https://virgool.ir/feed/@sharif_saminfa2026-11-12 00:45:23https://files.virgool.ir/upload/users/33004/avatar/siYg6L.pnghttps://virgool.ir/@sharif_saminhttps://virgool.ir/@sharif_samin/زنموفقیتاجتماع-tbvfbvsuwxad نشستن پای صحبت‌ زنان موفقی همچون دکتر نرگس فلاح که با تلاش در کنار زندگی خانوادگی ، فعالیت های اجتماعی و شغلی داشته و به خوبی از پس مدیریت عرصه های گوناگون برآمده‌اند ارزشمند است چرا که شنیدن تجربیاتشان یکی از روش های موفق طی شده در مسیر زندگی را برایمان تصویر می کند. خانم دکتر فلاح استادیار دانشگاه امیر کبیر، دارای ۱۲ اختراع ثبت شده در حوزه ی مهندسی شیمی هستند و از همان دوران کارشناسی به دنبال کسب مهارت های مورد نیاز در جامعه بودند.طی گفتگویی که با ایشان داشتیم نکات جالب توجهی مطرح شد . ویژگی کم یابی که در کلام ایشان به صورت درخشان به چشم میخورد تلاش و امید به آینده بود.استاد در دوره ی کارشناسی وارد فضای یادگیری نرم افزار ها و مهارت های مورد نیاز رشته خود شده بودند و همین امر باعث شده بود که بتوانند در دوران کارشناسی برترین پروژه را ارائه دهند و نظر استادان مطرح دانشگاه را به سمت خود جلب کنند.موفقیت در نگاه ایشان اینگونه تعریف می شد که هر کس باید مسیر موفقیتش را خودش طرح کند به این معنی که مسیر رسیدن هر شخصی به موفقیت چه خانوم باشد چه آقا منحصر به فرد است. به عنوان مثال شاید خانومی در خانه احساس خوشبختی کند دیگری در فضای جامعه، اینکه بگوییم فقط کسی که در بیرون از منزل فعالیت اجتماعی سازنده ای دارد موفق است، درست نیست.در ادامه صحبت ها متوجه شدیم که ایشان در همان دوران کارشناسی ازدواج کرده و دارای دو فرزند هستند، استاد فلاح در صحبت هایش راجع به نقش پر اهمیت مادری هم نکته هایی را اشاره کرد، ایشان گفتند "اینکه من از همان ابتدا علاقه‌مند به کار در بیرون منزل بودم هیچگاه باعث جابه جایی نقش ها در خانواده نشد و من و همسرم با همدلی میتوانستیم تقسیم کار درست را انجام دهیم."ایشان با توجه به اینکه در سمت های مختلفی مشغول به کار بودند فرموند " اگر زمانی حس کنم فعالیت های اجتماعی من وظایف من را در خانواده به عنوان همسر یا مادر تحت الشعاع قرار داده است حتما از همه ی سمت هایم استعفا میدهم."دانشجویان از استاد راجع به سختی های راه (فعالیت اجتماعی و کار در بیرون از خانه و بالاخص کارآفرینی) مخصوصا برای دختران نسبت به پسران پرسیدند ایشان با مثالی جالب پاسخ دادند:"من در گذشته وقتی تازه رانندگی میکردم دائما به اطراف توجه میکردم و رفتار ماشین های دیگر را کنترل میکردم اینکه آنها در چه موقعیتی هستند و من کجا هستم اما از یه جایی به بعد متوجه شدم که وقتی حرکت من رو به جلوست و دارم درست رانندگی میکنم اینکه انقدر زیاد به دیگران توجه کنم عامل بازدارنده است، در عرصه ی اجتماع هم همینطور است اگر ما دائم به این فکر کنیم که بقیه در حال انجام چه کاری هستند از رسیدن به موفقیت بازمی‌مانیم. من به عنوان یک خانوم نباید فکر کنم چه کمبودی نسبت به آقایون دارم، اگر اینطور فکر کنم هیچوقت موفق نمی‌شوم."وقتی از ایشان خواستیم راجع به کارشان در صنعت و دانشگاه توضیح دهند اینگونه پاسخ دادند که در دانشگاه در دوره دکتری گرایش محیط زیست را انتخاب کردند و از همان دوره دغدغه محیط زیست را در ذهن داشته اند.ایشان میگفتند اینکه" فکر کنیم محیط زیست را برای نسل آینده سالم و قابل استفاده نگه داریم بسیار مهم است". در ادامه دوره دکتری ایشان درصدد راه اندازی شرکتی در این حوزه بودند تا بتوانند ایده هایی که برای تصفیه آب های آلوده داشتند را عملیاتی کنند. اما در این مسیر بارها شکست خوردند تا اینکه الان با کمک و حمایت های همسرشان توانسته اند شرکتی در این حوزه تاسیس کنند که جمعی از دانشجویان را هم مشغول به کار کنند.در پایان از استاد خواستیم تا به عنوان نکته پایانی رمز خوشحالی و رضایت از زندگی خود را برایمان توضیح دهند، ایشان باز هم تاکید کردند که راه موفقیت خود را بشناسید مسیر را برای خوشحالی و رضایت خود تعیین کنید و بدانید که این مسیری که شما انتخاب می کنید لزوما با بقیه ی انسان های موفق یکسان نیست، وقتی مسیر درست را پیدا کردید بسیار تلاش کنید تا بتوانید به اهداف خود برسید و به جای اینکه ناهمواری های پیش رو را به عنوان مانع ببینید به سراغ حلشان بروید مطمئن باشید خداوند هم شما را یاری خواهد کرد.بسیج دانشجویی شریف/ ثمینبسیج دانشجویی شریف/ ثمینTue, 28 May 2019 19:28:44 +0430https://virgool.ir/@sharif_samin/راهحل-را-حل-کن-ug1aqv09poi0 بسمه تعالی«نگذاريم بالا رفتن سن ازدواج -كه امروز متأسفانه بالا رفته؛ بخصوص در مورد دختران- ادامه يابد»رهبر معظم انقلاب موضوع ازدواج و قانونی کردن آن در تمامی ادوار دغدغه همه دولت ها و جامعه بین الملل بوده است ، چندیست فعالان اجتماعی خصوصاً فعالان حقوق کودک و حقوق زنان در چند سال اخیر به طرح موضوع ازدواج زود هنگام و نیز بیان آسیب های نهفته در این نوع ازدواج پرداخته و این عمل را نه گونه ای از زیست سالم بلکه ظلم به افرادی میدانند که در این فرایند قرار میگیرند ، تا جایی که در برخی موارد از آن به عنوان نوعی تجاوز جنسی یاد میکنند و فرد وارد شده در این رابطه را بطور کلی منفعل و محروم از زندگی سالم توصیف میکنند.همانطور که مستحضرید، فراکسیون زنان مجلس دهم با حمایت معاونت زنان ریاست ‌جمهوری، از آذر ماه سال 95 در حال پیگیری طرحی تحت عنوان «افزایش حداقل سن ازدواج» است ، با توجه به نظرات متخصصان تصويب اين طرح بر آينده جوانان و نيز كاهش بازه و نرخ بارورى با حذف درصد زيادى از ازدواج ها و به تبع تشديد بحران جمعيت همراه خواهد شد .به علاوه، پرداختن به مسئله ازدواج کودکان در حالی صورت می‌گیرد که در کشور با مسائلی با اولویت بالاتر مواجه هستیم. طبق آمار، شمار دختران مجرد بالای30 سال تقریبا 980 هزار نفر است که این آمار بیشتر از ۳۷ هزار دختری که زیر 13 سال ازدواج می‌کنند، و با توجه به مشکلات ناشی از عدم ازدواج در سنین بالا، این مسئله نیاز به همت بیشتری برای پیگیری دارد .اگر مسئولین در جستجوی راه‌حلی برای کشور باشند، فرهنگ‌سازی ازدواج آسان، ارائه مشاوره‌ها و آموزش‌های مناسب و همین‌طور ارائه تسهیلات ازدواج برای کنترل طلاق در سنین بالاتر امری با اولویت بالا به نظر می‌رسد. از سوی دیگر کمک به بهبود ازدواج‌های زیر ۱۸ سال می‌تواند در کاهش آمار طلاق در آینده بیشتر کمک نماید .در سال‌های اخیر با توجه به تغییر نحوه زندگی کودکان همچون دسترسی آسان به فضاهای مجازی، مشاهده تصاویر و فیلم‌های نامناسب، تماشای سریال‌های با مضامین عاشقانه، تغییر نوع پوشش‌های خانگی و خیابانی و تماشای انیمیشن‌های غربی با مضامین نامناسب، با پدیده کاهش سن بلوغ جنسی مواجه هستیم. این مسئله موجب می‌شود تا نوجوانان در این سنین، به برقراری ارتباط یا دوستی با افراد غیرهمجنس علاقمند شده و در صورت امکان، نسبت به این امر اقدام نمایند. با توجه به این موضوع، در صورتی‌که نسبت به ازدواج در سنین زیر ۱۸ سال و یا حتی زیر ۱۵ سال از نظر قانونی ممانعت به عمل آید با تبعات زیر مواجه خواهیم شد :۱) با توجه به آن‌که بسیاری از خانواده‌ها به دلایل فرهنگی و عرفی به ازدواج در محدوده سنی زیر ۱۵ سال رضایت دارند، در نتیجه با تغییر سن قانونی ازدواج، در بسیاری از موارد تغییر چندانی در وقوع ازدواج ها اتفاق نخواهد افتاد. لذا در نتیجه‌ این موضوع، جامعه ما با افزایش تعداد ازدواج‌های ثبت ‌نشده و پدیده ای تحت عنوان «ازدواج های مشروع غیرقانونی» مواجه خواهد شد. به وضوح تحقق این مسئله در کشور ما دارای تبعات فراوانی از جمله تضییع حقوق زنان در دریافت یارانه یا بیمه همسر و نیز ضایع شدن حقوق در اختلافات خانوادگی از جمله دریافت نفقه، مهریه، ارث در صورت فوت همسر، تقاضای طلاق و همچنین تولد فرزندان بی‌شناسنامه خواهد بود.۲) از دیگر تبعات منع قانونی ازدواج زیر 18 سال این است که با توجه به پایین آمدن سن بلوغ، پدیده‌هایی چون رابطه‌های نامشروع و خارج از عرف و یا دوستی با نامحرم افزایش خواهد یافت؛ چرا که در صورت اعمال این قانون، بستری همچون ازدواج که به صورت پاک، شرعی و عرفی می‌تواند پاسخگوی نیازها و عواطف نوجوانان باشد، از جهت قانونی منع شده است. برقراری روابط نامشروع در سنین پایین علاوه بر وقوع حرام و گسترش مفاسد اجتماعی موجب خواهد شد که افراد در سنین بالاتر در روابط زناشویی خود با مشکل مواجه شده و با افزایش میزان طلاق و بروز روابط نامشروع خارج از چارچوب خانواده روبه‌رو شویم.همچنین در ادامه به پاسخ برخی از شبهات پیرامون این مسئله میپردازیم :۱)بالا بودن نرخ مرگ و میر در مادران جوان (!)به گفته متخصصان بارداری دختران پس از سن بلوغ بلامانع است و نیز آمار های ارائه شده غیر واقعی هستند ، بر اساس گزارش منتشر شده از سوي سازمان بهداشت جهاني WHO در مورد رابطه بين سن بارداري و خطر مرگ مادران ، يك رابطه خطي بين سن و خطر مرگ مادر وجود دارد ؛ به گونه اي كه با افزايش هر دهه از سن مادر ، احتمال مرگ دو برابر ميشود .۲) نرسيدن به بلوغ عقلي-عاطفي و ناتواني در اداره امور زندگي (!)همه ي افراد در يك سن مشخص به بلوغ فكري نميرسند و حد واضحي براي آن وجود ندارد و تعيين سن براي بلوغ فكري و عقلي افراد نوعي توهين به انسان هاست ؛ اظهار نظر در خصوص توانايي فرد، وابسته به شرايط محيطي، جسمي و فرهنگي فرد و منطقه اي اوست.در اين راستا ؛ كرمي، عضو هيئت علمي دانشگاه علامه طباطبايي، بعد از تاكيد بر ريشه ازدواج كه سائق و امر جنسي بوده، بر امر مهم بعد از آن، اراده ي فرد، تاكيد دارد كه نبايد عامليت و اراده يك دختر ١٦ ساله ناديده گرفته شود، ضمن اينكه امروزه نوجوانان آگاهي جنسي دارند.۳) آمار بالاي طلاق در ازدواج هاي زير ١٨ سال (!)عامل اصلي موفق نبودن ازدواج ها نوسانات اقتصادي است.آمار ها نشان ميدهد كه ضمن كاهش ازدواج دختران زير ٢٠ سال، آمار طلاق در كشور نيز افزايش يافته است همچنين آمار هاي رسمي نشان ميدهد ميزان طلاق در افرادي كه در سنين زير ١٨ سال ازدواج كرده اند، از هر ٤٠ ازدواج يك مورد است و در ميان افراد بالاي ١٨ سال، از هر ٥ ازدواج يك مورد است.۴) بازماندگي دختران زير ١٨ سال از تحصيل به سبب ازدواج (!)تصور اينكه با افزايش سن ازدواج امكان تحصيل برابر براي همه دختران فراهم خواهد شد درست نيست و بايد ساير مولفه هاي دخيل در اين مسئله را نيز در نظر گرفت؛ از جمله عوامل فرهنگي (مشكلات مذهبي و مشكلات قومي، ضروري ندانستن تحصيل)، خانوادگي (ازدواج، ترس از ناهنجاري هاي ناشي از ادامه تحصيل)، عوامل اقتصادي (فقر،نياز به نيروي كار دختران)، عوامل مربوط به مدرسه و عوامل مرتبط با گروه همسالان.از نظر رئيس شوراي فرهنگي زنان و خانواده نيز براي جلوگيري از ترك تحصيل دختراني كه زير ١٨ سال ازدواج ميكنند، بايد تسهيلات آموزشي مناسب فراهم شود.۵) عدم رضايت در هنگام ازدواج، بدليل نداشتن معيار صحيح از رضايتهم اكنون نيز مطابق قوانين مصوب موجود چنانچه امر ازدواج از روي اجبار باشد بطور كلي باطل است . لذا بهتر است تمهيداتي در خصوص جلوگيري از ازدواج هايي كه رضايت طرفين در آن ها لحاظ نشده است در تمامي سنين اتخاذ شود و نميتوان لغو ازدواج افراد زير ١٨ سال را به عنوان راهكاري براي جلوگيري از بروز اين خلاف در نظر گرفت.به علاوه درصد بالاي طلاق در سنين بالا و توسط افراد تحصيل كرده نشان ميدهد ازدواج در سنين بالا نمايش دهنده افزايش ميزان رضايت از ادواج و تشخيص صحيح افراد نسبت به معيار هاي ازدواج نيست و چه بسا در اين سنين، با توجه به شكل يافته بودن شخصيت افراد، ميزان سازگاري آن ها با يكديگر كمتر باشد.بسیج دانشجویی شریف/ ثمینبسیج دانشجویی شریف/ ثمینTue, 28 May 2019 19:25:26 +0430https://virgool.ir/@sharif_samin/واحد-درسی-بهنام-سوئد-p93pg8j1lsyj می‌خواهم خانواده را دیگر ابزاری برای سرزندگی ندانم. اجازه دهیم انسان‌های بزرگسال، ازنظرِ اقتصادی به هم وابسته نباشند و در جامعه مسؤولیت بیشتری در قبال فرزندشان بپذیرند. در چنین جامعه‌ای خیلی خوب می‌توانیم بدون ازدواج به‌عنوان یک امر حقوقی به‌سر‌ببریم. ]1[ویلیام گاردنر در کتاب «جنگ علیه خانواده»، سوئد را درسی برای تمام جهان می‌داند. اما نه در زمینۀ برابری جنسیتی؛ بلکه برای تلاش تمام و کمال و موفق حاکمیت برای ازبین‌بردن خانواده.سوئد دارای ملحدترین حاکمیت در جهان است. قدرت در این کشور پس از جنگ جهانی دوم دست حزب سوسیال دموکرات افتاد. دیوید پاپنو در توصیف می‌گوید: «عواطف اخلاقی سنتی جای خود را به نسبیت‌گراییِ تام داد.» در تعبیری دیگر، دولت‌هایی که بر اساس عقل و مادی‌گرایی عمل می‌کنند، به‌طور فعال، جلوی گسترش هرگونه ارزش متعالی را می‌گیرند.در سال 1980، 63 درصد از ساکنان استکهلم تنها زندگی می‌کردند. در سال 1981، گزارش بدرفتاری با 22000 کودک ارائه شد که این عمل با انتقاد بین‌المللی روبه‌رو شد. چرا که در واقع یک نوع اعمال کنترل دولتی روی خانواده‌ها و نوعی دیگر از بدرفتاری با کودکان است.سوئد فرایند رده‌بندی سنی غیرعادی‌ای را آزموده است؛ بدین معنا که پیران در خانۀ سالمندان و کودکان در مهدکودک‌های دولتی و دانش‌آموزان در مدارس دولتی و زوج‌ها، در خانه‌های یارانه‌ای دولت زندگی می‌کنند. هر گروه توسط دولت مهربان جدا نگه‌داشته‌می‌شود تا از انتقال سنت‌ها و ارزش‌ها و مراقبت‌هایی که در حالت عادی اتفاق‌می‌افتد جلوگیری شود. همچنین سوئد نخستین جامعه‌ای است که کوشیده نقش اجتماعی و خانوادگی زن و مرد را تغییر دهد.سوئد دارای کمترین نرخ ازدواج و بالاترین نرخ جدا شدن زوج‌ها از یکدیگر میان کشورهای جهان غرب است و 50 درصد از متولدان آن نامشروع هستند. هم‌چنین اکنون هم‌زیستیِ بدون ازدواج به جایگزینی برای ازدواج در سوئد بدل شده است. اما آمارها نشان می‌دهد که نرخ فروپاشی زندگی مشترک این افراد (با داشتن فرزند) به‌طور متوسط سه برابر نرخ طلاق میان افراد مشابهی است که ازدواج کرده‌اند. به‌عبارت‌دیگر، ازدواج قانونی عامل ارتباطی قوی‌ای است که از فرزندان حمایت می‌کند. قربانیان فروپاشی خانواده کودکان هستند که ظاهراً کمتر از آنان دفاع می‌شود. 70 درصد از درخواست‌های طلاق در سوئد از سوی زنان است. در کانادا و انگلستان نیز همین‌طور است.یکی از علائم فروپاشی جامعه در نتیجۀ این سیاست‌ها، افزایش شدید بزهکاری جوانان بود. بر اساس پژوهش متروپولتین، میان 7000 پسر جوانِ متولد 1953، بیش از 30 درصد از آن‌ها تا 26 سالگی به علت قانون‌شکنی با پلیس سروکار یافته بودند. تا سال 1987، افراد متقلب در ردۀ کارمندان اداری، 20 درصد تولید ناخالص ملی را در تجارت زیرزمینی و بدون پرداخت مالیات به‌کارگرفته‌اند.دیوید پاپنو، چهار ایدئولوژی را در فروپاشی خانواده مقصر می‌داند: سکولاریسم، فمینیسم، درمانگری و سوسیالیسم افراطی. اما تقریبا همۀ این چهار مورد، می‌توانند تحت یک عنوانِ واحد به نام «بشردوستیِ مبتنی‌بر زور» انجام گیرد؛ زیرا هر یک از این ایدئولوژی‌ها بر پندارها و تصورات نادرستی مبتنی است و هر کدام مکمل دیگری است.برگرفته از کتاب جنگ علیه خانواده، نوشتۀ ویلیام گاردنر.1- قسمتی از بیانیۀ انستیتوی سوئد در 1968بسیج دانشجویی شریف/ ثمینبسیج دانشجویی شریف/ ثمینTue, 28 May 2019 19:17:50 +0430https://virgool.ir/@sharif_samin/زود-برگرد-qgm9wmg3pjtpمسئله ای به نام ساعت ورود به خوابگاه یکی از مسائلی که مدتیست اعتراض دانشجویان دختر خوابگاهی را برانگیخته، مساله ساعت ورود به خوابگاه و نظارت ناظمه‌های خوابگاه بر روی آن است. شاید بهتر باشد در اول بحث توضیحی در مورد قوانین خوابگاه در زمینه ورود و خروج دانشجویان داده شود:در شش ماه اول سال ساعت ورود به خوابگاه 21 و در شش ماه دوم ساعت20:30 است. در صورتی که قبل ازین ساعت مشخص شده، به صورت تلفنی و یا حضوری به خوابگاه اطلاع داده شود امکان تاخیر تا ساعت 22 وجود دارد. برای برگشت به خوابگاه بعد از ساعت 22 اطلاع خانواده لازم است. یعنی لازم است که پدر یا مادر دانشجو با خوابگاه تماس گرفته و اعلام کنند که از تاخیر فرزندشان آگاهی دارند.اما این قانون چقدر لازم است؟ آیا این یک قانون سخت‌گیرانه برای «زندانی کردن» دختران است؟ یا تنها از بروز مشکلات و مسائل جدی اخلاقی و انضباطی پیشگیری می‌کند؟ آیا این قانون محدودیت‌زاست؟ آیا شرایط ورود و خروج دختران ساکن خوابگاه محدودتر از دخترانی است که در کنار خانوادشان زندگی می‌کنند؟در این یادداشت به طرح و بررسی بعضی از اعتراضات دانشجویان دختر خوابگاهی نسبت به این قانون می‌پردازیم. نویسنده که خود موافق وجود چنین قوانینی است و وجود آن را در راستای پیشیگیری از بروز برخی آسیب‎‌های اجتماعی در میان دختران موثر می‌داند، سعی کرده تا تمامی مشکلاتی را که در این مدت و در بحث‌های بین دانشجویان شنیده مطرح کند. سپس با توجه به حدود سه سال و نیم تجربه زندگی در خوابگاه و مصاحبه با تعدادی از مسئولین خوابگاه، از دید خود به این سوالات پاسخ دهد.اولین ایرادی که به این قانون وارد می‌شود مربوط به فلسفه وجودی این قانون است. یعنی سوال اینجاست که چرا خوابگاه به جای تذکر به دانشجویان سعی نمی‌کند تا امنیت اطراف خوابگاه را تامین کند؟شاید بتوان پاسخ این سوال را نه در حذف این قانون، که در پیگیری موضوع از مراجع ذیربط آن جستجو کرد. از دیدگاه نویسنده، وجود این قانون در کنار تامین امنیت محیط اطراف خوابگاه، هر دو اهرم‌های کمکی و مکمل یکدیگر برای پیشگیری از بروز برخی آسیب‌ها و ناهنجاری‌ها در بین دانشجویان خوابگاهی هستند.به علاوه اساسا به نظر نمی رسد که تامین امنیت فضای اطراف خوابگاه جزو وظایف مدیر خوابگاه باشد. با این وجود در این سال‌ها دیده شده که جلسات زیادی از طرف مدیران خوابگاه دختران و پسران با مسئولین نیروی انتظامی و حراست دانشگاه در راستای افزایش امنیت این محیط برگزار شده و وضعیت امنیت آن به نسبت قبل پیشرفت‌هایی داشته است؛ هر چند همچنان مطلوب به نظر نمی‌رسد. به طور مثال ساکنان قدیمی خوابگاه می‌گویند که کیوسک کنونی نزدیک خوابگاه طرشت 2 حاصل همین تلاش‌هاست. ایراد بعدی این است که اساسا وجود این قانون و لزوم اطلاع خانواده‌ها بی‌معناست.باید توجه داشت که گذشته از اینکه لزوم اطلاع به خانواده‌ها تنها مربوط به بعد از ساعت 22 است، واضح است که حتی اگر دانشجو با خانواده خود زندگی کند هم اکثر خانواده‌ها همواره از فرزند خود انتظار دارند که وقتی تا دیرهنگام قصد ماندن در بیرون خانه را دارد حداقل در مورد اینکه کجا می‌رود اطلاع پیدا کنند. به علاوه متاسفانه در برخی موارد، اعلام رضایت مبنی بر ورود دیرهنگام فرزندشان به خوابگاه از جهت جلوگیری از ایجاد اختلاف و کدورت بین اعضای خانواده است. پای صحبت‌های مدیر خوابگاه طرشت 2 که می‌نشینیم، به نکته جالبی اشاره می‌کنند: «بعضی از خانواده‌ها پشت تلفن می‌گویند که مشکلی ندارند دخترشان دیر بیاید، ولی قبل یا بعد از آن به ما می‌گویند که شما خودتان اجازه ندهید! چون ما نمی‌خواهیم در مقابل فرزندانمان قرار بگیریم و آن ها از ما ناراحت بشوند. ولی از طرفی هم نگرانیم و دوست نداریم فرزندمان تا دیروقت بیرون باشد.» ایشان می‌گویند: «گاهی هم اجازه والدین به دانشجویان به خاطر بی‌اطلاعی از ناامنی محدوده خوابگاه و منطقه طرشت است.» ایشان اضافه می‌کنند: «خیلی وقت ها که ما به بچه‌ها چیزی می‌گوییم از روی نگرانی برای آن‌هاست. چون ما می‌دانیم این محله چقدر خطرناک است. ولی بچه ها مخصوصا در ترم‌های ابتدایی نمی‌دانند و از تذکرات ما ناراحت می‌شوند و مقابل ما جبهه می‌گیرند.»از طرف دیگر کافی است با تعدادی از دوستان خود که با خانوادشان در تهران زندگی می‌کنند سوال کنید تا متوجه شوید که درصد بسیار کمی از این افراد امکان بیرون ماندن از خانه را تا بعد از ساعت 10 شب یا حتی زودتر دارند! در واقع این قوانین به ظاهر سختگیرانه، از قوانین زندگی خانوادگی اکثر دانشجویان سختگیرانه‌تر نیستند. ایراد دیگری که به این قانون مطرح می‌شود این است که اگر فردی بخواهد به‌خاطر شرکت در یک برنامه -فارغ از موضوع آن؛ مثلا رفتن به سینما، تئاتر یا تفریح و یا همکاری با یک گروه دانشجویی- دیرتر به خوابگاه مراجعه کند، مورد مواخذه قرار می‌گیرد.در پاسخ به این موضوع باید گفت که اکثر برنامه‌هایی که در دانشگاه وجود دارد، حتی اگر همکاری با یک گروه خاص یا رفتن به تفریح و سینما باشد، معمولا تا ساعت 20-21 تمام می‌شوند. به علاوه طی یک سال تحصیلی تعداد این‌گونه برنامه‌های دانشگاهی معدود است و به طور مثال برای رفتن به سینما یا تئاتر سانس‌های مختلفی وجود دارد و به ندرت پیش می‌آید که حضور در یک برنامه تفریحی منوط به حضور بیرون از خوابگاه تا بعد از ساعت 22 شب باشد. و حتی اگر چنین موردی وجود داشته باشد احتمالا فقط چندبار معدود در طول ترم خواهد بود، نه هرشب! که در آن موارد هم در صورت اطلاع قبلی به خوابگاه مشکلی وجود ندارد. در مواردی مثل شرکت در یک کلاس خاص (مثلا کلاس زبان) نیز در صورتی که برای خوابگاه نامه آورده شود، در مورد ورود ایشان حتی بعد از ساعت 22 مشکلی وجود ندارد. البته موارد معدودی بوده که با وجود آوردن نامه کتبی، خوابگاه همچنان به دانشجو تذکر داده، اما این موارد عمومیت ندارند و در واقع مشکل از نحوه‌ی اجرای قانون بوده، نه خود قانون.یکی از پیشنهاداتی که مطرح می‌شود این است که این قانون فقط در مورد افرادی اعمال شود که خانواده‌ی آن ها با حضور دیرهنگام آن‌ها مشکل دارند و در مورد بقیه افراد اعمال نشود.در مورد این موضوع هم باید قبول کرد در خوابگاهی که 300-400 نفر دانشجو زندگی می‌کنند و در جریان جزئیات شرایط زندگی یکدیگر قرار می‌گیرند، اعمال چنین قانونی به صورت انتخابی واقعا دشوار و حتی غیرممکن است. و از طرفی این اعمال تبعیض بین دانشجویانی که خانواده آنها رضایت دارند و ندارند، قطعا به احترام و عزت نفس بسیاری از آن‌ها صدمه وارد می‌کند. در حالی که تماس با خوابگاه برای خانواده‌ها تنها یک یا دو دقیقه در هر شب به طول می‌انجامد.مورد دیگر شیوه ی رفتار ناظمه های خوابگاه است که بعضا رفتارهایی توام با عصبانیت یا توهین دارند.در مورد این موضوع نویسنده اصلا قصد توجیه این‌گونه رفتارها را ندارد و اتفاقا اعتقاد دارد که رفتاری که با دانشجویان چه در خوابگاه و چه در سایر مکان های مرتبط با دانشگاه می‌شود باید همراه با این باور باشد هر کدام از این دانشجویان در آینده یکی از افراد تاثیرگذار در کشور خواهند شد؛ باوری که دور از حقیقت نیست. البته اگر از زاویه دید ناظمه‌ها به این موضوع بنگریم، شرایط سخت ایشان هم قابل درک است. برای ناظمه خوابگاه وظایفی تعریف شده که یکی از آن‌ها، بررسی حضور حدود 300-400 نفر دانشجو قبل از ساعت 22 در خوابگاه است. حال اگر در یکی از این شب‌ها تعداد افرادی که وضعیت حضور آن‌ها مشخص نیست زیاد باشد، استرس و نگرانی ایشان نیز بیشتر خواهد بود. این‌بار و وقتی پای درد دل ناظمه‌ها می‌نشینیم، می‌گویند: «ما هم آرزو داریم که مجبور نباشیم ساعت ورود و خروج بچه ها را چک کنیم و اینقدر از بچه‌ها حرفهای درشت بشنویم! ولی مجبوریم چون جزو وظایف ماست. این موضوع وقتی شدت پیدا می کند که به ماه رمضان می رسیم! از طرفی هر شب تعدادی از بچه ها قصد شرکت در برنامه‌های افطاری را دارند که به دلیل دیر بودن اذان معمولا به ساعت های بعد از 22 می‌رسد و هر فرد هم چندین بار در ماه رمضان در افطاری شرکت می‌کند و خیلی موقع‌ها بچه‌ها فراموش می‌کنند به دفتر خبر دهند. نتیجه آن می‌شود که هر شب ناظمه های خوابگاه افطار خورده و نخورده با یک لیوان چای در دست مجبورند تا راس ساعت 21 به تعداد زیادی از بچه‌ها زنگ بزنند و باز هم حرف درشت بشنوند!»البته به وضوح هیچ یک از این موارد رفتار همراه با عصبانیت ناظمه‌های خوابگاه را توجیه نمی‌کند و صرفا برای درک بهتر شرایط ایشان بیان شده است.آخرین موردی نیز که بین انتقادات دانشجویان شنیده می شود این است که چرا این قانون در مورد دانشجویان پسر اعمال نمی‌شود؟به حق می‌توان گفت که بسیاری از مسائلی که در مورد امنیت اطراف خوابگاه و اطلاع خانواده‌ها مطرح هست، قطعا بین دختر و پسران مشترک است و نباید از این بابت تفاوت چندانی وجود داشته باشد. البته از این بابت که خطرات موجود در جامعه برای دختران بیشتر است، شاید حساسیت بیشتری در مورد امنیت آن‌ها وجود داشته باشد. هرچند این پاسخ در اکثر موارد برای دانشجویان قانع کننده نیست و نویسنده در مورد این نقد اخیر، خود نیز دارای سوال حل نشده است!جمع بندی بحث آن است که در مورد قانون ورود به خوابگاه ها هم حق با دانشجویان دختریست که به عنوان افرادی بالغ، مایل نیستند کسی روی رفت و آمد آن‌ها نظارت داشته باشد و این نظارت را مخل استقلال خود می‌دانند. و هم حق با ناظمه‌ها و مدیر خوابگاه است که در جهت تامین امنیت دانشجویان، خود را موظف به اجرای این قانون هستند.اما چه می توان کرد؟رفتار منعطف‌تر و محترمانه‌تر ناظمه‌های خوابگاه با دانشجویان، توضیح دادن مسئولین خوابگاه در مورد علت وجود این قانون، همکاری خانواده ها در اجرای این قانون، افزایش امنیت در اطراف محیط خوابگاه و اختصاص دائمی سرویس برگشت به خوابگاه همه و همه از مواردیست که می‌تواند اندکی از اعتراض دانشجویان به این قانون بکاهد. بسیج دانشجویی شریف/ ثمینبسیج دانشجویی شریف/ ثمینFri, 22 Feb 2019 17:54:58 +0330https://virgool.ir/@sharif_samin/می-خواهم-کار-کنم-ucpyhidp46ekبعد از فارغ التحصیلی، نوبت کار بود. می‌گویم کار، نخوانید شغل! ویکی پدیا می‌گوید شُغل یا پیشه فعالیتی منظم است که در ازای دریافت پول انجام می‌شود. من به دنبال پول بودم؟ نه. به دنبال کار بودم. این بار «من» ـ و نه ویکی پدیا ـ می‌گویم کار همان چیزی است که هر انسانی باید انجام بدهد، فارغ از اینکه دنبال پول باشد یا نباشد، آن کار برایش پول داشته باشد یا نداشته باشد و دیگران آن را کار بدانند یا ندانند.نوبت کار بود. حالا باید دنبال تخصصم می‌رفتم یا علایق بایگانی شده‌ی قدیمی؟ تخصصم را انتخاب کردم. می‌توانستم در یک شرکت بزرگ فناوری یک کارمند کوچک بشوم. می‌توانستم در یک شرکت کوچک دانش‌بنیان عضوی تاثیرگذار بشوم. می‌توانستم عمرم را وقف یک استارت‌آپ بکنم. انتخاب‌ها زیاد بود. به جاهای مختلفی سرک کشیدم. هربار تا مرز شروع پیش رفتم. اما هربار آخرین لحظه، زدم زیر میز بازی و فرار کردم به منطقه امن خودم. چرا؟ چون از یک مهندس تمام وقت شدن می‌ترسیدم!من آنقدری تجربه کار تخصصی نداشتم. کارآموزی و پروژه کارشناسی تنها تجربیات من بودند. شرکتی که در آن کارآموز بودم را بی‌نهایت دوست داشتم. کاری که مشغولش بودم جذاب بود. همکارهایم دوستان خوبی بودند. رفت و آمدش راحت بود. موضوع پروژه کارشناسی‌ام دغدغه شخصی‌ام بود. استادم باسواد بود. کسی بالای سرم نبود و خودم مدیر خودم بودم. کارم استرسی نداشت. اما ۳ ماه کارآموزی و ۳ ماه پروژه کارشناسی، کاری کرده بود که هرگز نخواهم یک مهندس تمام وقت بشوم. همان طور که اگر مردی وارد یک جمع زنانه بشود، بعد از مدتی خسته می‌شود و جمع را ترک می‌کند، زنی بودم که محیط مردانه کار خسته‌ام کرده بود و می‌خواستم آن را ترک کنم. طی سال‌ها، هرگز ندیده‌ام مردهای پرکار اطرافم، حتی در شلوغ‌ترین و فشرده‌ترین و سخت‌ترین روزهای کاریشان احساس خستگی بکنند. اما من بعد از تنها ۶ ماه کار، خسته بودم. می‌گویم خستگی، بخوانید خستگی روحی، کلافگی، بی‌حوصلگی.می‌توانستم در یک شرکت بزرگ فناوری کارمند کوچکی بشوم. هر روز کارت بزنم و به همکارهای متعددم سلام کنم و خوشحال باشم که قطعه‌ای از یک پازل بزرگم. می‌توانستم در یک شرکت کوچک دانش‌بنیان مرزهای فناوری را جا به‌ جا کنم و از خدمتی که به بشریت می‌کنم لذت ببرم. می‌توانستم عمرم را وقف یک استارت‌آپ کنم و هر روز هیجان پیشرفت بیش‌تر و موفقیت‌های خیره‌کننده داشته باشم. می‌توانستم همه‌ی این چیزهای خوب را داشته باشم اما می‌دانستم وقتی برگردم خانه، جسمم خسته است و روحم خسته‌تر. حوصله‌ای برای هیچ کار دیگری ندارم. اگر بچه‌دار می‌شدم چه؟ حتی اگر آن روزها هیچ علاقه‌ای به مادر شدن نداشتم، حتی اگر فقط یک مهندس تمام وقت بودم، بالاخره مادری حق و نیاز من بود. دلم می‌خواست روزهایی بیایند که بدون استرس و نگرانی، از وقت گذراندن با موجود ظریف و کوچکی که تماما وابسته به من بود لذت ببرم. اما در شلوغ‌ترین روزها، در اوج پیشرفت‌های شغلی و موفقیت‌ها، مادر شدن را باید چه طور مدیریت می‌کردم؟محیط کار را مردها طراحی کرده بودند و مردانه بود. و من همان طوری که هیچ وقت از مردی توقع ندارم از بودن در یک سیستم زنانه لذت ببرد، از خودم و هیچ زنی توقع ندارم این گونه کار کردن را با تمام مختصاتش بپذیرد و دوست داشته باشد.چاره چه بود؟ تسلیم شدن و پذیرفتن؟ بی‌خیال کار شدن؟ تغییر رشته و رفتن به سراغ علایق بایگانی شده؟باید اعتراف کنم موتور محرک من برای برگشتن به سمت علایق بایگانی شده، همین بود. شاید اگر در روزهای جستجو و سردرگمی، شرکتی با محیطی زنانه و ایده‌آل پیدا می‌کردم، هرگز روزی به فکر دنبال کردن علایقم نمی‌افتادم. من دخترانی را که بعد از سال‌ها تحصیل مهندسی ناگهان به سمت کار دیگری می‌روند سرزنش نمی‌کنم. من کلا آدم‌هایی که این جرئت را دارند که بی‌خیال تحصیلات خوبشان بشوند و آن کاری را که «واقعا» دوست دارند بکنند تحسین می‌کنم. شاید هم یک سال بعد دوباره برگردم دنبال کارهای مهندسی. در آن صورت تکلیف چیست؟ دلم می‌خواهد هم بتوانم مهندس باشم، آن کاری که استعدادش را دارم و برایش سال‌ها زحمت کشیده‌ام را دنبال کنم، و هم مرد نشوم! دلم می‌خواهد بتوانم در اوج زنانگی‌ام یک مهندس خوب باشم. ساعت کاری سنگین و بدون انعطاف، سیستم اداری مرسوم، ددلاین‌های سخت و فشرده، استرس شدید، الزام برای حضور در محیط شرکت و عدم انعطاف در برابر موقعیت‌های مختلف زندگی از جمله مادری مشکلاتی هست که دوستانم روزانه با‌ آن‌ها سر و کله می‌زنند.پس عاقبت چه کسی قرار است آن محیط ایده‌آل کاری را برای ما زن‌ها طراحی و اجرا کند؟ پاسخ روشن است! خود ما زن‌های مهندس که بهتر از هر کسی می‌فهمیم نیاز و خواستمان چیست. خود ما زن‌ها هستیم که می‌فهمیم ۹ ساعت کار کردن در یک روز برای یک زن فرسوده‌کننده است. می‌فهمیم شاید روزهایی باشد که آن زن توان جسمی حضور در محیط فیزیکی شرکت را نداشته باشد و بخواهد در خانه کارهایش را انجام بدهد. می‌فهمیم برای یک زن تحمل استرس شدید ددلاین‌های فشرده و اضافه‌کاری‌های اجباری روزهای تحویل و ارائه، سخت و آسیب‌زننده است. می‌فهمیم یک زن اگر خواست مادر خوبی باشد، نباید مجبور شود تمام تخصص و توانایی‌هایش را کنار بگذارد. ما زن‌ها هستیم که خودمان را خوب می‌فهمیم!آیا آن محیط ایده‌آل، محیطی ۱۰۰ درصد زنانه و بدون مرد است؟ فکر نمی‌کنم. هر کاری برای انجام شدن به ترکیبی از فکر و کار زنانه و مردانه احتیاج دارد. باید بتوانیم در کنار هم و با همکاری هم کار کنیم، اما مردها مردانه و زن‌ها زنانه!دیگر زمان نقد کردن و مطالبه کردن گذشته. باید دستمان را به زانو بگیریم، شروع کنیم، سخت زحمت بکشیم و فکر کنیم و طراحی کنیم و اجرا کنیم و شکست بخوریم و دوباره تلاش کنیم تا بتوانیم آن محیط کاری ایده‌آل زنانه را برای خودمان بسازیم. و آن موقع می‌توانیم «زن» های مهندسی داشته باشیم که بیشتر از همه‌ی زمان‌های قبل مهندس‌های خوبی شده‌اند، و البته حالشان هم واقعا خوب است! زن‌هایی که خودشان بودند و مرد نشده‌اند.بسیج دانشجویی شریف/ ثمینبسیج دانشجویی شریف/ ثمینFri, 22 Feb 2019 17:50:20 +0330