https://virgool.ir/feed/@shahabsang.vafa...ز غوغای جهان فارغ...fa2026-11-11 06:57:37https://files.virgool.ir/upload/users/1297249/avatar/kw4MrK.jpeghttps://virgool.ir/@shahabsang.vafahttps://virgool.ir/@shahabsang.vafa/شطرنج-nrrz7nk9fn2iقدم هایم را آرام کردم... مردی را روی میز چوبی و صندلی هایش میان پارک دیدم.. دستش را زیر چانه گذاشته بود و فکر میکرد.. عمیق و مبهم.. دستش را به جلو برد و چیزی را روی میز ب حرکت در آورد دقت کردم و صفحه شطرنج و مهره هایش را دیدم.. مرد آرام از جا بلند شد گمان کردم قصد رفتن دارد اما میز را دور زد و روی صندلی مقابل نشست.. و با حالتی متفاوت از حالت قبلی به میز و مهره ها خیره شد... گویی گره کوری به بازی افتاده باشد.. بعد از کمی فکر موهایش را به چنگ گرفت و سرش را پایین آورد.. کنجکاوی مرا نزدیکتر کرد صدای زمزمه ای ب گوش میرسید قار قار کلاغ ها و جیک جیک ضعیف گنجشک ها مجال نمیدادند.. نزدیک تر رفتم و گوش هایم را روی شنیدن صدای مرد متمرکز... : همیشه تو برنده میشی... بت ک گفتم من این کاره نیستم... من و چ ب شطرنج.. چیکار کنم؟ یاد نمیگیرم.. مگ من میگفتم فوتبال دوس دارم ت یاد گرفتی؟ ن! ولت کردم؟ ن! ولی ت چی؟ ب خاطر شطرنج؟ باشه.. برگرد.. یاد میگیرم.. شانه هایش بود ک تکان میخورد؟ باران میبارید ک روی میز شطرنج پارک، جای قطرات آب نقش بسته بود؟ سکوتی هرچند کوتاه، به کلاغ ها جرعت فریاد زدن بیشتر داده بود.. ناگهان مرد ایستاد... دستی ب چشم هایش کشید و پشت بندش نفسی عمیق.. دستهایش را روی میز گذاشت و دوباره نشست : هرچی میخوام خودمو گول بزنم نمیشه.. میدونم شطرنج نبود.. اما دیوونت بودم! دیوونه ک دلیلاش منطقی نیست.. هیچ جوره نمیفمم نبودنت سر چی بود.. کسی ک بخواد بره شاید با ی عطسه بی موقه بره... کسی ک بخواد بمونه همه جوره میمونه... ت نمیخواسی بمونی و نمیدونم چرا.. ولی دلم نبودنتو قبول نداره... داستان ما هنوز تموم نشده.. داستان زندگیمون ک قرار بود هرشب برا بچه هامون بخونیم... کلاغ ها ساکت بودند.. اینجا قصه ب سر نرسیده بود اما کلاغ ها به خانه رسیده بودند... هیچ چیز سرجای خودش نبود! ب جز وزیر سیاه شطرنج... ک شاه سفید را کیش و مات کرده بود.. نویسنده: vafa "وفا" #shahab_sang vafavafaTue, 28 Feb 2023 17:16:10 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/اما-من-خوب-یادمه-xonot3hwc2ndعاشقانه ای کمیاب... دست بلند کرد برای ماشین زرد رنگ.. ماشین ایستادبا عجله اما آرام نشست و آدرس را گفت مدام به ساعت مچی قدیمی اش نگاه می کرد به راه پر ترافیک به ماشین ها و مردم.. دلش آشوب بود یا نه نمیدانست فقط دلش میخواست زودتر برسد.. پیاده که شد راه کوچه پس کوچه را پیش گرفت از مغازه های کوچک گذشت از کنار فوتبال پسران و خاله بازی دختران از کوچه های خانه آجری... از همه گذشتخانه ها کاهگلی میشدند و قدم هایش آرام تر.. به خانه ای با ورودی متفاوت رسیددر قهوه ای رنگ آهنی رنگ و رو رفته ای داشت زنگ کوچک را فشرد و منتظر ایستاد در که باز شد پسرش را دید چهره اش مثل همیشه بود یعنی این پسر همیشه چهره اش همین بود اخم و ناراحتی و خنده و شادی اش فرق خاصی نداشتسلام کرد و وارد شدکمی انگار چشمان پسرش فرق داشت اما توجهی نکردباید همسر عزیزش را می دید پس از چند روز به هوش آمده بود وقتی وارد اتاق شد دخترش کنار تخت مادر ایستاده بود وبی صدا اشک میریخت نگاهش که به پدرش افتاد اشک هایش شدت گرفت و صدای هق هقی که گلویش را خفه کرده بود.. تا میخواست چیزی بگوید مادرش چشم گشود به پدرش نگاهی کرد و رفت با چشم رفتن دخترش را نظاره گر بود به همسرش نگاهی کرد و با لبخندش به سمتش رفت: درد و بلات بخوره تو سر من... الهی ک نبینم اینطوری رو تخت بیوفتی.. بلاخره انتظارمونو تموم کردی.. دخترت و دیدی از خوشحالی چ اشکی میریخت؟ آخ دلم لک زده برا ی خنده ازت.. میدونی چن وقته منو ول کردی و گرفتی خوابیدی؟ میدونی چن وقته دستمو نگرفتی؟ دلت برام کباب نی؟ پاشو نور چشم.. پاشو چراغ خونه.. گرمای این خونه از توعه خانوم.. بلند شو.. دلت ب حالم نسوخت اخه؟ زن نگاهی کرد.. با صدایی سرد اما مصمم رگبار ب قلب مرد بسته بود فقط با چند کلمه.. چیزی یادم نمیاد! آوار بود؟ چه بود ک بر سر مرد آمد؟ هرچه که بود گویی در لحظه او را پیرترین مرد جهان کرد.. اما نگاهش هنوز امید بود فقط یک جمله گفت.. اما من خوب یادمه... نویسنده "vafa" وفا #shahab_sang vafavafaSat, 25 Feb 2023 03:51:58 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/یک-روز-عادی-پس-از-دانشگاه-a3tibtowoemuباران می‌بارد بعد از چندین دقیقه ای که منتظر در ایستگاه اتوبوس ایستاده بودم بلاخره واحد رسید.. قرمز رنگ و نیمه شلوغ کارت را از جیبم خارج کردم و وقتی وارد شدم بعد از کم شدن اعتبار روی یکی از صندلی های نرم و گرم نشستم.. موزیک تقریبا شادی از رادیو پخش میشود که کمی از خستگی جسمی را کم میکند و کمی هم به سردرد اضافه.. روبروی من.. روی صندلی جلویی.. دختر بچه ای برعکس نشسته و صورتش را به سمتم گرفته.. نگاهمان به همدیگر افتاده و هیچ کدام از دیگری چشم برنمیداریم.. کلاه صورتی رنگ و چشمان عسلی با موهایی که از کلاهش بیرون زده و ابروهای کم پشت اما پیوندیِ بور و لبخندی که پشت صندلی پنهان است.. ایستگاه بعدی با صدای مادرش بلند میشود و میرود.. بوی ساندویچ و همبرگری ک در اتوبوس پیچیده کمی معده ام را نوازش میکند و اطلاع میدهد حواسم به گرسنگی ام نبوده.. به ایستگاه های آخر نزدیک میشویم و رادیو آوا هنوز موزیک پخش میکند.. مردم هنوز هم هستند.. چه در اتوبوس و چه در خیابان.. خیابان هایی که خیس از باران اند و شیشه هایی که اشک میریزند با بارش باران.. اینجا بوی قهوه و هات چاکلت کم است.. گرما و حرارت ماگ مشکی رنگی با بوی شکلات داغ کم است.. شاید هم گرمای دست کسی ک باید باشد کم است.. اایت#shahab_sang باران می‌باردبعد از چندین دقیقه ای که منتظر در ایستگاه اتوبوس ایستاده بودم بلاخره واحد رسید.. قرمز رنگ و نیمه شلوغ کارت را از جیبم خارج کردم و وقتی وارد شدم بعد از کم شدن اعتبار روی یکی از صندلی های نرم و گرم نشستم.. موزیک تقریبا شادی از رادیو پخش میشود که کمی از خستگی جسمی را کم میکند و کمی هم به سردرد اضافه.. روبروی من.. روی صندلی جلویی.. دختر بچه ای برعکس نشسته و صورتش را به سمتم گرفته.. نگاهمان به همدیگر افتاده و هیچ کدام از دیگری چشم برنمیداریم.. کلاه صورتی رنگ و چشمان عسلی با موهایی که از کلاهش بیرون زده و ابروهای کم پشت اما پیوندیِ بور و لبخندی که پشت صندلی پنهان است.. ایستگاه بعدی با صدای مادرش بلند میشود و میرود.. بوی ساندویچ و همبرگری ک در اتوبوس پیچیده کمی معده ام را نوازش میکند و اطلاع میدهد حواسم به گرسنگی ام نبوده.. به ایستگاه های آخر نزدیک میشویم و رادیو آوا هنوز موزیک پخش میکند.. مردم هنوز هم هستند.. چه در اتوبوس و چه در خیابان.. خیابان هایی که خیس از باران اند و شیشه هایی که اشک میریزند با بارش باران.. اینجا بوی قهوه و هات چاکلت کم است.. گرما و حرارت ماگ مشکی رنگی با بوی شکلات داغ کم است.. به ایستگاه آخر رسیده ام و باید پیاده شوم.. اما گویی حرف هایم تمامی نداردگوی به دست مینویسم و صفحه گوشی خیس از باران میشود.. #shahab_sang #vafa vafavafaWed, 15 Feb 2023 15:38:16 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/کمند-خاطرات-wopfdejre5y3آرام نشسته بود تا موهایش بافته شود.. شانه نرم و پیوسته روی خرمن موهایش مینشست و نوازش میکرد گیسوان کمندش را... آینه روبرویش را نگاه نمیکرد.. اصلا دل نگاه کردن نداشت.. دست خودش هم نبود.. آرام تر از همیشه بود.. چشمانش را ب لباسش دوخت.. دستی روی دامن پف و پر از گل کشیدشانه آرام شده بود.. صدای نفس های عمیقی می آمد.. سرش را با مکث بالا برد و ب آینه نگاهی کرد.. لبخند کودکانه ای زد.. ب کسی ک نوازشگر موهایش بود چشم دوخت.. چشمان هردو تضادی با پوست سفیدشان داشت.. سرخ بود.. لبخندشان و اشک های نشسته بر پشت پلک‌هایشان پارادوکسی با طعم قهوه‌ بدون شکر داشت.. با لبخندهایی ب تلخی نگاه پر از بغضشان چشم از هم گرفتند.. پدر، چشم از نگاه دخترش با ظاهری همچو همسر از دست رفته‌اش... و دختر، چشم از نگاه پدرش ک یادآور نگاه های عاشقانه اش ب مادر از دست رفته اش بود... نویسنده: vafa "وفا"shahab sangvafavafaWed, 23 Feb 2022 19:03:57 +0330https://virgool.ir/mobtalla/داستان-های-خواب-زده-ovddviti99ktاز پله ها ب سمت پایین پرت شدبا بغض و ترس ب سمت بالا نگاه کردقدم قدم و پله پله ب او نزدیک تر میشدتمام بدنش درد داشت اما با وجود درد برای ایستادن تلاش کردنتوانست.. بر زمین افتاد.. با ناتوانی نگاه دیگری کرد.. آرام نزدیک میشد.. پله ها هنوز تمام نشده بودند.. با تمام توان خودش را روی زمین میکشید تا شاید دور شود.. اما چ فایده.. دور شدنش چ فایده ای داشت؟ خودش را ب سمت عقب میکشید و گلویش از بغض میسوخت.. تمام تنش از درد فریاد میکشید.. آسمان دلش ابری شده بود و هوای چشمانش خیس و نمناک.. اما روی پوست صورتش خشکسالی بود و بیابانی ترک خورده.. هرچه خودش را ب عقب میکشید سرعتش کمتر میشد و پله ها کمتر.. توانش کاهش یافت و پله ها نیز.. پله ها تمام شد و صدای قدم ها خبر از راه رفتن روی پارکت های سفید رنگ میداد.. رنگ از رخ او هم پرید و ب سفیدی پارکت ها دهن کجی کرد.. چشمانش را بست.. دستانش را روی گوشهایش گذاشت.. با تمام توان جیغ کشید.. یک بار.. دو بار.. چند بار بی وقفه.. ناگاه دستی آرام روی دستانش نشست.. چشمانش را ک باز کرد خانم جوانی را دید.. تعجب کرد.. او از کجا پیدایش شد؟ دستانش را پایین آورد.. او روی تخت چ میکرد؟ خانم جوان نگاهی ب شخص دیگری کرد.. گویی علامتی بود برای خروج.. اویی ک میرفت چیزی در دست داشت.. چیزی شبیه ب آمپول... خانم جوان گفت: باز تشنج سراغت اومده بود.. مجبور بودیم مسکن با دوز بالا بهت تزریق کنیم.. حالت اصلا خوب نبود...! و چقدر محتاج آن مسکن بود.. آرام و مطمئن روی تخت خوابید.. تخت تیمارستانی ک مهمان آنجا بود.. مهمان ک ن.. دیکر صاحب خانه شده بود.. نویسنده: vafa "وفا"shahab sangvafavafaTue, 04 Jan 2022 21:58:24 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/لبخند-شکلاتی-p7nih5wcn4wlباران میبارید و آسمان از رعد و برق سفید میشد.. خیابان ها تاریک بودند و عابران میدویدند و از باران فرار میکردند.. آرام وارد کوچه شدم و از در بزرگ آهنی عبور کردم.. نگهبان دیگر مرا میشناخت.. دیگر مانع رفت و آمدم نمیشد.. حتی در سیاهی شب.. از حیاط بزرگ و پر از برگ عبور کردم.. وارد ساختمان شدم و با آخرین شماره تماس گرفتم.. ب محض وصل شدن فقط یک جمله با صدایی خش دار از حنجره ام خارج شد: داخل ساختمونم! و تماس را قطع کردم.. بعد از چند ثانیه صدای قدم های تند کسی می آمد.. سرم را بالا آوردم و روبرویم همان دخترک پرستار را دیدم.. همان ک خبرم کرده بود.. نفس نفس میزد و کمی خم شده بود. صاف ایستاد و گفت:« هنوزم داره بهونه میگیره.. طبقه بالاست.. منتظره» قدمی ب جلو برداشتم و او جلوی من حرکت کرد و اتاق جدیدش را نشانم داد.. وارد اتاق ک شدم صدای گریه های زن آرام شد.. با چشمانی خیس نگاهم کرد.. لبخندی زدم و آرام ب تختش نزدیک شدم.. دستی ب سرش کشیدم و موهایش را نوازش کردم.. بغضش هنوز در چشمانش فریاد میکشید.. ب دخترک نگاهی کردم.. جوری ک متوجه شد نیازی ب بودنش نیست.. از اتاق خارج شد و سرم را برگرداندم.. آرام زبان باز کرد و شروع ب گله کرد.. کم کم اشک هایش روی صورتش راه باز کردند و با دستان ضعیفش بدنم را با مشت مورد حمله قرار میداد.. و من بودم و بغض گلویم و لبخند روی لبهایم.. آرام ک شد.. از جیب کتم بسته شکلات تلخ را بیرون آوردم و نشانش دادم.. لبخند با صداقت روی لب هایش نشست.. گویی کودک 5 ساله ای از دیدن شکلات مورد علاقه اش ذوق کرده.. گفتم کودک 5 ساله! همان کودکی ک او را ب این حال واداشته بود.. همان حادثه ای ک او را روانه این اتاق کرده بود.. او هم شکلات تلخ دوست داشت. لبخندم داشت تلخی شکلات را میگرفت ک تکه ای شکلات ب زور در دهانم چپانده شد.. نگاهش کردم.. با لبخندی شکلاتی گفت بخور ت ک دوس داشتی.. تا آمدم شکلات را قورت بدهم سوالی پرسید ک باز هم میدانستم قرار است حالش بد شود.. مشغول با شکلات ها با حالتی کودکانه گفت:« بازم ک نیوردیش.. هی بهت میگم بیارش با هم بازی کنیم.. دلم براش تنگ میشه.. امروز قرار بود بریم پارک.. ماشین و شستم گذاشتم تو پارکینگ.. قراره با دخترم بریم بگردیم..» و هنوز داشت ادامه میداد.. باید حواسش را پرت میکردم.. وگرنه باز هم آن تصادف را ب یاد می آورد.. باز هم نبودن دخترش را ب یاد می آورد و باز هم باید ب زور و با کمک آرامش بخش ب خواب میرفت.. نگاهش کردم.. حواسم نبود.. باز هم ب یاد دلتنگی برای همسرم افتادم.. همسری ک دیگر همسر نیست! همچو کودکی 5 ساله شده و دیگر عشق را ب یاد نمی آورد... دیگر... و در این میان بود ک آرام نگاهم کرد.. دستانش را ب سمت صورتم آورد.. اشک هایی ک نمیدانم کی روانه صورتم شده بود را پاک کرد.. لبخندی زد و گفت:« توم دلت واسش تنگ شده؟! مثلا 5 سالشه ولی به اندازه‌ی ی عمر آدمو دلتنگ خودش میکنه..» فقط لبخند زدم و گفتم:« دلم برا خودت تنگ شده» با تعجب نگاهم کرد. با خنده شکلاتی اش گفت:«من ک کنارت نشستم.. ایناها.. ببین! نکنه کور شدی؟! خوبی؟» دست روی پیشانی ام گذاشت:« تبم نداری.. داری هزیون میگی؟!» و چقدر دلم برای نگرانی هایش تنگ شده بود... خوب است.. حواسش ب من پرت شد و ب یاد نیاورد و داروهایش کم کم اثر کرد و خوابش برد.... از جا بلند شدم ک بروم اما دستش هنوز در دستم بود و حتی در خواب هم محکم میفشرد انگشتانم را.. نشستم... نشستم تا شاید یک شب آرام بخوابد تا صبح.. نویسنده: vafa "وفا"shahab sangvafavafaSun, 26 Dec 2021 16:35:50 +0330https://virgool.ir/ketabaz/پیشخدمت-خسته-xspnn33gvoq9لباسم را از روی زمین برداشتم.. جورابم را از روی میز.. کلاه مشکی کپ را از روی صندلی.. کفش هایم را از لبه کمد و ماسکم را از روی میخ... آماده شدمقدم زدم ب راه افتادمدر را نبسته بودم ک یادم آمد موبایلم را جا گذاشته ام هرچه گشتم نبود روی میز زیر میزروی صندلی یا اطراف لباس هایم اما... ویبره ای در جیب شلوارم حس کردم و بی توجه باز هم قصد خروج کردم لبه کلاهم را پایین تر کشیدم و بوت هایم را ب پا کردم از خانه به هم ریخته ای ک پس از نبود ت ب این روز افتاده بود خارج شدم وارد همان رستوران شدملباس پیش خدمتی را تن کردمکلاهم را پایین تر کشیدم با قدم های آرام و چهره ای خنثی به سمت اولین میز رفتم و دفترچه ام را ب دست گرفتم و مثل همیشه با همان صدای سرد منو را بازگو کردم.. اماصدای گرم و همیشگی ت بود ک باعث شد کلاهم را بالا بدهم و چشمانم را مستقیم ب مشتری ام بیندازم.. اماکاش کلاهم همانطور که بود میماند و نگاهم ب دست های ت نمی افتاد.. نگاهم به کت و شلوار ب تنی ک کنارت نشسته بود نمی افتاد.. نگاهم ب آن حلقه نمی افتاد.. سخت بود هنوز هم بمانم و باز هم برایتان صبر خرج کنم و شما چه بی رحمانه تعارف های عاشقانه تان را نثار هم میکردید و روح خسته و رنجور مرا خسته تر.. کلاهم را پایین تر دادم و نوشتم.. سفارش های جدیدت را.. چیزهایی ک هیچوقت حتی نمیخواستی با من امتحان کنی.. برای همین این رستوران را انتخاب کرده بودم.. هیچگاه اینجا نمی آمدی.. هیچگاه.. اما.. حالا.. بگذریم.. سلیقه ات بد تغییر کرده... نویسنده: vafa "وفا"shahab sang vafavafaWed, 17 Nov 2021 16:37:50 +0330https://virgool.ir/ketabaz/لانه-پرنده-kkrbfjilml6uپنجره را گشود.. به درخت ها، که به خاطر وزش باد به این سو و آن سو خم میشدند نگاه کرد.. به دخترکی که در پیاده رو راه میرفت و روسری صورتی گلداری به سر داشت چشمی انداخت.. پیرزنی را دید که با عصای حکاکی شده و به ظاهر گران قیمتش از خیابان عبور میکرد.. پسرجوانی را دید که سوار بر موتور بدون کلاه ایمنی پشت چراغ ایستاده بود و منتظر سبز شدن چراغ راهنما بود.. خانمی را دید که چادر سیاه عربی به سر داشت و عینک دودی بزرگی به چشم.. و راه خودش را در پیاده رو ادامه میداد.. ولی هیچکس.. حواسش.. به آن پرنده روی درخت نبود.. پرنده ای که بال میزد و جیغ میزد برای نجات لانه اش.. لانه ای که.. آخ.. بر زمین افتاد.. و جوجه ای که.. آخ!!! رهگذران چه بی رحم شده اند.. حتی به زیر پایشان هم نگاه نمیکنند.. چه رسد بالای سر.. پس کجا را مینگرند؟! بیچاره پرنده مادر... حتما از انسان ها بیزار است.. نویسنده: vafa "وفا"vafavafaWed, 03 Nov 2021 13:57:40 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/روز-نویسنده-gyahageizjkrبند کفشش را محکم کرد و هدیه اش را درون کوله پشتی جا داد.. البته جا نداد.. آنقدر بزرگ نبود که نیاز به جا دادن باشد... کوله را برداشت و از راه پله پایین رفت.. سوار موتور شد و کلاه ایمنی را روی سرش گذاشت و به سمت مقصدش راند.. رسید.. وارد کافه شد و با نگاهی جستجوگر اطرافش را کاوید.. دختر و پسر جوانی را دید که آرام و با لبخندی محکم صحبت میکنند.. چند پسر را دید که دور هم میگفتند و بلند بلند میخندیدند.. میزها تقریبا پر بودند.. دخترها و پسرهایی برای گذراندن وقت خود آنجا را انتخاب کرده بودند.. روی صندلی همیشگیکنار میز همیشگیو با خیال راحت همیشگی نشست.. منتظر بود.. چندین بار با خودش تمرین کرده بود.. که چطور هدیه اش را بدهد.. مثلا چه بگوید؟ تقدیم به ت؟ تقدیم به شما؟ و کلی ایده دیگر.. صندلی روبرویی آرام به عقب کشیده شد و کسی که منتظرش بود نشست.. با لبخندی پررنگ و پر انرژی.. سلام کرد و یک جعبه کادو شده روی میز گذاشت و با لبخند و هیجان گفت:« ب قولم عمل کردم...» پسر نگاهی کرد و در ذهنش کاوش کرد... کدام قول؟ او که هدیه ای نخواسته بود.. هنوز چیزی به زبان نیاورده بود که دخترک با همان هیجان پیشین اضافه کرد: «همون چیزی ک منتظرش بودیم.. کتابم چاپ شد.. بلاخره چاپ شد.. قول دادم اولین نسخه رو بهت هدیه بدم..» لبخند شیرین دخترک سرایت کرد به پسر روبرویش.. با لبخند و چشمانی که میخندید هدیه نه چندان بزرگش را از کوله پشتی خارج کرد و روبروی دخترک گرفت.. دخترک با چشمانی پر سوال گفت: «امروز عجیب غریب شدی.. این کادو واسه چیه؟! ن تولده.. ن چیزی!» لبخند پسر پررنگ شد و گفت: «ن تولده.. ن چیزی...،روز نویسندس... روز ت.. روز کسی ک میتونه با ی کلمه حالمو خوب کنه و با ی خط ازین رو ب اون روم کنه.. روز کسی ک با کلمه هاش زندگی میکنم و با حرفاش میمیرم... روز تو... روزت مبارک..!» هدیه با شوق باز شد.. روان نویسی خوش دست... با حکاکی روزت مبارک... پ. ن: روز نویسنده مبارک همگی... که از روزا و شباشون مینویسن..چه تو برگه های کاغذی و کاهی...چه تو ورق دلشون..نویسنده: vafa "وفا" vafavafaMon, 01 Nov 2021 17:51:54 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/داستان-های-خواب-زده-ijksqk1wbmk5از روی تخت بلند شدم نگاهی ب اطرافم کردم و دیوارهای اتاقم را از نظر گذراندم دلم کمی تغییر میخواست.. مثلا رنگ کردن دیوار.. لباسهایم را عوض کردم و اتاق را جمع.. وسایل اتاق را یا بیرون از اتاق بردم و یا وسط اتاق، دور از دیوار کشاندم.. بازهم تعویض لباس این بار لباس بیرونیپلاستیک و رنگ و قلم.. خریدم و ب خانه برگشتم پلاستیک روی وسایل، پنجره و پریزها کشیدم و لباس کار پوشیدم و شروع کردم.. اول از پایین.. قلم زدم و رنگ کردم.. هرچه رنگ آبی میزدم! سیاه میشد! مطمئن بودم آبی خریده ام. مطمئن.. قلم مو را عوض کردم باز هم سیاه... قلم ها را شستم و باز هم سیاه!!!! عجیب بود و دلهره آور.. کمی آب با رنگ قاطی کردم و باز هم رنگ زدن را آغاز کردم! اما باز هم مشکی تر از مشکی... رنگ را ب مغازه بازگرداندم و گله کردم ک اینگونه شد.... مغازه دار همانجا رنگ را روی تخته ای کشید و...آبی بود! رنگ را گرفتم و ب خانه بازگشتم کار را از سر گرفتم و.. باز هم مشکی.. گفتم شاید اتاق تاریک است و من نمیبینم! اما چراغ روشن بود! نمیدانم.. هرچه بود رنگ کردم.. کل اتاق را.. سیاه... سیاهِ سیاه.. کل اتاق را رنگ کردم و از اتاق خارج شدم تا خشک شود.. روی زمین دراز کشیدم و کش و قوسی ب بدنم دادم تا خستگی از تنم خارج شود.. چشمانم را بستم.. وقتی چشمانم را باز کردم روی تختم بودم! در اتاقم.. نگاهم را چرخاندم! اتاق هنوز سفید بود! هنوز رنگ نشده بود.. وسایل همه سرجایشان بودند و من هم سر جایم! لباس کار پوشیدم و اتاق را جمع و جور کردم.. لباس کار را با لباس بیرونی عوض کردم و برای خرید رنگ از خانه خارج شدم! رنگ، قلم و پلاستیک خریدم! پلاستیک را ب وسایل و پنجره و پریزها کشیدم.. قلم مو را برداشتم و قلم را ب رنگ زدم! و رنگ را ب دیوار... دیوار.. سیاه شد! رنگ آبی بود... خواب بود؟! یا بیداری بود؟! داستان های خواب زده نویسنده: vafa "وفا"vafavafaMon, 01 Nov 2021 00:51:20 +0330https://virgool.ir/@shahabsang.vafa/داستان-های-خواب-زده-rop27fd8ggzsچشمانم را روی هم گذاشتم.. تمام بدنم نبض شده بود و میتپید.. در تمام بدنم خون جریان داشت.. حس میکردم حتی در تارهای مو، در قرنیه چشمانم هم خون جریان پیدا کرده.. حال خوبی نداشتم.. گرمم بود.. هوا خفقان داشت و نفس بالا نمی آمد.. چشمانم را ک باز کردم.. همه جا سفید بود.. گویی در سطل رنگ سفید افتاده ام.. نفسم بالا نمی آمد.. چند بار چشمانم را باز و بسته کردم.. چند بار نفس عمیق کشیدم.. ناگاه تکان محکمی خوردم.. گویی کسی تکانم میداد.. انگار پرده سفید از جلوی چشمانم کنار رفت.. یا شاید هم مثل این بود ک مرا از سطل رنگ سفید بیرون کشیدند.. چشمانم را بستم و باز کردم.. این بار بالای سرم نشسته بودند.. دستمالی خیس روی پیشانی ام بود.. پاهایم در تشتی پر آب بود.. همه چیز را به خاطر آوردم.. رفته بود.. و من.. باز هم چشمانم بسته شد! باز هم سطل پر از رنگ سفید.. باز هم گرما.. داستان های خواب زدهنویسنده: vafa "وفا"vafavafaSun, 31 Oct 2021 17:59:29 +0330