https://virgool.ir/feed/@shahbazhosein.virg16محرم راز دل شیدای خود کس نمیبینم ز خاص و عام راfa2026-11-12 11:53:32https://files.virgool.ir/upload/users/44846/avatar/QrBmob.pnghttps://virgool.ir/@shahbazhosein.virg16https://virgool.ir/@shahbazhosein.virg16/اگه-دنبال-لذتی-نقش-خودتو-بازی-کن-sumgl0oxrs5mداستان این جوری بود که یه پسری به دنیا اومد کم کم بزرگ شد حدود هفت سالگی فهمید مثل بقیه فکر نمیکنه مثل بقیه رفتار نمیکنه برعکس بقیه زیاد اهل حرف زدن نیست زیاد اهل خود نمایی نبود کارایی که بقیه خیلی ازش لذت میبردند براش عادی بود گاهی هم خیلی کسل کننده، با خودش فکر میکرد چرا اینا این کار مسخره رو انجامش میدن چرا توی عروسی ها این ادا و اطوارا در میارن یعنی چی که دستاشون رو اینطوری تکون میدن چرا این قدر صدای ارگ بلنده مگه اینا نمی شنون چطوری سر درد نمیگیرن تو این صدای بلند ،واما بدتر از همه اینکه تو عروسی متوجه اون میشن که یه کنار ایستاده و کاری نمیکنه اول میگن چرا ناراحتی بیا پیش ما بعد به زور می‌کشن وسط و انتظار دارن مثل اونا مسخره بازی دربیاره و مثل اونا دستش و پاشو تکون بده چقدر سخته به این جماعت بگه که از این کارا لذت نمیبره چقدر سخته به اونا بگه تو این وضعیت که مجبوره کاری که دوست نداره انجام بده براش دیوونه کنندس البته اونا هم حق داشتند فکر کنم اون پسر اولین کسی بود که از این کارا لذت نمیبرد اونا اصلن تو کتشون نمیرفت که کسی مثل اونا نباشه حتما فکر میکردن اون پسره احتمالا مریضه. ولی مشکل که فقط این نبود هر بار که اون پسره فکر میکرد و غرق رویا میشد تو خونشون میگفتن معلوم نیست چی شده که بازم داره فکر میکنه صدای مارو نمیشنوه. تو مدرسه وقتی یه مساله پیش میومد سریع اون پسره یه راه حل پیدا میکرد ولی بقیه همیشه مسخره میکردن به خاطر حرفاش و فکراش ولی واسه اون مهم نبود می دونست حرفش درسته. نوجونیش شروع میشه درسته که هیچ کدوم از دوره های رشدش مثل فرمول روانشناسی فروید طی نشد اما فکراش بزرگ بودن جوری که هم سن و سالاش و معلماش نمیفهمیدن این که بقیه اونو نفهمن براش شده بود یه عادت، عادتی که اونو بعضی وقتا بهم میریخت دوستای زیادی نداشت یکی یا دو تا بیشتر نبودن. وقتی میبینه شرایط اینطوریه میزنه تو خط مسخره بازی شوخی و خنده اما اون زمان براش دوره حساسی بود اول دبیرستان انتخاب رشته که به نوعی انتخاب مسیر آینده محسوب میشه،بله درسته اون اتفاقی که نباید بیفته افتاد نتونست رشته ای که دوست داره بره خیلی تلاش کرد اما تهش سر از دبیرستان کارودانش درآوردتو همون سالهای دبیرستان عاشق شد چه عاشق شدنی اون که رو نداشت حتی به طرف بره بگه عاشقتم.نه ماه عاشق شد فقط تو درون خودش هر چند که تو بیرون هم خیلیا فهمیده بودن ولی چه فایده که فقط بهش خندیدند آخه تمرکزش بهم ریخته بود خیلی از کاراشو اشتباه انجام میداد اخرشم این عشق تموم شد بی سرانجام. دبیرستان که تموم شد زده بود به سرش بره دنبال علاقش همون رشته ای که دوست داشت بخونه تو مدرسه آموزش از راه دور، ولی بازم بد شانسی باید میرفت خدمت اخه دفترچشو پست کرده بود به ناچار وارد سربازی شد بازم همون کارای مسخره که شکلش با بیرون متفاوت بود بازم اجبار به کاری که دلیلشو نمیدونست تهش هم سر در نیوورد که چرا باید خدمت کنه ،چرا بعد اینکه خدمت تموم میشه بهش کارت پایان خدمت میدن مگه ارزشی هم داره. خدمتش که تموم شد مجبور بود کار کنه اخه تو خانواده کارگری بزرگ شده بود، چند سالی مشغول کار بود یه اوستا کاری شده بود واسه خودش دیگه مثل قبل نبود دستش تو جیب خودش بود تا اینکه، دوباره فکر کرد این بار به همه چیزو همه کس شک کرد حتی به خود خدا دوباره مثل بچگی داشت همه چیزو از اول کشف میکرد خودش رو ،خداش رو خلاصه همه چی. وقتی خودش رو دوباره پیدا کرد وقتی خداشو شناخت تونست نقش خودشو پیدا کنه فهمید یه کاری باید انجام بده که فقط اون میتونه انجامش بده. شروع کرد ادامه تحصیل داد تو اون رشته ای که دوست داشت چهار سال طول کشید تا دانشگاه قبول بشه اخه هدفش بزرگ بود، البته تو این چهار سال ،سه ماه تابستون کار میکرد تا خرجش دربیاد. اون تو دانشگاه فهمیدکه یه چیزی عوض شده دیگه اطرافیانش مثل قدیم نبودن آدمایی رو میدید که مثل خودش بود خیلی تعجب میکرد آخه تا اون موقع احساس تنهایی میکرد هیچکس مثل اون نبود هیچکس حرفشو نمیفهمید تا قبل اینکه بره دانشگاه، وای احساس لذت و خوشی که از درونش بود رو نمیتونست مخفی کنه همیشه لبخند میزد و شاد بود بقیه علت این شادی رو نمیدونستن ،نمیدونستن بودن با آدمایی که مثل خودش بود چقدر لذت بخشه ،دیگه احساس تنهایی نمی کرد آره، اون نقش خودشو پیدا کرده بود. شهبازشهبازMon, 31 Aug 2020 01:20:54 +0430https://virgool.ir/@shahbazhosein.virg16/معجزه-هرگز-nkfrynrlet4hتو زندگی ادم یه زمانهایی وجود داره که از همه کس و همه چیز بریدی دیگه هیچی برات مهم نیست.حتی زمان ،یه کم بعد دوست داری یکی برات یه کاری بکنه ، یه اتفاقی بیفته تا تو از این حال دربیای ،یه معجزه واسه چیزایی که فکر میکنی اگه بودند این حس بد رو نداشتی .چند روز تو این حس می مونی بعد متوجه میشی که کسی نیست هیچ معجزه ای هم رخ نداده ، از اون شرایط خسته میشی دنبال راه حلی ، شاید پیدا نشه شاید هم خیلی طول بکشه .تو این شرایط یادت باشه دنبال معجزه نباش تنها چیزی که تورو خوب میکنه برگشتن به خودته ، فکر کن راجع به کارای خوبی که کردی ،فکر کن به این که میتونستی انجامش ندی فکر کن به این که یکی که نمی بینیش همیشه دستت رو گرفته ،فکر کن به این که اگه خوب نبودی این کارو واست نمیکرد .شروع کن به نوشتن هدفت و چیزی که میتونه تورو به اون نزدیک کنه ، شاید خوردن یه فنجون قهوه هم بخشی از کار باشه ، شاید نیاز باشه بری کوهنوردی واسه رسیدن به هدفت حالا دیگه چیزایی که تورو آزار میدادند خیلی کم اهمیت شدن حتی کم اهمیت تر از چند تا دونه موی سرت که سر جاش نیست.شهبازشهبازThu, 09 May 2019 13:52:35 +0430