https://virgool.ir/feed/@shakh_gol_bigararداستان شاخه گل بیقرار به قلم مشترک ماوامقدم‌زاد و رهاعابدی | شاید گل‌ها تا همیشه نشانه وصال نبودند گویی اینبار گلی بی قرار جدایی لیلی را از معشوق فریاد می‌زند،که هر گلی برای وصال نیست??️fa2026-11-12 06:57:21https://files.virgool.ir/upload/users/1407679/avatar/pAG8eE.pnghttps://virgool.ir/@shakh_gol_bigararhttps://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت۷حاج-اصغر-ywpqox29cxnaساعت ماشین خراب بود . فروغ ساعت مچی مشکی رنگ مارک omax اش را نگاهی انداخت. یادگاری مادرش نگار. «یادش بخیر»فروغ جانش بند آن ساعت بود، گاه گاهی که دلتنگ مادرش میشد ساعت را می‌بوسید، گویی که روح مادرش در آن ساعت دمیده شده. ساعت از ۸ صبح کمی گذشته بود، دَم درب مکانیکی حاج اصغر سایه نیش ترمزی بر پترول زد و او بی معطلی ایست کرد. در همین حین حاج اصغر در حال سامان دادن ابزار الات اش بود. سایه با تعجب به حاج اصغر چشم دوخته بود که ناگهان توجه فروغ را به خود جلب کرد، فروغ با تاج لبخندی بر گوشه لبش پرسید:+چیشده؟ چرا به حاج اصغر اینطوری نگاه میکنی؟ مگه روح دیدی؟!سایه تاکنون مکانیکی به این تمیزی ندیده بود، آنجا بیشتر شبیه به مغازه‌ی لوستر فروشی بود تا مکانیکی، تمام اشیاء برق میزدنند، نه خبری از گریس بود نه روغن. -فرووغ، مطمئنی اینجااا مکانیکیه؟ چه مرد تر و تمیزی بابا خوشم اومددد..فروغ از نگاه سایه به حاج اصغر چشم دوخت. مردی میانسال با موهای جو گندمی، شانه دیده، چشمانی عسلی، با شکمی بر آمده که دکمه‌های پیش بند را به تنگ آورده بود. لباس خاکستری که غرق در لَجَنی پیش بند شده بود. بلندای نگاه حاج اصغر شاید دو وجبی از فروغ بیشتر بود، دستش به آسمان می‌رسید. فروغ از داخل ماشین نگاهی گذرا به داخل مکانیکی انداخت، واقعا شوک بر انگیز بود. عنبر ها از شماره ۱ تا ۵ بر دیوار میخ بودند. چکش و آچار فرانسه بر روی میز در خط خود سنگر گرفته بودند، هیچگاه مرز خود را نمی‌شکستند، همه چیز مرتب بود. همه چیز ، گویی واقعا اینجا مکانیکی نبود. فروغ حال دلیل تعجب سایه را خوب درک میکرد.+فروغ خنده کنان گفت:سایه، ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ سایه!!!ببین این حاج اصغر ما این اطراف به تمیزی شهرت داره. تو تمیزی کسی رو دستش نیومده، خیلی وسواس داره. زیاد ذهنتو در گیر نکن!-به به چقدر هم عالی. سایه نزدیک درب ورودی مکانیکی میشود.-سلام حاج اصغر خداقوت.×علیک سلام. من شما رو تا حالا اینورا ندیدم. آشنای فروغ مایی؟-بله حاجی، اومدم ماشینمو چک کنی.×کی فروغ خانمی؟ تا اونجا که من میدونم فروغ خانم تنهاست... خیلی تنها. حتی فامیلی نداره که عید به عید بخاطر خدا یه سری بهشون بزنه!! چه عجیب.. حالا ماشینت ماشینت چشه؟-قصش درازه.. طوفان پریشبی منو به فروغ خانم رسوند. میخوایم بزنیم به دل جاده، ماشین سرویس میخواد. میتونی خیال مارو بابت سلامت ماشین راحت کنی حاجی؟×خب انشالله که خیره! ببین منو بِرار یه حاج اصغر رو یه گیلان، چنان ماشینت و سرویس کنم که تا خود جنوب تخته گاز بری.راستی؛ حواست به این فروغ ما باشه. دخترکم خیلی تنهاست خیلی گوشه گیره، زیاد با کسی درد و دل نمیکنه چی شد که این دختر اینطور شد، خدا عالمه. ولی تو برادری کن هواشو داشته باش. خیلی دل نازکه. انشالله که خیره!-خیالتون راحت حاج اصغر، فروغ هم مثل آبجی ماس. رو چشامون جا داره خیالتون راحت.در بین این دل و قلوه گرفتن های حاج اصغر و سایه. فروغ شیشه پترول را پایین داد و با حاج اصغر حال احوال پرسی کرد و سردی هوا را بهانه پیاده نشدنش کرد. اما حاج اصغر که می‌دانست فروغ تمایل چندانی به سلام و احوال پرسی ندارد. دلیل این کارش را خجالت از مردی گذاشت که یک شب است با او هم قدم شده. حاج اصغر هم در جواب فروغ با گرمی با او برخورد کرد و همچون پدری دلسوز نگرانی خود را ابراز کرد و گوش زد کرد که راه است و سختی هایش مبادا اذیت شوی و به جان راننده ات بیوفتی. حاج اصغر در دلش با خود زمزمه میکرد و می‌گفت: دخترکم این سفر را تاب بیاور. پیله تنهایی ات را بگشا. شاید اینبار رهایی قسمت قلب تنهایت شود.پترول حالش خوب خوب بود. حاج اصغر هیچ نقطه ضعفی باقی نگذاشت. پترول از روز اول هم نو تر شده بود. پترول و سایه و فروغ بدرقه راهی شدند که مقصدی نداشت. فقط کاسه آب حاج اصغر ضمانت این راه بود.ادامه دارد.داستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارMon, 24 Jan 2022 18:02:52 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت۶بهانه-ای-برای-وصال-xpfknrtgqhawخورشید پتوی خاکستری بند شده به آسمان را کنار زد . پرتو خورشید نَرم نَرمک دل زمین را گرم می‌کرد . ساعت ۷ صبح ، سایه کلبه فروغ را به نیت مکانیکی حاج اصغر ترک کرد .ماشین سایه کمی دور تر از ورودی دهکده خاموش شده بود . طوری که سایه با هزاران ترفند هم نتوانست روشنش کند . سایه سوار پترول سبز رنگ اش شد تا یکبار دیگر شانسش را امتحان کند . با اینکه می‌دانست احتمال روشن شدن پترول، صفر درصد است ولی یک حسی او را قلقلک میداد که دوباره امتحان کن . سایه کلید را گذاشت . دنده را خلاص کرد و استارت زد . ماشین با یک حرکت روشن شد . سایه مات و مبهوت ماند . خدایای من !سایه خطاب به ماشینش گفت: تو هم مثل خودم غیرقابل تصور هستی ! فقط قصد کرده بودی که شب زیر بارون آواره ام کنی .سایه شروع به حرکت کرد.تا درب خانه‌ی فروغ هشت دقیقه‌ای راه بود. سایه همچنان به صحبت کردن با پترول ادامه داد ! یه خبر خوب دارم برات، دیشب که منو آواره‌ کوچه و بیابون کردی مجبور شدم یه جایی پناه بگیرم. شانسی زنگ یه خونه رو زدم که خانم محترمی درب رو باز کرد. بهش گفتم تو بدخلقی کردی و گرفتی خوابیدی و خیال بیدار شدن نداری!اون بنده خدا هم اونقدر مهربون بود که به من پناه داد. فکر بد نکنی‌هااا سلطان، ما خاطر لیلارو به هیچ دختری نمیدیم، خانم آبجی‌ماست!جوری سایه با پترول سبزش صحبت میکرد که هر که او را میدید فکری به جز آنکه روح در ماشین است و یا سایه دیوانه شده و با خودش صحبت میکند به سرش نمیزد!سایه در مقابل درب خانه‌ی فروغ توقف کرد و باز شروع کرد به صحبت کردن با پترول سبزش!خب اینم از خونه‌ی فروغ خانم. هم‌سفر جدیدمون.سایه درحالی که از ماشینش پیاده میشد با صدای بلند گفت؛ فروغ خانم حاضرید؟؟؟فروغ در حال درد و دل کردن با گل و گیاه هایش بود و هعی تسکینم ، تسکینم میکرد که ناگهان با شنیدن صدای سایه ضربان قلبش ایست کرد . به شدت تعجب کرده بود! هنوز ۲۰ دقیقه از رفتن سایه نمی‌گذشت .تمام محاسبات فروغ بهم ریخت.پارچ آب را روی میز گذاشت و بلافاصله درب را باز کرد و با چشمانی متعجب پرسید.+چه زود درست شد ؟!مگه میشه!؟ هنوز ۲۰ دقیقه نیست که رفتی ؟!!!!!-سایه با خنده ای کمی تمسخر آمیز گفت: والا چه عرض کنم بانو، دیشب که ماشین ما قهرش گرفته بود. هرچقدر هم که نازش رو کشیدیم آشتی نکرد! امروز رفتیم میبینیم روشن میشه، میدونی؟ من فکر میکنم که پترول هم مثل من دلش از تنهایی گرفته بود و دلش هم‌سفر میخواست!فکر کنم دنیای شعر مارو در کنار هم می‌طلبید و دیشب پترول سبب این وصال شد!+آخ از دست تو سایه .شاید تقدیر میخواسته من و تو همو ببینیم ولی چراا خدا عالمه .خب! بزار برم وسایلامو بیارم تو ام یه دستی به ماشین بکش.فروغ ساک و کوله کوچکش را برداشت و برای آخرین بار کلبه تنهایی هایش را برانداز کرد . یک دل سیر قربان صدقه تک تک گل هایش رفت و با نگاهی که گویی آخرین بار است . درب خانه را قفل کرد و رفت.خب ؛ بزار اول آشناتون کنم.فروغ خانم پترول، پترول فروغ‌خانم آبجی ما.سایه درب سمت جلو شاگرد را باز میکند و فروغ را بدرقه میکند تا در ماشین بنشیند و استارت سفر درازشان را بزنند!فروغ و سایه در صندلی های پترول مستقر شدند و راهی سفری شدند که مقصد مشخصی ندارد. فقط می دادند که باید بروند .! هوا کمی سوز داشت . داخل ماشین گرم بود. شیشه ها بخار کرد. سایه دست به دنده شد که استارت بزند و راهی شوند که فروغ گفت :+سایه نظرت چیه برای اطمینانم که شده ماشین و ببریم حاج اصغر نگاه کنه . اونطوری با خیال راحت راهی میشیم .سایه بدون معطلی قبول کرد و گفت : به روی چشم باانو پترول ببین نیومده چه خاطرتو میخواد این بانو ‌.و به پیش بسوی مکانیکی حاج اصغر .داستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارMon, 24 Jan 2022 00:07:49 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت۵شروع-ماجرا-rnxaxd0305slسحرگاهی خنک عطر نعناهای باران دیده باغچه فروغ خانه ای نم دیده که بوی کاهگلی اش در تمام خانه پیچیده بود و صورت متعجب سایه صحنه فیلم جالبی میشد..سایه از آخرین جمله فروغ خشک‌اش زده بود. منم میام؟! چرا به چه علت، سایه که خبر از سختی های راه نداشت. اصلا جاده او را به کجا خواهد کشاند. اصلا زنده می‌ماند که دوباره لیلا را ببیند؟ نمی‌دانست ولی چشمان مصمم فروغ قلب سایه را قرص میکرد.سایه به این فکر میکرد که خانم غریبه‌‌ی تنهایی که حالا در فاصله‌ی یک شب تا صبح با اون از آشنا هم آشنا تر شده بود چطور میخواهد با او همسفرِ سفری بشود که مقصدی ناپیدا دارد؟؟؟در همین فکر ها بود که ماشینش یادش آمد. ماشینِ پترولی که شب قبل با نامهربانی جاده رو به رو شده بود و حالا در چند کیلومتری روستا کنار جاده خراب و ویران جا خوش کرده بود.سایه رفت. رفت که ماشینش را میهمان مکانیکی کند. خدا می‌داند از موتورش بود یا روغن ماشین تمام شده یا آمپر سوزانده بود، هر چه که بود ماشینش هوای مکانیکی به سرش زده بود. اندکی پول بی زبان درگلویش گیر کرده که باید خرج شود.سایه فکرش سمت ماشین بود و چشمش سمت فروغ! درحالی که تلاش فروغ برای جمع و جور کردن خانه را میدید گفت: -ماشینم... ماشینم با حال خراب کنار جاده افتاده، باید اول صبح درستش کنم که بتونیم راه بیوفتیم. میگم شما مکانیکی خوب سراغ نداری؟؟ کسی که بشه باهم بریم ماشینو بکشونیم تا اینجا..+چرا چرا، اتفاقا چند تا کوچه پایین تر طرفه درختای گردو یه حاجی اصغر هست که یه ماشینم داره که بتونه ماشین و تا اینجا بکسل کنه.اگه رفتی پیشش بگو من و فروغ بانو فرستاده. خودش کمکت میکنه.-دست شما درد نکنه. پس تا وسایلو اماده میکنید منم میرم ماشینو بیارم.+باش منتظرتونم، به سلامت.در که بسته شد، یک خانه ماند و یک فروغ و یک دنیا فکر فکر هایی که حریف اش نبود. سیاهه چاله ذهنش ته نداشت هر چقدر بیشتر فکر می‌کرد بیشتر غرق میشد. فروغ همینطور که در ذهنش دست و پا می‌زد به وسایل هایش هم چشم دوخت. او از این دنیا تنها چیزی که داشت دفتر و قلم و کتاب بود، حذف کرده بود تمام دروغ های زندگی اش را، حقیقت را حفظ کرده بود که می‌دانست هر چه دارند جز حقیقت نیست. آنها را در کیف گذاشت همراه چند دست لباس و آماده و مشتاق برای سفری که خودش هم نمی‌داند مقصد کجاست.داستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارTue, 18 Jan 2022 23:37:43 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت۴در-پی-لیلا-e9p86de8ectfنور خورشید به چشم سایه میخورد، وقت رفتن رسیده، سایه باید برود و سفرش را ادامه‌ دهد، سفری که مقصدی نامشخص دارد. درواقع فقط باید برود، برود و برود تا جایی که بوی دلبر به مشامش برسد.دلبر مقصدِ سایه است. مقصدی که سایه نمیداند در کدام تکه از زمین قرار دارد، مقصدی که نه با نقشه قابل پیدا شدن است نه با قطب‌نما و نه با هیچ ردیاب دیگری‌. آنجارا فقط قلب سایه مشخص میکند، بوی یار از هر سمت به مشام سایه برسد همانجاست مقصد!-میدونی فروغ، صب تا شب میرفتم از پشت بوته ها و درختا به پنجره‌ی اتاقش نگاه میکردم بلکه یه سایه ببینم اونجا که رد میشه، بلکه یه نور ببینم، حداقل یه شمعِ روشن! ولی حتی نور هم از تو اون اتاق گذر نمیکرد. طاقتم طاق شد و دل رو زدم به دریا و رفتم پیش آبجی کوچیکه، بهش گفتم از لیلا دختر حاجی مردانی خبر نداری؟ نیستش نمیبینمش.. خواهرم گفت که تو توی کدوم غار زندگی میکنی خان‌داداش؟ لیلا که چند ماهه رفته شهر پیش خواهر بزرگتریش زندگی میکنه..بند دلم برید! گفتم ینی چی رفته شهر؟؟ تنها رفته؟؟؟ یا...؟ تو زبونم نچرخید بگم یا ازدواج کرده و رفته شهر؟؟؟دیوونه شدم.. اون لحظه مثل ذرت وقتی که داره بو داده میشه جیز و ویلیز میکردم و خودم رو لعنت میدادم که چرا رفتم.. چرا نموندم و مث یه مرد برم بهش بگم دوسش دارم؟؟؟ چرا دهِ خودمون نموندم که ببینم داره میره و برم همونجا بهش بگم غلامشم؟؟هیچ کاری نمیشد کرد! اون روز مثل دیوونه‌ها تو جنگل نزدیک به دِه اِمون سرگردان شده بودم. شب برگشتم خونه، مادرم رو دیدم که داره توی ایون خونه با اضطراب زیاد قدم میزنه.. چشمش به من افتاد گفت خیر نبینی پسر کجااایی پس؟؟؟ هدا گفت صبح با حال پریشون تفنگت رو برداشتی و رفتی سمت جنگل! تو نمیگی من سکته میکنم از نگرانی؟؟ مات و مبهوت نگاش میکردم.. حرفی نداشتم بزنم! ازش عذر خواهی کردم و رفتم توی اتاقم. طبق عادت هر روز صبح که بیدار میشم رفتم سمت اجاق گاز تک شعله‌ای کوچیکم که گوشه‌ی اتاقم بود، قهوه هارو سرازیر کردم توی قهوه‌جوش و اب ریختم روشون. یه سیگار روشن کردم و کام گرفتم.. قهوه جوش اومده بود. همینطور که کام میگرفتم فنجون قهوه رو هم سر میکشیدم. نگاه به پنجره کردم دیدم شبه و فهمیدم برای اون شب یک فنجون قهوه و یک پاکت سیگار و قلبم و دفترم کافیه که به مرز جنون برسم!تو دلم گفتم: خدا بخیر کند صبحِ فردا را! اونشب بین ساختن چندین شعر و غبارگیری ریه‌هام ناشی از سیگار زیاد تصمیم گرفتم برم! فقط برم و تمام شهرای عالم رو دنبال لیلا بگردم. میخواستم فقط ببینمش.. ببینمش و دلم آروم بگیره همین!از اون لحظه سه شب میگذره و من دو شب قبلی رو توی جاده و جنگل صبح کردم! عصر امروز ماشینم خراب شد. کاریش نمیشد کرد.. اینجا نزدیک ترین روستا به من بود. و اومدم برای کمک که طوفان اومد و حالا اینجا توی اشیونه‌ی شما پناه گرفتم.نور به دامن سیاهی شب دمید، روز فرا رسیده بود‌ بلبلان می‌خواندند، درختان پر بار می‌شدند، شبنم ها می رقصیدند در این بین کلبه ای چوبی نخوابیده بود که برخیزد. نوای دل دو شاعر، دو همزاد، شاید دو همسفر در آوند به آوند دیوار های خانه پیچیده بود، فروغ و سایه تا سحر گفتند و نوشتند. آنقدر گرم صحبت بودند که ناگهان سایه از برخورد پرتو های آفتاب به خود بازگشت، سایه در این دنیا نبود، او در شعر با همزاد خود قلم میزد دیوان عاشقی را شخم میزد دل های دیوانه را، سایه به خود بازگشت ناگهان از جا پرید!فروغ مات و مبهوت با کمی ترس پرسید:+چی اتفاقی افتاد چی شد؟مشکلی پیش اومده؟؟سایه در حالی که داشت وسایلش را جمع میکرد، با صدایی ترس دیده و با دست پاچگی تمام میگفت: باید بروم. تا الان هم خیلی دیر شده، راه طولانی در پیش دارم.فروغ نمی‌دانست چه بگوید. آیا اصلا گفتن چیزی جایز بود، خیال تباه نکند یا سایه اونا رو به سخره نگیرد یا حرف هایش او را در عمل انجام شده قرار ندهد. فروغ که طبق معمول در ذهن خود داشت دست و پا میزد که دل به دریا زد با اینکه شنا کردن بلد نبود، غرق شدن را به تسلیم شدن بی تلاش به جان خرید.فروغ بی مقدمه پرسید:+چیزی لازم نداری؟میخوای برات توشه راه حاضر کنم؟ اصلا واجبه که با این عجله بری؟ میدونم که باید بری پی یه نفر که خاطرش برات خیلی عزیزه ولی به نظرت بهتر نیست که آروم باشی و یکم سر و وضعتو بهتر کنی بعد راهی بشی؟یهو یه فکر فروغ و قلقلک داد و لبخند رو به لبش نشوند!!!سایه وسایلش را جمع کرد و دستی بر لباس‌هایش کشید و سعی داشت که کمی از خراب کاری های دیشب خود را تمیز کند ولی فروغ همچنان پشت میز نشسته بود و سوال های عجیب و غریب می پرسید. پشت سر هم حتی مجال پاسخگویی هم به سایه نمی‌داد. البته سایه ام تمایلی به پاسخ دادن نداشت!!برای همین تلاشی برای مجادله با سخنان عجیب فروغ نکرد که ناگهان سکوت فریاد زد. فروغ درگیر فکر مرموزش و سایه در حال تمیز کاری خرابکاری هایش...ناگهان فروغ با صدایی رسا و مصمم گفت: سایه دلت میخواد همسفر بشم؟؟!!شوکی عجیب تمام وجود بی رمق سایه را در برگرفت ، سایه ای که شب تا صبح چشم بر هم نذاشته بود و خستگی راه و بی خوابی جانی برایش نذاشته بود گویی پیشنهاد فروغ کمی خستگی اش را به در کرده بود.. سایه به پیشنهاد فروغ فکر کرد بعد گفت:-فروغ جان!مطمئنی؟ این سفر خیلی طولانی و خسته کنندست، تو که میدونی من برای چی و به دنبال چه کسی میرم؟!+اره میدونم. فروغ با صدایی گرفته گفت: میدونی سایه من سالهاست که تنهام و خیلی وقته که تو کنج اتاقم، وسط این همه کتاب و دفتر خودمو غرق کردم و نمیدونم چرا یه حسی بهم میگه که باید باهات بیام.گویی سایه قانع شد حتی خود سایه هم از تنهایی سفر کردن لذت نمی‌برد، اما انگار همسفر جدیدش را دوست دارد. فروغ توانست سفر سایه را یک رو به تعویق بیاندازد تا خود را برای سفری دور آماده کنند.فروغ عادت داشت به پرسیدن سوال های بی‌مقدمه و ناگهان مانند آخرین سؤالش قبل از شام:+سایه ، میتونی از دلبرت برام بگی؟!کجا دیدیش!؟چی شد که دلت و بهش دادی؟! ارزششو داشت؟! و سایه بعد از کمی فکر دفتر خاطرات ذهنش را گشود.ادامه‌دارد.داستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارMon, 17 Jan 2022 20:56:23 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت-سوم-همزاد-azec01dibcn3+ببخشید من حتی اسمتون رو نمیدونم!و سایه امادگی این سوال را نداشت...سایه مات و مبهوت به خانم غریبه خیره شده بود و سوالش را در ذهن خود مرور میکرد. اسم من چیست؟ من که هستم؟؟ انگار آن لحظه قلبش به تمام اندامش دستور میداد. مغز کنار کشیده بود. بدون اینکه کنترلی بر جمله هایش داشته باشد شروع کرد به صحبت کردن؛ من در سیاهی دنیای خود دست و پا میزدم، بدون هیچ انتظاری از خود عمر میگذراندم و در تلاتم غم این دنیا شب را صبح و صبح را شب میکردم. در همین وضعیت اسفناک بودم که او آمد.آمد و سبب شادمانی منِ افسردهی دل مشکین شد.لقب نور به او دادم. او نورِ تاریکیهای من شد، خودم را نگاه کردم، پژمردهحال بودم اما نورِ او مرا سَروی بلند بالا کرد. من شدم درخت تنومندی که سایهاش روی سر او بود..من سایه هستم.+چه سایه پایداری ، آخه معمولا سایه ها تو سیاهی محو میشن ولی انگار شما تو سیاهی بیشتر قابل رویتی ، خوش به حال نورت که تو رو داشته :)فروغ اینجا یاد معشوق خودش میوفته و یه آه ریزی میکشه بعد شروع میکنه به صحبت:منم فروغم، دستی بر قلم دارم، گاه ساز زندگی ناکوک میشود و قلم به دست میشوم ساز خود را میزنم، از دنیایی که مال من نبوده و نیست، در دنیای خودم غرق میشوم، گاه با فنجان قهوه فال میگیرم، خط به خط قهوه ایستاده بر روی فنجان را بر انداز میکنم طالعام سفید بختم سیاه است و این هیچ گاه تغییر نکرد، دنیایی ساختم از گل و گیاه و رنگهایم.پاییز که میشود گل هایم پژمرده میشوند قلبم درد میگیرد چرا که آنها از جزئی از وجودم هستند، من تنهایی را بو کرده ام حسش میکنم، تنهایی در ریشه دوانده است که خانه اش آباد زندگی مرا ویران کرده است. سالهاست با کسی هم نوا نشده ام بعد از ...... بگذریم من فروغم، فروغی که یاری جز و تنهایی که همراه با وفایش بود نداشت. و داستان منم از این قراره سعی کردم خلاصه وار از خودم بگم براتون، شما یکم بیشتر از خودتون بگید.«من آن پژمرده و زارم که روزی سرو شده، آن سیاهیام که حالا سایه شده»سایه به فروغ نگاه میکند: پس شما هم نوری..+بله، شاید یک نور بی جون، شاید نور یک کبریت خیس شده، شاید نوری که از لالوهای در اتاقم به من چشمک میزنه، شاید من فروغم چون دنیای شعر به یک نورِ امید برای دلگرمی نیازمنده...حالا چطور به نظرت اسمم بهم نمیاد؟!-اتفاقا زیادی بهت میاد! کی این اسم رو براتون انتخاب کرده؟؟؟+مرسی +مادرم ، زمانی که کودک بود در سیاهی های شب در دل جنگل گم میشود، ترس تمام جانش را میگیرد و گمان میکند که کارش تمام است و گرگها گوشت به تنش نخواهند گذاشت ولی در این بین ناگهان توجهاش را پرتو نوری جلب میکند، به طرف نور میدود و چوپان گله را میبیند و نجات میابد، آن نور تمام امیدش شده بود امیدی برای نجاتش از مرگ بعد از آن گفت عاشق نور است، چون برایش معنی امید داشت. من که متولد شدم نامم را فروغ گذاشت تا امید زندگیاش دلگرمی برای قلبش باشم و اینگونه شد که من شدم فروغ...-خوشبحالِ مادر شما.. بنظر من این نور توی زندگی تمام انسانها حداقل یک بار سبب نجات شده، نوری که آدم رو دوباره به زندگی برگردونده، تو دل تمام تاریکیها ازش یه سایهی قدرتمند ساخته..خودت چی؟ نورِ نجات دهندهی خودت رو ملاقات کردی؟ اصن تا حالا سایه شدی؟؟؟+من خودم نور بودم و سایه ام منو تنها گذاشت، شب شد و من دیگ ندرخشیدم دیگ پرتوی امیدی از من ساطع نشد، چشمه نورم خشکید و من کویر شدم، کویر ناامیدی...کویری که یه روزی جنگل بود، جنگلی که عاشق خورشید شد و من خشک شدم، سرد شدم، من دیگ فروغ نشدم...-اما، اما شما هنوزم فروغی، هنوزم نوری، مثل امشب که نورِ وجودتون من رو کشوند اینجا! اگه این نور نبود هیچموقع ما هم دیگه رو ملاقات نمیکردیم.. پس شما هنوز هم نوری!اون شب فروغ گفت ، سایه گفت، از دلتنگی ها از علت های تنهایی، شب های طوفانی، از دستی که هنگام سرما کرسی برای دلگرمی نداشت، یخ میزد ولی دَم نمیزد. فروغ و سایه بعد سال ها تنهایی و پناه بردن به عمق اِنزوا حال هم صبحت های خوبی برای هم بودند. دو انسان که روحشان از یک چیز سیراب میگشت، قلم! قلمی برای رهایی از دنیای آدم ها آن شب فروغ و سایه تا طلوع آفتاب گفتند و نوشتند و درد و دل کردند..گاه بغض گلوی هر دو را میگرفت، گاه خاطره ای دور جانشان را میفشارد و گاه برق نگاهی روح را جلا میداد.. گویی فروغ و سایه زیادی همزاد بودند:)ادامه دارد:داستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارSun, 16 Jan 2022 21:33:11 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت۲-عطر-وای-بابونه-kafotvqnazptاستکان ها به هم میخوردند و صدای تیک تیکشان به گوش میرسید، فروغ درحال تدارک برای پذیرایی از میهمان ناخوانده ای بود که هیچ تصوری از شخصیت و رفتار و کردارش نداشت اما او دل را به دریا زده بود. چای بابونه با چاشنی زعفران و کیک کشمشی که خودش پخته بود را در سینی استیل زیبایی کنار هم چید و برای آخرین بار به هنر خود مغرورانه چشم دوخت و با یک نفس عمیق دست به سر و روی خودش کشید به سمت مهمان غریبه رفت. چشم به میز وسط اتاق پذیرایی دوخته بود، چشمانش مرد غریبه ی آشفته و ژولیده ای را میدید که خستگی از سر و رویش میبارید.فروغ با دو سرفه ریز گلویش را صاف کرد تا توجه سایه را به خود جلب کند، سایه سمت فروغ چرخید، و وی با لحنی محترمانه گفت: خواهش میکنم بفرمایید حتما راه طولانی رو گذروندین، بفرمایین روی صندلی بنشینید و از خودتون پذیرایی کنید.فروغ با گذاشتن سینی چای رفت و مشغول انجام کارهای روزمره و تدارک شام برای مهمان ناخوانده اش شد.سایه از رو به روی شومینه بلند شد و به سمت کاناپه‌های قدیمی در اتاق نشیمن رفت. بوی چای دیوانه‌اش کرده بود. روی کاناپه نشست و در این بین یک دفتر، دفتر فروغ دل سایه را برد....دفتری با قطر تقریبا سه سانتی‌متر با برگه‌های کاهی روی میز آرام گرفته بود. سایه با دیدن آن دفتر یاد دفتر شعر خودش افتاد، دفتری که تنها همدم و همراه و همرازش بود، برای دفتر، برای خودش، برای شعرهایش و دلیل‌ آن‌ها.. خیره به دفتر خانم غریبه در حالی که چای مینوشید زمزمه کرد؛دفتری با قطر تقریبا سه سانتی‌متر با برگه‌های کاهی روی میز آرام گرفته بود.به خودم آمدم و مست دیدم خود رادر میخانه‌ی کفارِ ز عشق طرد شده دیدم خود رااینجا که من هستم دلبر زیاد است لیکنمنه بیچاره در چشمان او دیدم خود رافروغ یهو برمیگرده مات و مبهوت صدای سایه و با صدای شوک زده میگه:-مگ توام بلدی؟؟؟!!!سایه به خودش می‌آید، سرش را سمت صدا میچرخاند و به خانم‌غریبه نگاه میکند.+چی؟؟!!-میگم مگ شما هم شعر بلدی ؟ آخه داشتین شعر میگفتین ... خیلی ام شعر زیبایی بود:)!+من؟؟؟ بله‌بله، میتونم بگم باهاش زندگی کردم..میخونم، مینویسم.. شما چی؟؟ این دفتر خیلی شبیه به دفتر شعره!-چقدر خوب..من خیلی وقته که دل به شعر باختم، عاشقش شدم و عاشقی رو یاد گرفتم، باهاش برای خودم یه کنج خلوت ساختم، به دور از آدما ، آدمای دو رنگِ آفتاب پرست شعر منو از نو ساخت، آدم آرومی شدم و به دور از هیاهوی روزگاری خسته دلم را بند کردم به جوهر قلمم، ساز میزنم برای کاغذم برای قلب عاشقم، مینویسم که شاید قدری آرام شوم...+حدس میزدم! شما هم مثل من روحتون توی شعر غرق شده، فکر میکنم من شمارو توی اعماق دریای شعر قبلا ملاقات کردم. میدونی؟اونایی که روحشون رو میسپارن به شعر بدون اینکه خودشون بدونن باهم ملاقات میکنن..تو دل یک کلمه، یک عبارت، یک بیت و یک غزل..شعر برای همه‌ی آدماس، هم اونایی که روحشون با شعر میونه‌ی خوبی نداره هر چقدر که نخوان ولی یه روزی با یک شعر برخورد میکنن و از قضا که حالشون رو دگرگون میکنه! و هم اونایی که شعر دوس دارن و همیشه میخونن و لذت میبرن.ولی اونایی که روحشون رو سپاردن به شعر اونا یه چیز دیگن، شعر با اونا یه جور دیگه حرف میزنه!میتونم بگم اونا واژه‌ی هم قافیه‌ی شعرن، و الباقی آدم‌ها کلماتِ شعر.سکوت، سکوت و بازم سکوت حرف سایه فروغ و به فکر برده بود ، یعنی من و اون هم نواییم، هم بیعتیم، یا مثل مردم کوفه سریع زیر حرفمون میزنیم، چیشد که این غریبه اینقدر برام آشناست و هزاران سوال دیگ که فروغ و رو تو سیاه چاله های ذهنش غرق کرده بود، فروغ دست و پا میزد ولی راه نجاتی نداشت...یهو بدون هیچ مقدمه ای گفت: ببخشید من حتی اسمتونو نمیدونم و سایه آمادگی این سوال رو نداشت...ادامه‌دارد...نویسندگان:حدیث عابدیمأوا مقدم‌زادداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارMon, 27 Dec 2021 22:11:38 +0330https://virgool.ir/@shakh_gol_bigarar/قسمت-1-شاخه-گل-بی-قرار-jjgdoccp28wwچند دسته چوب کنارهم جفت و پناهِ وجود بی جانِ پرنده ای شده اند. شب ها از صلابت تنهایی کاغذ و قلم همدمش میشوند و صبح، تخت آرامگاهِ جسمِ ازپا افتاده اش میشود، نور خورشید به هوای نوازش خوابِ آرامش را ناآرام میکند، روزگار سوار بر الاکلنگ اش کرده و بالا و پایین میبرد.-باخود میگوید؛ ببین فروغ، هوا رو مه قلقلک داده، آشیونه نم گرفته و بوی خاک های غلط خورده ی در تنش بلند شده، هوا چقــدر خوب! ول کن کنج این اتاق لعنتی رو، کتغذ و قلمت رو بردار به جنگل برو. امشب شیار به شیارِ مغزت شعر سپید رو میخواد ساز بزنه. فروغ با موهای حنا دیده و پیراهن یقه هفت وگل رزِ به گردن آویخته اش راهی جنگل میشود، در ذهن درمانده ی خود پرواز میکند و حسرت هایش را نگاه و آرزوهایش را هضم میکند. حال دفترش بند زده به حال دلش بود، قلبش که میگرفت قلمش زار میزد، دلش تنگ میشد کاغذ خاطراتش را چنگ میزد، خیلی وقت هست که کار از کاز گذشته و قلم فروغ جوهر نمیدهد. او شبیه هیچکس نبود! حتی خودش.. او شبیه نوشته هایش بود و برای شناختنش خواندن یک بیت از شعرهایش کافی بود... (پرنده فقط یک پرنده است)، (من و از تنم بگیرید تو نوشته هام میمونم).فروغ به انتهای باغ رسید. عطر گل های پامچال قلمش را مست میکرد. قلم سوار میشد روی خط به خط دفترش از یک ستر به ستر بعدی رنگ میزد سفیدی قلب کاغذ را و اثر می ساخت جاودان بدون هیچ عیب و نقصی.یکباره دلش گرفت، بد هم گرفت، از چه کسی و یا چه چیزی گرفت الله و اعلم. هوا به خودش میپیچید و سرد و ترسناک بود. فروغ با روح از تن گرفته و حال زار به آشیانه ی خودش بازگشت.شومینه انتظار چوب های ترِ جنگل را میکشید که بسوزوند و به دل دیوارها بنشاندشان.. فروغ باز هم به کنج تنهایی خویش پناه برد و با چای تلخی در دست و دلی سنگی در تن و روح درمانده اش به جان کتاب ها افتاد. باران و طوفان به جان زمین افتاده بود و همه چیز را در هم میفشارد. فروغ غرق در بی حوصلگی خود بود که صدای در به گوشش رسید، در جایش خشک شده بود چون کسی در اشیانه ی فروغ را نمیزد، خودش را جمع و جور کرد و با چند نفس عمیقِ اغشته به کنجکاوی در را باز کرد! مرد سر تا پا خیس و ژولیده ای که معلوم بود باران حسابی نوازشش کرده پشت در بود، مردی غریبه که برای فروغ آشنا میزد....‌‌فانوس به دست، با لباس‌ها و موهای ژولیده سرگردان لابه‌لای درختان و بوته‌ها قدم می زد، مثل کسی که چیزی را گم کرده باشد دیوانه‌وار اطرافش را نگاه می کرد.پاییز بود و جنگل...ابر ها سیاه و بزرگ بودند، خدا خدا می کرد که به سرشان نزند و شروع به باریدن کنندچون اگر باران می‌آمد سرپناهی جز آسمان نداشت که زیر سایه‌اش آرام بگیرد..آرام آرام هوا تاریک می شد و او دیوانه‌تر...در همین فکرها بود که یکباره خودش را زیر انبوهی از قطره‌های باران دید. فکرش قد نمی داد که باید چکار کند، کجا برود، در کدام خانه را بزند.. یک غریبه‌ی به تمام معنا بود...خانه‌ها و کلبه‌های اطراف یکی از یکی باصفاتر بودنندانتخاب سخت شده بود.در حال دید زدن خانه ها بود که نور کم رنگ شمعی توجهش را جلب کرد.از پشت شیشه‌ی پنجره انعکاس نور شمع ، میان قطره‌های باران قابل دیدن بودبا خود گفت حتما در این خانه کسی هست که بتواند تا تمام شدن باران به من سرپناهی بدهد..بعد از چند دقیقه کلنجار رفتن، توانست خودش را راضی کند که در آن خانه را بزند.رفت جلو و به در کوبیدکمی گذشت ولی هیچ صدایی از آن خانه شنیده نمی شددلش خالی شد! ولی آن نورِ شمع همچنان روزنه امیدی در دلش بود.در باز شد، دخترکی با موهای موج دار حنا دیده که هنوز به شانه هایش نرسیده بود ، پیراهن یقه هفتی ‌که تمیزی اش چشمانش را نیش می زد ، با دامنی کوتاه و قلم در دست مات آن غریبه شده بود در را باز کرد.مرد مات و مبهوت به او خیره شده بود، انگار که اصلا بارانی نمی بارید ...-دو مردمک در هم قفل شده بدون لحظه ای پلک زدن عجیب بود دو غریبه که گویی نقطه مشترک زیادی داشتندسکوت فریاد می زد+سلام_ بله بله!!!!!!!!!!!_سلام_بفرمایید، چه کمکی میتونم بکنم؟«رعد و برق و باد امان نمی‌داد، هوا سرد بود»+ببخشید، طوفان اومده، منم مسافرم، میشه تا تموم شدن باران من همین جا زیر سقف خونه‌ی شما بمونم؟فروغ مکث کرد، به فکر فرو رفته بود، چرا باید کسی را که نمی‌شناسد به آشیونه مهر خورده اش راه بدهد؟ چرا یک غریبه از او کمک میخواهد؟ حتی دندان های سایه ، از شدت سرما بهم ضربه می زدنسایه جا خورده بود! اما شدت باران امان فکر کردن نمی داد حتی دیگر نمی شد برود و درِ یک خانه‌ی دیگر را بزند! +ببخشید شما تنها زندگی می کنید ؟؟_جانم _بله من تنهام ، تنهای تنها+من هم تنهام. اگه اشکالی نداره تا تموم شدن بارون به من پناه بدین..فروغ ناگهان به خود آمد و با خودش گفتاین آدم از بین این همه کلبه به آشیونه من پناه آورده، سرده!هوا اصلا خوب نیست امشب ، حال این مرد هم انگار خوب نیست فقط من میتونم کمکش کنم. «این مرد به من پناه آورده دست رد به سینه اش بزنم خدا قهرش می گیره گناه داره! فروغ دیگر فکر نکرد.__بفرمایید تو !؟ هواااا خیلی سرده+سپاس گزارم ._بفرمایید، خواهش میکنم! بفرمایید کنار شومینه یکم گرم بشید.سایه همان پشت در، ابتدای راه‌رو نشست و به دیواری که رو به رویش یک بارانی و دو دسته کلید آویزان شده بود تکیه داد.+ممنونم، بیشتر از این مزاحم نمیشوم ، همین جا خوب است. فروغ فکر نمی‌کرد، فقط سعی داشت بال های پرنده ای خسته را مرهم کند._نه اینطوری نمیشه، مریض می شید، کنار شومینه بشینید منم الان میام! فروغ کاغذ و قلمش را رها کرد، هیزم ها رو در دل آتش نهاد و شیر را گرم کرد.+آخه... «کمی مکث کرد تا با معذوریت خودش کنار بیاید» چشم، ممنونم._خواهش میکنم ، راحت باشید.گونه های فروغ گل انداخته بود، آخرین باری که با یک مرد هم کلام شده بود بخاطر نداشت.فروغ عادت داشت زیر لب با خود سخن بگوید و سایه ناخودآگاه گوش هایش تیز شد و کنجکاو از اینکه فروغ بر زیر لب چه نجوا می کند . سایه نشست، هم روح و هم جسمش گرم شد.تمام وجودش داغ بود و هزاران سوال بی جواب در سر داشت. فروغ سر گرم کار و سایه در حال گرم شدن قصه به کدام سو دامن خواهد زد؟ادامه‌دارد....نویسندگان:#حدیث_عابدی / #ماوا_مقدم_زادداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارداستان شاخه ‌گل ‌بی‌قرارTue, 21 Dec 2021 22:22:29 +0330