<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های shabnam moeinitabar</title><link>https://virgool.ir/feed/@shabnam.moeinitabar</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 09:15:40</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1237421/avatar/DNYA9C.jpg</url><title>shabnam moeinitabar</title><link>https://virgool.ir/@shabnam.moeinitabar</link></image><item><title>شریک</title><link>https://virgool.ir/@shabnam.moeinitabar/شریک-ipvvoq1j3ahd</link><description>من نمی دانم این نیازِ &#34; مرا در خودت شریک کن&#34; دقیقا از کجا آمده؟آدم ها مجموعه ای از دغدغه های ریز و درشت اند که خودشان برای خودشان بس اند! اینکه دلت برای &#34;دلواپس کسی دیگر شدن&#34; تنگ بشود, وقتی خودت دریایی از نگرانی هستی, اگر خودآزاری نیست پس چیست؟همه این حرف ها را گفتیم... اما...آغوشمان باز است برای همانی که دوست داریم باشد, بیاید, ساعت ها از دغدغه هایش حرف بزند و ما گوش کنیم... که غصه بخوریم و غرق لذت شویم!لذت؟همان که این تو هستی که این حرفها را می شنوی, اینکه درِ قلب کسی برای تو گشوده شود, آغوش زخم خورده او و حرف های مگویش تنها برای تو باشد, همان لذت عجیب و خواستنی ای است که آدم در تنهایی دلش برایش تنگ می شود!آدم ها عجیب اند... نه؟آدم ها دردهای کسی که دوستش دارند را زندگی می کنند, دلشوره هایش را نفس می کشند و برای یک لبخندش چه ها که نمی کنند!از عجایب دنیا همین است که اگر همین حرف های کوچک و گذرا را نشنوی, روحت آهسته آهسته از انسجامِ دلبستگی رخت می بندد و ... خداحافظ!</description><category>shabnam moeinitabar</category><author>shabnam moeinitabar</author><pubDate>Sat, 26 Oct 2024 21:52:23 +0330</pubDate></item><item><title>درون</title><link>https://virgool.ir/@shabnam.moeinitabar/درون-cqnlggez8j2l</link><description>قهوه‌جوش رو از توی قفسه برداشتم و شروع کردم به درست کردن قهوه. «مش کبری خانوم» هم کنارم با حالت خمیده وایستاده بود و منتظر بود براش قهوه درست کنم. (شاید به اسمش نیاد ولی قهوه‌خور قهاریه)همینجور که من و نگاه می‌کرد گفت: « بخدا اگه چار سال پیش بهت می‌گفتن تو این سال‌ها قراره چقدر بلا سر خودت و خانوادت و همه مردم جامعت بیاد، بعید می‌دونستم می‌تونستی طاقت بیاری.»همونطور که قهوه رو توی شیر ولرم هم می‌زدم لبخند زدم.بازهم ادامه داد:«تو بیست و چار سالگیت، همون موقع که هی دل دل کردی مهاجرت کنی یا نه، اگه رفته بودی الان به یورو می‌دونی چقدر حقوقت بود؟ موندی چی بشه؟»سرش هم به حالت تاسف تکون داد. لبخندم پر رنگ‌تر شد.خسته نشد و ادامه داد:«حسرت چه‌ چیزایی به دلت مونده. آدم خندش می‌گیره ساده‌ترین چیزا برات اینجوری حسرت شده. چی فکر میکردی چی شد...»بعد گفت:«تو اصلا هرچقدر هم تلاش کنی حالت خوب بشه، نمی‌شه! مگه میشه تو وضعیتی که هر روز تن آدم می‌لرزه، حال خوشی وجود داشته باشه؟»هی گفت و گفت. هی لبخند زدم قهوه رو هم زدم و گذاشتم که بگه، بگذره، تو دلش نمونه.قهوه که حاضر شد سر برگردوندم و دیدم «مش کبری خانوم» رو مبل راحتی بغل آشپزخونه خوابش برده......همه ما تو وجودمون «مش کبری خانوم» داریم که همینطور حرف‌های تلخ و نا امیدکننده می‌زنه. از قضا خیلی از حرفاشم درسته اصلا..حرف من اینه: با تظاهر به مثبت اندیشی و من قوی هستم و اینا رو گوش نمیدم و روم تاثیر نمیذاره و ... خودمون رو خسته نکنیم. بذاریم مش کبری خانوم‌ها و آقا تقی میرزاهای وجودمون حرفشون رو بزنن. حرفا و فکرای منفی رو با انکار نمیشه از دستشون خلاص شد. بدونیم هستن، بدونیم اگه خفه‌شون نکنیم و بذاریم بگذرن، یه گوشه چرتشون می‌گیره و مدتی خاموش می‌شن.تو روزهای سخت، خودمون راهِ با خودمون تا کردن رو بلد باشیم غنیمته .پی‌نوشت: بذاریم بگذرن با اینکه توشون غرق شیم فرق می‌کنهپی‌نوشت ۲: برگرفته از صحبت‌های تاثیرگذار مجتبی شکوری که مرهمی برای تلخی این روزهاست 🌺🌺🌺</description><category>shabnam moeinitabar</category><author>shabnam moeinitabar</author><pubDate>Mon, 21 Oct 2024 21:37:09 +0330</pubDate></item><item><title>به بهانه زن بودن</title><link>https://virgool.ir/@shabnam.moeinitabar/به-بهانه-زن-بودن-bfymybuwczjy</link><description>یادمه روزهای آخر زندگی پدرم، وقتی دکتر اومده بود خونه تا علائمش رو چک کنه، ازش پرسیدم به نظرتون لحظات آخر رو اگه ببریمش بیمارستان بهتره یا توی خونه بمونه؟یه نگاه عجیبی بهم کرد و گفت: « این سوال و شما نباید بپرسی، تا وقتی برادرات اینجا هستن!»راستش واقعا بهم برخورد اما در موقعیتی نبودم که بهش بگم من توی این خونه و خانواده نقش یه دختر از نوع بی دست و پا رو نداشتم که الان یه گوشه وایستم که برادرام سوال بپرسن! اگه مشکل بوده منم بودم، سختی و خوشی بوده منم سهم داشتم. چرا فکر میکنی چون مرد نیستم، سوالای سخت و کارهای سخت ازم بر نمیاد؟این فقط یه لحظه گذرا بود اما هر روز با همین طرز تفکر، با همین قانون‌های متعفنِ نداشتن دیه و ارث برابر و حق طلاق و حضانت و ...با همین تو نپرس تا فلانی هست و تو نکن تا فلانی نگفته و ...با همین چیزای تاسف بار زندگی می‌کنیم..امیدوارم یه روزی بیاد که قانون، اسلام، شرع، عرف و فرهنگ سنتی پوسیده و نخ نما باعث نشه به واسطه زن بودنمون مستحق چیزی کمتر از مردها باشیم. در کنارش امیدوارم خودمون هم بپذیریم برای برابر بودن، باید از انتظاراتی که بهمون القا شده (مثل کار نکردن و ملکه بودن و خرج زندگی ندادن) دور شیم و شونه به شونه مردها تلاش کنیم.</description><category>shabnam moeinitabar</category><author>shabnam moeinitabar</author><pubDate>Mon, 21 Oct 2024 21:35:43 +0330</pubDate></item></channel></rss>