https://virgool.ir/feed/@shahrzad.dgrمن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.fa2026-11-10 22:19:53https://files.virgool.ir/upload/users/159601/avatar/XVxGTT.jpghttps://virgool.ir/@shahrzad.dgrhttps://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-بیست-یا-قطع-و-وصل-j2dnijgeoy6jداستان این وبلاگ‌نویسی ما شده مثل حسنی به مکتب نمی‌رفت، وقتی می‌رفت جمعه می‌رفت.اومدیم رفت و روبی کردیم و بلاگ رو یه آب‌ جارو کردیم، دیگه وبسایت ویرگول باز نشد.خلاصه که صبر کردم و خشم این ویکند را بارها قرقره کردم تا قلم و دواتمان جور شود و در ویرگول باز شود.سلام مجدد.خداوند بر ما صبر و اینترنت آزاد ببخشد.ویکند گذشته، بارها تا خشم خالص رفتم و مدت‌ها بود که انقدر شعله‌ور نیود روانم. حالا شرح چه شد را بشنوید.امسال سومین سال متوالی است که با جشنواره فیلم شهرمان کار می‌کنم.دو سال گذشته، رییس هیات داوران بودم و امسال دو فیلم کوتاه شاگردانم را برای نمایش سابمیت کردم.به عنتر خانم مسوول دریافت آثار گفتم، یه تخفیف بده، من سه ساله وقت و انرژیک اشتم. بماند کل داستان داوطلبانه است. خودکه‌کن‌اش را رد به برق، کد تخفیف ۳۰٪ داد.کظم غیظ کردم. نه اینکه آن ۴۰ دلار کمرم را شکسته باشد، بی‌معرفتی است.خلاصه که به روی مبارک نیاوردم.چند روز بعدتر به شاگردانم سپردم که باهاش مصاحبه کنند، و در طول مصاحبه اگر میخواهد اسم من هم بیاورد که انقدر با تیمم زحمت کشیدیم، مجانی.ان خانم، انقدر تصنعی و با اکراه در ویدیو تشکر کرد که اصلن قابل استفاده نبود آن فوتیج و کل مصاحبه رفت چاه.دقت بفرمایید، همه نکته این است که آدم حسود پلاستیکی، در هر فرصتی ان‌بازی درمیاورد.رسیدیم به شب نمایش آن دو فیلمی که ۶۰-۷۰ دلار هزینه کردم برود در جشنواره.رسیدم جشنواره، کندی، یکی دیگر از برگزار کننده‌ها، در جواب سلام من گفت برو فلانی را پیدا کن. مگر من پادوی شمام؟در فرهنگ امریکا، بی لطفن و ممنون و ادب چیزی خواستن، توهین است. مخصوصن در روابط کاری. یک ساعت مانده تا نمایش فیلم‌ها، از یک تحفه‌ی ان دیگری، به اسم ارون، مردی ۴۰-۵۰ ساله سفید، یک لوزر، استاد عکاسی دپارتمان هنر که خودش را استاد فیلم جا می‌زند. ازش پرسیدم، فیلم‌های شاگردهای من کی پخش می‌شوند. گفت من نسخه را ندارم. فولدر خالی بود. خالی؟ یعنی چی خالی؟! گفت فکر کرده این سانس سمبلیک بوده!!! یعنی چقدر یک نفر می‌تواند حقیر باشد. رسمن احساس می‌کنم در برره زندگی می‌کنم.گاز دادم آمدم خانه، کپی گرفتم روی هارد برگشتم و پخشش آماده شد.برگشتم و فیلم‌ها را تحویل دادم که دوباره ان خانم، اسم انش چیلی است.چیلی گفت یادم رفت اعلام کنم فیلمهای دانشگاه را نمایش می‌دهیم. نهایتن با تمام کارشکنی طرفداران عزیزم فیلم‌ها آمد روی پرده.شد فرداش، اختتامیه.موقع رفتن روی سن، چیلی مجددن نوبت مرا جا انداخت. یک نفر دیگر را به جای من صدا کرد. بعد به جای دعوت از من با ادب، گفت شری بیار رو استیج. شری جد و آبادتو می‌خره می‌فروشه، کیشمیش دم داره.من اسم و فامیل دارم. استاد دانشگاهم. رییس هیات داوران بودم. فیلمسازم. دو تا فیلم تولید مردم و نمایش دادم.با گوشهای داغ رفتم روی استیج.موقع دادن میکروففون بهم بازی درآورد، دوباره. در این حد که روی استیج بهش کفتم می‌خواهی میکروفون را بدهی.با کمترین تمرکز و گوش داغ، متن هیات داوران را خواندم. شصت میلیون تپق زدم، از روی استیج پایین آمدم.چیلی دو نفری که بعد من روی استیج دعوت کرد، هم استادهای دانشگاه ما بودند. ارون، کسی که نمایش فیلم‌هایم را شب قبل مختل کرد و یک ان آقای وایت دیگر، جاستین. چیلی خایه‌هایشان را بوسید و گذاشت سر چشمش.عجب توصیف کثافت نابی، ولی چسبید.بعدش گرگوری دیوو را دعوت کرد روی استیج، که گی است، دوست دارد قدرتش را نمایش بدهد و دو سال قبل موقع عکس جمعی کنارمن ایستاد و وسطعکس به باسنم دست زد.آمپر چسباندم و انقدر همه چیز سریع اتفاق افتاد و چون گی است گیج شدم اما، آزار آزار است.کرگوری هم توی سالن اختتامیه بود، سمت چپ استیج. چه حسی را تجربه می‌کنم؟تحقیر؟ نادیده گرفته شدن؟ تنهایی؟نه. این بی پرده ترین مواجهه با ذات آدم‌ها و تست ظرفیت روانیم بود.آماده شدن برای استیج‌های حقیقی زندگیم.کل این جشنواره ۶۰ تا بلیط فروختند و زمان اختتامیه کلن ۲۰ نفر کمتر توی سالن بودند.وقتی روی سن ایستادم و چشمم افتاد به سمت چپ استیج، سه نفری که با گارد بسته نشسته بودند، از من بدشان می‌آید و مشکلی نداشتند در ظاهرشان واضح باشد. ارون، گرگوری، کندی، و چیلی پشت سرم.واضحن دلخور که من روی استیجم. شاید اصلن همین وضوح است آدم را گیج می‌کند.من اگر بروم جایی بر خلاف نظر دیگران، اعلام نظر کنم، احتمال اینکه به من نفرت بورزند، قابل پیش‌بینی و واضح است.ولی وقتی در ذهن من، صرفن ایستادن در استیج یک جشنواره محلی است، که دیگر جنگ و دعوایی نیست. اصلن سهم‌خواهی چه چیزی؟پاشیدم.مثل روزی که ۱۸ ساله شدم و از دانشگاه برگشتم و به مادرم غر زدم که چرا به من نگفتی مردم بی دلیل دروغ می‌گویند. دیروز به یاد خودم آوردم که اینکه فهمیدم مردم بی‌دلیل حسد می‌ورزند را هم کسی به من نگفته بود.من از خانواده‌ی مهربانی می‌آیم، سلامت روان متعادلی داشتیم و جدای اینکه همه ما زخم‌ها داریم، ولی، این یکی را به من نداند.می‌دانی، به آدم‌های موفق و معروف فکر کردم، چقدر فرای استعداد، باید سختی روان و مقاموت عاطفی داشت.همان بکشنبه‌ای با آفتابه و جارو افتادم به جان اینستاگرام و تلگرامم. آنفالو، لیو، بلاک. خشم زیادی داشتم و مدام به فاصله‌‌‌ای با چک زدن در گوش آن مرد داشتم فکر کردم. به لحظه‌ای که قبل از اختتامیه گفت فیلم‌های امسال جشنواره را دوست نداشته چون یا ایرانی بودند یا ترسناک.من توانستم نزنم تو گوشش و هلش ندهم که شیشه پشت سرش کف سر کچل تخمیش نشود باران شیشه و خون.انسان متمدنی می‌مامیم، به سخت‌تنی روانی و خارصفتی کردار فکر می‌کنیم.به این که هیچ کس به اندازه‌ی حسودان و دشمنانمان به ما ایمان ندارد.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوTue, 10 Nov 2026 09:40:40 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-نوزدهم-یا-به-عشق-فارسی-زبون-ها-l5zsce4fxq7qکیه که دوست نداشته باشه وقتی بعد از مدت‌ها برمی‌گرده، بهش بگن جات خالی بود؟چند ساعت پیش که داستان پیچ آخر رو چاق کردم، کامنت‌های خوانندگان، قلبمو گرم کرد و با خودم گفتم، هی هی هی، آدمیزاده و عشق ستاره بودن. حتی اگه ستاره‌ی ساکن غرب وحشی باشه و مدت‌ها باشه از یاد برده باشه چقدر نوشتن رو دوست داره، اونم به زبون مادری.دو سه روزیه به حرف ترانه موقع خاکسپاری باباش فکر می‌کنم، بالاخره منم اومدم امجدیه.آقا، خانوم، هموطن، شهریار، دیر نشه؟واسه عاشق شدن می‌گم. واسه امجدیه رفتن، واسه ماچ داغ، واسه پابوسی مقبره کوروش، واسه قیمه بادمجون پختن.می‌گما، می‌گن زن حامله هوس بکنه...فلان و بهمان. منم می‌گم بچه مهاجر دلتنگیش همونقدر غلیظه...گرفتی مطلبمو؟می‌گما، شهریار، حسرت بوسه به دلمون نمونه؟ من که از شب قبل جنگ، آخرین بار بوسیدم و عاشقی رو گذاشتم لب طاقچه. شهریار، حسرت عشق طاقچه‌ای نمونه به دلمون؟ملت، تو سوشال مدیا، دریادریا مزخرف به ترانه گفتند، با سیاه‌دلی. ترسیدم ازشون، ترسیدم ازمون. کی انقدر سیاهدل شدیم که به مرگ حمید علی‌دوستی می‌گیم کارما!ترسیدم شهریار.از بچه معروفی.من که یه چس شهرتی که داشتم رو گذاشتم لب طاقچه خونه مادرجونم تو جوادیه و اومدم از تاریکی گمنامی شروع کردم.یادمه هفته تولد سی سالگیم، واسه ساعتی ۸.۲۵$ جارو می‌کشیدم کف استودیو سرامیک رو، و فیلمم تو ایران اکران داشت همون موقع.ارتباط چشمی نمی‌گرفتم با آدم‌ها، غرورم خردخاکشیر شده بود و تصویرم از رویای آمریکایی، تو خلای مسجدجامع داشت دفن می‌شد.چرا اومدم؟ نکنه حسرت دوباره دیدن فیلم‌هام رو پرده نقره این مجبور بشم بذارم سر طاقچه؟بگم اومدم جلو، یا چی؟! چیزی که هست حقیقت سلامت روانه.بچه‌های بند زدبازی، خود قابل بحث و بررسی‌اند، ولی یه جمله تو یکی از آهنگاشون بد به دلم نشسته.ماها روانی شدیم، تا یه روز جهانی شدیم.نه اون‌ها حقیقتن جهانی شدند، نه من، هنوز. ولی روانی رو شدم. یعنی اگه شرط لازم و کافی چنین بود، بنده‌ی کم‌ترین، شرایط رو دارم.ولی چی می‌شه آدم روانی می‌شه؟ چون مدام مجبوره یه چی از خودش بکنه، بذاره لب طاقچه. بعد یه جایی می‌بینی از هر گوشه‌ی تن و روان و هویت و زبان و امنیت و معنا و ارزش‌هات، یه برش زدی و شدی شیر بی یال و دم و اشکم.من که نمی‌تونم فرض کنم این حجم جنونی که زیست کردم واسه هیچی باشه.نوبتی هم باشه، بعد هفت سال خشکسالی، وقت رونقه.برکت باشه. شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوFri, 06 Nov 2026 06:36:27 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-هجده-یا-پیچ-آخر-gwexmvprfrshآخرین قصه را قبل از مصیبت‌های زمستان قبل و اشک و سوگ و خاک و خون و اندوه و پرچم و رنج و عزا نوشته بودم.شهریارا؟ دوستداران را چه شد؟سلام از قلب امریکا، وقتی موج آبی رای‌ها، سنا و کنگره را برد و سوشال مدیا پر است از فحش و نجاست.من زیاد داد زدم و بی‌قراری کردم. یک سال پیش از میز مذاکره با رییس فاشیستم بلند شدم. نزدیک شش ماهی، وکیل، وکیل‌کشی، شکلیت، گزارش نوشتن، شاهد جمع کردن، ادله و عریضه‌نویسی.رییس سابقم، یک بی‌شریف فاشیست بود و با قلدری چند سالی بود دانشکده‌ی ما را قبضه کرده بود.برای خودش جولان می‌داد، روزهای متوالی با تحقیر و بی‌شرفی، کار مرا گره انداخت و حتی شرح رنجی که کشیدم را دوست ندارم بازگو کنم، باز زیستن درد است جانا!نهایتن، پول گل‌درشتی گرفت از دانشگاه و تشریف کثافتش را برد یک دانشگاه دیگر در شیکاگو.من نفر ۲۰م بودم که ازش شکایت کرده بودم. دانشجو، استاد، همکار...۱۹ نفر قبل از من تلاش کردند به دانشگاه بگویند با چه هیولایی طرفیم، ولی، گوششان بدهکار نبود.میزان شجاعتی که جمع کردم و تخم و خایه‌ای که خرج کردم فرای تصورم بود. روز مذاکره، در اتاق‌های مجزا نشسته بودیم. چون اول ترم، به درخواست وکیلم، حکمی برایش صادر شد که در اتاق مشترک نباشیم، با من تماس نگیرد و به قول خارجی‌ها، دستور «نو کانتکت»روز مذاکره، بلندترین پاشنه‌ی زندگیم را پوشیدم، قدم نزدیک ۱۸۰ سانتیمتر بود. موها را گوجه کردم، گوشواره مروارید و یک کت بلند مشکی. به زعم خویش، قدرتمند و شارپ.من کیسم را بردم، روانم را باختم، و هنوز گاهی نمکی بادی چیزی به زخمم می‌خورد و یادم می‌آید، چه بر من گذشت، تنها، در آمریکا.پاییز گذشته، روی در عقب مسافر، پشت راننده، اول اسمش را برعکس با کلید کشیده بود که هر وقت از اینه بغل نگاه کنم، بدانم می‌تواند پشت سرم باشد. تا کلانتری دانشگاه هم رفتم، ای شهریار، ریدم سر در آن مملکت‌داریت که شهرزاد قصه‌گو، به جای کلمه بافتن و داستان نوشتن، شد پلیس دنبال آدم زباله.فکر می‌کنم، اگر شهریارم را دیده بودم، شاید آسان‌تر بود. شاید هم، باید قبول کنم، رشدی که بر من حاصل شد، شجاعتی که از آن برای خودم کت مقاومت بافتم را فقط و فقط از راه رفتن در دل این آتش می‌توانستم بیاموزم.بگویم شاکرم؟ شکرت الهی.در من دیدی که بجنگم، و من جنگیدم.یک سالی گذشته و من مثل تمام هموطنانم، سال سختی داشتم.سایه جنگ از سر ایرانمان کم باد که ما زنده‌ایم به مقاومت.همه را گفتم برسم به پیچ آخر.دیدی وقتی کوه می‌روی، پیچ آخر، سخت‌ترین است.مثل همین و صد و خورده قصه باقیمانده که بتوانم بگویم ۱۰۰۱ قصه نوشتم. از جنون، از عمق انزوا، از امید، جنگ، عشق، و پیچ آخر.برایتان صبر و توان آرزو می‌کنم، در پیچ آخری که ایستاده‌اید.سعی می‌کنم مرتب بنویسم زین پس. زنده باد صلح و آزادی و عشق و قله.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوFri, 06 Nov 2026 01:39:26 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-هفده-یا-سومین-زمستان-rmzhoplhdpohاین هفتمین/هشتمین زمستان متوالی دور از وطن است. سومین زمستان کوهستانی که طعم برف و شلاق سرما را حس می‌کنم.هفته‌ی پیش، همین دوم دسامبر، آمدم سرم را روی بالش بگذارم که فکر کردم آخیش، اوضاع دارد درست می‌شود.صبحش با خبر فرمان فاشیستی ترامپ بیدار شدم.هر گونه تغییر و درخواست هر شکل از درخواست مهاجرتی و غیر مهاجرتی ایرانیان و هجده کشور دیگر، متوقف است.تا کی؟ چگونه؟نمی‌دانیم.۵۵ میلیون آدم گیج شدند، مثل من.در این سال‌های هجرت، کم ندیدم.تصور رفتن، هشدار خروج و بن‌بست‌ها موقت.اما حقیقتن، این یکی خیلی جدی به نظر می‌رسد.بار اول است در تاریخ مهاجرتی امریکا.و ترامپ دیگر ابابی ندارد شلنگ بکشد به بالا پایین ملیت‌های مختلف.هفته پیش، مردکان سومالی را آشغال و انگل خواند.ما توی صف‌ایم.نفر بعدی تارگت توهین و تحقیر.گیج شدم. هنوز هم هستم.فکر می‌‌کنم باید رفت.چقدرش حقیقی است و چقدرش واکنش به ترس، نمی‌دانم.ولی جایی از من فکر می‌کند، رفتنی‌ایم.ما ۵۵ میلیون نفر.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSun, 07 Dec 2025 23:36:56 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-شونزده-یا-فرزند-عشق-nhnbnxhm3zwoگفتمش آخه مامان!اون کجا، من کجا؟!شایدم یه جاهایی ته قلبم، وسطای این همه جلسه تراپی، مرگ تدریجی رمانس درونم و بازگشت پاهام روی زمین، هر چیزی که شبیه عشق باشه رو باور ندارم.گفتم آخه مامان!من کجا، اون کجا؟!شاید یه حایی تو این سال‌ها، یا شفا گرفتم از بیماری جنون عشق یا دیگه به طرحواره‌های پرنسسهای دیرنی اعتقاد ندارم. هر چی هست، مگه میشه هموز، با این گیس سفید، فرض کرد، مردی با اسب سفید میاد؟!یا تتو روی بازو.گفتمش مامان. من کجا، اون کجا؟!من دختر شرقی، این مرد غربی. من با کوله‌بار هجرت و فیلم و جنون سینما.اون با دست‌های شفابخش پزشکی و بچه؟!من کجا، اون کجا؟ دنیاهامون کجا؟!مامان گفتعشق رو باور بکن.تراپیستم میکه .۰۵٪ محتملهچت جی پی تی واسم انتگرال می‌کشهآبجی می‌گه بعدن نیای مثل سندباد گریه کنی! باورش نکن.رفیق می‌گه نکنه به زن قبلیش خیانت کرده.و من با خودم فکر نی‌کنم، آخر این هزار و یک شب رو، شهرزادم نمی‌دونه!شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوThu, 27 Nov 2025 10:14:50 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-پونزده-یا-مرگ-pbnorn9t6aupاین پست دارکیه. نخونین اگه توانشو ندارین.منم فکر می‌کنم باید بنویسمش که به قول خارجیا از سیستمم خارج بشه.دوست بازیگر جوانم مرد امروز. من فکر می‌کنم خودکشی کرد.شاگردم امروز ایمیل داد و گفت نگران شاگرد دیگرم است که سابقه خودکشی ناموفق داشته این ماهی که گذشت.من زنده‌ام.زندکی ادامه دارد.فقط نمی‌دانم رویای شیرینم کجاست.آن تصویری که پیش از خواب برای خودمان پلی می‌کنیم.که آرام بگیریم.یا شاید از حقیقت خطی ابلهانه‌ی روز فاصله بگیریم.لگنم و کشاله‌ی رانم، آن نقطه‌ی اتصال، در بازی تنیس آسییب دیده و ۴۸ ساعت است فقط درازکش مبل زردم.به پیری فکر می‌کنم.غم‌انگیز است.تنها مردن کثافت‌تر.و من فکر می‌کنم زندکی را بیش از این باید زیست.شاید هم همه‌اش شیمی و هورمون است.شاید فقط خسته‌ام.شاید فقط یادم رفتهزندگی چیزی فرای میزان بدهی و اضافه وزن است.دلتنگ عاشقی‌ام.و تامام هورمون‌های شادی‌بخشی که همراهش می‌آید.دلتنگ چیزهای زیادی هستم و خبر مرگ غمگین‌ترینم کرد.باشد که فردا شب با شادی برگردیم.سرتان سلامت.به سلامتی زندگان!شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSun, 02 Nov 2025 08:44:26 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-چهارده-یا-تمرکز-iufxpfeyntn1این روزها، پر حادثه است.شاید هم چنان زندگی‌ام خطی شده که این‌ها را حادثه می‌بینم.دیروز ۲۰:۴۳ اکس بوی فرند، پیام داد میایی فیلم ببینیم. من خیلی تنهام.شاید اگر تابستان بود و روزهای بعد جنگ، می‌رفتم.جواب دادم هنوز برایم ره دست نیست چنین معاشراتی داشته باشیم.در کمتر از بک ساعت بعد، در باری که به ندرت می‌روم، ایستاده بودم در انتظار آبجو و شات.آقای بسیییتر خوشتیپی، تلفنش را جواب داد که، بله حتمن.تست را برایتان دوشنبه میفرستم.نگاهش کردم و پرسیدم، نمی‌خواهم بی ادب باشم، مکالمه شما را شنیدم. بازیگرید؟گفت بله. و کار جانبی‌ام، جراحی قلب است.از آن جا که میمون درونم رخصت نمی‌دهد، گفتم مثل جویی تو سریال فرندز دکترین یا واقعن دکترین؟مکالمه به شیرینی جلو رفت.مرد کانادایی ای، که زبان اولش فرانسه است.دو بار ازدواج کرده. سه بچه دارد.با دست چپ می‌نویسد. با دست راست جراحی قلب می‌کند.و تتوهای قشنگی دارد.شب پر هیجان و بازی‌ای بود.مدت‌ها بود اینطور فردای پارتی از پا نیفتاده بودم.الان ۲۴ ساعتی گذشته و هموز درازکشم. شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSun, 02 Nov 2025 08:37:02 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-سینزده-یا-خانوم-یایا-gz3awen6pb5lاسم تزیینی است.مثل دلیل حضور آدم‌های نارسیست.با آقا پسر، بچه خوشگلی که ۸ سالی ازم جوون‌تره آشنا شدم.با علم به عمق کم، افق کوتاه و فاصله‌ی سنی.الله وکیلی دلیل داشتم که همواره جنون بزرگسالان را به خامی جوانان ترجیح داده‌ام.الان که ۳۶ را زندگی می‌‌‌کنم، حوصله‌ی ۲۰ سالگیم را ندارم.زندگی سرعتش بالاتر است، صرف کلام و پتانسیل آدم‌ها، برایم کافی نیست.هر چند که بودند دخترانی در همان دهه بیست که از من، منطقی‌ار بودند و چنان عاشق پیشه قلبشان را دست کسی نمی‌دادند.هر کس مسیری را می‌رود و برای من ۳۶ سال طول کشید، این هرده خرد را داشته باشم که حرف باد هواست. عمر محدود است و من دوست داشتنی‌ام و روابطم در گذشته، معنابخش حقیقت کنونی من نیست.گفتمش، آقای نون.ما که هیچ وقت نمی‌توانیم در یک دهه باشیم مگر یک سال در هر دهه.وقتی تو ۳۱ ساله شوی من ۳۹ ام. سن عدد نیست. حقیقت طول عمر و عرض زیست ماست. همانطور که تحصیلات شعور نمی‌آورد، پول خوشبختی، سن هم پختگی نمی‌سازد. هرچند، از لحاظ آمار و احتمال، وزنه به سمت آن طرف سنگین است.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSat, 25 Oct 2025 23:31:36 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-دوازدهم-یا-eyef6pjnzqktیک اتفاقی افتاده در این ویرگول که دیگر تر و تمیز نمی‌توانم پست بنویسم یا حتی ادیت کنم.یا جای خالی خلاصه.رییس لاشی، از ریاست درآمد. پرونده‌ی بی‌شرفیش هنوز روی میز است و با وکیل محترم باید دریابیمش.من در فکر آغوشی گرم هستم در این شب اول پریودی.دلم بغل خوب و فیلم خنده‌دار می‌خواهد.امروز، وسط کلاس، احساس کردم درد سفتی در پایین‌تنه‌ام پیچید.چنان که کمرم گویی دو تا شد.سرم را روی میز گذاشتم و لعنتی فرستادم بر خالق پریود.حالا که دلم از پیتزای یخی پخته شده در فر پر شده، چند تایی مسکن بالا انداختم، و به هیچ چیز فکر می‌کنم.به کارما، به آه بچه مهاجر، به بینه‌ی ابلفرض، هر آنچه بود، دامان رییس لاشی من را گرفت.فکر می‌کنم. که فکرش هم نمی‌کردم روزی از تخت ریاست دربیاید.فکر می‌کنم. که هنوز هم فکرش را نمی‌کنم خیلی اتفاقات پیش بیاید و بابد به زمان وقوعشان، مثل همین الان، بشوم ملکه‌ای با قلب یخی.مثل یک سرباز جنگیدم.مثل یک فرمانده نقشه چیدم.مثل یک نخست‌وزیر مهره‌هایم را تکان دادم.مثل یک دختر معمولی شب‌ها گریه کردم.مثل یک انسان درگیر با افسردگی، سیگارها کشیدم.و جایی که شاید، پذیرفتم زندگی همین است،خبر آمد او دیگر رییس ما نیست. و حالا دیگر من ملکه‌ای با قلب یخی که چیزی جز کلید آن امپراطوری شادم نمی‌کند.عزا قدرت یک فرمانده‌ی احمق برایم شادی نمی‌آورد.ای را زمانی می‌خواستم که سربازی بودم کتک خورده و خیس باران و گرسنه. که پیراهن بدرم از جان آن فرمانده و کوله پشتی‌اش را عارت بکنم.حالا دیگر نمی‌خواهمش. شاید هم بخشی از من ازضا شد.من جنگ را بلد نبودم. و آدابش را.تهش مبارزه‌ام با تظاهرات بوده و فیلمسازی.الان دیگر بخشی از من، من عاشق، من لطیف، من نازنین انسان‌دوست برای همیشه آلوده‌ی فهم و پذیرش حقیقت پستی انسان‌ها شد.دختری که در شب نوزدهم نوشت، از تمام دنیا اورا می‌خواهم و آپارتمانی در نیویورک.الان دیگر زنی است که بی‌رحمی را بازی کرده، حتی به درست و عدالت، در آپارتمانی به کوچکی واحدهای استودیویی نیمه لوکس نیویورک زندگی می‌کند. از «او»ی سابق تنها چیزی که باقی مانده، همکاری سر تولید موزیک فیلمم است.از «او»ی جدید هم که فدایتان شوم، حتی نمی‌دانم می‌شود او صدایش کرد،یا این هم گذراترین سایه‌هاست.همچنان درد در کمر و رحم‌ام پیله کرده.در شب هشتصد و دوازده.از دنیا او‌یی را می‌خواهم، که مرا بخواهد، در آپارتمانی در نیویورک.با اسکار، گلدان و قهوه‌سازی که عصاره‌ی زندگی بسازد.الان که افتاده‌ام روی دور نوشتن، دوست دارم بگویم چقدر فاکداپ بود.چقدر سخت بود بی‌رحمی. چقدر پروراندن خوی جنگی برایم ترسناک بود و حالا، امروز که رییس لاشی، بعد از ملاقات با رییسش، دست از گردن درازنر، عزل شده از قدرت بازگشت، حتی دلم برایش نسوخت.فقط دلم سوخت، که چطور، هیولایی مثل او، در مواجهه با من، آرتیست و لطیف، چنان بی‌شرفی کرد، که بخش تاریکم را روشن کرد.چیزهای زیادی ممکن است عطف باشند و بازگشت‌ناپذیر. این انتقام از همان جنس است.انتقامی که به من آداب جنگ آموخت.نوش جونت جاناتان پی کثافت. نوش جونت. ازخبر آمد شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوWed, 22 Oct 2025 06:37:02 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-یازدهم-یا-رهاش-کن-رییس-xenuzrnwyxk3نمی‌دانم چرا عکس‌هایم دیگر اینجا اپلود نمی‌شوند. به هر رو.با هر افتان و خیزانی بود رسیدیم شب ۸۱۱. یعنی بی حرف پیش، ۱۹۰ تا قصه بنویسم، روشنایی انتهای تونل هزار و یک شب مدرنم را می‌بینیم.دم، بازدم، زنده‌ایم، سالم‌ایم، جوونیم، خوشگلیم.شکرت.با حضرت تراپیست امروز حرف کی‌زدم. چند سالی است با همیم و گهگاهی نکاتی بخاطرم می‌آورد که از تراواشات صادقانه‌ی ناخوداگاهم در این چند سال می‌آید.حقیقت، خیلی ماحیر نمی‌شوم.ما با تمام پیچیدیگی‌هایمان، موجودات سرراستی هستیم.مثلن رییس من یک آدم لاشی است.برای براندازی‌اش نمی‌شد با زبان نرم و قلب گرم جلو رفت.زره‌ای ساختم پولادین، اشک‌هایم را ریختم توی شیشه و انداختنم گردنم. عطوفت را تف کردم،و نه مدل او، مدل خودم جنگیدم.با نظم، صبر، به سان ببری که دیگر به گرسنگی خو گرفته و یاد گرفته چقدر صبوری می‌طلبد حمله کردن.آداب جنگ در آکادمیا را فهم می‌کنم، آداب بی‌رحمی را تمرین می‌کنم و صبوری را.گلیم را از زیرش کشیدم.نه به تنهایی، در حرکتی تیمی. با باسن فرود آمده و چهارشنبه، نشیمنگاه شکسته‌اش سوختری و ذغالی می‌شود، دیگر رییس هیچ کداممان نیست.دلم خنک شد.می‌دانم می‌رود دفترم، کلید می‌اندازد و به وسایلم دست می‌زند. چند پرده کرکره راکنده، توپ تیس و کش سرم را انداخته کف زمین و من این هفته برایش یادداشت گذاشتم.که اگر مجدد رفت داخل اتاق ببیند، بخواند و به گایش برود.سریال قصه ندیمه را دیده‌اید، جمله‌ای به اسپانیایی در کمد اناق «جون» نوشته شده، ترجمه مینویسم.«نذار حروم‌زاده‌ها زمینتت بزنند»جمله را روی استیکرب، به زبان اصلی نوشتم و روی لپتاپم چسباندم و جا گذاشتم در دفترم.که اگر آن مرد لاشی باز رفت کرکره بکند، ببیند، و بداند که من می‌دانم و بخواند یادداشت را، که حرامزادگیش زمینش زد.من آدم سابق نخواهم شد.این سیاهی روح انسان‌ها بدجوری خراشم داد، ولی از من چیزی بیزون کشد، که برای ادامه لازمش دارم.پیچ‌های اخر پرونده‌ایم. انرژی جمع می‌کنم که تامامش کنم.می‌دانم آدم سابق نمی‌شوم، آما، جهان از آن مبارزون است.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSun, 19 Oct 2025 22:27:03 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-دهم-یا-آخر-هفته-طولانی-mzmrcwzuhjktپنج‌شنبه، ساعت ۲:۲۰ است و من با اخرین کلاس هفته‌ی اول خداحافظی کرده‌ام و هیچ نشده، آمدم زیر کولر، دراز کشیدم و تعطیلاتی بسیار طولانی در انتظار من است.دوشنبه، روز کارگر تعطیل است و بالواقع، من تعطیلم برای چندین روز متوالی.پارسال، این روزها تازه با دوست پسر اسبق آشنا شده بودم و به قول معروف گفتنی «هانی مون» رابطه را زیست می‌کردیم.بک سال دیرتر پاست. دیگر عاشق معشوق نیستیم.رابطه‌ی ما با باسن، به گل نشست.من درخواست بریک اپ دادم.او چند هفته‌ای بعد شروع به دیت کردن کرد.من هنوز سینگلم و گهگداری که برای تولید موزیک فیلم، با هم حرف می‌زنیم، می‌گوید من زبان تلخی دارم کنارش.پر بیراه نمی‌گوید. از میزان ناامیدی حاصله از او، هنوز غمگینم.یک سال گذشته و از کار جهان حیرانم.یک سالی که گویی مرا مثل یه مشت گردو انداختند، قد دستمالی و در هوا تاب دادند و پرتابم کردند از بالای کوه. قل خوردم، به در و دیوار خوردم.پوسته‌ی جانم شکست و مغز استخوانم درد گرفت.الان که بعد از یک سال چشم باز می‌کنم، هنوز نمی‌دانم کجای مسیرم، فقط می‌دانم از زمین فاصله دارم و قله را می‌بینم.می‌دانم که این جای جدیدی ایت. انتظارش را نداشتم.از عدم قطعیت زیاد گفته‌ام.از تلخی‌ شیرینی‌های مهاجرت.این‌جا، ولی جدید و غریب است.ترکیبی‌ام از امید، نا‌آرامی و افتخار و طلب‌کاری از دنیا!نمی‌دانم کی و کجا، دوباره پایم به زمین می‌رسید، یا باید، میان همین سنگ‌ها دوباره جوانه بزنم.بالا پایین روانی زیادی دارم.و دلم برای ایران خیلی تنگ است.دلم برای آن احساس تعلق و تسلط به زیستم تنگ شده.روزگاریست خلاصه...که از یاد نمی‌برم.زنده باد سر آنان که که دل از امید نکندند.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوFri, 29 Aug 2025 00:04:28 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-هفتم-یا-در-جستجوی-حقیقت-pcvki7tn5saqاحتیاج به خواب‌آور دارم این روزها. بس که ذهنم پریشان است و اوضاع گنگ.شب‌ها به ضرب خواب‌آور می‌خوابم و روزها را می‌شمارم که زودتر تمام شوند.منتظر چه هستم؟ روزی که جواب‌های بیشتری داشته باشم.دمی فکر می‌کنم قوی‌ترینم که چنین دنبال پاسخ برای بی‌عدالتیم.دمی، هراسان، لرزان و پشیمان از این که حرف زدم.از طرفی خوشحالم به یمن دستور موقت فاصله، رییسم نه به من زنگ می‌زند، نه کاری به هم داریم.ولی شرایط عادی نیست. و عادی بودن در شرایط غیرعادی، اصلن عادی نیست.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوWed, 27 Aug 2025 09:27:14 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-ششم-یا-اسکی-در-آینده-scahqwmgnxjgبذار از اینجا شروع کنم که آن ویژگی که ما را یکتا می‌سازد، ما را به عزلت می‌نشاند.من تخیل قوی‌ای دارم.دهنی بازیگوش، داستان‌سرا و سراسر شیطنت، که می‌تواند از صفر، از هیچ، از نیستی، یک جهان کامل بسازد، شخصیت بپروراند، سفر قهرمان بنویسد و تا جزییات رنگ کلاه بازیگر را هم تصور کرد.حالا، فرص بفرمایید، به این ذهن بلاسوخته، خوراک اضطراب بدهید.ستاریوهای مختلف یک واقعه.از اخراج یک رییس، تا مقاومتش، متن ایمیل‌هایی که رد و بدل می‌شود و خب، در تمام این‌ها، طرحواره‌های روانشناختی را دخیل کنید.گاه به سمت نابودی مطلق می‌رود هستی من، گاه پیروز میدانم.می‌فرمان که چیزی که در جهان تعادل ایجاد کرده، این است که فردای خویش را نمی‌دانیم.من هم به خود یادآوری می‌کنم، حکمتی بوده و تو نمی‌توانی برخلاف جهت هستی قدم برداری.حالا، چند روز مانده تا آغاز ترم جدید. من نمی‌دانم سرنوشت این مرد شیطان صفت چه می‌شود. او می‌داند من شکایت را علم کردم. دانشگاه برایش فرمان عدم ارتباط با من صادر کرده. من نمی‌دانم دوشنبه با چه روبرو می‌شوم.فرض کن عریضه نوشته‌ای که کسی نژادپرست است. حالا دوسنبه، اول مهر طوری، قرار است چشمتان به هم باز شود.حقیقتن نمی‌دانم با چه روبرو می‌شوم.از این گنگی ناراضی‌ام.غر دارم به دنیا.شکرگذاری سخت است و باید تغییر کنم.سعی می‌کنم به خودم یادآوری کنم، بار اول من است روی کره زمین. و بار آخر.آسان باید گرفت. نه؟شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوFri, 15 Aug 2025 05:29:07 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-و-هشتصد-و-برگشت-یا-دوستداران-را-چه-شد-alfsyovk2vcuنوشتن در ویرگول مدتی است راه دستم نیست. به هزار و یک دلیل. قبل از این که گم شوم در پیچ این خم، قصه‌ی امشب را بنویسم که شاید بازگشتی باشد برای عقاب.سال غریبی را گذراندم و در این وبلاگی که زمانی برای نوشتن قصه‌اش روز و شب، ثانیه‌شماری می‌کردم، را نادیده گرفتم.عاشق شدم. فارغ شدم. اولین تجربه‌ی پارتنر حقیقی و جدایی سختش را زیست کردم.مادرم آمد. برگشت.فیلم‌ام تکان خورد.خودم مدت طولانی ورزش کردم و بعدش رهایش کردم.سفرهای بسیار رفتم. غمگین‌ترین خویش را در اعماق سیاهی دیدم...حالا پایان تابستانی است که در آن، کمر همت بستم به شکایت قضایی از یک رییس نژادپرست.برای من که در زندگی آزارم به هیچ جانوری نرسیده، رنجی بود سنگین.کار سختی بود. پیچ پیچیده‌اش که پذیرفتن این داستان بود را سپری کردم و حالا، آماده‌ی تسویه حسابم، نه حتی انتقام.حتی به انسانیت شک نکردم در این روند. به خودم نهیب زدم که چقدر ترسان و نادان و چشم‌بسته بودم.بسوزد پدر دروغی، که از سر ضعف به خودت می‌گویی، چون می‌دانی زیر پایت سفت نیست.حضرت تراپیست آن روز گفت، زیر پایت لیز است، نه؟گفتم حالا که تمام سناریوها را میلیون بار با خودم قرقره کردم. مهم نیست.شاید هم دیگر لیز نیست.من می‌توانم و می‌دانم که چطور باید زندگی کرد. حداقل تا امروزش را که سربلند بپدم.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوTue, 12 Aug 2025 06:41:47 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-چهارم-یا-قرقره-eqt1yclchjqoبا وسواس فکری و چه می‌شود اگر مدام زندگی می‌کنم.از لحاظ روانی پاشیده و از لحاظ کاری متمرکز بر فیلم سینمایی و از لحاظ شخصی حوالات زیادی برای دنیا دارم.مشغول تصحیح رنگ فیلم هستیم و من مدام خاطرات فوق ما وقع می‌گویم. بیل مکانیکی انداختیم زیر تدوین.بی نهایت دوست دارم زمان را بزنم جلو. ببینم انتهای این قرقره‌ی افکار جیست. هرچند تجربه ثابت کرده، مهم‌ترین امور، رهایی از این وسواس است.قصه‌ی اشفته‌ای است. شهریاری در مار نیست. تدوین و دگر هیچشهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوWed, 02 Jul 2025 18:31:20 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-سوم-یا-سرپایینی-xndwo2sdcnayسایه‌ی جنگ، موقتن از سر ما خارج نشینان و هموطنان برداشته شده.زبان، همچنان به سان تمام فشارهایی سال‌های گذشته قاصر است. نمی‌دانم که سخت جانی است، بی‌حس شدن است یا صرفن جان هفتم گربه صفت ماست، اما، ما زنده ماندیم.نوشتن از روزهای سیاه جنگ، سختم است. با علم به اینکه رنج خارج‌نشینان یک هزارم ساکنین نبوده و ترکیب دردناک رنج و انزوا و شرم و گناه.میانه‌ی تابستانم. سال دوم تدریس تمام شده. مادرم برگشته. دوست‌پسر سابق به عنوان دوست در زندگی من مانده.و حالا، برای اولین بار، شکایت می‌کنم از یک نفر. رییس لاشی من. مرد قدرت‌طلب لات بی سر و پا، که کمر بسته به نابودی تجربه‌ی من در این فضای کاری.من آدم جنگ با انسان‌های دیگر نیستم. ترجیح می‌دهم برای نابرابری در سیستم‌ها جانم را بگذارم و حالا، بی تعارف، جزو نقاط پیچ داستانی است. جایی که قهمرمان صبح‌طلب، برای حفاظت از آبروی خویش، دست به کاری می‌زند، که فرای تصوراتش از کاراکتر خودش است.شکایت! در دو ماه گذشته هر بار بهش فکر کردم، دلپیچه گرفتم، دچار اضطراب قفل کننده شدم، بدخواب شدم، میگرن گرفتم، به سیگار و سیگاری پناه بردم.چون می‌ترسم.چون این نسخه‌ی شاکی را از خود ندیده‌ام. و حالا مضطربم.مضطرب آینده‌ام.مضطرب حرف‌های زشتی که خواهد زد، توهین‌ها، و لحظاتی که زبانم نچرخد. ولی راستش را بخواهی، گاه مجبوریم کاری را بکنیم که در نهایت تضاد با ماست.اسمش را بگذارید نقطه‌ی عطف، یا حتی فصلی که جهان تغییر می‌کند.بر من واضح است، همگامه‌ی مبارزه و انتقام ایت. از مرد سفیدپوست لاتی که با سو استفاده از عدم ثبات زیست یک مهاجر، بهش فشار می‌آورد و قلدری می‌کند.اما راستش را بخواهید، کرامت انسانی فرای همه‌ی این گفتگوهاست. به جایی رسیدم، از لحاظ ذهنی و عاطفی که دیگر توان رویارویی با ورژن محافظه‌کار خودم نیستم.برایم واضح است باید بروم توی دل ماجرا.مرگ یک بار شیون یک بار.زیست مداوم در خوب و رجا، دست به عصا راه رفتن نه از سر اشتباه بلکه آگاهی از حقایق اطراف ما، نگرانی نکند چنین شود و چنان شود.هر چند در این سیستم، در آستانه‌ی شمایت من، حفاظتی از طرف دانشگاه ایجاد خواهد شد، اما، برای آن که بتوانم، با تمام قدرت جلو بروم، فرض کنم، نتیجه این است که از کشور پنجاه ستاره بروم، اصلن برگردم وطن.من هنوز کشور دارم. شهر دارم. خانه دارم. خانواده دارم.نمی‌توانم و نمی‌شود و نباید، اجازه بدهم، این رویای امریکایی، این زورگویی فرسایشی، این ها هیچ کدام مانع شوند که آرام زندگی کنم و احترام داشته باشم.پروسه‌ی کثافت مهاجرت، آن هم به عنوان زن خاورمیانه‌ای فیلمساز ایرانی در کف امریکا به خودی خود، نکبت و رنج الود هست.اما، همه‌ی این تلاش، برای ساختن زندگی‌ای آرام و در خور احترام است.اگر قرار باشد هم رنج غربت بکشم، هم ترس امنیت و هم بی‌احترامی، چه کاری است؟نهایت قصه، جمعه پایم را کذاشتم زمین و مرحله اول شکایت انجام شد و منتظر مراحل بعدی هستم.دوشنبه با حضرت وکیل قرار دارم، فردا با تراپیست، و شب دوستم میآید کلورادو برای تصحیح رنگ فیلم.من چیزهای زیادی از دست دادم که چیزهایی که الان دارم را بدست بیاورم.اما، نمی‌کذارم کرامت انسانیم به تاراج برود.برویم که کیون آدم لاشی بگذاریم.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSat, 28 Jun 2025 22:42:23 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-دوم-یا-عدالت-v7klg0lqvv61دست و پنجه نرم می‌کنم با ترکیبی از عدالت‌طلبی و ترس مهاجر از حرف زدن.حال خوشی در این یک ماه گذشته نداشتم.رفتن مامان، بریک‌اپ و از همه سنگین‌تر، بحران‌هایی که با رییسم دارم.روانم خسته است. کارهای زیادی دارم برای فیلمم و آینده‌ام و با چیز لعنتی‌ای به اسم حق‌طلبی دست و ونجه نرم می‌کنم.خانوادت‌ی من یادم دادند بایستم همیشه و حقم را پس بگیرمم.ولیگاهی به سبب پاسپورت تخمی و ترس‌های مهاجرت، زبانم نمی‌چرخد و نمی‌توانم بخواهم.من هیچ وقت بچه‌ی ترسویی نبودم. شاید محتاط بوده‌ام اما همواره تمایل سوزان گفتن حرف درست یقه‌گیرم کرده.حالا جایی از زندگی ایستاده‌ام که می‌دانم هنگامه‌ی تغییر است.مشاوره‌ می‌ گیرم، یار جمع می‌کنم، به قول خارجی‌ها پا سرد می‌کنم. اما خوب می‌دانم هنگامه‌ی انتقام است.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSun, 08 Jun 2025 02:49:44 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصد-و-یکم-یا-مقصد-بعدی-wuwysu0vavbzجایی شبیه به زندگی حقیقی. چند روز دیگر می‌شود پنجمین ترمی که درس دادم.روزهایی کسالت بار. روزهایی مهیج.حقیقت معلمی چنین چیزی است. اتاقی با ویو به اتوبان، درب ورودی دانشگاه و سیستم سرمایشی گرمایشی تخماتیک.سقف استودیو نور نصب می‌کنیم. بر رییس لعنت دوقبضه می‌فرستیم و‌دعادعا که برویم. هرچند که برای رسیدن به همین‌جا، نذرها کردم.حالا دلم این دانشگاه قشنگ و معماری زیبایش را می‌خواد و رییس فمینیستش را.استودیوی دانشگاه جدید تخمی است. ولی مدرس فیلم می‌خواهند و من این شغل را.می‌دانم کاندید دوم، امروز مصاحبه‌اش را داد و خیلی زود معلوم می‌شود.حضرت تراپیست پرسید، با سوگ فرضی نگرفتن چه خواهی کرد.گفتمش، که دیگر از رقابت با آدم کاردرست وحشت نکردم(به جز چند ساعت اول)با خودم گفتماگر رقیب من بچه خرس طلا دارد، نشانه ضعف من نیست. بلکه قدرت رزومه من را نشان می‌دهد که بی جایزه‌ی کلفت رقیبش هستم.چند روز پیش روی زمین‌افتاده بود.گذاشتمش روی کاکتوسی در محله که تاب بخورد و دنیا را تماشا کند.راستش را بخواهی شهریارفکر می‌کنم قرار است همدیگر را حوالی این منطقه ببینیم.تا به قول حمیده خیرابادی در سریال‌ها«تا ببینیم قسمت چیه»شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوWed, 23 Apr 2025 08:02:20 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هشتصدم-یا-چی-فکر-می-کردیم-چی-شد-p8rnxxs438uzبرگشتم گرند کنیون. تو کمتر از چهار ماه که واسه زیارت اومده بودم اینجا. این بار بدون دوس‌پسر. تو پارکینگ همینجا، تصمیم جدایی ازش رو گرفتم.برگشتم. که پی دل مامانم رفته باشم که خوشحال بشه.خیلی خوشحال شد. سفر محشری بود. با مامان قشنگی جاده‌نوردی کردیم. موزیک گوش دادیم. من روان خرد و خمیرم ترمیم یافت. ساعت‌های پادکست جنایی گوش دادیم و با دست پر برگشتم. ایمیل مصاحبه‌ی حضوری برای شغلی جدید، یک ساعتی سرزمین موعودم، نیویورک.مصاحبه‌ی زوم را گل کاشتم و حالا با ادب و احترام و زیبایی ازم خواستند که بروم حضوری. بماند که ذهن بیمار لجوج مضطربم، چنان این دنیا را برایم سیه و تار کرد که بچه حمله‌ی عصبی‌ای داشتم. باید خودم را درمان کنم. به حضرت تراپیست پیام دادم. این درجه از وسواس، مریضی است.عجب سالی بود این که گذشت. چه شمسی و چه میلادی.من فکر می‌کنم به دانه‌های رویاهایی که کاشته‌ام.به این همزمان جلو بردن چیزهای مختلف. به مفهوم تعادل، به قیمتی که برای رسیدن می‌پردازیم.من فکر می‌کنم که چطور فهمیدم این شهر کوتوله‌هاست. مغزهای کوچک کوهستانی.این اولین بار نیست که مرا راه ندادند. جاهایی. از تیم فیلمسازی‌های اینجا تا جمع‌های دوستی.وقتی دبستانی بودم، بچه‌ای بودم لاغر، عینکی، با دندان‌های اورتودنسی. به هنگام یارکشی بازی وسطی، مرا انتخاب نمی‌کردند. محبوب نبودم.در همان دوران فسقلی بودن، فهمیدم سرگروه بودن، یا به هر شکلی نیازی فرای محبوب بودن تعریف کردن، می‌تواند آن عقده‌های کوچک‌را پر کند.کرد.من از کودکی آموختم لیدرشیپ هم نقشی است که نامت را مهم می‌کند.تا اینجای کار مساله‌ای نبود. تا وقتی گیر آدم خودپسند کنترل گری مثل رییسم افتادم. حیف هزار و یک شب من است از حقارت‌هایش بگویم. کوتاه بسنده می‌کنم به اینکه گفت سریالت را تولید نکن. کتابت را ننویس. آغشته به انتقاد صریح از شیوه‌ی تدریسم.وقتی عکس‌های فارغ‌التحصیلیم را می‌گرفتم، فکر می‌کردم این دانشگاهی مه الان استادش هستم، نقطه‌ی امنم برای مدتی خواهد بود. بود و نبود. حالا دیگر نمی‌خواهمش.عبور می‌خواهم.شهریار؟ هیچ وقت چنان آرزو کرده‌ای که از فکر نشدنش، قلبت فشرده شود؟من از خاطرم نمی‌رود. اولین روز مدرسه در امریکا را. که صرف حضورم، چنین مرا سرخوش کرده بود.من یادم نمی‌رود بعد از وقت سفارت ارمنستان، چطور، قلبم آکنده از شوق زندگی بود.من یادم نمی‌رود سرسختی همه‌ی این سال‌ها را. ریجکشن سفارت آنکارا را. و برخاستنم را.حالا دوباره رویای جدیدی دارم. تلاشم را می‌کنم که باهوش و توانمند و خلاق بروم مصاحبه.بارها گفتم. بارها پرسیدید چی می‌شود شب هزار و یکم.اگر شخم بزنید. شب نوزدهم نوشتم: او، آپارتمانی، در نیویورکدر فکر نوشتن یادداشتی برای نیویورکر هستم. جهان در دست کسانی است که طلب می‌کنند و انجامش می‌دهند.شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوSat, 05 Apr 2025 19:14:17 +0330https://virgool.ir/@shahrzad.dgr/شب-هفتصد-و-نود-و-نهم-یا-میدون-سانتافه-w3bgbhwgsyp6مادر فلفلی رو آوردم سانتافه. نیومکزیکو.خوشگل من عاشق سفره. هرچند حضور توی امریکا خودش سفره، ولی سفر تو سفر می‌خواست و ما هم یه مادر که بیشتر نداریم و مقامش محترم.چهار تا جا گرفتم. مادر کتلت پخت و زدیم به جاده.الان، نشستم وسط میدون مرکزی سانتافه.در فکر و خیالات همیشگیم هستم.لعنت به رییسریدم تو عشق و عاشقیفیلمم چی می‌شهچرا چاق شدمو وسواس‌هایی از این دست.مامان رفت مغازه ببینه. من نشستم و‌مثل یه بچه خرس، کمرم رو فشار می‌دم به نیمکت فلزی. شاید که گرفتگی شونه‌ام باز شد.داده‌گر.مگه همه عمر چند تا بهاره؟ این سی و‌پنجمیشه. قرار ما اینه؟ نشخوار زندگی عادی؟ یا تصور آینده به بهانه‌ی مانیفست کردن؟آفتاب داره پر می‌کشه از این ور کره‌ی زمین. مامانم خوشحالترینه.من ولی شادیم رو گم کردم.با نگرانی خو گرفتم. تحلیل کشتی گرفتن با خوک‌های زندگیم واسم راحت‌تر شده از لمس نسیم بهاری روی پوستم.خاک بر سرت آدمیزادکه به همه چی عادت می‌کنی، به جز شادی!شهرزاد قصه‌گوشهرزاد قصه‌گوThu, 27 Mar 2025 03:37:36 +0330