https://virgool.ir/feed/@shabnam.rezaمی‌نویسم که خوانده نشودfa2026-11-12 00:08:05https://files.virgool.ir/upload/users/189712/avatar/PFujt8.jpghttps://virgool.ir/@shabnam.rezahttps://virgool.ir/@shabnam.reza/در-ستایش-بلاهت-prautg2pkpvdذخیرهٔ انرژی! این عبارت رو توی ذهنتون نگه دارید.آدمیزاد میل داره انرژی کمتری مصرف کنه و بیشترین بهره‌وری رو با همون انرژی کم به دست بیاره. به این ویژگی می‌گن Cognitive Ease. هزاران سال پیش این تمایل برای بقای ما ضروری بوده، ما باید می‌تونستیم انرژی خودمون رو مدیریت کنیم تا در شرایط کمبود غذا زنده بمونیم. اما از وقتی دغدغهٔ زنده موندن کمرنگ شد، میل به ذخیرهٔ انرژی، متمایل شد به سمت ایجاد آسایش بیشتر. به همین دلیل در یکی دو قرن اخیر، ذخیرهٔ انرژی، رانهٔ بسیاری از اختراعات بشر بوده: آپشن‌های بیشتر ماشین یا اصلا همین chatgpt و دارودسته‌اش! ما تمایل داریم تصمیم‌های کمتری در روز بگیریم و از ابزارها استفاده کنیم تا پیچیدگی‌ها رو ساده و کار خودمون رو راحت کنیم. تا اینجا از تصمیم مغز برای ذخیرهٔ انرژی حمایت می‌کنیم: کی بدش میاد زندگی آسوده‌تری داشته باشه؟ فکر کن خسته و کوفته از سر کار برگشتی خونه. ترجیح می‌دی کندی کراش بازی کنی یا Rusty Lake*؟ ترجیح می‌دی یه موسیقی بی کلام آروم گوش بدی یا یه پادکست دربارهٔ مشقات زندگی مدرن؟ ذخیرهٔ انرژی فقط در فعالیت‌های فیزیکی و فردی نمود پیدا نمی‌کنه؛ معاشرت‌ها و ارتباطات ما هم تحت تاثیر این میل هستند. اگر بخوایم از این جنبه بهش نگاه کنیم به این نتیجهٔ تلخ می‌رسیم که ما متمایل، به بودن در ارتباطات سطحی هستیم. در یک کلام: ما افراد ابله رو برای معاشرت، ترجیح می‌دیم. (من گفتم ابله، شما هر چی می‌خواید اسمش رو بذارید!) معاشرت با افراد باهوش و پیچیده، قدرت پردازش بیشتری از مغز طلب می‌کنه؛ مثل انرژی مورد نیاز برای ماین کردن بیت کوین در مقایسه با انرژی لازم برای اجرای برنامهٔ paint. توان صحبت کردن با آدمی باهوش و پابه‌پای او حرکت کردن ممکنه چالش‌زا یا حتی موجب اضطراب باشه. نظریه Cognitive Load Theory می‌گه افراد در موقعیت‌های اجتماعی، گاهی ترجیح می‌دهند تلاش ذهنی کمتری داشته باشند. حق هم دارند! وقتی کل جهان هستی، میل به بی‌نظمی داره، چرا خودمون رو اذیت کنیم؟ دربارهٔ آنتروپی (Entropy) که دیگه همه می‌دونند، همه!هم اجتماع و هم فرد، از بودن یک ابله لذت بیشتری می‌بره تا یک باهوش. رسانه‌ها، دولت‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها هم به همین صورت. شاید فکر کنید مدرسه و دانشگاه خلاف این رو می‌خواد ولی به قول هدایت «زکّی سه»! اون‌ها افراد درسخوان ولی مطیع رو ستایش می‌کنند؛ کسانی که سوالات عمیق نمی‌پرسند و چیزی رو به چالش نمی‌کشند. این رو دانشجویان ستاره‌دار و زندانی، تایید می‌کنند.در اینجا منظور ما از هوش، هوش اجتماعیه نه هوش ریاضی. یک ابله (طبق تعریف من!) می‌تونه رتبه تک رقمی کنکور رو به‌دست بیاره ولی ذکاوت و هوش اجتماعی قوی لزوما ارتباط مستقیم با درس و مدرسه نداره.Mr. blobbyباهوش‌های بی‌نوا علاوه بر اینکه پرطرفدار نیستند، در اغلب مواقع، منفور هم هستند. چرا؟ چرا ابلهان در اولویت ارتباط قرار می‌گیرند؟افراد باهوش و منطقی همیشه با شما موافق نیستن. اون‌ها با اراجیف مخاطب، مقابله می‌کنن و «نه» می‌گن. اون‌ها شما رو به چالش می‌کشن و رفتارهای احمقانهٔ شما رو زیر سوال می‌برند. خلاصه بگم: اون‌ها خودشون رو موظف نمی‌دونند همیشه شما رو تایید کنند. اما ابلهان همیشه با همه‌چیز موافق‌اند چون اصلا راجع به چیزی، نظر و عقیده‌ای ندارند. اگر به یک ابله بگید ایران در جنگ با اسرائیل دست بالا رو داشت براتون سر تکون می‌ده و اگه بگید اسرائیل پدر ایران رو درآورد با همون واکنش مواجه می‌شید. شما احتمالا در مواجهه با یک باهوش، حس ناکافی بودن پیدا می‌کنید ولی یک ابله به شما حس برتری می‌ده. فرد باهوش شما رو بررسی می‌کنه و اگه باب میلش نباشید کنارتون می‌ذاره. او حاضر نیست به هر قیمتی در جمع بمونه. منتظر تاییدیهٔ دیگران نیست چون باهوش‌ها از تنهایی نمی‌ترسند.ابله‌ها کلونی‌سازند. اون‌ها با جمع‌های بی‌ربط و از هر دری سخنی، ترجمه و معنی پیدا می‌کنند. انتخاب براشون معنی نداره، فقط مهمه که جریانی برقرار باشه و اون‌ها هم در اون جریان باشند. برای همین افراد زیادی دور اون‌ها گرد میان و اون‌ها هم همیشه در مجامع، حاضرند!نکتهٔ جالب در ارتباط با ابلهان اینه که فقط ابله‌ها نیستند که ابله‌ها رو جذب می‌کنند؛ افراد نیمه‌باهوش هم ممکنه در این دام بیفتند و ابله‌پسند باشند! ذخیرهٔ انرژی کار خودش رو می‌کنه. نیمه‌باهوش‌ها هم دوست دارند انرژی ذخیره کنند و با افرادی پایین‌تر از سطح خودشون بجوشند. علاوه بر اینکه حس خوب برتر بودن و تایید شدن و تشویق شدن، حسی قویه!ship of foolsگاهی تمایل به حضور در گروه، به قدری نیرومند روی تشک ظاهر می‌شه که شما به عنوان فردی باهوش و منطقی هم ممکنه از استانداردهاتون کوتاه بیاید و دستاورد کوچک یا لذت سریعی مثل شادی لحظه‌ای یا خوش‌گذرونی سطحی رو فدای صحبت‌های جذاب عمیق کنید و فیتیله‌پیچ بشید. یا موسیقی روحبخش مورد علاقه‌تون رو کنار بذارید و با آهنگ «نامهربون» فتانه قر بدید. شما به رنگ اجتماع درمیاید و لذت تعلق داشتن رو می‌چشید ولی در لحظه، بهش آگاهید. هیچ چیز برای شما جای علاقهٔ واقعی‌تون رو نمی‌گیره. ولی ابله، فقط همون رو داره. لذت اون به هم‌خوانی با تتلو در جادهٔ شمال و جر دادن جاده با موزیک محدود می‌شه!بله. ابله‌ها، دوست داشتنی و قابل ستاش‌اند. دنیای اون‌ها دنیایی ساده، کم‌عمق و سرراسته. می‌تونید در اون، انرژی ذخیره و باتری‌هاتون رو شارژ کنید! حرف‌های رایگان بزنید و به ریش منطق و عقل بخندید و این شعر رو بخونید:یک بار هم ای عشق من از عقل میندیشبگذار که دل حل کند این مسئله‌ها رایا شاید این:گر عسس خرد تو را منع کند از این روشحیله کن و ازو بجه دفع دهش بهانه کنشایدم اینو خوندین:دنیا و قیلو قالش، قصه رو بیخیالشدیوونه رو نگاه کن، ببین چه خوبه حالشتو این دو روز دنیا، دل رو بزن به دریابزن به سیم آخر، دیوونه شو مثل ما------------------------------------------------Rusty Lake یک کمپانی تولید بازی‌های موبایلیه. بازی‌های این شرکت بسیار پیچیده و معمایی هستن و در دسته escape room قرار می‌گیرن.شبنمشبنمTue, 09 Sep 2025 22:14:20 +0330https://virgool.ir/@shabnam.reza/از-کمانچه-تا-بیتکوین-jsv7gsfv7nmnدانشگاه میراث فرهنگی تهران نقطهٔ شروع من نبود. قبلش هم هنرهای چوبی خوانده بودم. ولی سر کلاس‌های دانشگاه، پشت ستون پت و پهن کلاس می‌نشستم تا «توتم و تابو»، «تمدن و ملالت‌های آن»، «گرگ بیابان» و... بخوانم. در تمام طول مسیر از خانه تا دانشگاه و برگشت، در اتوبوس کتاب می‌خواندم. مترو برای مطالعه خوب نیست. سر و صدا زیاد است ولی اتوبوس عالی است! از کتابخانه هم بهتر است. چشم‌ها که خسته می‌شوند، سر بلند می‌کنی و خیابان و ماشین‌ها و مردم را می‌بینی. به جملاتی که خوانده‌ای فکر می‌کنی و مزه‌شان را در دهانت می‌چرخانی.داشتم می‌گفتم! صنایع دستی خوانده‌ام و با استادم بیاض امیرعطایی آشنا شدم و ساخت کمانچه را در مکتب‌خانه میرزاعبدالله شروع کردم که چرخش را استاد محمدرضا لطفی می‌گرداند. چه دورانی! فکر کن کمانچه بسازی و لطفی آن را بنوازد. با ساز من می‌نواخت و نمره می‌داد. چشم‌های درشتش را به تو می‌دوخت و می‌گفت: «خوب شده!». در همین اوضاع و احوال، در کافه کار کردم، نقاشی کردم، در جمعه بازار بساط داشتم، نقاشی‌های سردر بازارچه فرش عباسی را کشیدم، درهای عمارت مسعودیه را مرمت کردم، در بازسازی نقاشی‌ پنجره‌های خانهٔ لولاگر دستی داشتم و خلاصه ابن مشغله‌ای بودم برای خودم!از پله‌ها که بالا بیایی، درِ سمت چپ، کارگاه سازسازی است.حرف از خواندن بود... . هیچ‌چیز مانع «خواندن» نمی‌شد. موقع خواندن کتاب، نمی‌توانستم از ایرادات نگارشی یا دستوری نوشته چشم‌پوشی کنم. همیشه یک مداد و پاک‌کن کنار دستم بود و گاهی حاشیه‌نویسی می‌کردم و در همان حین، ایرادهای کتاب را هم می‌گرفتم! فقط هم ایراد نگارشی نبود، به خط سیر داستان، ایرادات محتوایی و منطقی، شخصیت‌پردازی‌ها و... هم می‌پرداختم.یکی از علایقم، صفحات غلطنامه (اگر اسمش همین باشد!) انتها یا ابتدای کتاب‌ها بود. الان به لطف ساده‌ شدن فرآیند چاپ، این صفحات دیگر وجود ندارند. (شاید هم برای کسی مهم نیست!) اول از همه می‌رفتم سراغ آن‌ها!با دوست خبرنگارم سر کلاس معرق گپ و گفت می‌کردیم و بحث کشید به همین موضوع. گفت: «چرا ویراستار نمی‌شی؟ ویراستارها همین کار رو می‌کنن دیگه!» تا آن موقع به این فکر نکرده بودم که می‌توانم ویراستار شوم! روال عادی زندگی‌ات را پیش می‌بری، کتاب می‌خوانی تازه پول هم می‌دهند! گفتم چه کنم؟ از کجا شروع کنم؟ رزومه‌ای ندارم! گفت بیا روزنامهٔ ما و کارآموزی کن. رفتم.دفتر روزنامه پرهیاهو و زنده بود. با کارگاه آرام استادم و صدای سازهایی که از گوشه و کنار مکتب‌خانه فضا را پر می‌کرد خیلی فرق داشت. به اتاق مدیر فنی رفتم و معرفی شدم. مرد دانا و محترمی پشت میز نشسته بود و سر صحبت را باز کرد. بعد از کمی گفت‌وگو یک نسخه از روزنامهٔ شهروند را به من داد و گفت غلط‌های این را بگیر و فردا بیا. علامت‌گذاری‌ها را هم یادم داد و روی برگه‌ای نوشت. از در روزنامه بیرون زدم و پرواز کنان به سمت متروی صادقیه رفتم. همان‌طور ایستاده در مترو داشتم روزنامه را می‌خواندم. نمی‌توانستم تا خانه صبر کنم!کل روزنامه را واو به واو خواندم. از جدول و آگهی‌ها هم نگذشتم. چند غلط در جدول پیدا کردم (همیشه اعصابم از غلط بودن و جور در نیامدن جدول‌ها خرد می‌شد). تعریف از خود نباشد خداوندگار حل کردن جدول هستم و حریف می‌طلبم! سال‌ها از این ماجرا می‌گذرد و دقیق یادم نیست چه اشتباه فاحشی در تیتر یا تاریخ روزنامهٔ آن روز بود ولی فردا با دست پر رفتم روزنامه.روزنامهٔ خط‌خطی شده را روبه‌روی مدیر فنی گذاشتم. نگاهی انداخت و به جایی از روزنامه خیره شد. از پشت روزنامه نگاهی به من کرد و بلند شد. گفت دنبالم بیا. رفتیم طبقهٔ بالا که اتاق ویراستارها بود. روزنامه را گذاشت روی میز یکی از ویراستارها و گفت نگاه کن! اشتباه در تیتر اصلی؟ نمی‌دانم من چرا خجالت کشیدم! از اینکه غلط کسی دیگر را گرفته بودم شرمنده شدم. عذاب وجدان سراغم آمد. کلی غر به جان اهالی اتاق زد و خارج شدیم. نگاه سنگینشان رویم بود. سرتان را درد نیاورم. چند ماه کارآموزی کردم و حسابی درخشیدم. چیزهایی که از چشم بقیه پنهان می‌ماند مثل آفتاب تابناک جلوی چشم من روشن می‌شد و درستشان می‌کردم.مدتی بعد پیشنهاد استخدام رسمی گرفتم. مسیر دور بود، نرفتم. شاید هم بهانه بود چون با فضای روزنامه نتوانستم خو بگیرم. تجربه‌ای عالی برای من بود. عاشق ویراستاری شده بودم. من برای ویراستاری آفریده شده بودم! مو را از ماست می‌کشیدم. بعد چند وقت دوست خبرنگارم گفت یکی از مجلات همشهری ویراستار می‌خواهد. می‌روی؟ گفتم با کله! که یکی، شد چندی. دو سال در همشهری با چند مجله کار کردم و یکی از بهترین دوران کاری‌ام بود. با عوض شدن مدیریت شهرداری تهران، مجلات تعطیل شدند و من هم بی‌کار.مجلهٔ شیوه را پیدا کردم؛ یک مجلهٔ هنری مرتبط با خانهٔ هنرمندان. ترکیب هنر و ویراستاری! به به. بعد از آن چند کتاب ویرایش کردم و مشغول بودم. ولی مجلات و روزنامه‌ها تعطیل می‌شدند، بودجه نداشتند و دستمزدها کم بود. یک روز دیدم تقریبا بی‌کار شده‌ام! در پلتفرم‌های درج آگهی، برای ویراستاری درخواست کار می‌دادم ولی تنها چیزی که می‌دیدم، آگهی‌های مرتبط با تولید محتوا بود. رفتم ببینم تولید محتوا چیست. دیدم همان نوشتن خودمان است ولی با یک حساب و کتاب‌هایی. رفتم یک دورهٔ تولید محتوا شرکت کردم و از شانسم دورهٔ خوبی بود و معلم دانایی داشتم. کار را یاد گرفتم، با کلیات سئو آشنا شدم و یک مدرک هم دستمان دادند!بعد از مدتی که از این طرف به آن طرف برای مصاحبه رفتم در یک سوپرمارکت آنلاین کار پیدا کردم، جایی مثل اسنپ مارکت الان. بلاگ می‌نوشتم. ته هر موضوعی را که بخواهید درمی‌آوردم. مطالعه و نوشتن و خوب نوشتن باعث شد مدیر محتوا که در حال رفتن از شرکت بود، جای خودش را به من پیشنهاد بدهد. اعتماد به نفس کافی نداشتم و قبول نکردم.بگذریم... سال‌ها گذشته و من در تمام بخش‌های محتوا نویسی «مسبوق به سابقه» شدم! وقتی شرکت بیتکس راه افتاد به عنوان محتوا نویس مشغول به کار شدم ولی گفتم من مطلقا درباره ارزهای دیجیتال نمی‌دانم. بعد از مدتی مجبور شدم بدانم و دانستم. درست است که در ابتدا برای نوشتن یک پاراگراف، یک روز زمان نیاز داشتم ولی خب، درست شد. درِ دنیای عجیب و غریب و تازه‌ای به رویم باز شده بود که فهمیدنش هم مشکل بود چه رسد به نوشتن درباره‌اش.تیم محتوا را گسترش دادم و از همکاران جوان و بااستعدادی دعوت به کار کردم و سعی کردم بهترین خودم را برای پول نو ارائه دهم. از اینکه نقشی هرچند کمرنگ در گسترش مفهوم غیرمتمرکز دارم راضی‌ام و همچنان در حال یادگیری بیشترم.همهٔ این‌ها را گفتم که بگویم برای اینکه در تولید محتوا خوب باشید، بد نیست ابوالمشاغل باشید.پ.ن: این‌ها را برای خودم نوشتم که اگر آلزایمر گرفتم، «خودم» یادم بماند!شبنمشبنمThu, 13 Jul 2023 16:52:13 +0330