https://virgool.ir/feed/@shahrivar.writesادبیات یک گفت و گوی بی پایان است . .fa2026-11-10 23:16:12https://files.virgool.ir/upload/users/4919284/avatar/fI8U8f.pnghttps://virgool.ir/@shahrivar.writeshttps://virgool.ir/@shahrivar.writes/آبستنی-qinpvtrs7c10مثل تمساح در برکه خودم چهارطاق شدم. ابتدا نه ماه در رحم، سپس در بیرون، بیشتر کنار دیگران، کمتر کنار خودم. در آتش خلوت موهای دستم سوخت. ولی نه چون فیلسوفان پیروزی به حساب می‌آورم، نه تنهایی را شکست. داستان از جای دیگری شروع می‌شود، پیروزی در ماراتن اسپرم‌ها. یک شکست مفتضحانه، در قبال جایزه کوچکی به نام زندگی! تقصیر زیادی گردن پدر مادر نیست. اکنون تنم مثل ایران، فاحشه آخوندهاست. مثل هوای مازوت نیروگاه رجایی، یک گم بودگی در خلا یافتن‌هایم، از کوچه‌هایی با دیوارهای سیمانی می‌گذرد، که صدای معده‌هایی که پر نمی‌شود مثل طمع چندی مقامدار، روح را می فرساید. من دیگر با هیچ پروانه‌ای روشن نمی‌شوم. چند ماه قبل، یک اسکناس پنجاه تومانی به یک علیل دادم. حتی دستان معجزه‌گرش به سمت خدا مرا به زندگی برنگرداند. سماجت عجیبم در مبارزه زندگی، میل به طغیان و آمادگی در برابر مرگ، به اراده کناره‌گیری از هرچه تا الان کرده و نکرده‌ام منتهی می‌شود، تا هر کجا لازم باشد دست از زندگی بردارم، یا آنقدر خیره سر که مرگم را خود انتخاب کنم! اگر لازم شد دست از قلم برندارم، منی که نه ماه در تنهایی تاریک آبستن زیستم، تنها به دنیا آمدم، تنهایی زندگی می‌کنم، و تنها خواهم مرد! شهریوراول آبان ۱۴۰۵شهریورشهریورWed, 28 Oct 2026 19:47:45 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/اسب-ej6kqn3bkv9vهفت روزِ شاغلِ شرکتم. ساعت چهار بیداریمه. یک ساعت مسیر شرکته و از شیش صبح تا شیش غروب سر کارم. ساعت هَش برمی‌گردم خونه، ولی بدون خودم (با خستگیام). کار تمام‌وقت؛ چیزی که ازش می‌ترسم. همون چیزی که دولتا دوست دارن؛ آدم‌های بی‌وقتی که فرصت یادگیری و خوندن ندارن.داخل شرکت رینگ و لاستیکُ وصل می‌کنیم. نمی‌دونم بهش چی می‌گن، ولی فقط بلدم انجامش بدم. با سرعت چرخا رو برمی‌دارم، روی دستگاه بالانس می‌ذارم، دکمهٔ استارتُ می‌زنم، بعد از روی صفحهٔ دیجیتال می‌فهمم باید کجاشو بالانس کنم؛ چپ یا راستشو. با چکش روی رینگ سرب می‌زنم. انگشتام درد می‌گیرن تا چرخا بالانس شن، ولی خودم ناتراز می‌شم. گاهی وقتا جارو می‌زنم، لاستیک برمی‌دارم، می‌فرستنم خط یک، یک روز می‌رم خط دو. خلاصه که خلاصه.سر کار خوابم میاد. خَستم. تمرکز کتاب خوندنم نیس. موقع خوابیدن از صُب شدن می‌ترسم. روی خواب‌آلودگی راه می‌رم. چرخا رو با سرعتی که می‌فرستن بالانس می‌کنم؛ مثل اسبی که محرکش شلاقه. یک اجبار فرسایشی برای بدن نحیفم.سرکارگرمون به شوخی گفت: «شهریور، دیگه باید شیپور بزنی.» گفتم: «چرا؟» گفت: «چون دستات انقدر زبر می‌شن که سیمای گیتارو پاره می‌کنن.» اما من هَف روزِ گیتار نمی‌زنم. من هَف روزِ نیروی وظیفه‌شناس شرکتم.جز امشب که شبِ روز تعطیلیمه، هَف روزه چیزی ننوشتم. چیزی نمی‌تونستم بنویسم. اینم از مزایای شرکته. من اونجا فراموش می‌کنم انسانم. مردم پول تراپی می‌دن، ولی من مفت و مجانی پشت بالانس، دردای عاطفیو فراموش می‌کنم. بی‌دغدغه، مثل ربات برای منافع شرکت می‌جنگم.خمیازه که می‌کشم، صدای قژقژ می‌دم. به بوی روغن و گازوئیل معتادم. موقع گرسنگی هم، صدای قار و قیژ می‌دم. البته که شرکت منو دوست داره. با لطف مهندس سی مِلیون تومن ناقابل بهم حقوق می‌دن. جو و کار گروهی شرکتم عالیه. می‌تونیم حین کار یکم با هم صحبت کنیم. با اسپیکر آهنگ بذاریم.فقط یک انتقاد از سرشیفت محترم دارم. به‌جز من و یک دوست عزیز که سیگار نمی‌کشیم، کل نیروهای شرکت سیگاری‌ان. و می‌تونن چند دقیقه حین کار برن سیگار بکشن. اگر لطف کنن این فرصت کوتاه رو به من بدن، شاید بتونم یکی دو صفحه کتاب بخونم. با تشکر.| شهریور| رنج نوشته| جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵شهریورشهریورSat, 10 Oct 2026 16:33:11 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/قصابی-tdgz7nudqcphدرونِ کشتارگاه، مشتریان با تعفنِ قربانی، شهواتِ سیری‌ناپذیرشان را ارضا می‌کنند.ساتورها بالا می‌آیند؛ با ضربه‌ای مهیب، سرِ قربانی بر زمین می‌افتد. چشمِ سرِ بریده به پیکرِ گوشت‌آلودش می‌افتد ، و چون مسیح، در نمایشِ رنجِ خویش، ارضا می‌شود.چرخِ الگو مدام می‌گردد و بازیگران پیوسته تعویض می‌شوند. گردانندگان، با روپوش‌های خونین، لبخند می‌زنند؛ چیزی ناتراز بر صورت‌های اضافی‌شان.حالا مشتریان، در قامتِ قربانی، باید جایشان را به تماشاگران بدهند.شهریور ✍ خرداد ۱۴۰۵شهریورشهریورFri, 02 Oct 2026 23:03:54 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/خطابه-سرخ-xdghx83ot9gcسگ بریند به قبر زندگی. بوی لش حرامزاده‌ها از مترو تا خیابان مشامم را می‌سوزاند. دست‌نوشته‌هایم نیم کیلو تریاک برای سوزش ماتحتم می‌خواهند.مثل توله‌سگ‌ها دور و برم می‌پلکند، کاش بتوانم جای لبخندشان را بِبُرم.با ایشالا ماشالا خودمان خر می‌شویم، چاره این است برینیم به زندگی. شاید از قهوه‌ای، سبزی چیزی درآمد.بشر را باید از دست خودش خلاص کرد، دوای این مرض سال‌هاست کشف شده - بمب اتم. کافی‌ست یکی روی خودش بیندازی، همان‌طور که وجود نداشت ناپدید می‌شود.از بین این جمعیت بی‌شمار، تنها چند نفر آدم درست‌ودرمان می‌بینی. این نژاد بوزینه به جز فرومایگی چیزی ندارد. گرچه از بوزینه‌ها بابت قیاسم طلب عفو می‌کنم.هسته اصلی انسان جنایت است. تعداد جنگ‌های بشر از فیلسوفانش بالاتر می‌زند. انسان شهوتی از جنون ویرانگری‌ست.جالب اینجاست که آفرینش را به خدا بهتان می‌زنند . حتی خدا را مثل خودشان گاو فرض می‌کنند.آلت‌های دو پای بی‌شرم، موجودات ننگین فاحشه‌پرست. جهان را گه کرده اید.باید شاشید و رفت. زندگی را هم کنار گذاشت. کاشکی بتوانم زندگی را قی کنم.۳۰ شهریور ۱۴۰۵✍🏻 شهریورشهریورشهریورMon, 21 Sep 2026 21:15:44 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/وطن-oencjyhtnp2lاتاقم یک جعبه تاریکه .با کتابام اتاقمو روشن نگه می‌دارم .مثل زمستونا که با کتابخونه گرم میشم.اتاقم یک جعبه تاریک بدون پنجره س .از جوهر نوشته‌ها به نانوشته‌ها پل می‌زنم ،از پنجره‌هایی که در ذهنم باز میشن .کسی داخل این تاریکی پیدام نمی‌کنه .ولی من تو همین تاریکی آدمای روشنی از کتابام کنارم دارم .جهان تاریک من تو این اتاق روشنه ،نه دست بیگانه‌ها بهم می‌رسه ،نه هیچ بمبی در هیروشیمای من پهن می‌شه .اتاق کوچک من با کتابام بزرگ تر میشه .مثل خودم که قد نمی‌کشم ،ولی بزرگتر می‌شم .— ۲۲ شهریور ۱۴۰۵شهریورشهریورMon, 14 Sep 2026 21:16:36 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/اسب-lgctaj7gwxgnدینگ دینگ.بیدار شد. چراغ ایوان از پنجره‌ی اتاق روی پرده‌ی چشمان ورم‌کرده‌اش افتاده بود. سرش را به سمت نشیمن چرخاند و هم‌زمان خواهرزاده‌اش با گوشی همراه زیر پتو قایم شد. خواهرش فاطمه تکانی خورد و از پهلوی چپ به کمر خوابید.بلند شد. تلوتلوخوران به نشیمن کوچکشان آمد و با احتیاط از لای خواهر و خواهرزاده‌اش به طرف ایوان رفت. بیرون را نگاه کرد. بوران بود. دانه‌های برف مثل تلویزیون‌های قدیمی، توسط باد برفکی شده بودند. پشت در ایستاده بود و به سرما نگاه می‌کرد. صدای بوران از لای در سوت می‌کشید.در را باز کرد و به‌محض آن، به‌سرعت سمت دستشویی رفت. خودش را از سرما جمع کرده بود. شیرِ روشویی را چرخاند:— ای بابا!لوله دوباره یخ زده بود. در را بست و سریع به داخل رفت. ساعت چهار و چهل‌وپنج دقیقه. صدای کارتونِ ساناز از زیر پتو می‌آمد. اتاقش در نداشت. هم‌زمان با درآوردن شلوارش مراقب بود ساناز شرت پاره‌پاره‌اش را نبیند. جوراب پوشید، کاپشنش را برداشت. حالا ساعت پنج بود. صدای اذان بلند شد.دوباره از میان رختخواب به ایوان رفت، کتانی‌هایش را پوشید، به‌سرعت گرمای تنش را به سرمای بیرون داد و از دروازه وارد کوچه شد. شانه‌هایش را جمع کرده بود و بوران از پشت سر هلش می‌داد. با قدم‌هایش، برف کوچه را که مثل غلط‌گیر بر دفتر خیابان نشسته بود، پاک می‌کرد.تاریک بود و خلوت. ادامه داد. هیچ سگی در کوچه نبود. از کوچه خارج شد و زیر تک‌چراغ خیابان ایستاد. باد به سرش می‌زد و دندان‌هایش به هم می‌خوردند.به فروشگاه بسته نگاه کرد. ماشین نبود. از کوچه‌های بالا هم کسی نمی‌آمد. کوچه‌ی مسجد هم همین‌طور. دائم می‌چرخید تا سرش را در جهت‌های مختلف در معرض باد قرار دهد؛ سرما را یک‌جا متمرکز نمی‌کرد.به پایین نگاه کرد، به امید اینکه کسی از روستای بعدی برای مسافرکشی به بالا بیاید. این‌طور نبود. خودش هم خوب می‌دانست، اما امید...— دیر شد. (آرام به خودش گفت.)دستش را از جیب شلوار بیرون کشید و داخل کاپشن برد. نبود. دست دیگرش را درآورد و آن یکی جیب کاپشنش را امتحان کرد. نبود. صاف شد و با چشمانی که غیر از ورمشان، دایره شده بودند، به روبه‌رو نگاه کرد.ناگهان دوید و به سمت مسیر خانه بیست قدمی دوید که پشت سرش صدای ماشین آمد. ایستاد و برگشت.— بابا وایسا... (آرام، طوری که تنها خودش شنید.)ماشین با سرعت از کوچه‌شان گذشت. خیره به آن‌طرف خیابان ایستاده بود. دوباره با قدم‌های تند به سرِ جای قدیمی‌اش برگشت. هوا داشت روشن می‌شد.ماشین دیگری همراه با روشنایی آمد. رستم خودش را به خونسردی زد؛ مثل آدمی که یک سرویس واقعی برای رفت‌وآمد دارد. ماشین تا نزدیکی چراغ رسید . رستم برنمی‌گشت تا به ماشین نگاه کند و خودش را منتظر نشان دهد. ماشین رد شد. مسافران طوری به رستم نگاه کردند که انگار منتظر یک سرویس است.پیکان دیگری از خلوتی پایین می‌آمد، اما کسی که زیر چراغ ایستاده بود دیگر نمی‌توانست رنج اضطراب را با نمایش خونسردی‌اش پنهان کند. پیکان آمد و ایستاد . رستم سوار شد .— صبح بخیردر را بست. به مسافران کناری، که سرشان را برگرداندند، نگاه کرد. راننده گفت:— سرد نبود؟رستم خندید :— نه، زیاد...راننده گفت :— خیلی سرده، بابا!رستم ادامه داد :— دیگه برای ما که تو سربازی روی برجک پست دادیم سخت نیست که عزیز...برشی از داستان کوتاهم «اسب»— شهریورشهریورشهریورSun, 30 Aug 2026 03:16:57 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/خانم-گلاب-jpq2xmyes74fگل‌هایم را لای کتاب‌هایی که به او قرض می‌دادم جا می‌گذاشتم. اشعاری که ممکن بود فراموش کنم، در پاورقی‌هایش یادداشت کرده بودم. کتاب‌های او مثل دستانش بوی گلاب می‌دادند.در مقابل، کتاب‌های من بوی فقر می‌دادند؛ به‌خاطر لحظاتی که به‌جای کرایهٔ ماشین، پولم را برای خریدن کتاب پس‌انداز می‌کردم. شاملو و سعدی و فروغ را برایش می‌خریدم و کتاب‌های سخت اقتصادش را با احترام می‌خواندم.نقاشی می‌کردیم. یک‌بار، من خانهٔ کوچکی کنار دریا، با کتابخانه‌ای بزرگ کنار میز، با دو فنجان و دو صندلی کشیدم. او تصویر زنی را کشید که با کودکش، در پیشواز مردی که با ماشین درخشان به خانه می‌آمد، ایستاده بود؛ مردی که به من شباهتی نداشت.مرا به کافه‌های بزرگ‌تر از جیبم می‌برد تا از نور و ویترین‌ها نقاشی بکشد. به «عشقم» و «عزیزم»‌هایم گوش می‌داد، اما حقیقت پنهانی که جریان داشت، از من پوشیده بود.دبیرستان تمام شد. انتخاب من پزشکی و انتخاب او اقتصاد بود. کتاب‌ها و پوستر قهرمانانم را به خوابگاه بردم. درس می‌خواندم. شعر می‌گفتم. تا امتحانات نهایی رسید. انگیزهٔ مدرک و شوقِ درخواست عاطفی، بر سختی امتحانات پیروز شد.بعد از جشن فارغ‌التحصیلی، لحظه‌ای که برای نجات جهان آماده می‌شدم، کنار درِ خوابگاه، یک کارت دعوت همراه با کتابی که بوی گلاب می‌داد، بر زمین افتاده بود. روی کارت دعوت، حیاط خانه‌اش را نقاشی کرده بود؛ خودش و همسرش را که فرزندشان را تاب می‌دادند.کارت دعوت را کنار اقتصاد انداختم و همنشین کتابخانه شدم.یک شب اورژانسی، گوشی و کتاب را برداشتم و از خانه تا آژانس دویدم. تا بیمارستان به سهراب سپهری گوش سپردم. هنگام لباس پوشیدن، به گزارش وضعیت بیمار گوش دادم. به اتاق رفتم. دستیاران نگران، وضعیتم را اعلام کردند. خونسردانه تجهیزات آماده را گرفتم و با نرمی، گروهم را برای آغاز سزارین آماده کردم.شکم را شکافتم و هم‌زمان، عطر آشنایی مثل گلاب، هنگام تولد نوزاد، به مشامم خورد.شیفتم تمام شد. پیاده، در مسیر خانه، زیر برف ایستادم. از قفسه‌های کتاب‌فروشی، یک کتاب را انتخاب کردم. پیاده به خانه آمدم. پالتو و کتابم را سر جایشان قرار دادم و فکر کردم:نه‌تنها دنیا را نجات ندادم، بلکه خودم نجات پیدا نکردم.۳۱ مرداد ۱۴۰۵شهریورشهریورSat, 22 Aug 2026 02:30:55 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/کبد-سیاه-ousoq51znrt2زندگی‌ام مبتلا به غدهٔ عفونی است. نمی‌دانم از معاشرت با کدام سرطانی مبتلا شدم، یا هم‌خوابی با کدام هیولا، اما اول به عاطفه‌ام سرایت کرد، سپس به اراده و رفتار و خانه‌ام. حالا مثل یک عفونت‌زده نفس می‌کشم، می‌لولم و مثل یک عفونت به زندگی دچارم. چرک‌زدگی رهایم نمی‌کند؛ حتی وقتی تصادف کردم، تنها چرک‌های کهنه با چرک‌های جوان تعویض شدند. همه‌چیز، مثل چشمان عفونی‌ام، عفونت‌زده است. حتی از قابلمه بوی چرک می‌آید، حتی از ترحم، از همه‌چیز.حتی رابطه‌ام چرک بود. داخل هم‌خوابهٔ چرکینم، چرک ریختم و نه ماه بعد روزنامه ها می نویسند : «زنی که چرک به دنیا آورد.»به این شاهکار ادامه دادم: هم‌خوابه پشت هم‌خوابه، عفونت پشت عفونت.نه برای درد لاعلاجم، برای نفرینی که بشر با هر رنجی خو می‌کند ...۲۷ مرداد ۱۴۰۵...شهریورشهریورFri, 21 Aug 2026 00:00:13 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/اِلیا-s5dwlibtajaaبرای جراحی زائدهٔ درونم، سینه‌ام را شکافتم و قلبم را کندم. این انتقامِ چین‌های صورتم از مکافاتِ عواطف است. به‌جای قلبم، نهال زیتون کاشتم. حالا دست کسی به قلبم نمی‌رسد، اما سرم امان نمی‌دهد. افکارم را روی گاز، با تلخیِ خاطرات و شیرینیِ مطالعاتم، می‌سوزانم. و به‌ جای این رنجگاهِ همیشگی، آکواریومی با ماهیان قرمز می‌سازم.05 / 05 / 24شهریورشهریورSat, 15 Aug 2026 18:23:32 +0330https://virgool.ir/@shahrivar.writes/بهای-روشنایی-p5bmo91z9cdqبهای روشنایی 💡قبضِ آب و برق را ندادیم؛ آب و برقمان را قطع کردند. نمی‌دانم مامان از کجا پولِ قبض را جور کرد؛ اما برقمان که وصل شد، روشناییِ خانه‌مان رفت.✦ ───────── ✦تریاکسنجاقُ روی پیک‌نیک گذاشت و گفت: «از موسیقی چیزی درنمیاد؛ بذار بچه‌ت صنعتی چیزی یاد بگیره، فردا روزی نون داشته باشه.»پدر برگشت و به پسر گفت: «ساز بی‌ساز؛ نون توی صنعته.»بچه هم سازُ ول کرد؛ حالا با سیخ و سنجاق ارگ می‌زنه.شهریورشهریورFri, 14 Aug 2026 20:11:09 +0330