https://virgool.ir/feed/@shaghayegh2002fa2026-11-13 01:18:40https://files.virgool.ir/upload/users/2608951/avatar/Jb52Tl.jpghttps://virgool.ir/@shaghayegh2002https://virgool.ir/@shaghayegh2002/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-x0igsavpcrfcنقد فیلم درخت گردو (حملات شیمیایی)فیلم روایتگر درد مردم سردشت در بمباران شیمیایی تابستان ۱۳۶۶ و نشانگر تلاش یک پدر برای نجات خانواده اش است. همسر و فرزندان او یکی پس از دیگری در اثر آلودگی های شیمیایی از دنیا می روند و هیچ کاری از دست او برنمی‌آید. مهدویان ایده ای ناب برای ساخت یک شاهکار داشت ولی چندان موفق نشد.بزرگترین نقطه قوت این فیلم بازی قوی بازیگران به خصوص پیمان معادی در شخصیت قادر می باشد. پیمان معادی به خوبی توانست بیننده را با درد، رنج و مشکلات پدر داستان همراه کند و احساسات مخاطب را به چالش بکشد. در مقابل مهران مدیری در نقشش نتوانست آنطور که باید تاثیر گذار عمل کند. لکنت زبان مصنوعی و ناقص او یکی از واضح ترین خطاهایش بود. اما در آخر کاراکتر او برای بیننده عام قابل قبول و حتی دوست داشتنی از آب درآمد. در کنار بازی های درخشانی که ما از این بازیگر دیدیم این یکی از ضعیف ترین کارهایش به شمار می آید.از دیگر نقاط قوت این فیلم گریم و کار تیم چهره پردازی بود که توانست تا حدودی کم‌کاری‌های کارگردان و فیلمنامه را بپوشاند. همچنین تیم طراحی صحنه و لباس نیز کار خودشان را درست انجام داده بودند. این سه تیم با همکاری هم به راحتی توانستند کوچه و خیابان‌های آن روزها را به تصویر بکشند. به حدی که می توان تصاویر فیلم را عاری از هرگونه گاف سینمایی دانست.عجیب ترین خطای تیم سازنده این بود که با وجود صحنه های دردناک و هولناک در فیلم هیچ گونه محدودیت سنی ای برایش در نظر نگرفتند.نحوه فیلمبرداری انتخاب شده و دوربین کارگردان می توانست باعث شود که فیلم فرم مستندگونه به خود بگیرد ولی بازی قوی بازیگران جلوی این واقعه را گرفت. احساسات بیننده چنان درگیر می‌شود که مستندانگاری فیلم محال به نظر می آید.اینکه تماشای این فیلم را شکنجه ای برای مخاطب در نظر بگیریم کاملاً منطقی است. کارگردان به جای آنکه شخصیت ها را بسازد و داستان را پیش ببرد فقط سعی داشت با نشان دادن زجر و درد قربانیان حملات شیمیایی بیننده را از لحاظ احساسی آزار دهد. کارگردان می‌توانست با پرداختن بهتر و بیشتر به شخصیت ها و پیش بردن فیلمنامه راحت تر مخاطب را با این درد همراه کند و فقط شکنجه ندهد. ما هیچ داستانی نداشتیم که به کمک آن شخصیت ها و گذشته آنها را بشناسیم و درک کنیم. این مهم نقش بسزایی در ایجاد آن حس همدردی که کارگردان به دنبالش بود دارد.این فیلم از لحاظ تاریخی برای مردم ایران ارزشمند است ولی از از لحاظ سینمایی کار چندان قوی ای نیست. تیم سازنده تمام مواد لازم برای ساخت یک فیلم عالی را داشتند. تیم بازیگری قوی، موضوع خوب و لوکیشن هایی که عالی بازسازی شده بودند محیا بود ولی نبود یک فیلمنامه درست و داستان کامل باعث شد که این فیلم نتواند یک شاهکار سینمایی تلقی شود.شقایق حسینیشقایق حسینیSat, 17 Jun 2023 00:41:08 +0330https://virgool.ir/@shaghayegh2002/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-reciyuu78uvtنقد فیلم ماجرای نیم روز: رد خونداستان "ماجرای نیم روز: رد خون" هفت سال پس از ماجراهای فیلم قبلی اتفاق می افتد. زمانیکه پایان جنگ عراق و ایران نزدیک است و اعضای سازمان مجاهدین خلق در پادگانی به نام اشرف در کشور عراق ساکن شده اند. کشوری که دربرابر ایران می جنگید.در "ماجرای نیمروز" دیدیم که روایت و دوربین با یک طرف داستان باقی ماند. اما در "رد خون" ما با هر دوسوی داستان مواجه هستیم. دو قطب کاملا متفاوت با اعتقاداتی که فرقشان از زمین تا آسمان است. بنابراین "رد خون" کاراکترهای بیشتر و در نتیجه داستان های گسترده تری را شامل میشود. داستان ها و حواشی ای که آن طور که باید، به آنها پرداخته نمیشود و در نتیجه ارتباط احساسی کمتری با مخاطب برقرار میکند (از جمله روابط افشین با مادر و دخترش _ شادکام با همسر و فرزندانش و...).روند فیلم، درباره ی اتفاقاتی است که در عملیات مرصاد رخ میدهد. عملیاتی که به بعد از امضای صلح میان ایران و عراق برمیگردد. دولت صدام با پشتیبانی از گروه مجاهدین یک حمله ی نهایی علیه ایران ترتیب داد که هدفش نفوذ در خاک ایران و تسخیر تهران بود؛ این عملیات نهایتا با شکست مواجه شد و پرونده ی جنگ هشت ساله بسته شد. مهدویان اما به خوبی توانسته فضای متشنجی که بین نیروهای خودی و همچنین بین نیروهای دشمن بود را به تصویر بکشد.از نکات منحصر به فرد فیلم، این است که اعضای سازمان مجاهدین داستان خودشان را دارند؛ به عبارتی دیگر شبیه به انسانهای واقعی تصویر شده اند. زنی که دغدغه اش رسیدن به تهران و دیدن فرزندش است و یا عضو دیگری که بیشتر از اینکه میل به مبارزه و خدمت به سازمان را داشته باشد، درگیر ارتباط خود با همسرش میباشد. این مساله بسته به نوع دید مخاطب میتواند مثبت یا منفی تلقی شود.کاراکترها در این قسمت از فیلم مجبور به انتخاب میان علایق و باورهایشان میشوند. حتی بالاتر از آن، ما شاهد تغییر این شخصیت ها هستیم؛ مثل زمانی که کمال (حجازی فر) به خواهر خود (بهنوش طباطبایی) شلیک نمی _کند.یکی از تلخ ترین سکانس ها، لحظه ای است که مجاهدین در حال نماز خواندن زیر سروصدای گلوله و آتش جنایات خودشان هستند؛ این سکانس به خوبی برداشت و تعبیر غلط آنها از اسلام را نشان میدهد.بنظر میاید که این اثر در کنار ایرادات و نواقصی که دارد، جزو فیلم های دیدنی این ژانر میباشد.شقایق حسینیشقایق حسینیFri, 16 Jun 2023 18:15:42 +0330https://virgool.ir/@shaghayegh2002/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-cgw6uv2eth2bنقد فیلم ماجرای نیمروزفیلم به ترورهای سال 1360 به دست گروه مجاهدین خلق میپردازد. زمانیکه مجلس (در تاریخ 26 خرداد 1360) طرح عدم کفایت سیاسی رئیس جمهور وقت، ابوالحسن بنی صدر را تصویب کرد. داستان فیلم از 30 خرداد 1360 و با خواندن "بیانیه ی مجاهدین خلق" آغاز می گردد. سازمان مسلحی که علنا حامی بنی صدر است. این شروع، قوی و هوشمندانه به نظر میرسد.کارگردان (محمدحسین مهدویان)، این داستان حساس و تاریخی را باحوصله روایت میکند؛ اما فیلمنامه گاها ریتم کندی به خود می گیرد و به طبع هیجان کافی برای تماشای ادامه ی فیلم را از مخاطب سلب میکند.قصه، از زاویه دید ماموران اطلاعات جلو می رود. عملا قطب منفی (یعنی سازمان مجاهدین خلق) حذف شده است. این قضیه می تواند از نکات منفی این اثر باشد؛ چراکه پرداختن به دنیا، ماجراها و تفکرات این گروه شاید میتوانست هیجان بیشتری به روند فیلم بدهد.شبیه سازی صحنه ها به دهه ی شصت و ایجاد حس تعلیق، نسبتا بی نقص انجام شده و بافت و معماری آن زمان به خوبی بازسازی شده است.برخلاف بیشتر فیلم های ساخته شده در این سبک، کاراکترها باوجود دنبال کردن هدفی مشترک، نقاط دید و عملکرد متفاوتی دارند. از شخصیت متفکر و هوشیار صادق ( با بازی جواد عزتی) گرفته تا خشونت و بدویت کاراکتر کمال (هادی حجازی فر) بر جذابیت کار افزوده است.همانطور که در ابتدای فیلم اشاره شد، این برهه ی زمانی، دوران بی سابقه ای از خون و آتش در تاریخ معاصر ایران است. بنابراین نمایش بی پرده و عریان واقعیت بسیار حائز اهمیت می باشد؛ این نکته به خوبی در طول فیلم رعایت شده است. مثل لحظه ی ترور لیندا کیانی به دست خواهر خود. یا سکانسی که صادق ( جواد عزتی) بالای سر اجساد دو تن از اعضای کمیته ایستاده و نحوه ی شکنجه و کشته شدنشان را برای رحیم (احمد مهرانفر) توضیح می دهد.درخصوص نامگذاری فیلم هم بنظر میاید که چون ماجرای اصلی فیلم (یعنی کشتن موسی خیابانی از رهبران سازمان مجاهدین) تا ظهر طول میکشد، این اسم برای اثر انتخاب شده است.به طور کلی، "ماجرای نیم روز" اثری است که مخاطب را به جور دیگر دیدن دعوت میکند. درکنار وجه ی سیاسی و تاریخی مهم، یک تریلر جاسوسی نیز به شمار میاید و مجموعا فیلمی تاثیرگذار و خوش ساخت است.شقایق حسینیشقایق حسینیFri, 16 Jun 2023 18:11:43 +0330https://virgool.ir/@shaghayegh2002/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-aac4lehhqxxbنقد فیلم تنگه ابوقریب( ایثار و وداع)تنگه ی ابوقریب، روایت داستانی گمشده در میانه ی روزهای پایانی جنگ است. روایت فداکاری مردانی که سرنوشت جنگ را در آخرین روزهای آن تغییر دادند. اکثر گردان های لشگر 27 محمد رسول الله، بعد از چند هفته پدافند در جبهه های جنوب کشور، در حال رفتن به تهران برای گذراندن مرخصی هستند؛ اما مجبور به بازگشت به میدان جنگ میشوند. فیلم بر رابطه ی چهار رزمنده و رفیق (مجید، خلیل، حسن، عزیز) و یک پسر نوجوان (که بعدا با گردان همراه میشود) متمرکز است. ارتباطی که بین شخصیت ها و مخاطب ایجاد میشود، تقریبا بی نقص است؛ اما این ارتباط درمورد کاراکتر "عزیز" کمی ضعیف است و تکمیل نمیشود. "عزیز"ی که در ابتدای فیلم برای دخترش گل سر خریده است، آبمیوه میخورد، پسر نوجوان را به پزشک گردان(مجید) می سپارد، برای رزمندگان نوحه میخواند و... با وجود نمایش تمام این جزئیات، هنوز با شخصیت او کامل ارتباط نگرفتیم که او شهید میشود. ما حتی مرگ او را هم نمیبینیم. این شیوه ی پردازش سطحی، بخشی تُهی را در فیلم باقی می گذارد.همه ی اتفاقات فیلم ظرف بیست و چهار ساعت رقم می خورد. هرچه از فیلم میگذرد، تمپوی آن تندتر میشود؛ تا آنجا که ذهن مخاطب از سرعت وقایع جا می ماند و با دقت بیشتری داستان را دنبال می کند.از نظر فنی، فیلمی درخشان است. دوربین درست مثل یک چشم، با ظرافت زیادی به دنبال سوژه ها حرکت میکند و با استفاده از برداشت های طولانی، واقعیت و باورپذیری را به مخاطب هدیه می دهد. پایان سکانس ابتدایی، جایی که نمای آخر روی یک میز چهارنفره به پایان میرسد، بسیار هوشمندانه و در اصل روح این اثر میباشد.از نقاط برجسته ی این فیلم، خلق قهرمان قابل لمس و حقیقی است. خلق کاراکترهایی که زندگیشان عادی است؛ مشکلاتی از جنس مشکلات مردم ایران دارند و میتوان مشابه آنها را در میان خانواده و دوستان پیدا کرد. نقص هایی دارند از جنس نقص هایی که همه ی ما داریم. این شخصیت های شیرین در سکانس ابتدایی (آبمیوه خوری) دل مخاطب را به دست می آورند؛ اما در کمتر از چند ساعت بعد، راهی خط مقدم می شوند تا از تنگه ای دفاع کنند که عبور دشمن از آن به معنی شکست و سرافکندگی برای کشور است. همان ویژگی ای که تماشاگر ایرانی منتظرش بود به تصویر کشیده شد: قهرمانی از جنس مردم که همزمان بزرگی کردن و "فداکاری" را بلد است.همانطور که در آخر فیلم هم به آن اشاره شد، گردان عمار با لب های تشنه و دستهای خالی این موقعیت استراتژیک را حفظ کرد و "پنج روز" بعد از این وقایع تلخ، قطعنامه ی 598 بین ایران و عراق برای صلح دائمی به امضا رسید. درنهایت، می توان گفت که این اثر به زیبایی نشان داد که چطور فداکاری و ایثار تا لحظه و روزهای آخر جنگ نیز جریان داشته است.شقایق حسینیشقایق حسینیFri, 16 Jun 2023 18:07:36 +0330