیادی بر این اساس تولید محتوا میکنن، اما این روند برای تولید محتوای همیشه سبز باید به این شکل باشه: بررسی نیازهای مخاطب، تلاش برای برطرف کردن نیاز مخاطب، پیدا کردن کلمه کلیدی مناسب براساس این موضوع، ساخت محتوا.فقط وقتی می تونیم موفق بشیم که نیازهای مخاطب رو بشناسیم و بتونیم با محتوا پیشنهادی برای برطرف کردن نیازهای مشتری هامون داشته باشیم. این کار نیاز به شناخت خوب از مشتری داره. پس:برای تولید محتوای همیشه سبز مخاطبان رو بشناسین، بر اساس نیازهای اون ها محتوا بسازینوقتی نیازهای مشتری رو بشناسین باید با درک خوبی که از خدمات و محصولات خودتون داشته باشین که بتونین یه نقطه مشترکی بین نیازهای مخاطبان هدف تون با محصولات یا خدمات پیدا کنین.در سریال فرندز این شناخت نیازها با کمک مارتا کافمن و دیوید کرین که خودشون دهه 20 سالگی شون رو در نیویورک گذرونده بودن برطرف شد. اون ها درک خوبی از نیازهای اون دوره سنی داشتن، مخاطبان رو میشناختن و تونستن بر اساس اون محتوا رو بسازن.در آخر…درسته که این مقاله روی موضوع سئو تاکید داشت، اما یه محتوای همیشه سبز کیفیت لازم رو داره که بتونه مخاطبان رو به خودش جذب کنه، حالا از طریق هر کانال ارتباطی فرقی نداره.شایانه کشوریشایانه کشوریSat, 16 May 2020 19:11:12 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/درسی-از-توالت-های-عمومی-آمستردام-برای-کسب-و-کار-cf1h8wkw4eswاین مطلب در مورد توجه به جزئیات در کسب و کار هست، موضوع رو با یه مثال شروع میکنیم:توی توالت های مردونه فرودگاه اسخیپول آمستردام، روی دهانه توالت تصویر یه مگس سیاه حک شده. چرا؟ به نظر می رسه مردها معمولا به سمتی ادرار می کنن و توجه زیادی ندارن که این باعث کثیفی و آلودگی اطراف توالت می شه.اما اگر نشانه ای برای هدف گیری ببینن، توجه می کنن و دقت شون افزایش پیدا می کنه. آد کییبوم، طراح این ایده می گه «اگر مردی مگسی ببینه به سمت اون نشونه گیری می کنه» و معتقده نتیجه این ایده خیلی خوبه. کییبوم یه اقتصاددان معروف هست که طرح توسعه ساختمان فرودگاه اسخیپول رو به عهده داره.کارکنان اون ایده قرار دادن مگس در دهانه توالت رو اجرا کردن و نتیجه شگفت انگیز شد، چون ترشحات ادرار به خارج از توالت تا 80 درصد کاهش پیدا کرد!توجه به جزئیات کوچک و نتایج بزرگدر کسب و کار هم هر جزئیاتی مهم هستن و توجه به جزئیات می تونه تفاوت های بزرگی بوجود بیاره و در نهایت به موفقیت برسه. شما می تونین با توجه به جزئیات مهم، تحقیق و ساخت ایده های خوب و به کارگیری اون ها تغییرات بزرگی بوجود بیارین.برای مثال استقبال از مشتری های قدیمی به اسم خودشون در یه کافی شاپ یا فروشگاه و به خاطر سپردن اسم اون ها از دیداری تا دیدار دیگه کار پیش پا افتاده ای هست که اهمیت بزرگی داره. دیل کارنگی در کتابش به اسم «نحوه جذب دوستان و نفوذ بر مردم» به این نکته اشاره می کنه و می گه «به یاد داشته باشین که اس یک فرد برای خود اون شیرین ترین و مهم ترین صدا در هر زبانی است» اون حتی اشاره می کنه که اسم فرد می تونه ارزشمندترین دارایی اون باشه.شاید بتونین این توجه به جزئیات رو به مرحله بعدی ببرین. اگر کسب و کاری دارین که با آدم ها زیاد در ارتباط هستین و از این ارتباط برای ایجاد حس منحصر به فرد بودن خودتون استفاده کنین. اجازه بدین گاو بنفش کسب و کار شما همین برخورد عالی و به یاد سپردن نام مشتری ها باشه. می تونین یه فایل بسازین، در آخر هر روز اطلاعات هر مشتری رو که به خاطر دارین رو در اون یادداشت کنین. بعد از اون کافیه با دیدن اون شخص هر بار به فایل مراجعه کنین و اطلاعات فرد رو بخونین و ازشون استفاده کنین تا بتونین وفاداری یه مشتری رو به دست بیارین.اینفوگرافیک این مطلب رو اینجا می تونین ببینین.شایانه کشوریشایانه کشوریMon, 27 Apr 2020 11:37:44 +0430https://virgool.ir/@shayaneh.k/بازی-سرنوشت-و-فکرهای-درهم-pnezomz1mku4چند روز پیشا داشتم واسه یه مطلب توی اینترنت میگشتم، خیلی اتفاقی به این عکس برخوردم. اول از همه قدیمی بودن عکس توجهم رو جلب کرد، اینکه اگر خیلی قدیمیه چجوری تونستن یه همچین عکسی بگیرن. اصن این عکس برای چند سال پیشه؟ دوربینای اون موقع چنین قابلیت هایی داشتن؟ تو اون لحظه که داشتن میفتادن به چی فکر میکردن؟ قبلش به چی فکر میکردن؟ یه قدمی زمین چی از ذهن شون میگذشته؟.توضیحی نداشت، با سرچ تونستم به اصل مطلب برسم، یه مادر ۱۹ ساله و بچه ۲ ساله ش تو سال ۱۹۷۵ تو یه آتیش سوزی وقتی منتظر کمک بودن، دقیقا وقتی نردبون بهشون میرسه پله های اضطراری ول میشه و میفتن.لحظه های سقوط خیلی عجیبه، توشون بازی سرنوشت رو میبینی. مادر دیرتر ول شده، دیرتر افتاده، اما بچه دیرتر به زمین رسیده و روی جسد مادر فرود اومده و زنده مونده. بازی عجیب دیگه زندگی اونجاست که وقتی به عکس یکی مونده به آخر میرسی برق امید تو چشماشونه، فکر میکنن نجات پیدا کردن، اما یوهو... پوووف....این اتفاق خیلی تلخ بود. اما فکر کردم همیشه همینه، زندگی خوب و بدش رو یوهو رو میکنه. یه لحظه قبل از بدترین اتفاقا از هیچی خبر نداری، یه لحظه قبل از بهترینا هم همینطور....هیچ چی قابل پیش بینی نیست، توی این روزا که خیلی درگیرم، خیلی نگرانم، اکثر وقتا که دارم با یکی حرف میزنم فقط تو چشماش نگاه میکنم و ذهنم داره به ۱۰۰ جای دیگه میپره و خیلی وقتا با یه دیلی جواب میدم، به این تلنگره نیاز داشتم. که یادم باشه نه نگران اتفاقای خوب باشم نه بد. بالاخره یه چی میشه دیگه! همیشه همینجوری یه چی شده دیگه!.عکس ها رو از آخر به اول گذاشتم. اینجوری که نگاه کنم انگار این بار من دارم سرنوشت رو بازی میدم. من برعکس میکنم چیزی که رقم خورده رو... و اونا هنوز اونجا هستن، روی پله های اضطراری و منتظر یه جرقه امید.شایانه کشوریشایانه کشوریWed, 22 Apr 2020 17:04:24 +0430