https://virgool.ir/feed/@shamekhi.vahidfa2026-11-11 22:56:20https://files.virgool.ir/upload/users/47009/avatar/K6rFBN.pnghttps://virgool.ir/@shamekhi.vahidhttps://virgool.ir/@shamekhi.vahid/چرا-باید-به-جیتکس-2020-رفت-l8jhv2i0beqxاواسط مهر 98 جیتکس 2019 برگزار شد. چند سالی است که در کنار جیتکس رویداد موازی به نام GITEX Future Stars برگزار می شود که هر سال با رشد قابل توجهی بزرگتر از سال قبل شده است. حضور در این رویداد به عنوان سرمایه گذار و آنچه در آن چند روز مشاهده کردم، تجربه کردم و آموختم، بهانه ای است برای نوشتن هفت نکته!1. تجربه یک فضای کاملا بین المللی!جیتکس 2019 رویدادی بود که بیش از 100 هزار نفر از 140 کشور دنیا شرکت کردند. بخش استارتاپی نیز فضایی بود که بیش از 750 استارتاپ از 75 کشور دنیا در 19 بخش مختلف شرکت کردند. همینطور 400 سرمایه گذار و شتابدهنده حضور داشتند. همه این اعداد موید آن است که تنها قدم زدن و مشاهده چنین فضایی آموزنده است. افکار، ایده ها، نحوه تعاملات، نحوه چیدمان غرفه ها و جلسات، نحوه ارائه محصولات و خدمات و … و براساس ادعای برگزارکنندگان، سال های بعد این رویداد پرشورتر و پرتعدادتر از گذشته نیز خواهد بود.2. زبان نباید مانع تعاملاتمان باشد!یکی از تیم‌هایی که در آنجا به دنبال جذب سرمایه بود، یک تیم روسی بود که در لندن مستقر بودند و در هنگ کنگ نیز فعالیت داشتند. نکته جالب این بود که پسری که به عنوان هم بنیان گذار ارائه می‌کرد زبان انگلیسی‌اش خیلی خوب نبود و از یک جای صحبت که احساس کرد سختش است رو به همراهش کرد و به روسی به او توضیح می‌داد و همراهش همزمان به انگلیسی برای ما ترجمه می‌کرد! آنچه که برایش مهم بود رساندن پیامش بود و زبان را مانعی برای آن نمی‌دانست.3. رویکرد چند کشوری و چارچوب ذهنی بزرگ!اغلب تیم‌هایی که در آن چند روز خود را معرفی می‌کردند، یا در حال حاضر در بیش از یک کشور مشغول به فعالیت بودند یا می‌خواستند بزودی فعالیت خود را در کشورهای دیگر نیز توسعه دهند. احساس می‌کردم ذهنیت جاری و غالب آن است که نباید مرزی برای فعالیت‌های خود قائل باشیم. برای مثال یک تیم آفریقایی بود که مطالعات اولیه کار خود را در آمریکا شروع کرده بود اما پیاده سازی را از یکی از شهرهای نیجریه آغاز کرده بود و می‌خواست بزودی به کشورهای دیگر نیز ورود کند. آنچه مشاهده کردم، بین المللی کار کردن روندی عادی و معمول بود.4. سرمایه گذار به دنبال کسب و کار خوب است!اینکه فکر کنیم چون از کشور خاصی رفته ایم و یا الان در شرایط تحریم قرار داریم و یا مواردی از این دست موجب می‌شود کسی با ما صحبت نکند، اینطور نیست. چنین مواردی در اشتیاق سرمایه گذاران برای آشنایی و بحث و گفتگو تاثیر چندانی ندارد. صحبت با سرمایه گذاران دیگر و یا تجربه چند تیم ایرانی که به دنبال جذب سرمایه بودند، موید آن است که چنین مواردی مانعی برای تعاملاتمان نیست. اینکه در نهایت منجر به سرمایه گذاری بشود یا خیر، ممکن در حال حاضر احتمال زیادی نداشته باشد اما فرصت تجربه مذاکره سرمایه گذاری در سطح جهانی، فرصتی است آموزنده و ارزشمند. سرمایه گذاران در وهله اول به دنبال آشنایی و دیدن کسب و کارهای خوب هستند فارغ از موانعی که ممکن است در ادامه تعامل باشد.5. ارزیابی تجربیات و آموخته‌های بومی خودمان!فضای جیتکس فیوچر استارز اینگونه است که می توان براحتی با افراد مختلف از حوزه های مختلف و تجربیات مختلف گفتگو کرد. می توان نظر افراد را در مورد فعالیت ها یا حوزه های مختلف پرسید. می توان به زبان ساده مشاوره رایگان گرفت و آنچه مشاهده کردم این بود که افراد زیادی تمایل به اشتراک گذاشتن تجربیات و آموخته هایشان دارند. فضایی که می‌توانیم خیلی از آموخته هایمان را با نگاه‌های دیگر مقایسه و تحلیل کنیم.6. بهینه سازی منابع یادگیری!فضای کشور ما به گونه ای بوده است که بواسطه تعاملات نسبتا محدود بین المللی اگر فردی از خارج از کشور بیاید و صحبت کند، بسیار بسیار بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرد. اینکه حرف‌هایش معتبر است یا خیر یا آموخته‌هایش را از چه منبعی بدست آورده است می‌تواند محل بحث باشد. اما این رویداد چند روزه به شما این امکان را می‌دهد تا خودتان افراد متخصص از شرکت‌های معتبر دنیا را که در همین حوزه‌های استارتاپی فعالیت دارند ببینید و گپ و گفت داشته باشید.7. نزدیکی جغرافیایی!جیتکس و بخش استارتاپی آن بزرگترین و نزدیک‌ترین رویداد از این جنس به کشور ما است. جیتکس در دبی برگزار می‌شود و طبیعتا همین موضوع امکان حضور ایرانیان را تسهیل می‌نماید. شرکت در رویدادهای مشابه و در این سطح از مشارکت بین المللی، هزینه ای بسیار بسیار بیشتر دارد.قطعا جیتکس فیوچر استارز بهترین رویداد حوزه استارتاپی دنیا نیست اما یکی از جدی ترین رویدادهای منطقه خاورمیانه است و شرکت و یا مشارکت در چنین رویدادهایی دستاوردهای بزرگی برای رشد اکوسیستم استارتاپی و یا کارآفرینی کشورمان دارد.https://ecomotive.ir/1398/08/01/gitex-2020/وحید شامخیوحید شامخیMon, 28 Oct 2019 17:59:01 +0330https://virgool.ir/@shamekhi.vahid/سندروم-استارتاپ-پیر-ndddxqvug0zoنقل می شود که در سال 1998 زوجی بودند که فرزندی به نام سام داشتند و هیچ پزشکی در آن زمان بیماری فرزند آن ها را تشخیص نمی داد. سام لاغر و نحیف مانده بود و به وزن ایده‌آل سنش نمی رسید، هیچ دندانی در نمی آورد و موهایش شروع به ریختن کرده بود! در نهایت کشف شد که کودک به بیماری نادری به نام پروگریا (پیرکودکی) دچار است؛ یک بیماری نادر ژنتیکی که روند کهن‌سالی را تسریع می نماید و در نهایت موجب می شود که کودک بر اثر سکته قلبی یا مغزی جان دهد. بچه‌های مبتلا به پروگریا معمولا یک سال اول زندگی خود را به صورت طبیعی پشت سر می‌گذارند اما بعد از آن روند رشدشان کند می‌شود و سپس دچار شرایط سختی می‌شوند که مخصوص بزرگسالان و افراد مسن است. براساس مطالعات انجام شده، احتمال وقوع این بیماری یک در 20 میلیون تولد است و البته آنچه در حال حاضر شناسایی شده است و تخمین زده می شود، حدود 400 مورد در کل دنیا است.اما به نظر می‌رسد چنین پدیده ای در میان استارتاپ ها یا کسب و کارهای نوپا بسیار بسیار فراگیرتر از تعداد آن‌ها در میان انسان‌ها است! استارتاپ های زیادی وجود دارند که خیلی زودتر از سن شان دچار کرختی، خستگی، بی انگیزگی، کندی در حرکت و رشد و … شده اند. دقیقا شبیه همان اتفاقی که برای کودکان مبتلا به پروگریا می‌افتد. و این پدیده ای است که می‌توانیم آن را سندروم استارتاپ پیر بنامیم. استارتاپ های مبتلا به سندروم استارتاپ پیر چند ماه اول زندگی یا حتی یکی دو سال اول زندگی خود را با رشد خوبی سپری می‌کنند اما کم کم سر و کله مشکلات جدی پیدا می‌شود. تمام شدن پول و سرمایه در اختیار، اختلاف میان اعضای تیم، ورود رقبای تازه نفس، هوس شروع کسب و کاری جدید، حواس پرتی های حاصل از شهرت، تغییر شخصیت و بالا رفتن انتظارات، عدم توجه به تغییر قوانین بازی در زمان رشد، عدم ایجاد ظرفیت ذهنی بزرگ شدن، عدم توجه به سازوکارهای شرکت داری و … از مواردی است که سبب وقوع چنین سندرومی می‌شود. زمان می‌گذرد و تیم خود را در فضایی می‌یابد که چند ماهی یا حتی سالی است که رشد و پیشرفت خاصی نداشته و در حقیقت در جا زده است و به تعبیر دیگر تنها زنده مانده است. از اعضای تیم هم کسی جرات نمی‌کند به روی خودش بیاورد و از بیرون هم اگر بازخوردی می‌رسد به عدم درک و حسادت متهم می‌شود. حتی وقتی خود تیم متوجه می‌شود هم به ندرت می‌تواند خود را از این وضعیت نجات دهد و دوباره به وضعیت بانشاط قبل بازگردد.اما چه می‌توان کرد؟ رشد پیوسته چه کم یا چه زیاد برای بقای استارتاپ حیاتی است. استارتاپ قرار نیست تا آخر عمرش استارتاپ باشد. در دنیا تعاریفی وجود دارد که مثلا اگر میزان درآمدتان از هزینه تان بیشتر شد، یا تعداد پرسنل تان … یا … دیگر از وضعیت استارتاپ بودن خارج شده اید. آنچه در اینجا اهمیت دارد آن است که اگر تیمی یا استارتاپی متوقف شود، تحرکش کم شود، تلاشش محدود شود، انگیزه اش رو به زوال گذارد، به پایان خط نزدیک می‌شود. سندروم استارتاپ پیر مانند زنگ خطری است برای آنکه اگر از باتلاق آن نگریزی، احتمالا نجات نخواهی یافت. اما اگر زود و بهنگام متوجه تغییر حالات خود و یا تیم خود شویم می‌توانیم جلوی پایان زودهنگام آرزوهایمان را بگیریم. باید گهگاه کمی فاصله بگیریم و ببینیم اوضاع از دور چگونه به نظر می‌رسد.https://ecomotive.ir/1398/07/08/old-startup-syndrome/وحید شامخیوحید شامخیTue, 01 Oct 2019 10:46:53 +0330https://virgool.ir/@shamekhi.vahid/استارتاپ-یعنی-امیدواری-n00kvz1w7nzrاین یادداشت در مهر 1397 در روزنامه ای منتشر شده است و در اینجا صرفا جهت بازنشر آمده است. نه ماهی (1 سال و نه ماهی براساس تاریخ جدید) است که شب و روزم شده است استارتاپ! شاید سال‌ها بود که با این مقوله آشنا شده بودم. اما هیچ‌وقت آن‌قدر به تیم‌ها نزدیک نبودم. می‌خواندم و می‌دیدم و از خدمات‌شان استفاده می‌کردم، حتی بعضی اوقات در موردشان ارائه داشتم، اما هرچه بود از دور بود.اما به‌واسطه فعالیت‌های اخیرم، تقریبا هر روز با تیمی استارتاپی در ارتباط هستم، دغدغه‌ها، چالش‌ها و مشکلات‌شان را لمس می‌کنم. تلخی‌ها و شیرینی‌هایشان برایم جالب است، خیلی جالب. تا پیش از این عموما با شرکت‌های متوسط و بزرگ همکاری داشتم، اما استارتاپ‌ها داستان خیلی متفاوتی هستند؛ داستانی که حکایت از جوانانی دارد که انگار در لایه دیگری از زندگی به سر می‌برند؛ لایه‌ای که به‌واسطه اهداف بزرگی که دنبال می‌کنند، خیلی از مسائل روزمره و بی‌فایده و دست‌وپاگیر را نمی‌بینند و البته برخی موفق می‌شوند در این فضا بمانند و برخی ناموفق. به قول بنیان‌گذار یکی از استارتاپ‌های برتر سال 2013، آدورا چانگ، استارتاپ یک وضعیت ذهنی است! وضعیتی که آدم‌ها ثبات را فراموش می‌کنند تا به ازای آن رشد فوق‌العاده و هیجان ایجاد یک تحول اثرگذار را تجربه کنند.خیلی وقت‌ها استارتاپ‌ها از قوانین موجود جلوتر می‌روند و قانون‌گذار را به دنبال خود می‌کشند (رمزارزها، فین‌تک‌ها و...). گرچه استارتاپ‌ها موقت‌اند، چراکه پس از مدتی به یک شرکت بالغ تبدیل می‌شوند، اما در همان زمان موقت شروع تحولی بزرگ را رقم می‌زنند. از همین‌روست که استیو بلانک یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های استارتاپ‌ها را مدل تجاری با قابلیت رشد قابل‌توجه می‌داند. شاید از همه اینها جالب‌تر اینکه به قول اِریک رایز، استارتاپ یک نهاد انسانی است؛ نهادی که می‌خواهد یک محصول یا خدمت جدید را در شرایط فوق‌العاده نامطمئن ارائه کند و این همین روزهای ماست؛ شرایطی پر از عدم قطعیت در آینده.چه خوب که چنین مفهومی در زمانه ما شکل گرفت و پررنگ شد. چقدر به امیدواری نیاز داریم و استارتاپ ماهیتی است که می‌تواند خلأ امیدمان را کمی جبران کند. وقتی این روزها همه از تلخی و ناامیدی حرف می‌زنند و البته تقصیری هم ندارند اما تیم‌ها و جوانانی هستند که می‌خواهند کارهای بزرگی در این کشور انجام دهند؛ هم برای خودشان و هم برای بقیه. وقتی از شر پول خرد برای پرداخت کرایه تاکسی راحت می‌شویم (فون‌پی)؛ وقتی محصولات جالب و جدید را در نیک‌ اِستارتر پیدا می‌کنیم؛ وقتی خیلی ارزان‌تر و سریع‌تر از قبل در شهر جابه‌جا می‌شویم (تاکسی‌های اینترنتی)؛ وقتی صندوق‌های وام دوستانه و خانوادگی‌مان را با هَمیان مدیریت می‌کنیم؛ وقتی لازم نیست حتما به کارواش برویم و کارواش خودش می‌آید (بِسپار)؛ وقتی نیو کمک‌مان می‌کند مدیریت مالی شخصی داشته باشیم و...استارتاپ‌ها به چیزی غیر از موفقیت‌شان نمی‌اندیشند، هرچند خیلی وقت‌ها، استارتاپ‌ها شکست می‌خورند. آمار جهانی نرخ موفقیت حدود 10درصدی را برای استارتاپ‌ها برآورد می‌کند، اما آن‌قدر این 10 درصد شیرین است و فراتر از موفقیت انتهایی‌اش، این فرایند و فعالیت انرژی‌بخش و جذاب است که افراد خیلی زیادی را به سوی خود فرامی‌خواند. در این نه ماه تیم‌هایی را دیدم که در ظاهر شکست و ناامیدی چیزی برایشان باقی نگذاشته بود، اما فکر می‌کنم درون‌شان مثل آتش زیر خاکستر است. اطمینان دارم که کوچک‌ترین مجالی را حس کنند، دوباره با ایده‌ای جدید شروع می‌کنند چراکه عموما بچه‌هایی که فضای استارتاپی را تجربه کرده‌اند خیلی سخت می‌توانند کارمند شوند و به بلندپروازی نیندیشند. تلاش کنیم فضا را برای رشد بیشتر فرهنگ استارتاپی کشورمان هموار و تجربه استارتاپی کشورمان را بیش‌ازپیش غنی کنیم. استارتاپ‌های خوب و کاربردی را به هم معرفی کنیم و اجازه دهیم بیش‌ازپیش حرکت‌های امیدبخش، این روزهایمان را شیرین کنند.وحید شامخیوحید شامخیSat, 28 Sep 2019 16:19:28 +0330https://virgool.ir/@shamekhi.vahid/صدایت-را-بالا-نبر-استدلالت-را-قویتر-کن-soqdnwixdpk5 جان ماکسوِل (نویسنده مشهور) می‌گوید تفکر ضعیف موجب تنزل و پسرفت می‌شود. تفکر معمولی موجب درجازدن! تفکر خوب موجب پیشرفت و تفکر عالی موجب پیشرفت فوق‌العاده! همه انسان‌ها فکر می‌کنند! واقعا فکر می‌کنند! شاید انسانی وجود نداشته باشد که اصلا فکر نکند. فکرکردن یک فرایند ذهنی است.دست خودمان نیست. قابلیت ذاتی‌مان است. توانایی طبیعی ایجاد فکر است. آدم‌ها درباره  هر چیزی ممکن است فکر کنند یا به‌عبارت دیگر در آن ارتباط، در فرایند ذهنی طبیعی‌شان تولید فکر داشته باشند. درباره  افراد دیگر، اشیا، مکان‌ها و همه‌چیز فکر می‌کنند.اما این فکرکردن در اغلب مواقع عامدانه و هوشیارانه نیست! در مقابل مفهوم دیگری وجود دارد که فکرکردن عامدانه در مورد افکارمان است؛ بله فکرکردن عامدانه درباره افکارِ غیرعامدانه خودمان. مفهومی به نام تفکر انتقادی یا نقادانه!اما تفکر نقادانه با تفکر طبیعی چه فرقی دارد؟ تفاوت‌های اصلی تفکر طبیعی و معمولی با تفکر نقادانه همان عامدانه‌بودن و عمق این تفکر است. تفکر طبیعی ما یک قابلیت یا فعل است. اما تفکر نقادانه یک مهارت است.تفکری که ستودنی است، تفکر نقادانه است چراکه تفکر طبیعی غیرعامدانه منجر به نتیجه خاصی نمی‌شود. چیزی در ما باقی نمی‌گذارد. مثل آب روان از درون مغزمان می‌گذرد و تمام! اینجاست که حتی مطالعه، صرفا منجر به خِرَد و رشد ما نمی‌شود. ممکن است خیلی کتاب بخوانیم، اما تفکر نقادانه به محتوایش نداشته باشیم.به قول بزرگی، مثل رادیو فقط شنیده‌ها، خوانده‌ها یا دیده‌هایمان را به دیگران انتقال دهیم؛ مثل یک واسطه، بدون کوچک‌ترین تأمل و فایده‌ای برای خودمان. رادیو ‌هزاران‌هزار حرف خوب را به دیگران انتقال می‌دهد، اما همیشه همان رادیو باقی مانده است و می‌ماند.چیزی برای خودش نگه نمی‌دارد. شاید آنچه خداوند ما انسان‌ها را بارها و بارها در قرآن به ‌آن تشویق می‌کند نیز همین تفکرِ نقادانهِ عامدانه باشد؛ همان تفکر عالی که به قول ماکسوِل، موجب پیشرفت فوق‌العاده می‌شود.تفکر نقادانه، تحلیل حقایق و شواهد برای رسیدن به یک قضاوت است. براساس مجموعه تعاریف موجود، می‌گویند تفکر نقادانه تفکری است که منطقی، همراه با شک و بدون پیش‌داوری است. چنین تفکری حقیقتا دشوار است و مهارتی است فوق‌العاده.در این روزهای زندگی آن‌قدر چنین مهارتی دُرّ و گوهر است که مجمع جهانی اقتصاد این مهارت را به‌عنوان یکی از مهارت‌های برتر چند سال آینده معرفی کرده است. چرا؟ چون ساختارهای آموزشی فعلی مثل مدرسه و دانشگاه، در ایجاد و تقویت چنین مهارتی بسیار ناتوان است.  البته شاید مسئله از آنجا سرچشمه می‌گیرد که اصلا مدرسه و دانشگاه چنین مأموریتی برای خود قائل نیست.آلبرت اینشتین می‌گفت: مخالفم که مدرسه‌ها بخواهند دانش و علم ویژه‌ای را به دانش‌آموزان یاد بدهند که قابل استفاده در آینده زندگی‌شان باشد. خواسته‌های زندگی چنان متنوع است که چنین آموزشی را ناممکن می‌کند. به جای آن باید روی توسعه و رشد مهارت‌های عمومی کار شود که قابلیت تفکر و قضاوت مستقل را در آنها ایجاد کند! مهارت و ابزاری که در کش‌وقوس‌های زندگی، بالا و پایین‌ها، سختی‌ها و آسانی‌ها به دادمان می‌رسد. وگرنه فقط دنبال نشانه‌هایی می‌گردیم که مثل طوطی شنیده‌ها و خوانده‌هایمان را بدون درکی از کاربرد دقیق‌شان به یاد آوریم و تکرار کنیم. حرف آخر اینکه، بررسی‌هایی که روی تفکر نقادانه انجام شده است، نشان می‌دهد یکی از کلیدی‌ترین مقدمات این مهارت، پرسشگری است؛ پرسش‌هایی که لزوما پاسخ شفاف و دقیقی هم ندارند.دسموند توتواما باید طرح شوند، باید فرصت طرح‌شدن پیدا کنند تا مقدمه‌ای  برای تقویت تفکر نقادانه‌مان شوند. تا کمک‌مان کنند بهتر تحلیل کنیم، بهتر استدلال کنیم، بهتر تصمیم بگیریم و نهایتا بهتر عمل کنیم.  یکی از فعالان مشهور حقوق شهروندی و ضدنژادپرستی آفریقا به نام دِسموند توتو جمله فوق‌العاده‌ای از پدرش نقل می‌کند. می‌گوید پدرم عادت داشت بگوید صدایت را بالا نبر، استدلالت را قوی‌تر کن!وحید شامخیوحید شامخیWed, 15 May 2019 15:55:30 +0430