https://virgool.ir/feed/@sharifcivilmagنشریه دانشجویی عمران شریف / با ما همراه باشید!fa2026-11-11 14:25:36https://files.virgool.ir/upload/users/176417/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sharifcivilmaghttps://virgool.ir/@sharifcivilmag/scientists-call-for-reform-on-rankings-and-indices-of-science-journals-cvit8n81q42iResearchers are used to being evaluated based on indices like the impact factors of the scientific journals in which they publish papers and their number of citations. A team of 14 natural scientists from nine countries are now rebelling against this practice, arguing that obsessive use of indices is damaging the quality of science."Our message is quite clear: Academics should stop worrying too much about indices. Instead, we should work more on the scholarship and the quality of research," says Professor Colin Chapman from the Department of Anthropology at the George Washington University in Washington."The exaggerated reliance on indices is taking attention away from the quality of the science. The system works just fine for experienced researchers like Colin Chapman and myself, but younger researchers and their careers are suffering because of the way indices are used today," adds Professor Nils Chr. Stenseth at the University of Oslo.Indices don't measure qualityChapman and Stenseth are two of the authors behind an attention-grabbing paper in the scientific journal Proceedings of the Royal Society B, about the "games academics play" and the consequences for the future of academia. One of the problems with indices is that people can play games with them to better their scores, according to the new paper.The basis for the rebellion is that research is a highly competitive profession where evaluation plays a central role. When a team of researchers—researchers don't usually work alone these days—have made a new discovery, they write a detailed academic article about the method and the results. The next step is to send the article to a scientific journal, which may accept or reject the paper.The editors of the journal usually send the article to a small group of independent scientific experts. Based on their reviews, the editors decide if the paper should be accepted or rejected. The reviewers and the editors may also suggest revisions before the paper is accepted.When the scientific paper finally is published, other researchers in related fields may start citing the paper in their own works. A high number of citations is often perceived as a measure of scientific quality.The process is not just fineViewed from the outside, this process seems just fine. But during the last 10 or 15 years, the process has started to unravel. The quality of science has become less important, according to Chapman, Stenseth, and their co-authors. Instead, the general attention focuses too much on a small set of easy to measure-indices: impact factors and individual h-indexes, in addition to the number of citations.There are a lot of scientific journals out there, and a handful of them are so prestigious that their names are known to the general public. The journals Nature, Science, and The Lancet are among the most famous. If a young scientist in the natural or medical sciences can publish a paper in one of these journals, his or her career can get a huge boost.The most prestigious journals also have high impact factors, which are defined as average number of citations per paper published during the preceding two years. An individual researcher's h-index considers the researcher's best-cited papers and the number of citations that they have received."Scores for these indices have great consequences. For example, in some countries and disciplines, publication in journals with impact factors lower than 5.0 is officially considered to have no value," according to the Proceedings of the Royal Society paper. The authors also point out that it is not uncommon to hear that the only articles that count are the ones in journals with an impact factor that is above an arbitrary value. Or worse, that publishing in lower-tier journals weakens CVs.Even a flaw can create citationsA general problem is that the indices can be manipulated in ways that are making them next to worthless as a measure of scientific achievement or quality. Professor Stenseth was on an evaluation committee for the European Research Council some 10 years ago, and he is still astonished about the experience."We discussed the use of indices and soon split into two groups. At the time, you had to do lot of manual work in order to calculate the number of citations. Those of us that did not consider the number of citations as very important and read the actual articles instead," recounts professor Stenseth.That became a watershed moment for Stenseth, because the citation-skeptical researchers soon discovered that some of the most highly cited papers were commentaries. A commentary doesn't as a rule contain any new discoveries, of course."But the worst thing was that we discovered that some papers were highly cited because there was a flaw in them! A lot of papers identified the error in the paper, but it was still listed as a citation! That's one of the reasons I insist that a high number of citations is not a proof of excellent scientific quality," adds Stenseth.Professor Chapman in Washington, talking to Professor Stenseth in Oslo via Skype, confirms that he has had similar experiences."This is the way the system works. Observations like that may seem almost funny, but they are also terrible. And sad," Chapman comments.Indices as surrogate measuresThe authors of the new Proceedings of the Royal Society paper are not alone in their criticism. The San Francisco Declaration on Research Assessment (DORA) originated from a meeting of the American Society for Cell Biology in 2012, and recommends that journal impact factors should not be used as a surrogate measure of an individual research article, to assess an individual scientist's contribution, nor in hiring, promotion or funding decisions. Some 15,000 individuals and 1,550 organizations worldwide have signed this petition, but change has yet to come."Even though there is an extensive body of literature criticizing these indices and their use, they are still being widely used in important and career-determining ways. This needs to stop," says Colin Chapman.Science is paramountColin Chapman and Nils Chr. Stenseth emphasize that science and scholarship is paramount in a modern society."That's why we got into this business; to discover new things. But what's happening instead, is that we keep getting crushed by the system. The system says that we should not care about improving our science, we should instead care about increasing our indexes. That is not an incentive for creating excellent science," Chapman insists.The paper contains a list of the possible games academics can play—and may have to play—in order to improve their indices."One of the most common games is to write a paper with a long list of authors, like a sort of favour. The idea is that you can be on my paper, even if you didn't make a real contribution, so maybe I can be on your paper next. You scratch my back, and I'll scratch yours," Chapman explains.Another game is that researchers can agree to cite each other: "I can cite your paper if you cite mine." Publishers have even organized "citation cartels" where authors are recommended to cite articles from other journals in the cartel."I sent a paper to a journal of applied ecology some years ago. The paper was accepted, and the editor told us that we should cite four or five more papers, all from that journal. That of course increases the journals impact factor, because it increases the citations of papers in that journal. This has been the case for many journals and is now considered to be a bad practice," Stenseth explains.Colin Chapman and Nils Chr. Stenseth have received quite a few supportive reactions to their paper."One of my colleagues wrote a blog, criticizing us for writing something that could be discouraging for young scientists. But what we were really trying to do, was to make young researchers aware of the fact that this is a flawed system which should be mended," Chapman counters."My opinion is that indices, and the way they are used, take attention away from the science. In some small fields, which by necessity will have a very low index, it is nearly impossible to get very high citations even if the research is excellent and important," Stenseth says."Instead, the attention is about where your paper was published, how many citations it generated, and the impact factor of the journal," he adds.The authors also have suggestions about how to we improve the system."The short answer is that academics should stop looking at indices and get back to reading the papers," Chapman says. But academics can't do that alone, if research councils and other funding agencies continue to use the indices as a basis for decisions about funding. One simple way of improving the system is that research councils should not ask researchers about the number of citations when they submit a research proposal."We would like to see changes in the incentive systems, rewarding quality research and guaranteeing transparency. Senior faculty should establish the ethical standards, mentoring practices and institutional evaluation criteria to create the needed changes," Chapman and Stenseth both insist."We hope to spark a discussion that will shape the future of academia and move it in a more positive direction. Scientists represent some of the most creative minds that can address societal needs. It is now time to forge the future we want," conclude the 14 researchers who wrote the paper in the Proceedings of the Royal Society.More information: Colin A. Chapman et al. Games academics play and their consequences: how authorship, h -index and journal impact factors are shaping the future of academia, Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences (2019). DOI: 10.1098/rspb.2019.2047Provided by University of Osloمجله عمران شریفمجله عمران شریفWed, 02 Sep 2020 11:10:30 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/برداشت-آزاد-k3a6cukcgbjeزبان در دهان ای خردمند چیست؟ کلید در گنج صاحب هنر چو در بسته باشد چه داند کسی که جوهر فروشست یا پیله‌ور"سعدی" زبان برای چرخاندن است؛ برای گفتن حرف دل، برای خالی‌کردن ذهنت از آن چیزی که مدت ها درگیرش بوده‌ای. اما گاهی تا زبان باز کنی و بگویی، می‌کوبانندت و می‌بندانند تو را. حتی دندان در دهانت خرد می‌کنند تا دیگر نتوانی کلامت را درست تلفظ‌کنی...تند نرو. برداشت آزاد گذاشتم تا هرچه می‌خواهی برداری از این. اما هرچه برداری ساخته‌ی ذهن خودت است، همانی را برداشته‌ای که درونت است. چیزی جز این هم نیست، که صد البته برای من محترم است.شنیده‌ام که می‌گویند «هر راست نشاید گفت»، شاید هم باید سکوت کرد. چه زیباست سکوت؛ این واژه پر از فریاد...امیرپویا فدایی‌فرد - کارشناسی مهندسی عمران شریفمجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 18:00:45 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/یک-فنجان-چای-شمع-و-دیگر-هیچ-uzjgzwuwmmyhشب هنگام بود. ستاره‌ها در آسمان می‌درخشیدند. ماه نقره‌فام با ابرها قایم‌باشک بازی می‌کرد. سایه‌ی ابر بزرگی روی کوه با آهنگ زوزه‌های یک گرگ و پارس سگ‌های ولگرد می‌رقصید. هوهوی باد در لابه‌لای برگ‌های درختان ریتم آهنگ را آماده می‌کرد. فریاد رودخانه‌ی خروشان، آرامش جوانی بود که روی تخته سنگی دراز کشیده‌بود و چشمش به همان ستاره ای بود که به او چشمک می‌زد.جسم جوان این‌جا بود اما روحش در عالم دیگری سیر می‌کرد. فکرش جای دیگری بود. اصلا انگار نه ستاره ای وجود داشت و نه ماهی و نه ابری و نه بادی. جوان، کیلومترها دورتر، سال‌ها بعدتر، در دنیای دیگری بود. دنیایی تاریک و خالی. آن‌جا دیگر یک جوان نبود. پروانه ای بود نارنجی و کوچک. تازه از پیله درآمده بود. هنوز نمی‌توانست درست پرواز کند. تلاش‌های بی‌ثمرش برای پرواز بار ها به شکست انجامیده بود. هربار که از زمین سرد بلند می‌شد، طولی نمی‌کشید که سقوط می‌کرد.خسته شده بود. خسته از تمام تلاش‌های بیهوده‌اش برای پرواز. برای تنها هدفی که برایش وجود داشت. هدفی که انگار واقعا پوچ بود. اصلا برای چه می‌خواست پرواز کند؟ می‌خواست دستش به کجا برسد؟ آن‌جا که چیزی وجود نداشت...دیگر بس بود. تصمیم گرفته بود برای همیشه بنشیند و در تاریکیِ محضِ جهانش، تنهایی اش را بگذراند. آن‌جا خبری نبود! مطمئن بود صرف این همه انرژی برای چیزی که وجود نداشت بی‌فایده است. تصمیمش را گرفته بود. با خودش عهد کرد که دیگر بال‌هایش را به هم نزند و برای همیشه پرواز را کنار بگذارد. در حال و هوایگرفتن تصمیمی جدی، به دوردست خیره شد. نگاهش به چیزی افتاد که در تاریکی تکان می‌خورد و سایه‌ای بر زمین انداخته بود. اول فکر کرد خیالاتی شده اما گرمایی به صورتش خورد و از آن حال و هوا بیرونش آورد. چشمانش که داشت در آن تاریکی محض کم سو می‌شد، حالا با نور ضعیفی روشن شده بود. به سختی تکان خورد و بال‌هایش را جمع کرد. با همان اندک انرژی‌ای که برایش مانده بود پرواز کرد تا ببیند چه چیزی در آن جهان تاریک این همه می‌درخشد.بال زد و بال زد. هرچه نزدیک‌تر می‌شد گرمای بیشتری حس می‌کرد. پرواز حالا حس دیگری داشت. هدف و مقصود داشت. می‌خواست برود و تنها چیزی که در جهانش بود را پیدا کند. هرچه جلوتر می‌رفت نور قوی‌تر می‌شد. ترکیب گرما و نور در آن تاریکی دیوانه‌اش کرده بود. دیگر بال زدنش دست خودش نبود. حالا نور بود که پروانه را به سمت خودش می‌کشید.اما در این جهان، جوان هنوز دراز کشیده بود و خیره به آسمان بی انتها. هنوز صدای رودخانه می‌آمد و صدای باد سردی که شروع به وزیدن کرده بود در گوش جوان می‌پیچید. سردی باد، جوان را به خودش آورد. چشم گرداند، هیچ چیز و هیچ کس دورش نبود. مثل پروانه‌اش در دنیای موازی، او هم تنها بود. باز به آسمان خیره شد، اما این بار به جای یک ستاره، بارانی از شهاب‌های آسمانی بود که می‌دید. شنیده بود موقع شهاب‌باران آرزوها برآورده می‌شود. چشمانش را بست و آرزو کرد.گرمای بیش از حد، پروانه را متوجه خودش کرد. نگاهش به جسم سفید بزرگی افتاد که شعله ای بالای سرش می‌رقصید. اول ترسید و عقب رفت. از دور نگاهی به آن جسم انداخت و کمی به دور آن گشت. انگار آن جسم را می‌شناخت؛ شمع را. گرمای شمع را دوست داشت، نورش را هم همین‌طور. سفیدی اش را هم. حتی اشک های شمع را هم دوست داشت. نزدیک‌تر شد و کمی به آن اشک‌ها نگاه کرد. اشک‌ها را در آغوش گرفت. چقدر هم اندازه بودند! اشک‌های بیشتری داشتند از بدنه شمع پایین می آمدند. یک قطره روی بال پروانه افتاد و سوخت. قطره‌ی دیگر روی شاخک پروانه ریخت، اما پروانه اصلا نمی‌فهمید. در اشک‌های شمع غرق شده بود، اما دیگر برایش مهم نبود. از تنهایی درآمده بود و به عشقش رسیده بود. حالا اشک‌ها دوباره سخت شده‌بودند و پروانه در شمعِ آب‌شده زندانی شده بود. اما این زندان بهترین زندانی بود که می‌توانست در آن بمیرد...جوان چشمانش را باز کرد. آسمان خالی از شهاب‌ها بود و چند ستاره‌ی کوچک در دوردست‌ها به جوان چشمک می‌زدند. صدای رودخانه و باد هم نمی‌آمد. هیچ چیز دیگر مثل قبل نبود. از جایش بلند شد و نگاهی به خودش انداخت. انگشتانش چروکیده شده بودند. زانوان و کمرش هم درد می‌کردند. پیر شده بود.نگاهی به پشت سرش انداخت. کلبه ای چوبی درمیان درختان کهنسال دید که جلویش آتشی روشن بود. صدای نازکی اسمش را صدا کرد: "عزیزم، چای حاضره. بیا با هم چای و بیسکویت بخوریم. فقط یواش بیا که زمین نخوری!" اندک انرژی باقیمانده اش را جمع کرد و به سمت کلبه راه افتاد. شاید این آخرین چای‌ای بود که می‌نوشید...امیرپویا فدایی‌فرد - کارشناسی مهندسی عمران شریفمجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 17:56:44 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/خانوادهای-بزرگ-به-نام-ایران-به-بهانهی-سیامین-سالروز-زلزلهی-منجیل-m5zvmafej7bpزمانی که نام شهرهای شمالی، رودبار و منجیل برده می‌شود یاد خوراکی های خوش مزه و طبیعت زیبای استان گیلان می‌افتیدم ، یا شایدم روی دیگر از اتفاقی که در این شهرها گذشت، حادثه ای مثل زلزله سال ۱۳۶۹ رودبار، زلزله ای که در مساحت ۶۰۰ هزار کیلومتر مربعی احساس گردید و به عنوان تاثیر گذار ترین زلزله ایران از نظر رشد نهادهای فنی و مهندسی شناخته شد. در این اینجا مروری بر حال و روز آن سال‌ها و اتفاقاتی که بعد از زلزله افتاد می‌پردازیم.سال ۱۳۶۹ در ایران، سرزمین شور و غیرت حسینی، درحالی که مدت کوتاهی از زمان پایان جنگ تحمیلی می‌گذشت همه اقشار جامعه برای بازسازی و آبادانی خرابی‌های ناشی از جنگ که یکی از نیازهای اساسی آن روزها بود، درحال ایثار و فداکاری بودند. یاد این دست‌نوشته‌ی شهید احمدرضا احدی، رتبه یک کنکور سال ۱۳۶۴ افتادم: «کدام پسر دانشجویی می‌داند هویزه کجاست؟ چه کسی در هویزه جنگیده، کشته شده و در آنجا دفن گردیده؟ چه کسی است که معنی این جمله را درک کند، “نبرد تن و تانک؟!” کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله دارد عکس‌های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود، از قصۀ دختران معصوم سوسنگرد باخبر است؟!»اما در ۳۱ خرداد ماه سال ۱۳۶۹ (1990 ,June 20)، ساعت ۱۲:۳۰ نیمه‌شب، نوار سبز سواحل خزر ایران لرزید. بسیاری در ابتدا تصور می‌کردند این لرزش‌ها ناشی از جنگ‌های مجدد هستند اما زمین‌لرزه‌ای به بزرگای ۷.۳ در مقیاس ریشتر، استان گیلان و شهرهای رودبار، منجیل و طارم زنجان، که کانون اصلی زلزله بودند را به لرزه درآورده‌بود. این زلزله حتی در تعدادی از استان‌های مجاور نیز احساس شد و موجب خسارت و تلفات گردید. در نتیجۀ این زمین‌لرزه، جان ۳۷۰۰۰ نفر از هم‌وطنان عزیزمان گرفته شد، حدود ۶۰۰۰۰ نفر زخمی برجای ماندند و بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر منازل خود را از دست دادند و بی‌خانمان شدند.در بین کشته‌شدگان، کودکان، زنان و افراد کهنسال بیشتری دیده‌می‌شد، مادرانی که نوزادان و فرزندان خود را در آغوش گرفته بودند و سقف خانه‌ها بر سر آن‌ها آوار شده‌بود. آیا می‌توانستند کاری کنند؟ آیا راهی برای نجات آن‌ها وجود داشت؟! نوزادی که در آن شب با گریۀ خود خواب را از چشمان مادر گرفت، اما این گریه‌ها جان مادر را نجات داد. پسر دانشجوی تربیت معلمی که قصد داشت برای آخر هفته به دیدار خانواده برود، اما روستای خود را زیر آوار و ریزش چندین متری کوه یافت. خبرنگاری از مادری روستایی می‌پرسد: « چند نفر از اعضای خانواده‌ات را از دست داده‌ای؟» در پاسخ می‌گوید: «همه!»مجدداً از او می‌پرسد:«همه یعنی چه تعداد؟»مادر روستایی پاسخ می‌دهد:«۱۲ نفر!»از این دست خانواده‌ها کم نبوده‌اند. این حوادث تلخ است، اما مردم ایران نگذاشتند این تلخی‌ها پابرجا بمانند. دست‌گیری و یاری ملت از همۀ قشرها مثل کارگر، رفتگر، دکتر، استاد دانشگاه و... که از هیچ کمکی دریغ نکردند، قوت قلبی برای التیام زخم‌های بازماندگان زلزله بود. فداکاری‌های کمی نداشتیم؛ آن نمایندۀ مجلسی که برای بررسی حادثه و کمک به زلزله‌زدگان می‌رود، بالگردش دچار سانحه می‌شود و جان خود را در این راه از دست می‌دهد؛ و یا آقای عباس کیارستمی، وقتی فیلم‌های سه‌گانه کوکر را برای زلزله‌زدگان تکمیل کرد، به ما این را یادآوری می‌کند که همه یک خانوادۀ بزرگ هستیم به نام ایران، چه در زمان جنگ تحمیلی، چه در زلزله‌ها و چه...زلزلۀ رودبار، سبب یک سری تغییرات و تحولات در نظام ساخت وساز، آموزش، مدیریت و ... شد؛ مقررات ملی ساختمان تدوین شد، در استانها مراکز نظام مهندسی تاسیس گردید و همچنین شبکه‌های شتاب نگاری کشور نیز تجهیز شدند و توسعه پیدا کردند.در سال ۱۳۶۹، دستگاه‌های شتاب‌نگار در سطح کشور محدود بودند که باعث عدم پیش‌بینی دقیق اثرات زلزله و مطالعه روی شناخت منابع لرزهای و میزان خطرپذیری گسل‌ها می‌شد. اکنون بیش از ۱۱۰۰ دستگاه شتاب‌نگار از نوع آفلاین و ۲۲۵ دستگاه شتاب‌نگاشت آنلاین در مناطق لرزه‌خیز کشور وجود دارد. هرچند همچنان با شرایط مطلوب فاصله داریم، اما با این کارها بخشی از نیاز کشور برطرف شده است.زندگی در این شهرها جریان دارد ولی با اینکه وارد سی‌اُمین سال‌روز زلزلۀ رودبار و منجیل شده‌ایم، هنوز هم می‌توان با قدم‌زدن در شهرها و روستاهایی که کانون زلزله بودند آثار تخریب را مشاهده‌کرد. بی علت نیست که زلزلۀ رودبار و منجیل، جزء ۱۰ زلزله‌ی مرگبار در جهان شناخته می‌شود.حال باید به این نکته اندیشید که آیا می‌توانیم اثرات ناشی از زلزله را به میزان مطلوب برسانیم؟! همانطور که در زلزله‌ی بم، سرپل‌ذهاب و.... دیده‌ایم پاسخ در گذر زمان مشخص می‌گردد.خاطرم هست که یکی از اساتید می‌گفتند: این زلزله نیست که به ما آسیب و خسارت وارد می‌کند، بلکه خود ما انسان‌ها هستیم که نحوۀ مواجه با این نعمت خداوندی را فرا نگرفته‌ایم.مصطفی گل‌پور - کارشناسی ارشد عمران دانشگاه صنعتی شاهرودمجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 17:54:19 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/سطل-زباله-هوشمند-n7vutzvcoucnسطال‌های زباله هوشمند به عنوان راه‌حلی پایدار برای برطرف کردن مشکلات ناشی از سطل‌های زباله قدیمی به تازگی مورد توجه اغلب شهر‌های بزرگ و توسعه یافته جهان قرار گرفته‌اند.مقدمهیکی از مشکلات اساسی در شهرهای بزرگ و پرجمعیت، تولید زباله در حجم بالاست. عدم جمع‌آوری صحیح و به موقع زباله در بسیاری از شهرها منجر به شیوع بسیاری از بیماری‌ها شده و سیمای شهر را نیز زشت می‌کند.در شهر تهران روزانه حدود 7 هزار تن زباله جمع‌آوری و دفن می‌شود. این زباله‌ها به دلیل مخلوط بودن با زباله‌های‌تر به سرعت فاسد شده و تقریبا غیرقابل بازیافت هستند؛ در نتیجه در هنگام دفن به دلیل مخلوط‌شدن این زباله‌ها با ضایعات دیگر، شیرابه‌ای به شدت سمی تولید می‌‍‌شود که باعث خسارت‌های سنگین و جبران‌ ناپذیر به محیط‌زیست می‌شود.سطل‌های زباله هوشمند، جزء جدایی ناپذیری از شهرهای هوشمند کنونی هستند که امکان شناسایی و تفکیک انواع زباله‌ها را فراهم می‌کنند.معرفی سطل‌های زباله هوشمنداین سطل‌ها که به منظور شناسایی انواع مختلف زباله‌ها طراحی شده‌اند؛ دارای یک سیستم هوشمند درون محفظه‌ای می‌باشند که پس از ورود زباله به آن، عمل شناسایی نوع زباله را به کمک سنسورها، پردازش تصویر و هوش مصنوعی انجام می‌دهد. همچنین در بعضی موارد، عمل تفکیک به کمک بارکد روی زباله‌ها انجام می‌شود. پس از جدا شدن زباله‌های مختلف از یکدیگر، عمل تراکم بر حسب نوع زباله‌ی موجود انجام می‌شود و زباله‌هایی از قبیل پلاستیک، کاغذ، مقوا و... متراکم‌ می‌شوند. پس از تراکم، میزان زباله موجود سنجیده می‌شود و اگر سطل پر و یا در آستانه پر شدن باشد، پیامی از طریق سامانۀ پیام‌کوتاه یا پست الکترونیکی به ماشین‌های مخصوص جمع‌آوری زباله فرستاده می‌شود و این ماشین‌ها بر اساس تعداد پیام‌های ارسالی و موقعیت هر یک از سطل‌های زباله، بهینه‌ترین مسیر را انتخاب کرده و عمل تخلیه را در کمترین زمان ممکن انجام می‌دهند. ارتباط سطل‌های زباله هوشمند با دو اصل مهم پایداریالف)کنترل تقاضا: در صورت استفاده از این نوع سطل‌های زباله، تغییر زیادی در میزان تقاضا ایجاد نمی‌شود چراکه مردم همان میزان زباله‌ای را که قبلا تولید می‌کرده‌اند باز هم تولید می‌کنند اما ممکن است بنا به دلایلی ترغیب شوند تا به جای رها‌کردن زباله‌ها در محیط، آن‌ها را در این سطل‌های زباله بیاندازند که در این صورت میزان تقاضا به مقدار کمی افزایش می‌یابد. این افزایش نامحسوس می‌باشد و تاثیر بسزایی در کلیت امر ندارد و فقط ممکن است نسبت به سطل‌های زباله قدیمی به تعداد بیشتری سطل زباله‌ی هوشمند نیازمند باشیم. از طرفی کاهش استفاده از سطل‌های زباله قدیمی سبب کاهش مصرف سوخت می‌شود؛ چراکه رانندگان بهینه‌ترین مسیر را برای جمع‌آوری سطل‌های زباله انتخاب می‌کنند که این امر در کنترل تقاضا نقش بسزایی دارد.ب)افزایش عرضه به میزان معقول: همان‌طور که در بالا نیز گفته‌شد؛ استفاده از سطل‌های زباله هوشمند سبب کاهش مصرف سوخت می‌شود که این سوخت می‌تواند در سایر بخش‌ها مورد استفاده قرار بگیرد. همچنین با توجه به اینکه عمل تفکیک زباله‌ها درون سطل‌ها انجام می‌شود؛ انرژی کمتری (هم سوختی و هم الکتریکی) برای تفکیک و بازیافت مورد نیاز است که باعث می‌شود این انرژی نیز در سایر بخش‌ها مورد استفاده قرار گیرد.ارتباط سطل‌های زباله هوشمند با سه بعد پایداریبعد محیط زیستی این سطل‌های زباله علاوه بر کمک به چرخۀ دفع مواد زائد و زباله‌های شهری، سبب تخریب کمتر زمین توسط انسان‌ها می‌شوند. همچنین به‌کارگیری سیستم هوشمند برای جمع‌آوری سطل‌های زباله‌ی پرشده باعث می‌شود تا ترافیک ایجاد شده در سطح شهر کاهش یافته و مصرف سوخت‌های فسیلی نیز کاهش یابد.بعد اجتماعی انبوه زباله‌ها و مواد زائد باعث تکثیر حشرات موذی، به راه افتادن شیرابه‌ها و افزایش میزان انتشار گاز‌های سمی می‌شود که این موضوع بیماری‌های بسیاری را برای انسان‌ها به دنبال دارد زیرا در ارتباط مستقیم با افراد یک جامعه و سلامت آن‌هاست.سطل‌های زباله هوشمند همچنین بر خلاف سایر سطل‌های زباله، ظاهر زیبایی دارند که همین مسئله باعث آراستگی شهرها و القاء حس بهتر در شهروندان می‌شود.بعد اقتصادی استفاده از این نوع سطل‌های زباله تنها در شهر‌های بزرگ و پرجمعیت توصیه می‌شود و اگرچه هزینه تولید و ساخت آن‌ها نسبت به سایر سطل‌های زباله بیشتر است اما سبب کاهش هزینه‌های کاربری نظیر هزینۀ سوخت و دستمزد رانندگان تا 50 درصد می‌شود.اجرایی بودن این فناوری در ایران و سایر کشور های جهان:ایراناین فناوری به طور آزمایشی و تنها در بخشی از مناطق چند شهر بزرگ ایران نظیر تهران، ‌بندرعباس و قزوین اجرا شده است؛ اما هنوز در هیچ یک از شهرهای ایران به صورت فراگیر مورد استفاده قرار نگرفته‌است. فرانسهشرکت "Uzer" در فرانسه یک سطل زباله پدالی ساخته که مجهز به اسکنر بارکد است، به گونه‌ای که زباله‌های قابل بازیافت را شناسایی می‌کند و به کاربران اجازه می‌دهد کنترل مواد مصرفی خود را به دست بگیرند؛ به عنوان مثال زمانی که فرد می‌خواهد ظرف غذای خود را پس از مصرف دور بیندازد، بارکد زباله توسط اسکنر بارکد سطل خوانده شده و به کاربر اطلاع داده می‌شود که بخش پلاستیک سخت و مقوایی ظرف قابل بازیافت است و یا اینکه هشدار می‌دهد چه بخش‌هایی از یک زباله باید دور انداخته شود و یا چه بخش‌هایی قابلیت بازیابی ندارند. این سطل زباله یک نرم‌افزار تلفن همراه نیز دارد که افراد می‌توانند با آن، زباله دور انداخته شده خود را پیگیری کنند و این نرم‌افزار موارد مشابه را به فهرست خرید آنلاین کاربران اضافه می‌کند.انگلستاننحوه کار سطل‌های زباله هوشمند تولید شده توسط شرکت"Bin.E" 2 بدین صورت است که به طور خودکار زباله‌ها را دسته‌بندی و به گروه‌های مختلف برای بازیافت زباله طبقه‌بندی می‌کنند. جالب است بدانید که این طرح از چند سال پیش در کشورهای لهستان و انگلستان مورد استفاده قرار گرفته است. این سطل‌ها مجهز به سنسورهای مخصوص برای شناسایی انواع زباله‌ها هستند. مزیت جالب دیگر اینکه افراد و یا شرکت‌هایی که این سطل‌ها را تهیه می‌کنند، می‌توانند نرم‌افزار کنترل آن‌ها را در گوشی هوشمند خود نصب کنند و کنترل زباله‌های خود را به دست بگیرند.چیناین سطل‌های زباله که در خیابان‌های شهر "چونگ‌کینگ" خودنمایی می‌کنند، مجهز به قابلیت وای فای هستند؛ در واقع سطل‌های هوشمند این شهر به روترهای اصلی سطل زباله متصل می‌شوند و هنگام پر شدن زباله‌ها، پیامی برای کارمندان شهرداری چونگ‌کینگ ارسال می‌شود. این پیام اعلام می‌کند که سطل‌های زباله پرشده‌اند و نیاز به خالی‌شدن دارند. این سطل‌های هوشمند با استفاده از انرژی خورشیدی کار می‌کنند و زمانی که ظرفیت سطل زباله به 80 درصد برسد، به منظور جلوگیری از پر شدن بیش از اندازه سطل‌ها، پیام هشداری به کارمندان جمع‌آوری زباله ارسال می‌شود.نتیجه‌گیریبه نظر می‌رسد که این فناوری، تاثیرات مثبت بسزایی بر زندگی انسان، محیط زیست و اقتصاد کشور‌ها داشته باشد. در نهایت، با توجه به این که دنیا به سوی هوشمند‌شدن هرچه بیشتر گام برمی‌دارد، انتظار می‌رود که در آینده‌ای نزدیک اغلب شهرهای دنیا، به ویژه شهرهای پر‌جمعیت به این فناوری مجهز شوند. علیرضا زارعی بیدختی - کارشناسی مهندسی عمران شریفمنبع: سطل‌زباله هوشمند، علیرضا زارعی بیدختی، پروژه درس پایداری زیرساخت‌های شهری، دانشگاه صنعتی شریف دکتر امیرحسین کرمانشاه، بهار۱۳۹۹.مجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 17:50:17 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/در-مورد-مقالات-علمی-cov179xlyuvlدانشمندان خواستار اصلاح در رتبه‌بندی‌ها و شاخص‌ها در مجله‌های علمی هستند. محققان بر اساس عوامل و شاخص‌هایی مانند تعداد نشریات و استنادهای منتشر شده از آن‌ها و تأثیراتی که در مجلات علمی گذاشته-‌اند، ارزیابی می‌شوند. در حال حاضر تیمی متشکل از 14 دانشمند علوم طبیعی از نه کشور در مقابل این روش، با بیان اینکه استفاده از این شاخص‌ها به کیفیت مقالات و تحقیقات علمی آسیب می‌رساند، معترض هستند.پروفسور کالین چاپمن از گروه مردم‌شناسی از دانشگاه جورج واشنگتن می‌گوید: «پیام ما کاملاً واضح است، دانشگاهیان نباید بیش ‌از اندازه نگران شاخص‌ها باشند. در عوض، ما نیز باید بیشتر روی بورسیه تحصیلی و کیفیت تحقیقات کار کنیم.»نیلز کر استنست استاد دانشگاه اسلو افزود: «اتکای اغراق‌آمیز به شاخص‌ها، توجه به کیفیت مقالات را می‌کاهد. این سیستم برای محققان باتجربه مانند کالین چاپمن و خود من بسیار خوب عمل می‌کند، اما تحقیقات محققان جوان‌تر به دلیل استفاده از این شاخص‌ها دچار آسیب می‌شود.»شاخص‌ها کیفیت را اندازه‌گیری نمی‌کنند.چاپمن و استنست دو نویسنده اند که در یک مقاله‌ جالب‌ توجه در ژورنال Proceedings of the Royal Society، درباره «بازی‌های دانشگاهیان» و عواقب آینده آکادمی‌ها صحبت می‌کنند. طبق مقاله جدید، یکی از مشکلات شاخص‌ها این است که افراد می‌توانند برای بهتر کردن امتیازات خود با آن‌ها بازی کنند.اساس این اعتراض این است که تحقیق حرفه‌ای نوعی رقابت است که در آن نقش اصلی را ارزیابی ایفا می‌کند. وقتی تیمی از محققان کشف جدیدی انجام دادند، آن‌ها یک مقاله علمی دقیق درباره روش و نتایج می‌نویسند. مرحله بعدی، ارسال مقاله به ژورنال علمی است که ممکن است مقاله را بپذیرد یا رد کند. سردبیران مجله معمولاً مقاله را به گروه کوچکی از کارشناسان علمی مستقل ارسال می‌کنند. ویراستاران بر اساس بررسی‌های خود، تصمیم می‌گیرند مقاله را بپذیرند یا رد کنند. داوران و ویراستاران همچنین ممکن است اصلاحاتی را پیش از پذیرش مقاله پیشنهاد دهند.سرانجام وقتی مقاله علمی منتشر شد، سایر محققان در زمینه‌های مرتبط ممکن است شروع به استناد به این مقاله در آثار خود کنند. تعداد زیادی از استنادها اغلب به‌عنوان معیاری از کیفیت علمی تلقی می‌شود. این روند خوب نیست! با استناد به مشاهدات سطحی، این روند کاملاً خوب به نظر می‌رسد؛ اما با بررسی بیشتر روند در طی 10 یا 15 سال گذشته، به نتایج دیگری می‌رسیم. به گفته چاپمن، استنست و همکاران آن‌ها، کیفیت مقالات و تحقیقات علمی کمتر شده است. همچنین، توجه عمومی بیش‌ازحد بر مجموعه کوچکی از شاخص‌های ساده برای اندازه‌گیری (مانند تأثیر بر مقالات علمی و بازنشرها) متمرکز است. تعداد زیادی ژورنال علمی وجود دارد ولی تعداد معدودی از آن‌ها چنان معتبر هستند که نام آن‌ها برای عموم مردم شناخته‌شده باشد. مجلات Nature، Science و Lancet از مشهورترین آن‌ها هستند. اگر دانشمندان جوان علوم طبیعی یا پزشکی بتوانند مقاله‌ای را دریکی از این ژورنال‌ها منتشر کنند، کار آن‌ها می‌تواند رونق بزرگی کسب کند.معتبرترین ژورنال‌ها دارای فاکتورهای تأثیرگذاری بالایی هستند که به‌عنوان میانگین تعداد استنادها در هر مقاله منتشرشده در طی دو سال گذشته تعریف‌شده‌اند. h-index یک محقق منحصربه‌فرد مقالات معتبر پژوهشگر و تعداد استنادهای دریافت شده در مقالات علمی را در نظر می‌گیرد.در مقاله Proceedings of the Royal Society ذکرشده است که: «نمرات این شاخص‌ها عواقب بسیار خوبی دارد. به‌عنوان‌مثال، در برخی از کشورها و رشته‌ها، انتشار در ژورنال‌هایی با ضریب تأثیر کمتر از 5.0، هیچ ارزش رسمی‌ای ندارد.»یک مشکل کلی این است که می‌توان به روش‌هایی به این شاخص‌ها دست‌یافت که آن‌ها را در کنار بی‌فایده بودن، به‌عنوان معیار دستیابی به پیشرفت علمی یا کیفیت قرار می‌دهد. پروفسور استنست حدود 10 سال پیش در شورای تحقیق اروپا بود و هنوز از این تجربه حیرت‌زده است. وی گفت: «ما در مورد استفاده از شاخص‌ها بحث کردیم و به‌زودی به دو گروه تقسیم خواهیم شد. در آن زمان، شما برای محاسبه تعداد استنادها باید کارهای زیادی انجام دهید. برخی از ما تعداد استنادها را خیلی مهم نمی‌دانستیم و به‌جای آن، به مقالات واقعی اهمیت می‌دهیم و آن‌ها را می‌خوانیم.»این یک نقطه عطف برای استنست بود، زیرا محققان به این نتیجه رسیده‌بودند که بیشتر مقاله‌های استناد شده در حقیقت گزارش هستند. یک گزارش در واقع در بردارنده کشفیات جدیدی نیست. وی افزود: «اما بدترین چیز این بود که ما متوجه شدیم که برخی از مقالات بسیار مورد استناد قرار می‌گیرند زیرا نقصی در آن‌ها وجود دارد! بسیاری از مقالات خطا را در مقاله مشخص کردند، اما هنوز هم به‌عنوان استناد ذکرشده‌اند! این ‌یکی از دلایلی است که من اصرار می‌کنم تعداد زیادی از استنادها اثبات کیفیت عالی علمی نیست.»پروفسور چاپمن در واشنگتن با گفتگو با استاد استنست در اسلو از طریق اسکایپ تأیید می‌کند که وی تجربه‌هایی مشابه داشته است.چاپمن اظهار داشت: «این روشی است که سیستم کار می‌کند. مشاهدات مانند آن ممکن است تقریباً خنده‌دار به نظر برسند، اما همچنین وحشتناک وغم ‌انگیز نیز هستند.»شاخص‌ها به‌عنوان معیار جانشین (شاخص‌های جایگزین)نویسندگان مقاله جدید انجمن سلطنتی در انتقاد خود تنها نیستند. اعلامیه سنجش سان (DORA) از نشست انجمن آمریکایی برای تحقیقات زیست‌شناسی سلولی در سال ۲۰۱۲ سرچشمه گرفت و توصیه می‌کند که فاکتورهای تأثیر ژورنال نباید به‌عنوان معیار جانشین یک مقاله پژوهشی فردی استفاده شود تا سهم یک دانشمند را ارزیابی کند و یا در تصمیمات استخدام، ارتقاء یا تأمین مالی تأثیر بگذارد. حدود ۱۵۰۰۰ فرد و ۱۵۵۰ سازمان در سراسر جهان این طومار را امضا کردند، اما هنوز تغییری رخ نداده است.کالین چاپمن می‌گوید: «گرچه مکتوبات بسیاری وجود دارد که از این شاخص‌ها و استفاده از آن‌ها انتقاد می‌کند، اما آن‌ها هنوز هم به‌عنوان روش‌های مهم و تعیین‌کننده شغلی مورد استفاده‌اند که این امر باید متوقف شود.»علم مهم استکالین چاپمن و نیلز کر استنست تأکید می‌کنند که علم و بورس تحصیلی در جامعه مدرن امروزی حائز اهمیت هستند. وی گفت: به همین دلیل ما وارد این تجارت شدیم و چیزهای جدیدی را کشف کردیم؛ اما آنچه در عوض اتفاق می‌افتد این است که ما همیشه در تسلط سیستم هستیم. این سیستم می‌گوید ما نباید به پیشرفت علم خود اهمیت دهیم، بلکه باید در عوض مراقب افزایش شاخص‌های خود باشیم. چاپمن تأکید می‌کند که این سیستم انگیزه‌ای برای ایجاد دانش جدید به ما نمی‌دهد.مقاله شامل لیستی از روش‌ها و حقه‌هایی است که آکادمیک‌ها می‌توانند برای بهبود شاخص‌هایشان اجرا کنند و حتی شاید مجبور به اجرا باشند.چاپمن می‌گوید: «یکی از رایج‌ترین روش‌ها نوشتن مقاله‌ای با لیست طولانی از نویسندگان مانند نوعی مساعدت و لطف است. ایده این است که نام شما می‌تواند در مقاله من باشد، حتی اگر واقعاً اثر علمی نداشته باشید و در عوض شما نیز در مقالات خود نام و مقاله مرا ذکر کنید. مانند یک معاملهٔ دو سر برد با هیچ منفعت علمی‌ای.»روش دیگر این است که محققان می‌توانند در طی یک توافق یکدیگر را ذکر کنند: "اگر در مقاله خود به من استناد کنید می‌توانم مقاله شمارا ذکر کنم". ناشران حتی "کارتل‌های استنادی" را ترتیب داده‌اند که به نویسندگان توصیه می‌شود مقالات سایر ژورنال‌های موجود در کارتل را استناد کنند.وی ادامه داد: من سال‌ها پیش مقاله‌ای را به ژورنال بوم‌شناسی کاربردی ارسال کردم. مقاله پذیرفته شد و سردبیر به ما گفت "که باید چهار یا پنج مقاله دیگر را از آن ژورنال استناد کنیم.البته این ضریب تأثیر مجلات را افزایش می‌‌دهد که این موارد در بسیاری از مجلات رخ‌داده است و اکنون یک عمل بد محسوب می‌شود."کالین چاپمن و نیلز کر استنست نیز چند واکنش حمایتی‌ نسبت به مقاله خود دریافت کرده‌اند." چاپمن می‌گوید: «یکی از همکاران من دریک وبلاگ به عنوان انتقاد از ما نوشت که ما چیزی میگوییم که شاید برای دانشمندان جوان دلسردکننده باشد. اما آنچه ما واقعاً در تلاش بودیم انجام دهیم این بود که محققان جوان را از این واقعیت آگاه کنیم که این‌ یک سیستم ناقص است که باید اصلاح شود.»استنست می‌گوید: «نظر من این است که شاخص‌ها و روش استفاده از آن‌ها توجه را از کیفیت علم دور می‌کند. در بعضی از رشته‌های کوچک، حتی اگر تحقیقات عالی و مهمی باشند، استنادهای بسیار بالا تقریباً غیرممکن است و این مسئله از ارزش آن‌ها می‌کاهد.»وی می‌افزاید: «در عوض چیزی که مهم است این است که کتاب شما در کجا منتشرشده است و تعداد استنادها به آن و ضریب تأثیر آن در مجلات مهم چقدر است.»او می‌گوید: «پاسخ کوتاه این است که دانشگاهیان باید از نگاه کردن به شاخص‌ها دست بکشند و دوباره به خواندن مقاله بپردازند اما اگر شوراهای تحقیقاتی و سایر سازمان‌های تأمین مالی همچنان از شاخص‌ها به‌عنوان پایه‌ای برای تصمیم‌گیری در مورد بودجه استفاده کنند دانشگاهیان نمی‌توانند به‌تنهایی این کار را انجام دهند. راه ساده برای بهبود سیستم این است که شوراهای تحقیقاتی هنگام ارائه یک طرح تحقیقاتی، از تعداد استنادها از محققان سؤال نکنند.» پایانترجمه از فاطمه غلامی - کارشناسی مهندسی عمران شریفمنبع: Scientists call for reform on rankings and indices of science journals, FEBRUARY 17, 2020, by University of Osloمجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 17:41:20 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/غشای-جاذب-پساب-کارخانههای-چرمسازی-qyqrha3ddtrbدر تاثیر فناوری غشایی بر کنترل عرضه و تقاضا و در نتیجه دستیابی به پایداری، می‌توان به کاهش مصرف با بازگردانی آب در چرخه تولید اشاره کرد. همچنین عناصری مانند کروم که به عنوان یکی از مهم‌ترین موارد مصرف در صنعت چرم سازی به شمار می‌رود و در نهایت همراه با پساب تخلیه می‌شود را می‌توان به عنوان ورودی به کارخانه بازگرداند. چون این سیستم می‌تواند بدون تغییر در ماهیت عناصر باعث رسوب آن‌ها شود‌. در این صورت تقاضای مصرف پاسخ داده می‌شود در حالی که عرضه تغییر زیادی نخواهد کرد.غشای جاذب، یک رابط نازک فیزیکی است که با توجه به کاربرد آن، در اندازه‌ها و جنس‌های مختلف، در مسیر تصفیۀ پساب قرار گرفته و آلاینده‌ها را جذب می‌کند.روش غشایی برخلاف روش‌های سنتی، برای جذب آلایندگی به انرژی زیادی احتیاج ندارد و همچنین مواد جذب‌شدۀ آن ناخالصی کمتری دارند؛ زیرا جذب مرحله به مرحله انجام می‌شود و در هر مرحله نوع خاصی از آلاینده جذب می‌شود.یکی از آلاینده‌ترین صنایع، صنایع چرم است که یک بخش کلیدی و پایدار از اقتصاد بسیاری از کشورهای نوظهور شناخته می‌شود. آلایندگی این صنعت به صورت تخلیه مقدار زیادی از مواد شیمیایی همراه آب است که در فرآیند ساخت چرم تولید می‌شود. به صورت میانگین تقریباً 40-45 لیتر آب برای هر کیلوگرم پوست خام پرداخته شده در چرم استفاده می شود که از کل مقدار آب مورد استفاده در فرآیند ساخت چرم تقریبا 90٪ به عنوان پساب در محیط تخلیه می‌شود. به این ترتیب، مقدار زیادی از پساب مضر با داشتن تقاضای اکسیژن عظیم شیمیایی و بیوشیمیایی، مواد جامد معلق و حل شده، مقدار بسیار زیادی کروم و سایر مواد سمی تولید می‌شود.به صورت میانگین تقریباً 40-45 لیتر آب برای هر کیلوگرم پوست خام پرداخته شده در چرم استفاده می شود که از کل مقدار آب مورد استفاده در فرآیند ساخت چرم تقریبا 90٪ به عنوان پساب در محیط تخلیه می‌شود.چرم‌سازی صنعت گسترده و مهمی به‌خصوص در آسیا محسوب می‌شود که فاضلاب فراوانی نیز تولید می‌کند؛ بنابراین روش غشایی در این صنعت می‌تواند نقشی کلیدی داشته باشد؛ خصوصاً در رابطه با مادۀ کروم که به عنوان مادۀ مصرفی در دباغی استفاده می‌شود اما مقدار عمده‌ای از آن همراه پساب تخلیه می‌شود و به شدت برای سلامتی انسان و محیط زیست مضر است. روش غشایی به‌خصوص نوع نانوفیلتراسیون آن، در این زمینه موفق عمل کرده و می‌تواند کروم را با درصد خلوص مناسبی به چرخۀ مصرف کارخانۀ چرم‌سازی بازگرداند و از این جهت به عوامل پایداری مرتبط می‌شود؛ تقاضا را پاسخ می‌دهد در حالی که عرضه از منابع را بسیار کاهش می‌دهد.همچنین در سه جنبۀ پایداری محیط زیست، اقتصاد و جامعه نیز می‌تواند بسیار تاثیرگذار باشد. بدین صورت که در حوزۀ محیط زیست، جذب پساب مانع از ورود آلاینده‌ها به طبیعت می‌شود اما ارزش افزوده‌ی روش غشایی، بازگردانی مواد مصرفی به صورت خالص و با کیفیت بالا به کارخانه و خالص و با کیفیت بالا به کارخانه و کاهش استفاده از منابع طبیعی اولیه است.همچنین باعث خودکفایی کارخانه‌های چرم‌سازی می‌شود که از این جهت به بعد اقتصادی نیز مرتبط است. کم بودن تجهیزات و فضای مورد نیاز و همچنین هزینه کمتر در ابعاد بزرگ و صنعتی نسبت به روش‌های سنتی نیز در بعد اقتصادی توسعۀ پایدار قرار می‌گیرند. البته روش غشایی سرمایه اولیه نسبتا زیادی لازم دارد که با توجه به مزایای دیگر آن قابل جبران است. مهم‌ترین این مزایا عدم نیاز به از بین بردن زیرساخت‌های موجود است؛ در واقع غشای جاذب به سیستم‌های تصفیۀ موجود اضافه شده و در عین کاستن از سهم آن‌ها در فرایند، کیفیت تصفیه را بسیار بالا می‌برد. چون این فناوری بیشتر در بخش صنعتی قابل استفاده است، شاید به طور مستقیم در حوزۀ جامعه موثر نباشد اما همان‌طور که اشاره شد، اگر آلاینده‌های دباغی از جمله کروم وارد منابع آب، خاک و کشاورزی شوند، باعث بیماری‌های پوستی و سرطان می‌شوند که جلوگیری از آن سطح سلامت عمومی، به‌خصوص در مناطق اطراف کارخانه‌های چرم‌سازی را بالا می‌برد.نرگس واعظی - کارشناسی عمران شریفمنبع: مقاله کلاس پایداری دکتر امیرحسین کرمانشاه، دانشگاه شریف، بهار۹۹.مجله عمران شریفمجله عمران شریفTue, 25 Aug 2020 16:12:13 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/توانایی-پیشبینی-etiv6owtp3vyسرمقاله- طرح جلد شماره 5 مجله عمران شریف- اکثر ما موقعیتی که امروز در آن قرار داریم را هیچ‌وقت به این صورت تصور نمی‌کردیم. یعنی که افسار اتفاقات در دستان ما نیست.- هر فرد در طول زمان دچار تحول و تغییر در ساختمان فکری و باورهای خود می‌شود. جامعه که برآیند مجموع این اجزاء است نیز در حال تحول است اما با گرانروی بیشتری این مسیر را طی می‌کند.بیان این دو نکته در کنار هم، حاکی یک برداشت غلط درباره‌ی نظام آفرینش در باورهای ماست. این باور که همه‌چی ثابت است و حتی ثبات یک ویژگی پایه و مثبت است.هم ما تغییر می‌کنیم و هم محیط اطرافمان. این به‌خودی‌خود هیچ بدی‌ای ندارد. مشکل عدم هماهنگی است. جمود فکری یعنی عدم پذیرش این تغییر. در حالی که فرق نمی‌کند که ما به چی باور داشته باشیم.یک جایی خواندم که مسی، فوتبالیستی که سال‌ها برگزیده و آقای گل شده‌است و بیشترین تاثیر را در قهرمانی های تیمش داشته است، یکی از راز‌های موفقیت‌اش را اینگونه بیان کرده‌است: وقتی در زمین فوتبال هستم در حالی که حواسم رو موقعیت توپ و بازیکن‌های تیم حریف است، سعی می‌کنم حدس بزنم پاس بعدی به کدوم سمت داده می‌شود و حرکت بعدی چیست؟ پس به جای اینکه به سمت موقعیت فعلی توپ بروم، خود را به محل بعدی توپ می‌رسانم!یکی از ویژگی‌های یک فرد موفق و کارآفرین پیشرو، توانایی پیش‌بینی است. این خود از جنس یک مهارت است یعنی با کسب تجربه و افزایش آگاهی و شناخت حاصل می شود.خرسندم که یک سال تحصیلی با کمک تیم تحریریه و مدیرمسئول گرامی و تمام افرادی که انتقادات و پیشنهادات خودشان را از ما دریغ نکردند و موجب ارتقای کیفیت مجله عمران شدند، همراه بودم. امیدوارم مجله عمران همچنان به پیشرفت خود در سال‌های بعد ادامه دهد.سردبیر علی بختیاریمرداد ۱۳۹۹مجله عمران شریفمجله عمران شریفSat, 15 Aug 2020 15:23:27 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/آلودگی-نوری-و-تاثیرات-محیطزیستی-آن-um16sozt1metما ستارگان را از گذشتگان به ارث نبردیم،بلکه از آیندگان امانت گرفته ایم.تابش مروارید های درفشان گواهی حرکت است،گواهی پیشرفت.اما...کافی است این روز ها تنها گوشه ی دیده تان را به آسمان نشانه روید.به جز اندکی نقطه ی کوچک چشمک زن چه چیزی توجهتان را جلب میکند؟با پیچش دستانمان ممکن است خنده را بر لب های کودکی لرزان به موجب ترس ارمغان آوریم،ولی،همین پرتو ها میتوانند عاملی شوند برای خاموشی چشمان پر رمز و راز تک تک ما آدمیان و موجودات!از قرن گذشته تا به امروز، وسعت و شدت استفاده از نورهای مصنوعی به صورت فزاینده‌ای افزایش پیدا کرده و در نتیجه تاثیرات به سزایی بر زیست‌بوم گونه‌های موجود در طبیعت به‌ جا نهاده است. موضوع آلودگی نوری، فقط یک مسئلۀ صنفی برای ستاره‌شناسان نیست؛ بلکه باعث اختلال در تمرکز جانداران نیز شده و امر جفت‌یابی آن‌ها را نیز برهم می‌زند؛ برای مثال، لاک پشت‌های دریایی، محل‌هایی را برای تخم‌گذاری انتخاب می‌کنند که دارای شن نرم بوده و تاریکی مطلق در آن حکم‌فرما باشد. چرا؟ چون لاک‌پشت‌های نوزاد به‌ طور غریزی از سایه‌های کوتاه و تاریک که توسط پوشش گیاهی مناطق ساحلی به وجود آمده، دور می‌شوند و راه دریا را درپیش می‌گیرند؛ اما با روشن شدن ساحل، این سایه‌ها نیز از بین می‌روند و یا در موقعیت نادرستی قرار می‌گیرند، پس جهت‌یابی آن‌ها نیز به اشتباه می‌افتد.هم‌چنین لامپ‌های بخار سدیمی، در گونه‌ای قورباغه موجب قطع موقت تغذیۀ آن‌ها شده و به طبع آن، این نوع قورباغه برخی رفتار‌های غیرارادی از خود نشان می‌دهد؛ برای مثال، نورهای اطراف ورزشگاه‌های ساحلی منجر به عدم جفت‌گیری این قورباغه‌ها می‌گردد.نوعی قورباغه می‌تواند در سطوح نوری بسیار پایین (10-5 لوکس) جهت‌یابی و تغذیه کند و در شرایط روشنایی کمتر از 0.1 لوکس، تغذیه نمی‌کند. وزغ غربی در روشنایی بین 0.1 لوکس و 10-5 لوکس و قورباغه دم‌دار نیز در روشنایی کمتر از 10-3 لوکس به تغذیه می‌پردازند.قورباغه‌ای را نظاره‌گریم که یک عدد چشمۀ نور مصنوعی را به جای کرم شب‌تاب اشتباه گرفته است!سمندرها نیز در نورهای مصنوعی نمی‌توانند از تالابی به تالاب دیگر حرکت کنند و ساکن ماندن آن‌ها در یک مکان، باعث مرگ تدریجی و یا صید آن‌ها می‌گردد.رفتار حشرات در اطراف لامپ‌های خیابانیهمۀ ما دیده‌ایم که در اطراف لامپ‌های روشنایی، پر از حشرات و پروانه‌ها است. به این تمایل “پرواز به سمت نور” گفته می‌شود. در مورد نوع رفتار حشرات نسبت به نور، سه وضعیت به‌وجود می‌آید:1) اسارت یا دلبستگی (Fixation or captivity effect):یک شب‌پره را در نظر بگیرید که وارد چمن‌زار شده است و به دنبال گل می‌گردد. این شب‌پره با دیدن نور‌های اطراف پارک، هدف خود را فراموش‌کرده و جذب آن نور می‌شود. ببینیم چه رفتارهایی محتمل است؛ یا حشره به طور مستقیم به سمت لامپ حرکت می‌کند و بلافاصله می‌میرد! در مواردی نیز آنقدر به دور لامپ می‌گردد که بالاخره طعمه شده یا از روی خستگی روی زمین می‌افتد، اما برخی اوقات نیز می‌تواند از دلبستگی خود فرار کند و به سمت زیستگاه خود برود و یا اینکه در میان گیاهان استراحت کند و بعد از استراحتی اندک، دوباره به سمت لامپ حرکت کند. در این مابین، گروهی نیز کلاً بی‌حرکت می‌مانند. به تمامی این رفتار‌ها، اثر “اسارت” یا “دلبستگی” می‌گویند.به طور ساده بگوییم، عاشق شمعی سوزان شده و از جان خود بهر آن می‌گذرند.2) برخورد با مانع (Crash barrier effect): حشرات از علائم طبیعی مثل درختان، ستارگان، ماه و یا تصویر افقی‌ خود برای نشانه گذاری‌های مسیر خود استفاده می‌کنند. در این میان گروهی از لامپ‌های ردیفی را در نظر بگیرید؛ حشرات با دیدن این نورها دوباره جذب شده و نمی‌توانند به مسیر اصلی خود ادامه دهند و چون این اثر موجب اختلال در حرکت و جابه‌جایی آن‌ها می‌گردد، به آن "برخورد با مانع" می‌گویند. 3)اثر جاروبرقی (Vacuum cleaner effect): یک سری از حشرات نیز در اطراف لامپ‌های روشنایی دیگر قادر به حرکت نخواهند بود و از بین می‌روند، گویی توسط یک جاروبرقی قوی از زیستگاه خود بیرون کشیده می‌شوند.خفاش‌هاخفاش‌ها در مناطقی که نور مصنوعی بیشتر است شکار می‌کنند، زیرا این مناطق دارای تجمع انبوه حشرات هستند و به عبارتی امر شکارکردن آن‌ها تسهیل می‌گردد؛ اما به آن طرف بوم نیز نیم‌نگاهی داشته باشیم، چراکه همین روشنایی، احتمال شکار شدن خود خفاش را نیز افزایش می‌دهد؛ چه توسط شکارچیان شب مثل جغد و گربه، چه توسط شکارچیان روز مثل شاهین، کلاغ، گاکی یا مرغ نوروزی.خفاش‌ها در مناطقی که نور مصنوعی بیشتر است شکار می‌کنند، زیرا این مناطق دارای تجمع انبوه حشرات هستند و به عبارتی امر شکارکردن آن‌ها تسهیل می‌گردد.گیاهان گیاهان نیز به دو دسته نورپسند و سایه‌پسند تقسیم می شوند؛ گیاهان نورپسند میزان کلروپلاست پایینی را در طول زندگی خود نیاز دارند و به همین دلیل 4200 لوکس از نور محیط جذب می‌کنند (یک لامپ تنگستنی 60 وات در ارتفاع 80 سانتی‌متری از میز شما، دارای 100 لوکس از میزان شدت روشنایی نور است!). در مقابل، گیاهان سایه‌پسند دارای کلروپلاست بالا بوده و 75 لوکس از نور محیط را جذب می‌کنند. از اثرات آلودگی نوری می‌توان به فراموشی یک درخت در جوانه‌زدن برگ‌هایش اشاره کرد و به طبع آن، برخی درخت‌ها حتی در زمستان نیز دارای برگ هستند (بنابراین در هنگام بارش برف، بار زیادی به آن‌ها وارد شده و می‌شکنند). از دیگر آثار منفی، می‌توان به اختلال در رشد، اختلال در بروز رنگ‌های طبیعی و اختلال در جهت رویش اشاره کرد.روشنایی شبانه موجب رشد بیش از حد گیاهان شده و تاثیرات بسیار منفی بر روی آنها میگذارد.در تمام گیاهان، دو فرایند بیولوژیکی بسیار مهم رخ می‌دهد:1) فتوسنتز که نیازمند نور با طول موج 400 تا 450 نانومتر و یا 625 تا 700 نانومتر است.2) فتوپریودیسم که به نور با طول موج 625 تا 700 و یا 760 تا 850 نانومتر نیاز دارد. درستی این عملکرد موجب تنظیم شکل برگ، تغییر در پرز‌های سطحی برگ، شکل‌گیری دندانه‌ها، تنظیم زمان افتادن برگ‌ها در فصل پاییز، تعیین میزان رشد عمقی ریشۀ درخت و رویش شاخه‌های حاوی جوانه برای سال بعد می‌شود.شدت نور 1000 میکروانیشتین برمترمربع‌برثانیه (μE.m^-2.s^-1) برای فتوسنتز و شدت نور 0.06 تا 3 (μE.m^-2.s^-1) برای فتوپریودیسم نیاز است که در مقایسه با نور رسیده به گیاهان در طول شب، کاملا اغنا کننده است. (میدانیم برای فتوسنتز، نور طبیعی خورشید به میان می آید اما در نظر بگیرید که یک لامپ حبابی 100 وات به تنهایی حدود 5 (μE m−2 s−1) نور تولید میکند.)بنابراین روشنایی شبانه موجب رشد بیش از حد گیاهان شده و تاثیرات بسیار منفی بر روی آنها می گذارد. از طرفی در برگ گیاهان، رنگ‌دانه‌هایی به نام فتوکُم (Photochrome) وجود دارد که با توجه به میزان جذب نور مرئی و مادون قرمز در طی شبانه‌روز، میتوانند دورۀ تناوب تغییرات شب و روز را تشخیص دهند؛ اما وجود یک نور مصنوعی موجب تغییر در حافظۀ آنها می‌شود. گیاهان به سه دسته تقسیم می‌گردند:1) حساس به روز کوتاه: در اواخر تابستان شروع به فعالیت می‌کنند و گل می‌دهند.2) حساس به روز بلند: در ابتدای تابستان شروع به جوانه‌زدن می‌کنند.3) خنثی. همچنین گیاهانی که در طول روز فتوسنتز کرده‌اند، برای تولید ترکیبی به اسم فیتوکرم (فیتوکرم باعث تنظیم فرایندهای کلیدی مثل فتوپریودیسم، ریزش برگ‌ها، دوران نهفتگی و تنظیم جوانه‌زنی دانه‌ها در گیاهان می‌شود.) نیاز به تاریکی دارند و وجود نور، میزان تولید آنها را با کاهش رو به رو می‌کند.به وضوح مشخص است که وجود نور علی‌رغم نمایان‌کردن دنیا، در حال خاموش‌کردن آن نیز می‌باشد؛ از کاهش ملاتونین در بدن انسان و تشکیل انواع بیماری‌های سرطانی بگذریم که جهان را برایمان تیره و تار می‌کند. تا حدی می‌توان جلوی این اثرات منفی را گرفت، مثل ایجاد محدوده‌های زندگی موجودات‌و... اما باید بدانیم که هیچ پیشرفتی جدای پسرفت درونی‌اش نیست، اما همین پیشرفت کورمان کرده، کوری‌ای در پس روشنایی!منبع: آلودگی‌نوری، انتشارات قلم، مهندس سید حامد میرزاخلیلامیرعباس گودرزیمجله عمران شریفمجله عمران شریفSat, 15 Aug 2020 15:13:59 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/مغزهای-کوچک-کرونازده-fdffmzjpawppعادت هر روزه‌ام شده‌بود، پیاده‌روی و متر کردن خیابان‌ها. هرجایی که می‌توانستم؛ از خیابان‌های اطراف دانشگاه گرفته تا حتی داخل دانشگاه. از انقلاب و ولی‌عصر بگیر تا همین کوچه پس‌کوچه‌های اطراف خانه. با کی می‌رفتم؟ هیچ‌کس. چی همراهم بود؟ گوشی، موزیک‌پلیرش، یک هندزفری.روزهایی که پیاده‌روی‌ام فراموش می‌شد انگار چیزی گم‌کرده‌بودم. روزهایی که به هر دلیل نمی‌توانستم انجامش دهم، دلم خوش‌بود به مسیر پیاده‌شدن از اتوبوس یا تاکسی تا درِ خانه. حتی بعضی‌وقت‌ها هم که این کوتاهی اذیتم می‌کرد، راهم را کج می‌کردم، مسیری دایره‌وار را طی می‌کردم.به روزهای خاطره انگیزش فکر می‌کنم. همان روزها و شب- هایی که از عمرم گذشته بودند، اما نه؛ علاوه بر ماندن‌شان در ذهنم، انگار ساعت‌ها، روزها، هفته‌ها، ماه‌ها و حتی سال ها به آن اضافه کرده بودند. لحظه هایی سرشار از امید، عشق، خوشی، و البته زندگی!بهتر از این نمی‌شد. پیچیدن صدای موسیقی درون سرم حس عجیبی داشت. ترکیب احساس لطیف آن با روحیات زمخت انسان؛ مخلوط آرامش و تشتت؛ تضاد طبیعت. شاید تمام این‌ها خود زندگی بود. چیزی که هرروز کامل‌ترم می‌کرد. با تمام وجودم احساس می‌کردم بزرگ‌تر می- شوم؛ برعکس تمام وقت‌هایی که گذشتن لحظه ها را حس می‌کردم و حسرت ازدست‌دادن‌شان را می‌خوردم، اینجا دیگر لحظه ای نبود که به‌خاطر ازدست‌رفتنش ناراحت باشم.مدت ها بود قرارهایم به هم نخورده بود. اما ناگهان اتفاق جدیدی افتاد که انگار نمی‌توانستم جلویش را بگیرم. ناراحت بودم که چرا یکی‌یکی به آن ها نمی‌رسم. یک روز باید مسیر دانشگاه تا خانه را با افرادی طی می‌کردم که نمی‌شناختم و تازه با آن ها صحبت هم می‌کردم. روز دیگر فشردگی کلاس‌هایم اجازه‌ی خارج شدن از دانشگاه را نمی-‌داد. حتی یک روز که همه چیز مرتب بود از خانه زنگ زدند و گفتند هرچه زودتر بروم. چند روزی میشد حتی یک ثانیه هم آهنگ گوش نداده بودم. احساس بدی داشتم از این که نکند دارد اتفاق بدی می افتد؟ نکند دیگر باید ترکش کنم؟ و کلی خیال دیگر که اذیتم می‌کرد. تا این که خبری آمد که فهمیدم دلیل این همه اتفاقات ناگهانی چه بوده است.همان لحظه بود که فهمیدم دیگر زمان تغییر رسیده. باید در خانه بمانم و دیگر خبری از مترکردن خیابان‌ها نیست. بدجوری حالم گرفته شد. دیگر نمی‌دانستم چه کار باید بکنم تا حالم خوب شود. دلم برای تنهایی قدم‌زدن‌های زیر باران‌ تهران تنگ می‌شد. دلم برای جریان زندگی در راسته کتاب‌فروشی‌های انقلاب تنگ می‌شد. دلم برای آن پیرمرد دوره‌گردی که هر از چند گاهی در پارک نزدیک خانه‌مان ساز می‌زد تنگ می شد. اصلا انگار بنا بود بمیرم!چند روزی بر همین منوال گذشت...حساب روزهای "بی‌قراری" از دستم در رفته بود. نمی‌دانستم مدت طولانی است که هیچ کاری نکرده ام یا صرفا چند روز گذشته. یک روز به خودم گفتم خیابان را گرفته‌اند، موزیک و هندزفری‌ام که نمرده‌اند! برداشتم‌شان. گوشه‌ای از تخت‌خوابم را اختیار کردم و تا پیدا کردن جای راحت و ریلکس بدنم و با وصل شدن هندزفری به گوشی ام مدتی طول کشید تا سکوت درونم را بشکنم و دلم با موزیک هم‌صدا شود. بالاخره برگشته بودم به حال قبلی و چقدر شنیدنش زیبا بود...روزهای بعد هم همین روند ادامه پیدا کرد. اما به طور عجیبی انگار این بار با دفعات دیگر فرق داشت. هر بار حس‌ها و عادت‌های قدیمی جای‌شان را به چیزهای جدیدی می‌دادند. در کوچه ها همیشه چشمانم نوک کفشم را می‌دیدند اما حالا فقط بسته می‌شوند. دستانم که همیشه در پی جیبی برای فرورفتن در آن بودند، حالا در هم چفت می‌شوند و شانه‌هایم که همیشه بالا و پایین می‌شدند، تکان می‌خوردند و حتی بعضی‌وقت‌ها بی اختیار می‌لرزیدند، حالا آرام و قرار دارند و خیلی‌وقت‌ها انگار وجود ندارند. یک روز هم به‌خاطر بلند بلند خواندن همراه موزیک موردعلاقه‌ام توبیخ شدم؛ منی که همیشه از همراهی با خواننده خوشم نمی‌آمد!آن روز یک لحظه به خودم آمدم و دیدم انگار چیزی این وسط از دست رفته بود! بعد از صبحانه‌ی آن روز نشسته بودم به گوش دادن موزیک و حالا زمان ناهار بود! نفهمیده بودم این زمانی که برای من خیلی سریع گذشته بود چرا انقدر طول کشیده! حالا علاوه بر عادت‌های جدیدی که دارم زمان‌های زیادی را از دست می دهم و نمی‌فهمم چرا؟ چیز دیگری این جا تغییر کرده بود که درکش نمی‌کردم. چگونه می‌شد پیدا کنم این زمانِ ازدست‌رفته را؟ادامه دارد...امیرپویا فدایی‌فردمجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 13:10:34 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/آموزش-مجازی-چقدر-درس-می-خوانیم-h8hcwf5r7pgoبا گذشت بیش از 2 ماه از شروع شیوع عمومی ویروس کرونا که تعطیلی دانشگاه‌ها را در پی داشت، آموزش مجازی کلاس‌های دانشگاه و به تبع آن دانشکده، آغاز شد. با توجه به درخواست رسمی دانشگاه از اساتید، برای پیشبرد دروس، برخی اساتید با توجه به راهبردهای پیشنهادی معاونت آموزشی دانشگاه، از تاریخ 10 اسفند، تدریس مجازی را در قالب روش‌های مختلف شروع کردند. با توجه به آمار گردآوری شده توسط کمیته آموزش شورای صنفی دانشکده عمران، از 66 درس ارائه شده در دوره کارشناسی ترم جاری، وضعیت 56 درس پایش شد؛ که از این میان، 46 درس، آموزش خود را از اواسط اسفند ماه آغاز کردند. با توجه به آمار موجود، محبوب‌ترین شیوه تدریس در بین اساتید، ارسال جزوه و صوت توضیحات برای دانشجویان بوده است.در نمودارهای زیر می‌توان درصد استفاده از هر یک از شیوه‌های تدریس، توسط اساتید دوره کارشناسی را مشاهده کرد.نظر‌سنجی کردیم!شورای صنفی دانشکده، در واپسین روزهای تعطیلات عیدانه، اقدام به برگزاری نظرسنجی اینترنتی از طریق کانال شورای صنفی کرد؛ تا باتوجه به بازخوردهای دریافتی از دانشجویان نسبت به وضعیت آموزش مجازی دروس تا قبل از عید، شروع به پیگیری و تلاش برای بهبود وضعیت ارائه دروس مختلف در سال جدید کند.از این نظرسنجی که با مشارکت 100 دانشجو همراه بود، نتایج قابل توجهی گرفته شد که در زیر، به بررسی برخی از آنهامی‌پردازیم.بهترین وضعیت تدریس مجازی، در بین دروس ارائه شده این ترم، به ترتیب برای دروس زیر می‌باشد:- هر 3 درس مذکور درس توسط اعضای هیئت علمی ارائه می‌شوند.- از این 3 درس، 2 درس برای دوره تحصیلات تکمیلی و 1 درس برای دوره کارشناسی است.با توجه به نظرسنجی‌های انجام شده توسط شورای صنفی، میزان نارضایتی کلی نسبت به نحوه ارائه دروس، چیزی درحدود 28 درصد برآورد می‌شود؛ که دراین بین میزان نارضایتی از وضعیت دروس دوره کارشناسی ارشد، حدود 25 درصد و نارضایتی دانشجویان دوره کارشناسی، حدود 30 درصد می‌باشد. البته باید به این نکته نیز اشاره نمود که بیشتر این نارضایتی‌ها متوجه اساتید مدعو و وضعیت دروس ارائه شده توسط آنهاست؛ چرا که حدود نیمی از دانشجویان این دروس، از وضع تدریس مجازی اساتید مدعو ناراضی هستند.تصویب کردند!با ادامه‌دار شدن تعطیلی دانشگاه‌ها در سال 99 ،معاونت آموزشی دانشگاه، اقدام به تعیین ضوابط جدید و سختگیرانه‌تری برای ادامه آموزش مجازی در سال جدید کرد؛ از جمله این مقررات می‌توان به حذف روش‌های ارسال جزوه، صوت و اسلاید برای پیش‌برد دروس اشاره کرد. همچنین، آن دسته از اساتیدی که مبادرت به ارسال ویدیوهای آموزشی می‌کردند نیز، درسال جدید ملزوم به استفاده از سامانه آموزش مجازی دانشگاه برای رفع اشکال دروس خود شدند.به این ترتیب، با گذشت 3 هفته از سال جدید، به تدریج همه اساتید شروع به استفاده از سامانه آموزش‌های مجازی کردند و میزان استفاده از سایر روش‌ها به حداقل رسید.در نمودارهای زیر می‌توان روند استفاده اساتید، در 95 درس از 110 درس ارائه شده دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد، در ترم جاری را شاهد بود؛ که پس از حذف دروس عملی مانند آزمایشگاه‌ها از 110 درس ارائه شده، نمودارها تقریبا آمار تمامی دروس را شامل می‌شوند. با توجه به اینکه اساتیدی که ویدیوهای آموزشی ارسال می‌کردند نیز، از سامانه‌های آنلاین برای رفع اشکال بهره می‌بردند، در نمودارهای زیر ارسال ویدیو آموزشی، در طبقه‌بندی‌ها با Vclassو Skype ادغام شده است.در انتها، لازم به ذکر است که دانشجویان می‌توانند مشکلات آموزشی خود را از طریق شورای صنفی به اطلاع معاونت آموزشی دانشکده برسانند تا پیگیری‌های لازم توسط ایشان انجام پذیرد.برای برقراری ارتباط با کمیته آموزش شورای صنفی، کافیست به ID تلگرامی BahareKhajepour@ پیام داده و یا از طریق آدرس ایمیل زیر با ما ارتباط برقرار کنید.sharifsenficie@gmail.comبا تشکر از تمام دانشجویان و اساتیدی که شورای صنفی را برای دستیابی و کمک به جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز، همراهی نمودند.مجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 13:08:12 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/هوش-عاطفی-چیست-wccf5ih3zresشما باهوش هستید!شما می‌توانید مسائل ریاضی و فیزیک و مهندسی را حل کنید. هیچ انتگرالی از زیر دست شما در نمی‌رود! شما قادرید هر مسئله تئوری را، حل کنید. اما یک لحظه صبر کنید. آیا شما تابحال در دو راهی تصمیم گیری در زندگی روزمره قرار گرفته‌اید؟ آیا کنترل هیجانات عاطفی برای شما به همان اندازه مسئله حل کردن، آسان است؟ مسلما هر انسانی دچار ضعف‌هایی است. هیچ کس به صورت پک کاملی از توانایی‌های موجود در جهان هستی به دنیا نمی‌آید. هوش هیجانی یا ذکاوت عاطفی فلسفه‌ای جدا از توانایی حل مسائل تئوری دارد. حال می‌خواهیم ببینیم هوش عاطفی چیست و اصلا به چه کار می‌آید؟ دانش آموزی را در نظربگیرید که استرس شدیدی برای آزمونها دارد و این استرس آن‌چنان شدید است که او همیشه آزمون‌ها را خراب می‌کند؛ حال اگر آزمون جدیدی نیز برای وی تعریف شود، مانند قبل وی دچار استرس شدید خواهد شد. مغز او اینطور عادت کرده که هر وقت آزمونی برای آن تعریف شد، بنابر تجربیات گذشته، هورمون‌های استرس را ترشح کند و وی دچار اضطراب شود. اگر این شخص بداند چطور با عواطف و احساسات خود رفتار کند، مسلما می‌تواند بر آن‌ها کنترل داشته باشد.دانشمندان در طی تحقیقات بر روی موارد فراوان و در مقیاس بزرگ متوجه چیزی شدند که شاید برای من و شما کمی تعجب برانگیز باشد. آن‌ها دریافتند که عواطف، حدسیاتی هستند که مغز در لحظه می‌زند. عواطف ما در زمان تولد در مغز ساخته نمی‌شوند بلکه به مرور و با کسب تجربیات پیشرفت کرده و در مواقعی که آن اتفاق دوباره می‌افتد، بنا بر تجربیات گذشته از خود واکنش نشان می‌دهد. بله، مغز شما در هنگام بروز اتفاقی که شاید قبلا هم برایتان افتاده، از صافی تجربیات شما می‌گذرد. و پیش‌بینی می‌کند که این مورد شبیه کدام یک از اتفاقات گذشته بود؟!پس پیش‌بینی اساس همه تجربیات ماست. استرس امتحان شخص، حاصل تجربیات گذشته شخص است. ما می‌توانیم با عوض کردن مواد اولیه مغز و عادت زندگی و دیدگاه‌مان نسبت به مسائل، عواطف را به نفع خود تغییر دهیم. این مهارتی است که از آن با عنوان هوش عاطفی یاد می- شود. یکی از مواردی که در هوش عاطفی مورد توجه است، مثبت گرایی کاذب و انکار احساسات است.به راستی که زیبایی‌های زندگی با شکنندگی‌اش توأمان است. شما نباید شکنندگی‌های زندگیتان را انکار کنید و از پذیرش آن‌ها سر باز زنید. انکار آن-‌ها باعث ریشه دواندن این احساسات مخرب می‌شود. شما باید آن‌ها را بپذیرید و از آن‌ها فرار نکنید.کودکی را در نظر بگیرید که شب از ترس مرگ از خواب با ترس می‌پرد. پدر وی به نزد او می‌آید و می‌پرسد: چه شده دخترم؟ دختر از ترس خود برای پدر می‌گوید. پدر به جای این که احساسات وی را انکار کند، می‌گوید: آری، طبیعی است که از مرگ بترسی دخترم! ما همه، روزی خواهیم مرد! کودک با این کار پدر، با حقایق و شکنندگی‌های زندگی آرام آرام کنار می‌آید. البته ابدا منظور ما این نیست که تلقین افکار مثبت و مثبت گرایی امری بیهوده است! نه! ولی فرار از شکنندگی‌ها امری آسیب زاست. با تقویت این مهارت، هنگام رویارویی با شکنندگی‌ها و وقتی این عواطف از ما می‌پرسند: آیا برای مواجه شدن با ما آماده‌ای؟! ما قادر خواهیم بود که با صلابت اظهار آمادگی کنیم.به یاد داشته باشیم که ما مالک عواطف خود هستیم نه عواطف مالک ما! و بدانیم که احساسات، داده‌ها و اطلاعاتی از درون ما هستند، فرمان نیستند.به راستی که زحمت، بهای پذیرفته شدن در یک حیات معنادار است.آرشاک فرزانه (۹۷ عمران)مجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 12:57:13 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/از-جزیره-گرمایی-فرار-کنیم-nldoiiahlqtfمدل‌های جدید از تاثیرات پدیده‌ی جزیره گرمایی مانند آژیر خطری است، یاری دهنده به برنامه‌ریزان شهری و از همه مهم‌تر مانعی است بر مرگ هزاران فرد به دلیل پدیده‌های مرتبط با گرما.دمای بالا ، به ویژه در یک شهر، اغلب باعث ایجاد شرایطی مانند غش- های ناشی از گرما و گرما‌زدگی یا تشدید شرایط پزشکی موجود مانند بیماری‌های قلبی و عروقی می‌شود. در فاصله سال‌های 1999 تا 2010 ، حداقل 8081 نفر در ایالات متحده به دلیل بیماری‌های ناشی از گرما جان باختند. یکی از مهمترین فاکتورهای موجود در این تعداد قابل توجه، پدیده‌ی جزایر گرمایی شهری است.این امر به دلیل اختلاف دما بین شهرها و مناطق محافظت شده است که دلیل اصلی از گرمای به دام افتاده به وسیله تمرکز جمعیت و زیربناهای ساخت بشر نشات می‌گیرد .فرضا می‌دانیم دمای شهر تهران در مقایسه با روستاهای اطرافش بیشتر است؛ این همان پدیده جزایر گرمایی اطلاق می‌شود. هشتاد و یک درصد از مرگ‌های گزارش شده - درمجموع بیشتر از 6500 نفر - در مناطق شهری اتفاق افتاده است.مشاهده می‌کنیم که در طی چندین سال نسبت به شهر‌های اطراف مانند یوکوهاما گرم‌تر شده است. با حمایت مالی توسط بنیاد ملی علوم (NSF) که برای پیش‌بینی و دریافت دوره بازگشت رویداد‌های خطرناک (PREEVENTS) وجود داشت. تیمی از محققان دانشگاه Mellon Carnegieجهت مجهز کردن شهرها با ابزاری برای درک بهتر این پدیده خطرناک شروع به کار کردند.این تیم توسط پروفسورهای CEE Pozzi Matteo ،Berges Mario و همکاری تحقیقاتی آن‌ها، دانشمند تحقیقاتی، Klima Kelly، از دپارتمان مهندسی و سیاست عمومی که هم‌اکنون در RANDفعالیت دارد، هدایت می‌شد.ثمره کار آن‌ها SHADEاست که مخفف ارزیابی حرارت سطح برای محیط‌های توسعه یافته می‌باشد. در SHADE، تیمی شامل پژوهشگران فوق دکترا، Malings Carl و Elie Zeid-Bou، یک پروفسور در پرینستون و محقق میدانی و اسبق CEE ، مدل‌های فضایی- زمانی و با مقیاس کوچک از دمای شهری پیتزبورگ را توسعه داده‌اند.در حالی که محققان پرینستون بر شبیه سازی شرایط آب و هوایی و سایر عواملی که به درجه حرارت در یک مکان کمک می‌کنند متمرکز شده بودند، تیم CMU رویکرد داده محور بیشتری را در پیش گرفت. Pozziو Malings(دانش آموخته دکترای Pozzi در همان زمان) برای توسعه مدل‌های آماری به مدل بهتر، درک و پی بردن به چگونگی تغییر دما در طول زمان و فضای یک محیط شهری تلاش کردند.آن‌ها دریافتند که دمای بالا ناشی از وقایع گرما-موجی منطقه‌ای می‌تواند یک عامل دیگر را به عوامل دمایی خطرناک در محیط اضافه کند.اول، به گفته Maling، دما در مناطق شهری بالاتر است. دوم، در حین موج گرما منطقا دما بالا‌تر می‌رود. و سه، دما می‌تواند در سطح شهر بسیار متنوع باشد، زیرا ترکیبات پوششی ساختمان بسیار متفاوت بوده و این قضیه تاثیر را بسیار متغیر می‌کند.در حالی که تیم پرینستون توانایی مدل سازی این عوامل در نقاط داده شده را داشتند، بسط عملیات در کل شهر به شدت محاسباتی می‌شود، و این پروسه را برای مدل سازی و پیش- بینی دما در واحد زمان غیر عملی می‌کند.ایده‌ای که تیم SHADE در حال کار بر روی آن هستند ساخت "مدل‌های جایگزین" است که اساسا مدل‌های ساده‌تری هستند که همان نوع اطلاعات را ضبط می‌کنند اما می‌توانند خیلی سریعتر اجرا شوند تا به پیش بینی‌های زمان واقعی نزدیک شوند.با استفاده از سیستم مدل‌های جایگزین، تیم قادر به مشاهده سیر و ارتباط مضاعفی بین دمای نقاط مختلف در طول زمان است.این می‌تواند یک سیستم هشدار زودهنگام را برای جمعیت در معرض خطر بیماری‌های ناشی از گرما فراهم کند و حتی در مواردی که دمای شهر غیر قابل کنترل است آن‌را تخلیه کنند.در بلند مدت نیز، این مدل می‌تواند تصمیمات زیرساختی را به مهندسان عمران اطلاع دهد. با استفاده از اطلاعات فراهم شده توسط تکنیک های مدل سازی تیم، برنامه‌ریزان و معماران شهر می‌توانند زیرساخت- های سبز و سایر تکنیک‌های کاهش گرما را در شهرهای آینده ادغام کرده و با پدیده جزیره گرمایی شهر و منشا آن مبارزه کنند.به گفته Berges: نتیجه این کالبد، مدیران و برنامه ریزان شهری آینده را برای تصمیم گیری‌هایی مرتبط با دمای درون شهری کمک خواهد کرد و آن‌ها می‌توانند از مزایای رشد سریع جریان داده‌های حسگر‌ها که در محیط‌های شهری در دسترس است، استفاده کنند.برای Malings،یک محقق فوق دکترا در دپارتمان مهندسی مکانیک، اطلاعات حاصل از SHADE منتج به تصمیمات منطقی تر در آینده در مورد مکان قرار دادن سنسورها برای نتایج مفید خواهد شد. استنتاج‌هایی که وی امیدوار است از این سنسورهایی که محدود به پدیده ی جزیره گرمایی شهر نیست نیز، به دست آورد.به گفته Malings: شما می‌توانید کار مشابه را با آلودگی هوا نیز پیش بگیرید، اول پیش‌بینی قبلی خود را از غلظت آلودگی انجام می‌دهید و سپس اندازه گیری‌های سنسور را به روز کنید و بر اساس آن تصمیمات را بهینه کنید.با محدود‌کردن مدل‌سازی ناشی از Pittsburghو York New، این تیم قصد دارد دامنه خود را در آینده به طیف وسیعی از شهرها گسترش دهد.پس به هر حال می‌توان گرما را عاملی پیش‌بینی شونده اعلام نمود و از تاثیرات منفی آن جلوگیری کرد.گرما تنها نمونه ایست برای مدلسازی‌های بهتر در آینده ای سبز.ترجمه: امیرعباس گودرزی (۹۸ عمران)مجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 12:45:37 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/لایه-ازون-بهبود-مییابد-mr4uva2cshyqلایه ازن قطب شمال در گذشته بارها از بین رفته است. به نقل از آژانس فضایی اروپا، ESA، داده‌های جدیدبر اساس مشاهدات ماهواره "کوپرنیکوس- سنتینل 5P" نشان دهنده کاهش شدید غلظت اوزون بر فراز قطب شمال است. براساس بیانیه مطبوعاتی آژانس فضایی اروپا، این بار شرایط استثنایی آب و هوا و جو منجر به کاهش بیشتر ضخامت لایه ازن نسبت به حالت عادی شده است. در حالی که دانشمندان ESA انتظار دارند که این شرایط اواخر این ماه به پایان برسد، اما با این وجود این اتفاق درباره سلامت محیطی کره زمین نگران کننده است.سوراخ جدید لایه ازن قطب شمال بزرگتر از حد معمول است، زیرا دمای سرد غیرمنتظره هوا در استراتوسفر که به دام گرداب باد یخی یا همان گرداب قطبی افتاده، به پراکنده شدن لایه ازن در این منطقه کمک کرده است.با این وجود، براساس بیانیه ESA، این سوراخ غیرمنتظره بزرگ در لایه ازن به طور قابل توجهی کوچکتر از سوراخ شناخته شده‌تر در قطب جنوب است. اما این سوراخ می‌تواند به اندازه 25 میلیون کیلومتر مربع رشد کند - هرچند که کوچک بوده است - و اندازه سوراخ جدید قطب شمال کمتر از 1 میلیون کیلومتر مربع است. ناسا اعلام کرده طبق آخرین تحقیقات، سوراخ قطب جنوب لایه ازن در حال ترمیم است و تا سال 2060 به طور کامل بسته خواهد شد.کمتر کسی می‌داند که این عارضه زیست محیطی چگونه بر اقلیم زمین تاثیر می‌گذارد. بزرگترین تغییر به نظر می‌رسد در نوسان قطب جنوب است. این کمربند بادی در اطراف پایین نیم‌کره جنوبی می‌چرخد و در طول زمان به طور طبیعی به شمال و جنوب حرکت می‌کند. اما بررسی نشان داد که سوراخ لایه ازن که مستقیماً بالای قطب جنوب است، نوسانات را نسبت به هزار سال پیش بیشتر به سمت جابجایی نوسان قطب جنوب، مناطق آب و هوایی را به سمت جنوب جابجا کرده، الگوهای بارندگی را تغییر داده و دمای آب دریاها و جریان‌های اقیانوسی را تغییر داده است. همین موجب تغییرات آب و هوایی در سراسر نیمکره جنوبی می‌شود و تأثیر آن در استرالیا، نیوزیلند، قطب جنوب، آمریکای جنوبی، آفریقا و اقیانوس منجمد جنوبی احساس می‌شود.ازن (Ozone) یکی از آلوتروپ‌های اکسیژن با فرمول O3است که گازی با اکسیدکنندگی بسیار بالاست. ازن معمولاً ناپایدار بوده و در بسیاری از واکنش‌ها مانند کلر عمل می‌کند و با مکانیزم ترکیب شدن با پروتئین و بی‌اثر کردن آنزیم کاهنده که برای تنفس یاخته مهم است، به عنوان میکروب‌کش عمل می‌کند. خاصیت اکسیدکنندگی این گاز باعث می‌شود تا کاربردهای صنعتی زیادی داشته باشد و در غلظت‌های بالاتر از 100 جز در میلیارد اثر تخریبی شدیدی بر مخاط و اندام‌های تنفسی جانوران و بافت‌های گیاهان بگذارد. در نتیجه گاز ازن در فضای نزدیک به زمین از مهم‌ترین آلاینده‌های هوا محسوب می‌شود اما ازن موجود در لایه ازن برای جانوران و گیاهان سودمند است چرا که از ورود نور ماورا بنفش و پرتوهای پر انرژی به زمین جلوگیری می‌کند. ازن یک عنصر 3 مولکولی است، یعنی کوچک‌ترین ذره آن مولکول‌های 3 اتمی است.مجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 12:32:32 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/وقت-بخریم-سرمقاله-epiliwk353mfاوایل تعطیلی دانشگاه‌ها به دلیل شیوع ویروس کرونا بود، که هنوز امید داشتیم به‌زودی به دانشگاه برمی‌گردیم‌‌‌، آن موقع مهم نبود که بهره‌وری درس خواندن در خانه حداکثر باشد. اما الان که ظاهرا مدت‌ها درگیر کرونا خواهیم‌بود، برای من سوال شده که چطوری می‌شود این تهدید را به فرصت تبدیل کرد؟چالش اول مدیریت زمان؛ چون هم موبایل و لپ تاپ در دستمون هست و هم اکثرا به اینترنت با سرعت خوب وصل ایم، تمام پست‌ها و توییت‌ها را در کمتر از کسر ثانیه مطالعه و لایک می‌کنیم که خدایی نکرده از آپدیت بودن عقب نیافتیم. مسئله این نیست که کاملا از فضای مجازی فاصله بگیریم، فقط باید زمانی که صرف آن می‌کنیم را کنترل کنیم. خیلی وقت‌ها خودمان هم از ساعت‌هایی که گذشته و مشغول چک‌کردن اینستاگرام بودیم تعجب می کنیم. بهتره یک ساعت از روز و ترجیحا بعد از ظهر‌ها، یک بازه زمانی طبق استانداردی که پزشک‌ها گفته‌اند، حدود 1 الی 2 ساعت برای کار با موبایل در نظر بگیریم.یک تکنیک جالب هم یاد گرفتم به نام "پومودورو" که میگه در بازه های مشخص و ثابت مثلا 25 دقیقه‌ای مطالعه کنید و بین هر پومودورو 5 دقیقه نفس بگیرید و همین‌طور بین 3 یا 4 پومودورو بازه استراحت را طولانی تر، مثلا 20 دقیقه. البته این زمان‌ها قابل تغییراند. نکته مهم این است که به هیچ وجه نگذارید در میان زمان پومودورو تمرکزتان از بین برود و فقط مشغول انجام یک کار باشید.چالش دوم نگاه کردن طولانی به صفحه‌ی رایانه؛ ناچارا برای شرکت در کلاس‌های مجازی دانشگاه، باید ساعت‌ها پشت رایانه بنشینیم. برای جلوگیری از آسیب‌دیدن چشم حداکثر بعد از یک ساعت زل‌زدن به صفحه رایانه به دور دست نگاه‌کنید و بگذارید عضلات عنبیه کمی استراحت کنند. در مورد طرز قرارگیری صندلی نسبت به رایانه و حالت ستون فقرات هم دقت لازم را داشته باشید.چالش سوم کمبود ارتباط اجتماعی؛ جنس این چالش کمی با دوتای دیگر فرق می‌کند و در ابتدا به نظر نمی‌آید اهمیت زیادی داشته باشد. اما بعد از مدتی نبود همان لحظه‌هایی که با دوستان و هم‌کلاسی هایمان صرف می‌کردیم، حس می‌شود. شاید ارتباط مجازی آن کیفیت لازم را نداشته‌باشد اما هوای دوستان خود را داشته‌باشید و با آنها تماس‌بگیرید و حالشان را بپرسید.سردبیر - علی بختیاری (۹۷ عمران)مجله عمران شریفمجله عمران شریفFri, 22 May 2020 12:21:25 +0430https://virgool.ir/@sharifcivilmag/سخن-نخست-vq97fh4icygmسرمقالهطرح جلد شماره اول مجله عمرانبه نام خداوند جان و خرد - کزین برتر اندیشه برنگذرد!خدا را شاکریم که توانستیم مجله عمران شریف را حیاتی دوباره ببخشیم. امیدواریم با کمک های شما دوستانِ همراهِ مجله، در نهایت این رسانه به صدای یکی از معتبرترین دانشکده‌های مطرح کشور تبدیل شود.خوشبختانه یا شوربختانه آنقدر دانشگاه شریف غرق در فعالیت های دانشجویی با سبک و سیاق های مختلف هست که ارزش و لزوم این نوع فعالیت ها مورد غفلت قرار می گیرد.درست است که در جهان امروز هر فرد به مجرد دسترسی به اینترنت به انبوهی از اطلاعات (به اصطلاح بمباران اطلاعات) دسترسی پیدا می کند، اما برای استفاده از اطلاعات کسب شده در جهت ارتقای کیفیت زندگی خود و اطراف باید به حد قابل قبولی مسائل را با عمق بیشتری درک کرد. انگار تکنولوژی نه تنها به انسان خدمت نکرده بلکه افراد را تبدیل به دریا‌ها‌یی از دانستنی ها به عمق یک سانت کرده است. چه خوب است که اهمیت تخصص در دنیای امروز را بفهمیم و با مطالعه و تحقیق دو الی سه مهارت جانبی را در کنار درس های معمول دانشگاه فرا بگیریم به صورتی که در آن زمینه به عنوان صاحب نظر شناخته شویم. آنگاه به مانند چاهی با عمق کیلومترها می شویم. اینجاست که شما در جستجوی کار و درآمد نمی روید، بلکه به مانند کلیدی می شوی که انسان ها برای حل مسائل خود به شما روی می آورند و نیاز دارند. و هر چه کمیاب تر باشید ارزشمندتر می شوید! پس از همه فن حریف بودن بپرهیزید! (البته اطلاعات عمومی خوب است)در حقیقت "مجله عمران" و "ایستا" رسالت اصلی خود را ایجاد فرصت برای مهارت افزایی دانشجویان این دانشکده می داند. و این مهم بدون همراهی شما میسّر نخواهد بود.ارادتمند شماعلی بختیاری - سردبیرمجله عمران شریفمجله عمران شریفSun, 17 May 2020 06:48:57 +0430