https://virgool.ir/feed/@sh_aleyasinمسابقه ربیع قرآن/ ماه مبارک رمضانfa2026-11-11 08:53:47https://files.virgool.ir/upload/users/182079/avatar/ZPr9Rd.pnghttps://virgool.ir/@sh_aleyasinhttps://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-emcco93fpiwlوهُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْهَارًا وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ و او کسی است که زمین را گسترد و در آن کوه‌ها و نهرهایی قرار داد و از تمام میوه‌ها در آن دو جفت آفرید. شب را بر روز می‌پوشاند. در این‌ها آیاتی است برای آن‌ها که تفکر می‌کنند. سوره رعد، آیه ٣نکاتی از تفسير نمونه:آيه قبلی این آیه شریفه، انسان را به آسمان‌ها می‌برد و آيات الهى را در عالم بالا نشان مى‌­دهد، دومين آيه از آيات توحيدى اين سوره، انسان را به مطالعه زمين و كوه‌ها و نهرها و انواع ميوه‌­ها و طلوع و غروب خورشيد دعوت می‌كند، تا بينديشد كه محل آسايش و آرامش او در آغاز چه بوده و چگونه به اين صورت در آمده است.مى­‌گويد: او كسى است كه زمين را گسترش داد (و هو الذى مد الارض)آن‌چنان آن را گسترد كه براى زندگى انسان و پرورش گياهان و جانداران آماده باشد، گودال‌­ها و سراشيبي­‌هاى تند و خطرناك را بوسيله فرسايش كوه‌ها و تبديل سنگ‌­ها به خاك پر كرد، و آنها را مسطح و قابل زندگى ساخت، در حالى كه چين خوردگي­‌هاى نخستين آن‌چنان بودند كه اجازه زندگى به انسان نمي‌­دادند. اين احتمال نيز در اين جمله وجود دارد كه منظور از "مد الارض" اشاره به همان مطلبى باشد كه دانشمندان زمين‌شناسى مى‌­گويند كه تمام زمين در آغاز زير آب پوشيده بود، سپس آب‌­ها در گودال‌­ها قرار گرفت و خشكي‌­ها تدريجا از آب سربرآوردند و روزبه‌روز گسترده شدند، تا به صورت كنونى درآمدند.پس از آن به مساله پيدايش كوه‌ها اشاره می‌كند و می‌فرمايد: خداوند در زمين كوه‌ها قرار داد (و جعل فيها رواسى)همان كوه‌هایى كه در آيات ديگر قرآن "اوتاد" ميخ­‌هاى زمين معرفى شده شايد به دليل اينكه كوه‌ها از زير به هم پنجه افكنده‌­اند و همچون زرهى تمام سطح زمين را پوشانده كه هم فشارهاى داخلى را از درون خنثى كنند و هم نيروى فوق‌العاده جاذبه ماه و جزر و مد را از بيرون، و به اين ترتيب، تزلزل و اضطراب و زلزله­‌هاى مداوم را از ميان ببرند و كره زمين را در آرامش براى زندگى انسان‌ها نگه دارند.ذكر كوه‌ها بعد از ذكر گسترش زمين گويا اشاره به آن است كه نه زمين آن‌چنان گسترده است كه هيچ پستى و بلندى در آن نباشد كه در اين صورت هرگز بار‌ان‌ها و آب‌ها روى آن قرار نمي‌­گرفت و يا همه جا تبديل به باتلاق مي‌گشت و طوفان­ها دائما بر سطح آن جريان داشت، ولى با آفرينش كوه‌ها از هر دو جهت امن و امان شد. و نه تمامش كوه و دره است كه قابل زندگى نباشد، و در مجموع تركيبى است از مناطق مسطح و صاف و كوه‌ها و دره‌ها كه بهترين تركيب را براى زندگى بشر و ساير موجودات زنده تشكيل می‌دهد.سپس به آب‌­ها و نهرهایى كه در روى زمين، جريان دارد اشاره كرده می‌گويد: و در آن نهرهایى قرار داد (و انهارا)سيستم آبيارى زمين بوسيله كوه‌ها، و ارتباط كوه‌ها با نهرها، بسيار جالب است، زيرا بسيارى از كوه‌هاى روى زمين، آب‌­هایى را كه به صورت برف در آمده در قله خود يا در شكاف‌­هاى دره­‌هايشان ذخيره می‌كنند كه تدريجا آب می‌شوند و به حكم قانون جاذبه از مناطق مرتفع­‌تر به سوى مناطق پست و گسترده روان مي­‌گردند و بى آن‌كه نياز به نيروى ديگرى باشد در تمام مدت سال به طور طبيعى بسيارى از زمين‌­ها را آبيارى و سيراب می‌كنند. اگر شيب ملايم زمين‌­ها نبود، و اگر آب‌­ها به اين صورت در كوه‌ها ذخيره نمي‌­شد، آبيارى اغلب مناطق خشك امكان‌پذير نبود، و يا اگر امكان داشت هزينه فوق‌العاده زيادى لازم داشت.بعد از آن به ذكر مواد غذایى و ميوه‌­هایى كه از زمين و آب و تابش آفتاب به وجود می‌آيد و بهترين وسيله براى تغذيه انسان است پرداخته، می‌گويد: و از تمام ميوه­‌ها دو جفت در زمين قرار داد (و من كل الثمرات جعل فيها زوجين اثنين)اشاره به اين‌كه ميوه‌­ها موجودات زنده­‌اى هستند كه داراى نطفه‌­هاى نر و ماده مي‌­باشند كه با تلقيح، بارور می‌شوند.اگر "لينه" دانشمند و گياه‌شناس معروف سوئدى در اواسط قرن 18 ميلادى موفق به كشف اين مساله شد كه زوجيت در جهان گياهان تقريبا يك قانون عمومی و همگانى است و گياهان نيز همچون حيوانات از طريق آميزش نطفه نر و ماده، بارور می‌شوند و ميوه می‌دهند، قرآن مجيد در يك‌هزار و يكصد سال قبل از آن، اين حقيقت را فاش ساخت، و اين خود يكى از معجزات علمی قرآن مجيد است كه بيانگر عظمت اين كتاب بزرگ آسمانى می‌باشد.شكى نيست كه قبل از لينه بسيارى از دانشمندان، اجمالا به وجود نر و ماده در بعضى از گياهان پى برده بودند، حتى مردم عادى مي‌­دانستند كه مثلا اگر نخل را بر ندهند يعنى از نطفه نر روى قسمت­‌هاى ماده گياه نپاشند ثمر نخواهد داد، اما هيچكس به درستى نمي‌­دانست كه اين يك قانون تقريبا همگانى است، تا اينكه لينه موفق به كشف آن شد، ولى همان‌گونه كه گفتيم قرآن قرن‌ها قبل از وى،از روى آن پرده برداشته بود.و از آنجا كه زندگى انسان و همه موجودات زنده و مخصوصا گياهان و ميوه­‌ها بدون نظام دقيق شب و روز امكان‌پذير نيست، در قسمت ديگر اين آيه از اين موضوع سخن به ميان آورده، می‌گويد: خداوند به وسيله شب، روز را مي­‌پوشاند و پرده بر آن مي‌­افكند (يغشى الليل النهار) چرا كه اگر پرده تاريك آرام‌بخش شب نباشد، نور مداوم آفتاب، همه گياهان را می‌سوزاند و اثرى از ميوه‌ها و به طور كلى از موجودات زنده بر صفحه زمين باقى نمی‌ماند.با اينكه در كره ماه، روز، دائمی‌ نيست، اما همين مقدار كه طول روزها به مقدار پانزده شبانه روز كره زمين است، حرارت در وسط روز در كره ماه آنقدر بالا مي‌رود كه اگر آب و مايع ديگرى در آنجا باشد به نقطه جوشش و بالاتر از آن می‌رسد و هيچ موجود زنده­‌اى را كه در زمين مي‌شناسيم، تاب تحمل آن گرما را در شرایط عادى ندارد.و در پايان آيه می‌فرمايد: در اين موضوعات كه گفته شد، آيات و نشانه­‌هایى است براى آن‌هایى كه تفكر می‌كنند (ان فى ذلك لايات لقوم يتفكرون) آنها كه در اين نظام بديع و شگرف، می‌انديشند، در نظام نور و ظلمت، در نظام كرات آسمانى و گردش آن‌ها و در نظام نورافشانى خورشيد و ماه و خدمتگزارى آنان نسبت به انسان‌ها، و در نظام گسترش زمين و اسرار پيدايش كوه‌ها و نهرها و گياهان و ميوه­‌ها، آرى آنها در اين آيات قدرت لايزال و حكمت بى­‌پايان آفريدگار را به روشنى می‌بينند.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامSun, 17 May 2020 04:51:55 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-yrpgyw3axdajأفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا . ? آیا به آیات قرآن نمی‌اندیشند؛ یا مگر بر دل‌هایشان قفل‌هایی نهاده شده‌است؟ ▫️سوره محمد، آیه ٢۴نکاتی از تفسیر نمونه:در آيه مورد بحث به ذكر علت واقعى انحراف قوم نگو‌‌ن‌بخت منافقین پرداخته، مى­‌گويد: "آيا آنها در آيات قرآن تدبر نمى­‌كنند (تا حقيقت را دريابند و وظائف خود را انجام دهند) يا بر دل‌هاى آنها قفل نهاده شده است؟!" (افلا يتدبرون القرآن ام على قلوب اقفالها)آرى عامل بيچارگى آنها يكى از دو چيز است يا در قرآن، اين برنامه هدايت الهى و اين نسخه كامل شفابخش، تدبر نمى‌كنند، و يا اگر تدبر مى‌­كنند بر اثر هواپرستى و اعمالى كه از قبل انجام داده‌­اند قفل‌هایی بر دل­‌هاى آنها است، به گونه­‌اى كه هيچ حقيقتى در آن نفوذ نمى‌كند.و به تعبير ديگر اگر كسى راه خود را در ظلمات گم مى­‌كند، يا چراغى به دست ندارد و يا چشمش نابينا است كه اگر هم چراغ باشد و هم چشم بينا يافتن راه همه جا آسان است.اقفال جمع قفل در اصل از ماده قفول به معنى بازگشت كردن يا قفيل به معنى اشياء خشك است، و از آنجا كه وقتى در را ببندند و بر آن قفل زنند هر كس بيايد از آنجا بازمى­‌گردد، و همانند موجود خشك و صلب چيزى در آن نفوذ نمى‌­كند اين كلمه به اين ابزار مخصوص گفته شده است.قرآن كتاب انديشه و عملآيات مختلف قرآن اين حقيقت را فاش مى‌­گويد كه اين كتاب بزرگ آسمانى تنها براى تلاوت نيست، بلكه هدف نهایى از آن ذكر (يادآورى)، تدبر (بررسى عواقب و نتایج كار)، انذار (خارج كردن انسان‌ها از ظلمات به نور) و شفا و رحمت و هدايت است.در آيه 50 سوره انبياء مى‌­خوانيم: و هذا ذكر مبارك انزلناه: اين يادآورى پر بركتى است كه ما نازل كرده‌­ايم.در آيه 29 سوره ص مى‌­خوانيم: كتاب انزلناه اليك مبارك ليدبروا آياته: اين كتاب پر بركتى است كه بر تو نازل كرده­‌ايم تا در آياتش تدبر كنند.و در آيه 19 سوره انعام آمده است: و اوحى الى هذا القرآن لانذركم به و من بلغ: اين قرآن به من وحى شده است تا شما و تمام كسانى را كه اين پيام به آنها مى‌­رسد به وسيله آن انذار كنم.و در آيه 1 سوره ابراهيم مى‌­فرمايد: كتاب انزلناه اليك لتخرج الناس من الظلمات الى النور: اين كتابى است كه بر تو نازل كرديم تا مردم را به وسيله آن از ظلمت‌ها به سوى نور خارج سازى.و بالاخره در آيه 82 سوره اسراء آمده است: و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمة للمؤ منين: آياتى از قرآن نازل مى­‌كنيم كه مايه شفا و رحمت براى مؤمنان است.و به اين ترتيب بايد قرآن مجيد در متن زندگى مسلمانان قرار گيرد و آنرا قدوه و اسوه خويش قرار دهند دستوراتش را مو به مو اجرا كنند، و تمام خطوط زندگى خويش را با آن هماهنگ سازند.اما متاسفانه برخورد گروهى از مسلمانان با قرآن برخورد با يك مشت اوراد نامفهوم است، تنها به تلاوت سرسرى مى‌پردازند، و در نهايت به تجويد و مخارج حروف و زيبایى صوت اهميت مى‌دهند، و بيشترين بدبختى مسلمانان از همين‌جاست كه قرآن را از شكل يک برنامه جامع زندگى خارج ساخته و تنها به الفاظ آن قناعت كرده­‌اند.قابل توجه اينكه در آيات مورد بحث با صراحت مى­‌گويد اين منافقان بيماردل در قرآن تدبر نكردند كه به اين روز سياه افتادند.تدبر از ماده دبر بر وزن ابر به معنى بررسى نتایج و عواقب چيزى است، به عكس تفكر كه بيشتر به بررسى علل و اسباب چيزى گفته مى­‌شود، و به كاربردن هر دو تعبير در قرآن مجيد پرمعنى است.اما نبايد فراموش كرد كه بهره‌­گيرى از قرآن نياز به يک نوع خودسازى دارد، هر چند خود قرآن نيز به خودسازى كمک مى‌­كند، چرا كه اگر بر دل‌­ها قفل باشد، قفل­‌هایى از هوى و هوس، كبر و غرور، لجاجت و تعصب، اجازه ورود نور حق به آن نمى‌­دهد، در آيات مورد بحث به همين امر نيز اشاره شده است.و چه زيبا مى­‌گويد اميرمؤمنان على (ع) در خطبه‌­اى كه پيرامون صفات پرهيزگاران فرموده: آنها شب هنگام برپا ايستاده، قرآن را شمرده و با تدبر تلاوت مى‌­كنند، و جان خود را با آن محزون مى­‌سازند، داروى درد خود را از آن مى‌گيرند، هر گاه به آيه‌­اى رسند كه در آن تشويق است با علاقه فراوان به آن روى مى­‌آورند، و چشم جانشان با شوق بسيار در آن خيره مى­‌شود، و آن را همواره نصب‌العين خود مى‌­سازند، و هر گاه به آيه‌­اى رسند كه در آن بيم و انذار است گوش­‌هاى دل خود را براى شنيدنش باز كرده، فكر مى‌­كنند صداى ناله آتش سوزان دوزخ و به هم خوردن زبانه‌هايش در گوش جانشان طنين‌انداز است.در تفسير جمله "ام على قلوب اقفالها" از امام صادق(ع) چنين آمده است: براى تو قلبى است و گوش‌­هایى كه راه نفوذ در آن است و خداوند هرگاه بخواهد بنده­اى را (بخاطر تقوايش) هدايت كند، گوشهاى قلب او را مى‌­گشايد، و هنگامى كه غير از اين بخواهد بر گوش‌هاى قلبش مهر مى­‌نهد، به گونه‌­اى كه هرگز اصلاح نخواهد شد، و اين معنى سخن خداوند است..هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامFri, 15 May 2020 05:15:45 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-iho6j2f5s8zo قلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ . ? بگو ای بندگان من که بر خویشتن زیاده‌روی داشته‌اید، از رحمت خدا ناامید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد که او خود آمرزنده مهربان است. . ▫️سوره رمز، آیه ۵٣نکاتی از تفسير نمونه:دقت در تعبيرات اين آيه نشان مى‌­دهد كه از اميدبخش‌­ترين آيات قرآن مجيد نسبت به همه گنه‌کاران است، شمول و گستردگى آن به حدى است كه طبق روايتى اميرمؤمنان على(ع) فرمود: در تمام قرآن آيه­‌اى وسيع‌­تر از اين آيه نيست (ما فى القرآن آية اوسع من يا عبادى الذين اسرفوا...) دليل آن نيز روشن است زيرا:1- تعبير به (يا عبادى) آغازگر لطفى است از ناحيه پروردگار.2- تعبير به (اسراف) به جاى ظلم و گناه و جنايت نيز لطف ديگرى است.3- تعبير به (على انفسهم) كه نشان مى­‌دهد گناهان آدمى همه به خود او باز مى­‌گردد، نشانه ديگرى از محبت پروردگار است همان‌گونه كه يك پدر دلسوز به فرزند خويش مى‌­گويد اين‌همه بر خود ستم مكن!4- تعبير به (لا تقنطوا - مأيوس نشويد) با توجه به اينكه (قنوط) در اصل به معنى مايوس شدن از خير است به تنهایى دليل بر اين است كه گنه‌كاران نبايد از (لطف الهى) نوميد گردند.5- تعبير (من رحمة الله) بعد از جمله (لا تقنطوا) دلیل بيشترى بر اين خير و محبت مى‌باشد.6- هنگامى كه به جمله (ان الله يغفر الذنوب) مى­‌رسيم كه با حرف تاكيد آغاز شده و كلمه (الذنوب) همه گناهان را بدون استثنا در بر مى‌­گيرد سخن اوج مى‌­گيرد و درياى رحمت مواج مى‌­شود.7- هنگامى كه جميعا به عنوان تاكيد ديگرى بر آن افزوده مى‌­شود، اميدوارى به آخرين مرحله مى‌رسد.8 و 9- توصيف خداوند به غفور و رحيم كه دو وصف از اوصاف اميدبخش پروردگار است در پايان آيه جایى براى كمترين ياس و نوميدى باقى نمى­‌گذارد. آرى به همين دليل آيه فوق گسترده­‌ترين آيات قرآن است كه شمول آن هر گونه گناه را در بر مى گيرد، و نيز به همين دليل از اميد بخش­‌ترين آيات قرآن مجيد محسوب مى‌­شود.نخست اينكه: آيا عموميت آيه همه گناهان حتى شرک و گناهان كبيره ديگر را فرامى‌­گيرد؟ اگر چنين است پس چرا در آيه 48 سوره نساء شرک از گناهان قابل بخشش استثناء شده است؟ (ان الله لايغفر أن يشرك به و يغفر ما دون ذلك لمن يشاء: خداوند شرك را نمى­‌بخشد، اما كمتر از آن را براى هر كس كه بخواهد مى­‌بخشد)ديگر اينكه: آيا اين وعده غفران كه در آيه مورد بحث آمده است مطلق است يا مشروط به توبه و مانند آن؟البته اين دو سؤال به هم مربوط است. و پاسخ آن را در آيات بعد به خوبى مى‌­توان يافت زيرا سه دستور در آيات بعد داده شده كه همه چيز را روشن مى‌­سازد: انيبوا الى ربكم (به سوى پروردگارتان باز گرديد) و اسلموا له (در برابر فرمان او تسليم شويد) و اتبعوا احسن ما انزل اليكم من ربكم (پيروى كنيد از بهترين دستوراتى كه از سوى پروردگارتان بر شما نازل شده)و اگر مى­بينيم در آيه 48 سوره نساء بخشش و عفو مشركان را استثنا كرده در مورد مشركانى است كه در حالت شرک از دنيا بروند، نه آنها كه بيدار شوند و راه حق پيش گيرند، چرا كه اكثريت قريب به اتفاق مسلمانان صدر اسلام چنين بوده‌­اند.اگر حال بسيارى از مجرمان را در نظر بگيريم كه بعد از انجام گناهان كبيره چنان ناراحت و پشيمان مى­‌شوند كه باور نمى­‌كنند راه بازگشتى به روى آنها باز باشد و آن‌چنان خود را آلوده مى‌دانند كه با هيچ آبى قابل شستشو نيستند مى‌­پرسند آيا به راستى گناهان ما قابل بخشش است؟ آيا راهى به سوى خدا براى ما باز است؟ آيا پلى در پشت سر ما وجود دارد كه ويران نشده باشد؟ مفهوم آيه را به خوبى درك مى­‌كنيم، زيرا آنها آماده هر گونه توبه‌­اند ولى گناه خود را قابل بخشش نمى­‌دانند، مخصوصا اگر بارها توبه كرده باشند و شكسته باشند. اين آيه به همه آنها نويد مى‌­دهد كه راه به روى همه شما باز است.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامThu, 14 May 2020 05:42:30 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-lhtlpethfqqu ألَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ ۖ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ. ? آيا وقت آن نرسيده است دل‌هاى افراد باايمان در برابر ذكر خدا و آنچه از حق نازل شده است خاشع گردد. و همانند كسانى نباشند كه در گذشته كتاب آسمانى به آنها داده شد (مانند يهود و نصارى ) سپس در ميان آنها و پيامبران فاصله افتاد، عمرهاى طولانى يافتند و خدا را فراموش كردند و قلب‌هاى آن‌ها قساوت پيدا كرد، و بسيارى از آنها فاسق و گنه‌كار بودند. . ▫️ سوره حدید آیه ١۶تفسیر:غفلت و بي‌خبرى تا كى؟!روشن است ياد خداوند اگر در عمق جان قرار گيرد و همچنين شنيدن آياتى كه بر پيامبر نازل شده است هرگاه به درستى تدبر شود بايد مايه خشوع گردد، ولى قرآن گروهى از مؤمنان را در اينجا سخت ملامت مى‌كند كه چرا در برابر اين امور خاشع نمى‌شوند؟ و چرا هم‌چون بسيارى از امت‌هاى پيشين گرفتار غفلت و بي‌خبرى شده‌اند؟ همان غفلتى كه نتيجه آن قساوت دل و همان قساوتى كه ثمره آن فسق و گناه است.آيا تنها به ادعاى ايمان قناعت كردن و از كنار اين مسائل مهم به سادگى گذشتن و تن به زندگى مرفه سپردن، در ناز و نعمت زيستن، و پيوسته مشغول عيش و نوش بودن با ايمان سازگار است؟در حديثى از على (ع) مى‌خوانيم: در هيچ كارى قبل از فرارسيدن زمانش عجله نكنيد كه پشيمان مى‌شويد، و فاصله ميان شما و حق نبايد طولانى گردد كه قلوب شما قساوت مى‌يابد.افراد گنه‌كارى كه با شنيدن اين آيه توبه كردند:آيه الم ياءن للذين آمنوا ... از آيات تكان‌دهنده قرآن مجيد است كه قلب و روح انسان را در تسخير خود قرار مى‌دهد، پرده‌هاى غفلت را مى‌درد و فرياد مى‌زند آيا موقع آن نرسيده است كه قلب‌هاى باايمان در برابر ذكر خدا و از آنچه از حق نازل شده خاشع گردد؟ و همانند كسانى نباشند كه قبل از آنها آيات كتاب آسمانى را دريافت داشتند اما بر اثر طول زمان قلب‌هاى آنها به قساوت گرایيد؟ لذا در طول تاريخ افراد بسيار آلوده‌اى را مى‌بينيم كه با شنيدن اين آيه چنان تكان خوردند كه در يك لحظه با تمام گناهان خود وداع گفتند، و حتى بعضا در صف زاهدان و عابدان قرار گرفتند، از جمله سرگذشت معروف فضيل بن عياض است. (فضيل) كه در كتب رجال به عنوان يكى از راويان موثق از امام صادق (ع) و از زهاد معروف معرفى شده و در پايان عمر در جوار كعبه مى‌زيست و همان‌جا در روز عاشورا بدرود حيات گفت در آغاز كار راهزن خطرناكى بود كه همه مردم از او وحشت داشتند. از نزديكى يك آبادى می‌گذشت دختركى را ديد و نسبت به او علاقمند شد. عشق سوزان دخترك فضيل را وادار كرد كه شب هنگام از ديوار خانه او بالا رود و تصميم داشت به هر قيمتى كه شده به وصال او نائل گردد، در اين هنگام بود كه در يكى از خانه‌هاى اطراف شخص بيداردلى مشغول تلاوت قرآن بود و به همين آيه رسيده بود: الم ياءن للذين آمنوا ان تخشع قلوبهم لذكر الله ... اين آيه همچون تيرى بر قلب آلوده فضيل نشست، درد و سوزى در درون دل احساس كرد، تكان عجيبى خورد، اندكى در فكر رفت اين كيست كه سخن مى‌گويد؟ و به چه كسى اين پيام را مى‌دهد؟ به من مى‌گويد: اى فضيل آيا وقت آن نرسيده است كه بيدار شوى، از اين راه خطا برگردى، از اين آلودگى خود را بشویى، و دست به دامن توبه زنى؟! ناگهان صداى فضيل بلند شد و پيوسته مى‌گفت: بلى و الله قد آن، بلى و الله قد آن!: به خدا سوگند وقت آن رسيده است، به خدا سوگند وقت آن رسيده است! او تصميم نهایى خودش را گرفته بود، و با يك جهش برق‌آسا از صف اشقيا بيرون پريد، و در صفوف سعدا جاى گرفت، به عقب برگشت و از ديوار بام فرود آمد، و به خرابه‌اى وارد شد كه جمعى از كاروانيان آنجا بودند، و براى حركت به سوى مقصدى با يكديگر مشورت مى‌كردند، مى‌گفتند فضيل و دارودسته او در راهند، اگر برويم راه را بر ما مى‌بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضيل تكانى خورد و خود را سخت ملامت كرد، و گفت چه بَد مردى هستم! اين چه شقاوت است كه به من رو آورده؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بيرون آمده‌ام، و قومى مسلمان از بيم من به كنج اين خرابه گريخته‌اند!روى به سوى آسمان كرد و با دلى توبه‌كار اين سخنان را بر زبان جارى ساخت: اللهم انى تبت اليك و جعلت توبتى اليك جوار بيتك الحرام! خداوندا من به سوى تو بازگشتم، و توبه خود را اين قرار مى‌دهم كه پيوسته در جوار خانه تو باشم، خدايا از بدكارى خود در رنجم، و از ناكسى در فغانم، درد مرا درمان كن، اى درمان‌كننده همه دردها! و اى پاك و منزه از همه عيب‌ها! اى بى‌نياز از خدمت من! و اى بى‌نقصان از خيانت من! مرا به رحمتت ببخشاى، و مرا كه اسير بند هواى خويشم از اين بند رهایى بخش! خداوند دعاى او را مستجاب كرد، و به او عنايت‌ها فرمود، و از آنجا بازگشت و به سوى مكه آمد، سال‌ها در آنجا مجاور بود و از جمله اوليا گشت!هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامTue, 12 May 2020 06:15:44 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-fkinjm1py7pdولْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ?بايد از ميان شما جمعى دعوت به نيكى و امر به معروف و نهى از منكر كنند! و آنها همان رستگارانند. ▫️سوره آل‌عمران، آیه ١٠۴نکاتی از تفسير نمونه:دعوت به حق و مبارزه با فسادبه دنبال آيات پيشين كه مسئله اخوت و اتحاد را توصيف مى­‌كرد در اين آيه اشاره به مسئله امر به معروف و نهى از منكر شده كه در حقيقت يك پوشش اجتماعى براى محافظت جمعيت است، زيرا اگر مسئله امر به معروف و نهى از منكر در ميان نباشد عوامل مختلفى كه دشمن بقاى وحدت اجتماعى هستند، همچون موريانه از درون ريشه‌هاى اجتماع را مى‌خورند، و آن را از هم متلاشى مى‌سازند، بنابراين حفظ وحدت اجتماعى بدون نظارت عمومى ممكن نيست!در آيه فوق دستور داده شده كه همواره در ميان مسلمانان بايد امتى باشند كه اين دو وظيفه بزرگ اجتماعى را انجام دهند، مردم را به نيكى‌ها دعوت كنند، و از بدي‌ها باز دارند. (و لتكن منكم امة يدعون الى الخير و يامرون بالمعروف و ينهون عن المنكر).و در پايان آيه تصريح مى‌كند كه فلاح و رستگارى تنها از اين راه ممكن است. (و اولئك هم المفلحون)از آن‌جا كه بحث امر به معروف و نهی از منکر از مباحث مهم قرآن مجيد است، و در آيات فراوانى به آن اشاره شده، لازم است نكاتى را در اين‌جا يادآور شويم.امر به معروف و نهی از منکر چیست؟معروف در لغت به معنى شناخته شده و منكر به معنى ناشناس است. به اين ترتيب كارهاى نيك، امورى شناخته شده، و كارهاى زشت و ناپسند، امورى ناشناس معرفى شده‌اند. فطرت پاك انسانى با دسته اول آشنا و با دوم ناآشناست.آيا امر به معروف يك وظيفه عقلى است يا تعبدى ؟جمعى از دانشمندان اسلامى معتقدند كه وجوب اين دو وظيفه تنها با دليل نقلى ثابت شده، و عقل فرمان نمى‌دهد كه انسان ديگرى را از كار بدى كه زيانش تنها متوجه خود او است باز دارد.ولى با توجه به پيوندهاى اجتماعى و اين‌كه هيچ كار بدى در اجتماع انسانى در نقطه خاصى محدود نمى‌شود، بلكه هر چه باشد همانند آتشى ممكن است به نقاط ديگر سرايت كند، عقلى بودن اين دو وظيفه مشخص مى‌­شود.اتفاقا در بعضى از احاديث به اين موضوع اشاره شده است. از پيغمبر اكرم (ص) چنين نقل شده كه فرمود: يك فرد گنه‌كار، در ميان مردم همانند كسى است كه با جمعى سوار كشتى شود، و به هنگامى كه در وسط دريا قرار گيرد تبرى برداشته و به سوراخ كردن موضعى كه در آن نشسته است بپردازد، و هر گاه به او اعتراض كنند، در جواب بگويد من در سهم خود تصرف مى‌­كنم! اگر ديگران او را از اين عمل خطرناك باز ندارند، طولى نمى‌كشد كه آب دريا به داخل كشتى نفوذ كرده و يك‌باره همگى در دريا غرق مى­‌شوند.اهميت امر به معروف و نهى از منكرعلاوه بر آيات فراوان قرآن مجيد احاديث زيادى در منابع معتبر اسلامى نيز درباره اهميت اين دو وظيفه بزرگ اجتماعى وارد شده است كه در آن‌ها به خطرات و عواقب شومى كه بر اثر ترك اين دو وظيفه در جامعه بوجود مى‌­آيد اشاره گرديده، به عنوان نمونه: پيغمبر اكرم (ص) مى­‌فرمايد: من امر بالمعروف و نهى عن المنكر فهو خليفة الله فى ارضه و خليفة رسول الله و خليفة كتابه؛ كسى كه امر به معروف و نهى از منكر كند، جانشين خداوند در زمين و جانشين پيامبر و كتاب اوست از اين حديث بخوبى استفاده مى‌شود كه اين فريضه بزرگ قبل از هر چيز يك برنامه الهى است و بعثت پيامبران و نزول كتب آسمانى همه جزء اين برنامه است.مردى خدمت پيامبر آمد -در حالى كه حضرت بر فراز منبر نشسته بود– پرسيد: من خير الناس؛ از همه مردم بهتر كيست؟ پيامبر فرمود: آمرهم بالمعروف و انهاهم عن المنكر و اتقاهم لله و ارضاهم؛ آن كس كه از همه بيشتر امر به معروف و نهى از منكر كند و آن كس كه از همه پرهيزگارتر باشد و در راه خشنودى خدا از همه بيشتر گام بردارد.اين همه تاكيدات به خاطر آن است كه اين دو وظيفه بزرگ در حقيقت ضامن اجراى بقيه وظایف فردى و اجتماعى است، و در حكم روح و جان آن‌ها محسوب مى‌شود، و با تعطيل آن‌ها تمام احكام و اصول اخلاقى ارزش خود را از دست خواهد داد.آيا امر به معروف موجب سلب آزادى است؟در پاسخ اين سؤال بايد گفت با اين‌كه به طور مسلم زندگانى دسته جمعى براى افراد بشر فوائد و بركات فراوانى دارد و حتى اين نوع مزايا انسان را وادار به زندگانى اجتماعى كرده است، ولى در مقابل آن محدوديت‌هایى نيز براى او ببار مى‌آورد، و چون در برابر فواید بيشمار زندگى دسته جمعى ضرر اين نوع محدوديت‌ها جزیى و ناچيز است لذا بشر از روز اول تن به زندگى اجتماعى داده و محدوديت‌ها را پذيرفته است، و از آنجا كه در زندگى اجتماعى سرنوشت افراد بهم مربوط است، و به اصطلاح افراد اجتماع در سرنوشت يكديگر اثر دارند حق نظارت در اعمال ديگران حق طبيعى و خاصيت زندگى دسته‌جمعى است، چنانچه اين مطلب به طرز جالبى در حديثى كه سابقا از پيامبر اكرم (ص) نقل كرديم آمده است. بنابراين انجام اين فريضه نه تنها با آزادي‌هاى فردى مخالف نيست، بلكه وظيفه اى است كه افراد در مقابل يكديگر دارند.آيا امر به معروف توليد هرج و مرج نمى­‌كند؟امر به معروف و نهى از منكر داراى دو مرحله است، مرحله نخست كه جنبه عمومى دارد، شعاع آن محدود است، و از تذكر و اندرز دادن و اعتراض و انتقاد نمودن و مانند آن تجاوز نمى‌كند، مسلما يك اجتماع زنده بايد تمام نفراتش در برابر مفاسد داراى چنين مسئوليتى باشند.ولى مرحله دوم كه مخصوص جمعيت معينى است و از شئون حكومت اسلامى محسوب مى‌شود، قدرت بسيار وسيعى دارد، به اين معنى كه اگر نياز به شدت عمل و حتى قصاص و اجراى حدود باشد اين جمعيت اختيار دارند كه زير نظر حاكم شرع و متصديان حكومت اسلامى انجام وظيفه كنند.بنابراين با توجه به مراحل مختلف امر به معروف و نهى از منكر، و حدود و مقررات هر يك، نه تنها هرج و مرجى در اجتماع توليد نمى‌شود، بلكه اجتماع از صورت يك جامعه مرده بيرون آمده و به يك جامعه زنده تبديل مى‌گردد.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامMon, 11 May 2020 03:32:46 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-k2khraqfsyt9والَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ و آن‌ها که در راه ما جهاد کنند قطعا هدایتشان خواهیم کرد و خدا با نیکوکاران است. سوره عنکبوت، آیه ۶٩نکاتی از تفسير نمونه:آخرين آيه سوره عنكبوت است واقعيت مهمى را بيان مى كند كه عصاره­اى از تمام اين سوره و هماهنگ با آغاز آن است. مى­فرمايد: راه خدا گرچه مشكلات فراوان دارد، مشكل از نظر شناخت حق، مشكل از نظر وسوسه­هاى شياطين جن و انس، مشكل از نظر مخالفت دشمنان سرسخت و بى رحم، و مشكل از نظر لغزش­هاى احتمالى اما در اينجا يك حقيقت است كه به شما در برابر اين مشكلات نيرو و اطمينان مى­دهد و حمايت مى­كند و آن اينكه "كسانى كه در راه ما جهاد كنند ما آنها را به طرق خويش هدايت مى­كنيم، و خداوند با نيكوكاران است."در اينكه منظور از "جهاد" در اينجا چيست؟ و آيا جهاد با دشمن است، يا جهاد با نفس، يا جهاد در راه شناخت خدا از طرق علمى و استدلالى؟ مفسران احتمالات متعددى داده­اند. و همچنين در مورد تعبير "فينا" كه آيا منظور در راه رضاى خدا است، يا در راه جهاد با نفس، يا در طريق عبادت، يا در طريق مبارزه با دشمن؟ولى پيدا است كه هم تعبير به جهاد تعبير وسيع و مطلقى است و هم تعبير فينا، بنابراين هرگونه جهاد و تلاشى را كه در راه خدا و براى او و به منظور وصول به اهداف الهى صورت گيرد شامل مى­شود، خواه در طريق كسب معرفت باشد، يا جهاد با نفس، يا مبارزه با دشمن يا صبر بر طاعت، يا شكيبائى در برابر وسوسه معصيت، يا در مسير كمك به افراد مستضعف، و يا انجام هر كار نيك ديگر. كسانى كه در اين راه­ها به هر شكل و هر صورت براى خدا مجاهده كنند مشمول حمايت و هدايت الهى هستند. ضمنا از آنچه گفتيم روشن شد كه منظور از "سبل" در اينجا راه­هاى مختلفى است كه به سوى خدا منتهى مى­شود: راه جهاد با نفس، راه مبارزه با دشمنان، راه علم و دانش و فرهنگ، خلاصه جهاد در هر يك از اين راه­ها سبب هدايت به مسيرى است كه به خدا منتهى مى­شود.اين وعده اى است كه خداوند مؤكدا به همه مجاهدان راهش داده، و با انواع تاكيدات (لام تاكيد و نون تاكيد ثقيله) آن را مؤكد ساخته و پيروزى و ترقى و موفقيت را در گرو دو چيز شمرده، "جهاد و خلوص نيت"جمعى از فلاسفه معتقدند كه انديشه و مطالعه و تفكر ايجاد علم و دانش نمى­كند، بلكه روح انسانى را براى پذيرش صور معقولات آماده مى­سازد و هنگامى كه روح انسانى آماده پذيرش شد فيض علم از خالق متعال و واهب الصور بر روح انسان پاشيده مى­ شود.بنابراين انسان بايد در اين راه جهاد كند ولى هدايت به دست خدا است. و اينكه در حديث وارد شده است كه علم به كثرت تعليم و تعلم نيست بلكه نورى است كه خداوند به قلب هر كس بخواهد و شايسته بداند مى­افكند نيز ممكن است اشاره به همين معنى باشد.جهاد و اخلاص:از این آيه به خوبى استفاده مى­شود كه هرگونه شكست و ناكامى نصيب ما شود معلول يكى از دو چيز است: يا در جهاد كوتاهى كرده­ايم، و يا اخلاص در كار ما نبوده است، و اگر اين دو با هم جمع شود بنا به وعده مؤكد الهى، پيروزى و هدايت حتمى است.و اگر درست بينديشيم مى توانيم سرچشمه مشكلات و مصائب جوامع اسلامى را در همين امر پيدا كنيم. چرا مسلمانان پيشرو ديروز، امروز عقب مانده­اند؟ چرا دست نياز در همه چيز حتى در فرهنگ و قوانين خويش به سوى بيگانگان دراز مى­كنند؟ چرا براى حفظ خود در برابر هجوم­هاى نظامى و سیاسی بايد به ديگران تكيه كنند؟ چرا يك روز ديگران ريزه خوار خوان نعمت علم و فرهنگ آنها بودند اما امروز بايد بر سر سفره ديگران بنشينند؟...تمام اين چراها یك پاسخ دارد و آن اينكه يا جهاد را فراموش كرده­اند و يا نيت­ها آلوده شده است. آرى جهاد در صحنه‌هاى علمى و فرهنگى و سياسى و اقتصادى و نظامى به دست فراموشى سپرده شده، حب نفس و عشق به دنيا و راحت طلبى و كوته نگرى و اغراض شخصى بر آنها چيره شده، تا آنجا كه كشتگانشان به دست خودشان بيش از كشتگانى است كه دشمن از آنها قربانى مى­گيرد! خودباختگى گروهى غرب­زده و شرق­زده، خودفروختگى جمعى از زمامداران و سران، و ياس و انزواى دانشمندان و متفكران هم جهاد را از آنها گرفته، و هم اخلاص را. هر گاه مختصر اخلاصى در صفوف ما پيدا مى­شود و مجاهدان ما تكانى به خود مى­دهند پيروزي­ها پشت سر يكديگر فرا مى­رسد. زنجيرهاى اسارت گسسته مى­شود. يأس­ها تبديل به اميد و ناكامي­ها مبدل به كاميابى، ذلت به عزت و سربلندى، پراكندگى و نفاق به وحدت و انسجام تبديل مى­گردد، و چه عظيم و الهام بخش است قرآن كه در يك جمله كوتاه هم درد و هم درمان را بيان كرده! آرى آنها كه در راه خدا جهاد مى­كنند مشمول هدايت الهى هستند و بديهى است كه با هدايت او گمراهى و شكست مفهومى ندارد.اگر در بعضى از روايات اهل بيت، اين آيه تفسير به آل محمد (ص) و پيروان آنها شده است بيان مصداق كاملى از آن است، چرا كه آنها در طريق جهاد و اخلاص پيشگام و پيشقدم بودند و هرگز دليل بر محدوديت مفهوم آيه نخواهد بود.به هر حال هر كس اين حقيقت قرآنى را به روشنى در تلاش­ و كوشش­هايش لمس مى­كند كه وقتى براى خدا و در راه او تلاش می­کند، درها به روى او گشوده مى­شود، و مشكلات آسان و سختي­ها قابل تحمل و سرانجام مى­گردد.نکته دیگر اینکه گروهى از مردم، پيكارگر مخلص هستند كه به حق مى‌رسند. اما گروه دیگری از اينها هم برترند، آنها دور نيستند تا نزديك شوند، از او جدا نيستند كه به او بپيوندند، چرا كه هميشه با اويند!جمله "و الذين جاهدوا فينا" اشاره به گروه اول است. و جمله "ان الله لمع المحسنين" اشاره به گروه دوم! ضمنا از اين تعبير روشن مى­شود كه مقام "محسنين از "مجاهدين" فراتر است چرا كه آنها علاوه بر جهاد و تلاش در راه نجات خود داراى مقام ايثار و احسانند و براى ديگران نيز تلاش مى­كنند.پروردگارا! آنچنان توفيقى به ما مرحمت كن كه در تمام عمر دست از تلاش و كوشش در راه تو باز نداريم. خداوندا! آنچنان اخلاصى مرحمت فرما كه به غير از تو نينديشيم، و براى غير تو گام برنداريم. بارالها! ما را از مقام مجاهدان فراتر بر، و به مقام احسان و ايثار محسنين نائل گردان، و در همه عمر زير پوشش هدايتت قرار ده!هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامSun, 10 May 2020 05:34:51 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-xxwzv8oexe40 يا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ فِي أَيِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَكَّبَكَ ? ای انسان، چه چیز تو را در برابر پروردگار کریمت مغرور ساخته؟ همان خدایی که تو را آفرید و منظم ساخت و در هر صورتی که می‌خواست تو را ترکیب نمود. ▫️سوره انفطار، آیات ۶ تا ٨ نکاتی از تفسير نمونه:اى انسان چه چيز تو را مغرور ساخته؟!در آيات مورد بحث براى بيدار كردن انسان از خواب غفلت، و توجه او به مسئوليت­‌هايش در برابر خداوند، نخست او را مخاطب ساخته و با يك استفهام توبيخى شديد و در عين حال توام با نوعى لطف و محبت مى‌فرمايد: اى انسان چه چيزى تو را از پروردگار كريمت غافل ساخته؟ و در برابر او جسور و مغرور نموده؟!در اينجا "انسان" را به عنوان انسانيتش كه اتمام امتيازات او را بر ساير موجودات اين جهان ياد آور مى‌­شود مخاطب ساخته، سپس او را در برابر خداوندى قرار مى­‌دهد كه هم "رب" است و هم "كريم" به مقتضاى ربوبيتش پيوسته او را در كنف حمايت خود قرار داده، و تربيت و تكامل او را بر عهده گرفته، و به مقتضاى كرمش او را بر سر خوان نعمت خود نشانده، و از تمام مواهب مادى و معنوى برخوردار ساخته است، بى آنكه انتظارى از او داشته باشد و پاداش و عوضى بطلبد، حتى خطاهاى او را ناديده مى‌­گيرد، و با كرمش او را مورد عفو قرار مى­‌دهد.آيا سزاوار است چنين موجود شريفى در برابر چنان پروردگار بزرگى جسور گردد؟ و يا لحظه‌اى از او غافل شود و در انجام فرمانش كه ضامن سعادت خود او است قصور ورزد؟و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم (ص) آمده است كه هنگام تلاوت اين آيه فرمود: "غره جهله": جهل و نادانيش او را مغرور و غافل ساخته است!و از اينجا روشن مى­‌شود هدف اين است كه با تكيه بر مساله ربوبيت و كرم خداوند غرور و غفلت انسان را درهم بشكند، نه آن‌گونه كه بعضى پنداشته‌­اند كه هدف تلقين آدمى در زمينه عذرخواهى او است كه در جواب بگويد: كرمت مرا مغرور ساخت." غرك" از ماده غرور در اصل به معنى غفلت به هنگام بيدارى است، و به تعبير ديگر غفلت در جايى كه انسان بايد غافل نباشد، و از آنجا كه غفلت گاه سرچشمه جسارت و يا خود برتربينى مى‌­شود واژه غرور به اين معانى نيز تفسير شده است، و شيطان را از اين رو غرور (بر وزن شرور) مى­‌گويند كه انسان را با وسوسه‌­هاى خود فريب مى‌­دهد و غافل و مغرور مى‌­کند.در تفسير "كريم" تعبيرات گوناگونى گفته‌­اند، بعضى گفته‌­اند: كريم بخشنده‌­اى است كه تمام افعالش احسان است و هرگز با بخشش خود در پى كسب سود يا دفع زيان نيست.بعضى گفته­‌اند: كريم كسى است كه هم آنچه را بر او است و هم آنچه را بر او لازم نيست مى­‌بخشد.و بعضى گفته‌­اند: كريم كسى است كه متاع كم را مى‌­پذيرد، و بهاى زياد در برابر آن مى­‌دهد.ولى در حقيقت همه اين‌ها در مفهوم كريم در صورتى كه در حد اعلى همچون كرم خداوند در نظر گرفته شود جمع است. و در كرم خداوند همين بس كه تنها به عفو گنه‌كار راضى نمى‌­شود بلكه گناهان را (در مورد كسانى كه شايستگى دارند) به حسنات تبديل مى‌­كند.اميرمؤمنان على (ع) در تفسير اين آيه جمله­‌هاى عجيبى دارد، مى­‌فرمايد:اين آيه كوبنده‌ترين دليل در برابر شنونده است، و قاطع‌­ترين عذر در برابر شخص مغرور، كسى كه جهالت و نادانيش او را جسور و مغرور ساخته، خداوند می‌­فرمايد­ اى انسان چه چيز تو را بر گناهت جرات داده؟ و چه چيز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته؟ و چه چيز تو را به هلاكت خويش علاقه‌­مند نموده؟ آيا اين بيمارى تو بهبودى ندارد؟ يا اين خوابت به بيدارى نمی‌انجامد؟ چرا لااقل آن مقدار كه به ديگران رحم می‌كنى به خودت رحم نمی‌­كنى، تو هر گاه كسى را در ميان آفتاب سوزان ببينى بر او سايه می‌­افكنى، هر گاه بيمارى را ببينى كه درد، او را سخت ناتوان ساخته از روى ترحم بر او گريه می‌كنى، پس چه چيز تو را بر بيماريت صبور ساخته، و بر مصيبتت شكيبا نموده، و از گريه بر خويشتن تسليت داده؟ در حالى كه عزيزترين افراد نزد تو خودت می‌باشى چگونه ترس از نزول بلا در شب تو را بيدار نكرده، با اينكه در گناه و معصيت او غوطه‌­ورى، و در حالى كه زير سلطه او قرار دارى. بيا و اين بيمارى (غفلت از خدا) را با داروى تصميم و عزم راسخ مداوا كن، و اين خواب غفلتى را كه چشمانت را فروگرفته با بيدارى برطرف ساز، بيا مطيع خداوند شو، و به ياد او انس گير، خوب تصور كن كه به هنگام غفلتت از خدا او با دادن نعمت­‌ها به تو عنايت می‌­كند، تو را به سوى عفو و بخشش خويش می‌خواند، و زير پوشش فضل و بركات خود قرار می‌­دهد. در حالى كه تو همچنان به او پشت كرده‌­اى، و به ديگرى رو می‌آورى، بزرگ است خداوندى كه با اين قدرت عظيم، كريم است، اما تو با اين ضعف و حقارت چقدر بر معصيت او جسورى؟!سپس براى بيدار ساختن اين انسان غافل به گوشه اى از كرم و الطافش به او در چهار مرحله اشاره كرده. مى‌فرمايد:همان خدايى كه تو را آفريد، سپس دستگاه‌­هاى وجودت را منظم ساخت و سپس تعديل نمود "الذى خلقت فسواك فعدلك" و به هر صورتى می‌خواست تو را تركيب نمود "فى اى صورة ما شاء ركبك"...كوتاه سخن اينكه در اين آيات و بسيارى ديگر از آيات قرآن خداوند اين انسان فراموشكار و مغرور را وادار به عرفان خويشتن مى­‌كند از آغاز آفرينش در رحم مادر، تا لحظه تولد، و از آنگاه تا نمو و رشد كامل، وجود خويش را مورد بررسى دقيق قرار دهد، و ببيند در هر گام، و در هر لحظه، نعمت تازه­‌اى از سوى آن منعم بزرگ به سراغش آمده، تا خود را سراپا غرق احسان او بيند و از مركب غرور و غفلت پايين آيد و طوق بندگى حق را بر گردن نهد.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامFri, 08 May 2020 05:47:54 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-zdv5bv0wlo8jيا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ فِي أَيِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَكَّبَكَ ? ای انسان، چه چیز تو را در برابر پروردگار کریمت مغرور ساخته؟ همان خدایی که تو را آفرید و منظم ساخت و در هر صورتی که می‌خواست تو را ترکیب نمود. ▫️سوره انفطار، آیات ۶ تا ٨ نکاتی از تفسير نمونه:اى انسان چه چيز تو را مغرور ساخته؟!در آيات مورد بحث براى بيدار كردن انسان از خواب غفلت، و توجه او به مسئوليت­‌هايش در برابر خداوند، نخست او را مخاطب ساخته و با يك استفهام توبيخى شديد و در عين حال توام با نوعى لطف و محبت مى‌فرمايد: اى انسان چه چيزى تو را از پروردگار كريمت غافل ساخته؟ و در برابر او جسور و مغرور نموده؟!در اينجا "انسان" را به عنوان انسانيتش كه اتمام امتيازات او را بر ساير موجودات اين جهان ياد آور مى‌­شود مخاطب ساخته، سپس او را در برابر خداوندى قرار مى­‌دهد كه هم "رب" است و هم "كريم" به مقتضاى ربوبيتش پيوسته او را در كنف حمايت خود قرار داده، و تربيت و تكامل او را بر عهده گرفته، و به مقتضاى كرمش او را بر سر خوان نعمت خود نشانده، و از تمام مواهب مادى و معنوى برخوردار ساخته است، بى آنكه انتظارى از او داشته باشد و پاداش و عوضى بطلبد، حتى خطاهاى او را ناديده مى‌­گيرد، و با كرمش او را مورد عفو قرار مى­‌دهد.آيا سزاوار است چنين موجود شريفى در برابر چنان پروردگار بزرگى جسور گردد؟ و يا لحظه‌اى از او غافل شود و در انجام فرمانش كه ضامن سعادت خود او است قصور ورزد؟و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم (ص) آمده است كه هنگام تلاوت اين آيه فرمود: "غره جهله": جهل و نادانيش او را مغرور و غافل ساخته است!و از اينجا روشن مى­‌شود هدف اين است كه با تكيه بر مساله ربوبيت و كرم خداوند غرور و غفلت انسان را درهم بشكند، نه آن‌گونه كه بعضى پنداشته‌­اند كه هدف تلقين آدمى در زمينه عذرخواهى او است كه در جواب بگويد: كرمت مرا مغرور ساخت." غرك" از ماده غرور در اصل به معنى غفلت به هنگام بيدارى است، و به تعبير ديگر غفلت در جايى كه انسان بايد غافل نباشد، و از آنجا كه غفلت گاه سرچشمه جسارت و يا خود برتربينى مى‌­شود واژه غرور به اين معانى نيز تفسير شده است، و شيطان را از اين رو غرور (بر وزن شرور) مى­‌گويند كه انسان را با وسوسه‌­هاى خود فريب مى‌­دهد و غافل و مغرور مى‌­کند.در تفسير "كريم" تعبيرات گوناگونى گفته‌­اند، بعضى گفته‌­اند: كريم بخشنده‌­اى است كه تمام افعالش احسان است و هرگز با بخشش خود در پى كسب سود يا دفع زيان نيست.بعضى گفته­‌اند: كريم كسى است كه هم آنچه را بر او است و هم آنچه را بر او لازم نيست مى­‌بخشد.و بعضى گفته‌­اند: كريم كسى است كه متاع كم را مى‌­پذيرد، و بهاى زياد در برابر آن مى­‌دهد.ولى در حقيقت همه اين‌ها در مفهوم كريم در صورتى كه در حد اعلى همچون كرم خداوند در نظر گرفته شود جمع است. و در كرم خداوند همين بس كه تنها به عفو گنه‌كار راضى نمى‌­شود بلكه گناهان را (در مورد كسانى كه شايستگى دارند) به حسنات تبديل مى‌­كند.اميرمؤمنان على (ع) در تفسير اين آيه جمله­‌هاى عجيبى دارد، مى­‌فرمايد:اين آيه كوبنده‌ترين دليل در برابر شنونده است، و قاطع‌­ترين عذر در برابر شخص مغرور، كسى كه جهالت و نادانيش او را جسور و مغرور ساخته، خداوند می‌­فرمايد­ اى انسان چه چيز تو را بر گناهت جرات داده؟ و چه چيز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته؟ و چه چيز تو را به هلاكت خويش علاقه‌­مند نموده؟ آيا اين بيمارى تو بهبودى ندارد؟ يا اين خوابت به بيدارى نمی‌انجامد؟ چرا لااقل آن مقدار كه به ديگران رحم می‌كنى به خودت رحم نمی‌­كنى، تو هر گاه كسى را در ميان آفتاب سوزان ببينى بر او سايه می‌­افكنى، هر گاه بيمارى را ببينى كه درد، او را سخت ناتوان ساخته از روى ترحم بر او گريه می‌كنى، پس چه چيز تو را بر بيماريت صبور ساخته، و بر مصيبتت شكيبا نموده، و از گريه بر خويشتن تسليت داده؟ در حالى كه عزيزترين افراد نزد تو خودت می‌باشى چگونه ترس از نزول بلا در شب تو را بيدار نكرده، با اينكه در گناه و معصيت او غوطه‌­ورى، و در حالى كه زير سلطه او قرار دارى. بيا و اين بيمارى (غفلت از خدا) را با داروى تصميم و عزم راسخ مداوا كن، و اين خواب غفلتى را كه چشمانت را فروگرفته با بيدارى برطرف ساز، بيا مطيع خداوند شو، و به ياد او انس گير، خوب تصور كن كه به هنگام غفلتت از خدا او با دادن نعمت­‌ها به تو عنايت می‌­كند، تو را به سوى عفو و بخشش خويش می‌خواند، و زير پوشش فضل و بركات خود قرار می‌­دهد. در حالى كه تو همچنان به او پشت كرده‌­اى، و به ديگرى رو می‌آورى، بزرگ است خداوندى كه با اين قدرت عظيم، كريم است، اما تو با اين ضعف و حقارت چقدر بر معصيت او جسورى؟!سپس براى بيدار ساختن اين انسان غافل به گوشه اى از كرم و الطافش به او در چهار مرحله اشاره كرده. مى‌فرمايد:همان خدايى كه تو را آفريد، سپس دستگاه‌­هاى وجودت را منظم ساخت و سپس تعديل نمود "الذى خلقت فسواك فعدلك" و به هر صورتى می‌خواست تو را تركيب نمود "فى اى صورة ما شاء ركبك"...كوتاه سخن اينكه در اين آيات و بسيارى ديگر از آيات قرآن خداوند اين انسان فراموشكار و مغرور را وادار به عرفان خويشتن مى­‌كند از آغاز آفرينش در رحم مادر، تا لحظه تولد، و از آنگاه تا نمو و رشد كامل، وجود خويش را مورد بررسى دقيق قرار دهد، و ببيند در هر گام، و در هر لحظه، نعمت تازه­‌اى از سوى آن منعم بزرگ به سراغش آمده، تا خود را سراپا غرق احسان او بيند و از مركب غرور و غفلت پايين آيد و طوق بندگى حق را بر گردن نهد.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامFri, 08 May 2020 05:40:12 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-lx1tq7yqcqyhقلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هَٰذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِي هَٰذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبَىٰ أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا ? بگو اگر انس و جن گرد هم آیند که مثل این قرآن را بیاورند، همانند آن را نخواهد آورد هرچند یکدیگر را در این کار کمک کنند. ما در این قرآن برای مرم از هر چیز نمونه‌ای آوردیم (و همه معارف در آن جمع است.) اما اکثر مردم در برابر آن، جز انکار، کاری نکردند. ▫️سوره اسراء، آیات ٨٨ و ٨٩نکاتی از تفسير نمونه:با توجه به اينكه آيات قبل و بعد در ارتباط با مباحث قرآن است، پيوند آيه مورد بحث كه با صراحت از اعجاز قرآن سخن مى­‌گويد با آن‌ها نياز به گفتگو ندارد.به علاوه در آيات آينده بحث مشروحى پيرامون بهانه جویي‌­هاى مشركان در زمينه اعجاز و طلب معجزات گوناگون آمده است، آيه مورد بحث در حقيقت مقدمه‌­اى است براى بحث آينده تا به اين بهانه‌­جويان نشان دهد كه عالى‌­ترين و زنده‌­ترين سند حقانيت پيامبر اسلام (ص) كه به صورت يك معجزه جاودانى هميشه در تاريخ مى‌­درخشد همين قرآن است و با وجود اين قرآن، بهانه‌جویی‌ها بي‌جا است!خدا روى سخن را در اينجا به پيامبر (ص) كرده، مى­‌گويد: به آنها بگو اگر تمام انسان‌ها و پريان اجتماع و اتفاق كنند تا همانند اين قرآن را بياورند قادر نخواهند بود هر چند يكديگر را معاضدت و كمک كنند.اين آيه با صراحت تمام، همه جهانيان را اعم از كوچك و بزرگ، عرب و غير عرب، انسان‌ها و حتى موجودات عاقل غير انسانى، دانشمندان، فلاسفه، ادبا، مورخان، نوابغ و غير نوابغ، خلاصه همه را بدون استثنا دعوت به مقابله با قرآن كرده است و مى‌­گويد اگر فكر مى­‌كنيد قرآن سخن خدا نيست و ساخته مغز بشر است، شما هم انسان هستيد، همانند آن را بياوريد و هر گاه بعد از تلاش و كوشش همگانى، خود را ناتوان يافتيد، اين بهترين دليل بر معجزه بودن قرآن است.اين دعوت به مقابله كه در اصطلاح علمای عقاید، "تحدى" ناميده مى‌شود يكى از اركان هر معجزه است، و هر جا چنين تعبيرى به ميان آمد به روشنى مى‌­فهميم كه آن موضوع، از معجزات است. آيه بعد در واقع بيان يكى از جنبه‌هاى اعجاز قرآن يعنى "جامعيت" آن است، مى‌گويد: ما براى مردم در اين قرآن از هر نمونه­‌اى از انواع معارف بيان كرديم ولى با اين حال اكثر مردم جاهل و نادان جز انكار حق، و ناديده گرفتن دلائل هدايت، عكس‌العملى نشان ندادند.به راستى اين تنوع محتويات قرآن، آن هم از انسانى درس نخوانده، عجيب است، چرا كه در اين كتاب آسمانى، هم دلایل متين عقلى با ريزه‌كاري‌­هاى مخصوصش در زمينه عقاید آمده، و هم بيان احكام متين و استوار بر اساس نيازمندي­‌هاى بشر در همه زمينه­‌ها، هم بحث‌­هاى تاريخى قرآن در نوع خود بى‌نظير، هيجان‌انگيز، بيدارگر، دلچسب، تكان‌­دهنده و خالى از هر گونه خرافه است.و هم مباحث اخلاقيش كه با دل‌­هاى آماده همان كار را مى­‌كند كه باران بهار با زمين­‌هاى مرده!مسائل علمى كه در قرآن مطرح شده، پرده از روى حقايقى برمى‌­دارد كه حداقل در آن زمان براى هيچ دانشمند شناخته نشده بود.خلاصه قرآن در هر وادى گام مى‌­نهد، عالي‌ترين نمونه را ارائه مى‌­دهد.آيا با توجه به اينكه معلومات انسان محدود است، مخصوصا با توجه به اينكه پيامبر اسلام در محيطى پرورش يافته بود كه از همان علم و دانش محدود بشرى آن زمان نيز خبرى نبود، آيا وجود اين همه محتواى متنوع در زمينه‌­هاى توحيدى و اخلاقى و اجتماعى و سياسى و نظامى دليل بر اين نيست كه از مغز انسان تراوش نكرده بلكه از ناحيه خدا است.و به همين دليل اگر جن و انس جمع شوند كه همانند آن را بياورند قادر نخواهند بود.فرض كنيم تمام دانشمندان امروز و متخصصان علوم مختلف جمع شوند دائرة‌المعارفى تنظيم كنند و آن را در قالب بهترين عبارات بريزند ممكن است اين مجموعه براى امروز جامعيت داشته باشد اما مسلما براى پنجاه سال بعد نه تنها ناقص و نارسا است بلكه آثار كهنگى از آن مى‌بارد.در حالى كه قرآن در هر عصر و زمانى كه خوانده مى‌­شود -مخصوصا در عصر ما- آنچنان است كه گویى امروز و براى امروز نازل شده و هيچ اثرى از گذشت زمان در آن ديده نمى‌­شود.امید است که با بهره‌گیری از آیات آن بتوانیم امروز خود را آن گونه که شایسته زندگی انسانی است بسازیم.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامThu, 07 May 2020 00:51:29 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-hygxmu2o3odfمنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَمَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ? کسی که زراعت آخرت را بخواهد، بر محصولش می‌افزاییم و کسی که فقط دنیا را بطلبد، کمی از آن را به او می‌دهیم اما در آخرت هیچ بهره‌ای ندارد. ▫️سوره شوری، آیه ٢٠نکاتی از تفسير نمونه:در این آيه با يك تشبيه لطيف، مردم جهان را در برابر روزي‌هاى پروردگار و چگونگى استفاده از آن، به كشاورزانى تشبيه مى‌­كند كه گروهى براى آخرت كشت مى­‌كنند، و گروهى براى دنيا، و نتيجه هر يك از اين دو زراعت را مشخص کرده، مى‌­فرمايد: كسى كه زراعت آخرت را طالب باشد به او بركت مى‌­دهيم و برمحصولش مى‌­افزایيم و آن‌ها كه فقط براى دنيا كشت كنند و تلاش و كوشششان براى بهره­‌گيرى از اين متاع زودگذر و فانى باشد تنها كمى از آنچه را مى‌­طلبند به آن‌ها می‌دهيم اما در آخرت هيچ نصيب و بهره­‌اى نخواهند داشت.تشبيه جالب و كنايه زيبایى است: انسان­‌ها همگى زارعند و اين جهان مزرعه ماست، اعمال ما بذرهاى آن، و امكانات الهى بارانى است كه بر آن مى‌­بارد، اما اين بذرها بسيار متفاوت است، بعضى محصولش نامحدود، جاودانى و درختانش هميشه خرم و سرسبز و پر ميوه، اما بعضى ديگر محصولاتش بسيار كم، عمرش كوتاه و زودگذر، و ميوه‌هایى تلخ و ناگوار دارد.تعبير به "يريد" (مى‌­خواهد و اراده مى‌­كند) در حقيقت اشاره به تفاوت نيت‌­هاى مردم است، و مجموع آيه شرحى است پيرامون آنچه در قبل از مواهب و روزي‌­هاى پروردگار آمده كه گروهى از اين مواهب به صورت بذرهایى براى آخرت استفاده مى­‌كنند و گروهى براى تمتع دنيا.جالب اينكه در مورد كشت‌كاران آخرت مى‌­گويد: "نزد له فى حرثه" (زراعت او را افزون مى‌كنيم) ولى نمى‌گويد از تمتع دنيا نيز بى‌­نصيبند، اما در مورد كشت‌كاران دنيا مى‌­گويد: "مقدارى از آن را كه مى‌خواهند به آن‌ها مى‌­دهيم، بعد مى‌­افزايد در آخرت هيچ نصيب و بهره­‌اى ندارند."به اين ترتيب نه دنياپرستان به آنچه مى‌­خواهند مى‌­رسند و نه طالبان آخرت از دنيا محروم مى­‌شوند، اما با اين تفاوت كه گروه اول با دست خالى به سراى آخرت مى‌­روند و گروه دوم با دست­‌هاى پر!نظير همين معنى در آيه 18 و 19 سوره اسراء به شكل ديگرى آمده است:من كان يريد العاجلة عجلنا له فيها ما تشاء لمن نريد ثم جعلنا له جهنم يصلاها مذموما مدحورا و من اراد الاخرة و سعى لها سعيها و هو مؤمن فاولئك كان سعيهم مشكوراكسى كه زندگى زودگذر را مى‌­طلبد آن مقدار از آن را كه بخواهيم به هر كس اراده كنيم مى­‌بخشيم، سپس دوزخ را براى او قرار مى­‌دهيم، در آن وارد مى­‌شود در حالى كه مذموم و رانده شده درگاه خدا است، و آن كس كه سراى آخرت را مى­‌طلبد و كوشش خود را براى آن انجام دهد و ايمان داشته باشد به تلاش­‌هاى او پاداش داده خواهد شد.به هر حال آيه فوق ترسيم گويایى از بينش اسلامى درباره زندگى دنيا است، دنيایى كه مطلوب بالذات است، و دنيایى كه مقدمه جهان ديگر و مطلوب بالغير، اسلام به دنيا به عنوان يك مزرعه مى­‌نگرد كه محصولش ‍ در قيامت چيده مى­‌شود.تعبيراتى كه در لسان روايات يا بعضى ديگر از آيات قرآن آمده تاييد و تاكيدى بر همين معنا است.مثلا در آيه 261 سوره بقره انفاق‌كنندگان را تشبيه به بذرى مى‌کند كه از آن هفت خوشه برمى‌­خيزد، و از هر خوشه‌­اى يكصد دانه، و گاه بيشتر، اين نمونه بذر افشانى آخرت است.و در حديثى از پيامبر مى‌­خوانيم:و هل تكب الناس على مناخرهم فى النار الا حصائد السنتهمآيا چيزى مردم را به رو در آتش مى‌­افكند جز محصولات دروشده زبان‌­هاى آن‌ها؟!و در حديث ديگرى از اميرمؤمنان امام على (ع) آمده است:ان المال و البنين حرث الدنيا، والعمل الصالح حرث الاخرة و قد يجمعهما الله لاقواممال و فرزندان كشت دنيا هستند و عمل صالح كشت آخرت، و گاه خداوند اين هر دو را براى قومى جمع می‌­كند.اين نكته را نيز از آيه مى‌­توان استفاده كرد كه دنيا و آخرت هر دو نياز به تلاش و سعى و كوشش دارد، و هيچ‌كدام بى‌زحمت و رنج به دست نمى‌­آيد، همان‌گونه كه هيچ بذر و محصولى بى‌­رنج و زحمت نيست، چه بهتر كه انسان با رنج و زحمتش درختى پرورش دهد كه بارش شيرين و هميشگى و دائم و برقرار باشد، نه درختى كه زود خزان مى­‌شود و نابود مى‌­گردد.اين سخن را با حديثى از پيامبر گرامى اسلام (ص) پايان مى‌­دهيم:كسى كه نيتش دنيا باشد خداوند كار او را پريشان مى‌­سازد، فقر را در برابر او قرار مى­‌دهد و جز آنچه براى او مقرر شده چيزى از دنيا به چنگ نمى‌­آورد، و كسى كه نيتش سراى آخرت باشد خداوند پراكندگى او را به جمعيت مبدل مى­‌سازد، و غنا و بى‌­نيازى را در قلبش قرار مى­‌دهد، دنيا تسليم او مى­‌گردد و به سراغ او مى‌­آيد!اين‌كه در ميان علما مشهور است الدنيا مزرعة الاخرة در حقيقت اقتباسى از مجموع بيانات فوق است.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامWed, 06 May 2020 06:32:18 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-ebaln9ag4rmmوإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ و هنگامى كه بندگان من از تو درباره من سؤال كنند، بگو من نزديكم! دعاى دعاكننده را هنگامى كه مرا مى‌خواند پاسخ مى‌گويم، پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند تا راه يابند. سوره بقره، آیه ١٨۶نکاتی از تفسير نمونه:شان نزول:كسى از پيامبر (ص) پرسيد: آيا خداى ما نزديك است تا آهسته با او مناجات كنيم؟ يا دور است تا با صداى بلند او را بخوانيم؟ آيه فوق نازل شد و به آن‌ها پاسخ داد كه خداوند به بندگانش نزديک است.تفسير: سلاحى به نام دعا و نيايشاز آنجا كه يكى از وسایل ارتباط بندگان با خدا مسئله دعا و نيايش است به دنبال ذكر بخش مهمى از احكام اسلام در آيات گذشته آيه مورد بحث از آن سخن مى­‌گويد، و با اينكه يك برنامه عمومى براى همه كسانى كه مى­‌خواهند با خدا مناجات كنند در بر دارد قرار گرفتن آن در ميان آيات مربوط به روزه مفهوم تازه‌اى به آن مى‌بخشد، چرا كه روح هر عبادتى قرب به خدا و راز و نياز با اوست.اين آيه روى سخن را به پيامبر كرده مى­‌گويد: "هنگامى كه بندگانم از تو درباره من سؤال كنند بگو من نزديكم."نزديكتر از آنچه تصور كنيد، نزديكتر از شما به خودتان، و نزديكتر از شريان گردن‌هايتان چنان‌كه در جاى ديگر مى‌خوانيم: و نحن اقرب اليه من حبل الوريد (سوره ق آيه 16)سپس اضافه مى‌كند: من دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا مى­‌خواند اجابت مى­‌كنم. بنابراين بايد بندگان من دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند باشد كه راه خود را پيدا كنند و به مقصد برسند.جالب اين‌كه در اين آيه كوتاه خداوند هفت مرتبه به ذات پاك خود اشاره كرده و هفت بار به بندگان! و از اين راه نهايت پيوستگى و قرب و ارتباط و محبت خود را نسبت به آنان مجسم ساخته است!عبدالله بن سنان مى­‌گويد از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود: زياد دعا كنيد زيرا دعا كليد بخشش خداوند و وسيله رسيدن به هر حاجت است، نعمت‌ها و رحمت‌هایى نزد پروردگار است كه جز با دعا نمى­‌توان به آن رسيد! و بدان هر در را كه بكوبى عاقبت گشوده خواهد شد! آرى او به ما نزديك است، چگونه ممكن است از ما دور باشد در حالى كه ميان ما و قلب ما جاى او است! (و اعلموا ان الله يحول بين المرء و قلبه - سوره انفال آيه 24)در ادامه به ذکر چند نکته می‌­پردازیم. برای مطالعه بیشتر به کتب تفسیر از جمله المیزان و یا نمونه مراجعه فرمائید.فلسفه دعا و نيايشآنها كه حقيقت و روح دعا و اثرات تربيتى و روانى آن را نشناخته­‌اند ايرادهاى گوناگونى به مسئله دعا دارند. گاه مى‌گويند: دعا عامل تخدير است، چرا كه مردم را بجاى فعاليت و كوشش و استفاده از وسائل پيشرفت و پيروزى، به سراغ دعا مى‌فرستد، و به آنها تعليم مى­‌دهد كه به جاى همه اين تلاش‌ها دعا كنند! و گاه مى­‌گويند: اصولا آيا دعا كردن فضولى در كار خدا نيست؟! خدا هر چه را مصلحت بداند انجام مى‌­دهد، او به ما محبت دارد، مصالح ما را بهتر از خود ما مى‌داند، پس چرا ما هر ساعت مطابق دلخواه خود از او چيزى بخواهيم؟! و زمانى مى­‌گويند: از همه اين‌ها گذشته آيا دعا منافات با مقام رضا و تسليم در برابر اراده خداوند ندارد؟آنها كه چنين ايرادهایى را مطرح مى‌كنند از آثار روانى اجتماعى و تربيتى و معنوى دعا و نيايش غافلند. آنان كه براى دعا اثر تخديرى قائلند معنى دعا را نفهميده‌اند، زيرا معنى دعا اين نيست كه از وسائل و علل طبيعى دست بكشيم و بجاى آن دست به دعا برداريم، بلكه مقصود اين است بعد از آنكه نهايت كوشش خود را در استفاده از همه وسایل موجود به كار بستيم، آنجا كه دست ما كوتاه شد و به بن‌بست رسيديم به سراغ دعا برويم، و با توجه و تكيه بر خداوند روح اميد و حركت را در خود زنده كنيم، و از كمك‌هاى بى‌دريغ آن مبداء بزرگ مدد گيريم. بنابراين دعا مخصوص به نارسایي‌ها و بن‌بست‌ها است، نه عاملى به جاى عوامل طبيعى.مفهوم واقعى دعاپس از آنكه دانستيم كه دعا در مورد نارسایي‌هاى قدرت ما است، نه در مورد توانایى و قدرت، و به عبارت ديگر دعاى مستجاب دعایى است كه به مضمون امن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء(سوره نمل آيه 62) به هنگام اضطرار و عقيم ماندن تمام تلاش‌ها و كوشش‌ها انجام گيرد، روشن مى‌شود كه مفهوم دعا درخواست فراهم شدن اسباب و عواملى است كه از دایره قدرت انسان بيرون باشد آن هم از كسى كه قدرتش بي‌پايان و هر امرى براى او آسان است . ولى اين درخواست نبايد تنها از زبان انسان صادر شود، بلكه از تمام وجود او برخيزد، و زبان در اين قسمت نماينده و ترجمان تمام ذرات وجود انسان و اعضا و جوارح او باشد.شرایط اجابت دعاتوجه به كيفيت اين شرایط نيز روشنگر حقايق تازه‌­اى در زمينه مسئله به ظاهر بغرنج دعا است، و اثر سازنده آن را آشكار مى­‌سازد در روايات اسلامى شرایطى بر استجابت دعا مى‌­خوانيم از جمله: (برای حفظ اختصار نقل به مضمون شده‌­است)1- براى اجابت دعا بايد قبل از هر چيز در پاكى قلب و روح كوشيد، و از گناه توبه كرد، و خودسازى نمود، و از زندگى رهبران الهى الهام گرفت.2- در پاكى زندگى از اموال غصب و ظلم و ستم بكوشد، و تغذيه او از حرام نباشد.3- از مبارزه با فساد و دعوت بسوى حق خود دارى نكند، زيرا آنها كه امر بمعروف و نهى از منكر را ترك مى­‌گويند دعاى مستجابى ندارند.4- ايمان و عمل صالح و امانت و درستكارى يكى ديگر از شرایط استجابت دعا است. زيرا آن كس كه به عهد خويش در برابر پروردگارش وفا نكند نبايد انتظار داشته باشد كه مشمول وعده اجابت دعا از ناحيه پروردگار باشد.5- ديگر از شرایط استجابت دعا توام گشتن آن با عمل و تلاش و كوشش است.مجموع شرایط پنجگانه فوق روشنگر اين واقعيت است كه دعا نه تنها نبايد جانشين اسباب طبيعى و وسایل عادى براى وصول به هدف گردد، بلكه براى اجابت آن بايد در برنامه‌­هاى زندگى دعاكننده دگرگونى كلى به عمل آيد، روحيات شخص، نوسازى شود، و در اعمال پيشين تجديد نظر گردد.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامTue, 05 May 2020 05:43:21 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-w6loll3imaxoومَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَىٰ ? هر کس از یاد من روی بگرداند در حقیقت زندگی تنگ (و سختی) خواهد داشت و روز قیامت او را نابینا محشور می‌کنیم. ▫️سوره طه، آیه ١٢۴نکاتی از تفسير المیزان:منظور از این که فرمود: كسى كه از ذكر من اعراض كند معيشتى ضنك يعنى تنگ دارد، اين است كه كسى كه خدا را فراموش كند و با او قطع رابطه نمايد، ديگر چيزى غير دنيا نمى­‌ماند كه وى به آن دل ببندد، و آن را مطلوب يگانه خود قرار دهد، در نتيجه همه كوشش‌­هاى خود را منحصر در آن كند، و فقط به اصلاح زندگى دنيايش بپردازد، و روز به روز آن را توسعه بيشترى داده، به تمتع از آن سرگرم شود، و اين معيشت، او را آرام نمى كند، چه كم باشد و چه زياد، براى اينكه هر چه از آن به دست آورد به آن حد قانع نگشته و به آن راضى نمى‌­شود، و دائما چشم به اضافه‌­تر از آن مى­‌دوزد، بدون اينكه اين حرص و تشنگيش به جايى منتهى شود، پس چنين كسى دائما در فقر و تنگى بسر مى‌برد، و همیشه دلش علاقه‌­مند به چيزى است كه ندارد، صرف‌نظر از غم و اندوه و قلق و اضطراب و ترسى كه از نزول آفات و روى آوردن ناملايمات و فرارسيدن مرگ و بيمارى دارد، و صرف‌نظر از اضطرابى كه از شر حسودان و كيد دشمنان دارد، پس او على­‌الدوام در ميان آرزوهاى برآورده نشده، و ترس از فراق آنچه برآورده شده به سر مى‌­برد.در حالى كه اگر مقام پروردگار خود را مى­‌شناخت و به ياد او بود و او را فراموش نمى­‌كرد، يقين مى­‌كرد كه نزد پروردگار خود حياتى دارد كه آميخته با مرگ نيست، و ملكى دارد كه زوال‌پذير نيست، و عزتى دارد كه مشوب با ذلت نيست، و فرح و سرور و رفعت و كرامتى دارد كه هيچ مقياسى نتواند اندازه‌­اش را تعيين كند و يا سرآمدى آن را به آخر برساند، و نيز يقين مى­‌كند كه دنيا دار مجاز است و حيات و زندگى دنيا در مقابل آخرت پشيزى بيش نيست، اگر او اين را بشناسد دلش به آنچه خدا تقديرش كرده قانع مى‌­شود، و معيشتش هر چه باشد برايش فراخ گشته، ديگر روى تنگى و ضنك را نمى­بيند.بعضى از مفسرين گفته‌­اند: مراد از معيشت ضنك، عذاب قبر، و شقاوت‌­هاى زندگى برزخى است، چون مى­‌بينيم بسيارى از اعراض‌كنندگان از ياد خدا زندگى دنيایي بسيار وسيعی دارند، و دنيا به تمام معنا، خود را در اختيار آنان و به كام آنان قرار داده، پس آنان ديگر معيشت ضنك در حقشان صادق نيست.ولى اين حرف صحيح نيست، زيرا معيشت چنين افرادى با مقايسه با معيشت فقرا وسيع است، و خلاصه اين حرف وقتى صحيح است كه بخواهيم ميان اين دو نحو معيشت مقايسه كنيم، و نظر قرآن كريم به آن دو از اين جهت نيست، كه كدام وسيع تر از ديگرى است، قرآن كريم كار به خود آن دو قسم زندگى ندارد، بلكه به آن دو نوع نسبت به مؤمن و كافر نظر مى­‌كند، مؤمن كه مسلح به ياد خدا و ايمان به او است، با كافرى كه مقام پروردگار خود را فراموش كرده، و دل به زندگى دنيا بسته و از نور ايمان بهره‌­اى ندارد.و جاى هيچ ترديدى نيست كه مؤمن حيات حر و سعيدى دارد كه در هر دو حال غنا و فقر، سعيد است، هر چند كه فقرش به حد عفاف و كفاف و كمتر از آن باشد، ولى كافر داراى چنين حياتى نيست، و زندگى او در دو كلمه خلاصه مى­‌شود، نارضايتى نسبت به آنچه دارد، و دل بستگى به آنچه ندارد، اين است معناى زندگى تنگ.بله عذاب قبر هم خود يكى از مصاديق آن است، چون آيه شريفه متعرض دو نشئه شده جمله "فان له معيشه ضنكا" متعرض بيان حال كفار در دنيا و جمله "و نحشره يوم القيمه اعمى" متعرض حال آنان در آخرت است، پس ناگزير بايد گفت زندگى برزخ دنباله زندگى دنيا است. بعضى ديگر گفته­‌اند: مراد از "معيشت ضنك"، عذاب آتش روز قيامت، و مراد از جمله "نحشره" عذاب‌هاى قبل از دخول در آتش است. اين وجه نيز صحيح نيست، زيرا با اطلاق جمله "فان له معيشه ضنكا"، و تقييد جمله "نحشره يوم القيمه" سازگار نيست، اگر معيشت ضنك هم مربوط به قيامت بود خوب بود يوم القيامه را در جمله اولى هم بياورد. بله اگر اول آيه را مطلق بگيريم، تا معيشت ضنك شامل دنيا و آخرت هر دو باشد، و جمله دوم مقيد به خصوص قيامت باشد، عيبى ندارد. و نحشره يوم‌القيامه اعمى يعنى او را طورى زنده مى‌كنيم كه راهى به سوى سعادتش كه همان بهشت است نيابد.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامMon, 04 May 2020 00:15:15 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-we4bxbepjfre? ومَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا ? و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم، مگر به این منظور که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود. و اگر آنان وقتی به خود ستم کرده بودند پیش تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و پیامبر نیز برای آنان طلب آمرزش می‌کرد قطعا خدا را توبه‌پذیر مهربان می‌یافتند. ▫️سوره نساء، آیه ۶۴نکاتی از تفسير نمونه:قرآن در آيات گذشته این سوره، مراجعه به داوران جور را شديدا محكوم نمود، در اين آيه به عنوان تاكيد اين سخن را می‌گويد: پيامبرانى را كه ما مى‌­فرستاديم همه براى اين بوده‌­اند كه به فرمان خدا از آنها اطاعت شود و هيچ گونه مخالفتى نسبت به آنها انجام نگردد (و ما ارسلنا من رسول الا ليطاع باذن الله)زيرا آن‌ها هم رسول و فرستاده خدا بوده‌­اند و هم رئيس حكومت الهى، بنابراين مردم موظف بوده‌­اند هم از نظر بيان احكام خداوند و هم از نظر چگونگى اجراى آن از آنها پيروى كنند، و تنها به ادعاى ايمان قناعت نكنند. از اين جمله به خوبى استفاده مى­‌شود كه هدف از فرستادن پيامبران، اطاعت و فرمانبردارى كردن همه مردم بوده است، حال اگر بعضى از مردم از آزادى خود سوءاستفاده كردند و اطاعت ننمودند، تقصير متوجه خود آن‌ها است، بنابراين آيه فوق عقيده جبريون را كه مى­‌گويند بعضى از مردم از آغاز موظف به اطاعت، و بعضى محكوم به عصيان و مخالفت هستند را نفى مى‌­كند.ضمنا از تعبير "باذن الله" استفاده مى‌­شود كه پيامبران الهى هر چه دارند از ناحيه خدا است و به عبارت ديگر وجوب اطاعت آنها بالذّات نيست، بلكه آن هم به فرمان پروردگار و از ناحيه اوست.سپس در دنباله آيه راه بازگشت را به روى گناهكاران و آنها كه به طاغوت مراجعه كردند، و يا به نحوى از انحاء مرتكب گناهى شدند، گشوده و مى­‌فرمايد: اگر آنها هنگامى كه به خويش ستم كردند، به سوى تو مى­‌آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‌­نمودند و پيامبر هم براى آنها طلب آمرزش مى­‌نمود، خدا را توبه پذير و مهربان مى‌­يافتند.قابل توجه اينكه قرآن به جاى اين‌كه بگويد: نافرمانى خدا كردند و مراجعه به داوران جور نمودند، مى­‌گويد هنگامى كه به خويش ستم كردند! اشاره به اينكه فايده اطاعت فرمان خدا و پيامبر (ص) متوجه خود شما مى‌­شود، و مخالفت با آن در واقع يك نوع ستم به خويشتن است، زيرا زندگى مادى شما را به هم مى­‌ريزد و از نظر معنوى مايه عقب­گرد شماست.از اين آيه ضمنا پاسخ كسانى كه توسل جستن به پيامبر و يا امام را يك نوع شرك مى­‌پندارند، روشن مى­شود، زيرا اين آيه صريحا مى­‌گويد: آمدن به سراغ پيامبر (ص) و او را بر در درگاه خدا شفيع قرار دادن، و وساطت و استغفار او براى گنهكاران مؤثر است، و موجب پذيرش توبه، و رحمت الهى است.اگر وساطت و دعا و استغفار و شفاعت خواستن از پيامبر (ص) شرك بود چگونه ممكن بود كه قرآن چنين دستورى را به گنهكاران بدهد؟! منتها افراد خطاكار بايد نخست خود توبه كنند و از راه خطا برگردند، سپس براى قبول توبه خود از استغفار پيامبر (ص) نيز استفاده كنند.بديهى است پيامبر (ص) آمرزنده گناه نيست، او تنها مى‌­تواند از خدا طلب آمرزش كند و اين آيه پاسخ دندان شكنى است به آن‌ها كه اين گونه وساطت را انكار مى­‌كنند.جالب توجه اينكه قرآن نمى­‌گويد: تو براى آنها استغفار كن بلكه مى­‌گويد: رسول براى آنها استغفار كند، اين تعبير گويا اشاره به آن است كه پيامبر (ص) از مقام و موقعيتش استفاده كند و براى خطاكاران توبه كننده استغفار نمايد.اين معنى (تاثير استغفار پيامبر (ص) براى مؤمنان) در آيات ديگرى از قرآن نيز آمده است، مانند آيه 19 سوره محمد (ص) و آيه 5 سوره منافقون و آيه 114 سوره توبه كه درباره استغفار ابراهيم نسبت به پدرش (عمويش) اشاره مى­‌كند، و آيات ديگرى كه نهى از استغفار براى مشركان مى­‌كند و مفهومش اين است كه استغفار براى مؤ­منان بلا­مانع است ، و نيز از بعضى از آيات استفاده مى­‌شود كه فرشتگان براى جمعى از مؤمنان خطاكار در پيشگاه خداوند استغفار مى­‌كنند. (سوره غافر آيه 7 و سوره شورى آيه 5)خلاصه اينكه آيات زيادى از قرآن مجيد حكايت از اين معنى مى­‌كند كه پيامبران يا فرشتگان و يا مؤمنان پاكدل مى‌توانند براى بعضى از خطاكاران استغفار كنند، و استغفار آنها در پيشگاه خدا اثر دارد، اين خود يكى از معانى شفاعت كردن پيامبر و يا فرشتگان و يا مؤمنان پاكدل براى خطاكاران است، ولى همانطور كه گفتيم چنين شفاعتى نيازمند به وجود زمينه و شايستگى و آمادگى در خود خطاكاران است.شگفت‌انگيز اينكه از پاره­اى از كلمات بعضى از مفسران استفاده مى­‌شود كه خواسته­‌اند استغفار پيامبر (ص) را در آيه فوق مربوط به تجاوز به حقوق شخصى خود پيامبر (ص) بدانند و بگويند چون نسبت به خود پيغمبر (ص) ستم كرده بودند، لازم بود رضايت او را بدست آورند تا خداوند از خطاى آن‌ها بگذرد!ولى روشن است كه ارجاع داورى به غير پيامبر (ص) ستمى به شخص پيغمبر نيست بلكه مخالفت با منصب خاص او و يا به عبارت ديگر مخالفت با فرمان خداست و به فرض كه ستمى بر شخص پيامبر (ص) باشد، قرآن روى آن تكيه نكرده است بلكه تكيه قرآن روى اين مطلب است كه آنها برخلاف فرمان خدا رفتار كردند.به علاوه اگر ما به كسى ستم كنيم رضايت او كافى است چه نيازى به استغفار او در پيشگاه خدا است؟ و از همه گذشته به فرض كه چنين تفسيرى براى آيه فوق كنيم در مورد آن همه آيات ديگر كه استغفار پيامبران و فرشتگان و مؤمنان را در حق خطاكاران مؤثر مى­‌داند چه خواهيم گفت؟ آيا در مورد آنها نيز حقوق شخصى در ميان بوده است؟!هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامSun, 03 May 2020 02:44:32 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-lf1orkeqrkgmالْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَىٰ أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ? امروز بر دهان‌هایشان مُهر می‌نهیم و دست‌هایشان با ما سخن می‌گویند و پاهایشان کارهایی را که انجام می‌دادند شهادت می‌دهند. ▫️سوره یس، آیه ۶۵نکاتی از تفسير نمونه:روزى كه زبان از كار می­‌افتد و اعضاء گواهى می‌دهند!در این آیه به گواهان روز قيامت اشاره می­‌كند، گواهانى كه جزء پيكر خود انسانند و جایى براى انكار سخنان آن‌ها نيست. آرى در آن روز ديگر اعضاى انسان تسليم تمايلات او نيستند، آنها حساب خود را از كل وجود انسان جدا كرده تسليم پروردگار می‌شوند، و بر آستان مقدس او سر فرود مى‌­آورند، و حقايق را با شهادت خود آشكار مى­‌سازند، و چه دادگاه عجيبى است كه گواه آن اعضاى پيكر خود بدن انسان است، همان ابزارى است كه گناه را با آن انجام داده. شايد گواهى اعضا بخاطر آن باشد كه اين مجرمان هنگامى كه به آنها گفته می‌شود كيفر شما در برابر اعمالى كه انجام داديد دوزخ است به انكار برمي­‌خيزند، به گمان اينكه دادگاه دنياست، و حقايق از طريق پشت هم اندازى قابل انكار است، گواهى اعضا شروع ميشود، و تعجب و وحشت سراسر وجود او را مي‌­گيرد و تمام راه­هاى فرار به روى او بسته می‌شود.در اينكه كيفيت نطق اعضا چگونه است؟ مفسران احتمالاتى داده‌­اند:1- خداوند در آن روز درك و شعور و قدرت سخن گفتن در يك يك اعضا مى‌­آفريند، و آنها به راستى سخن مى­‌گويند، و چه جاى تعجب؟ همان كسى كه اين قدرت را در قطعه گوشتى به نام زبان يا مغز آدمى آفريده مي‌­تواند در ساير اعضا نيز بيافريند.2- آنها از درك و شعورى بهره­مند نمي‌­شوند، ولى خداوند آنها را به سخن گفتن وا مي­‌دارد و در حقيقت اعضا محل ظهور سخن خواهند بود، و حقايق را به فرمان خدا آشكار مي‌­كنند.3- اعضاى بدن هر انسانى آثار اعمالى را كه در تمام طول عمر انجام داده مسلما با خود خواهد داشت، چرا كه هيچ عملى در اين جهان نابود نمي­‌شود، مسلما آثار آن روى يك يك اعضاى بدن، و در فضاى محيط باقى مي­‌ماند، آن روز كه روز به روز و آشكار شدن است، اين آثار نيز بر دست و پا و ساير اعضا ظاهر مي­‌شود، و ظهور اين آثار به منزله شهادت آنها است.اين تعبير در سخنان روزمره و تعبيرات ادبا نيز فراوان است مثلا مى­‌گويند: "عينك تشهد بسهرك": چشمت گواه بي‌خوابى تو است) يا مي­‌گویيم: "الحيطان تبكى على صاحب الدار": (ديوارها بر صاحب اين خانه گريه مي­‌كنند) شاعر فارسى نيز مى­‌گويد: "رنگ رخساره خبر مي‌دهد از سر درون"به هر حال گواهى اعضا در قيامت مسلم است، اما اينكه هر عضوى خصوص كارى را كه انجام داده است بازگو مي‌كند، يا همه كارها را؟ بدون شك مناسب احتمال اول است، لذا در آيات ديگر قرآن سخن از شهادت گوش و چشم و پوست بدن به ميان آمده است .چنانكه در آيه 20 سوره فصلت مي­خوانيم:حتى اذا ما جائوها شهد عليهم سمعهم و ابصارهم و جلودهم بما كانوا يعملونتا آن زمان كه در كنار آتش دوزخ قرار گيرند گوش و چشم و پوست­هاى تن آنها گواهى مي­‌دهد به اعمالى كه انجام مى‌دادند.و در آيه 24 سوره نور آمده است:يوم تشهد عليهم السنتهم و ايديهم و ارجلهم بما كانوا يعملونروزى كه زبان و دست و پاهاى آنها گواهى مي‌­دهد به اعمالى كه انجام مى‌­داده‌­اند.اين نكته نيز قابل توجه است كه در يك جا مى­‌گويد: زبان­هاى آنها گواهى مى­‌دهد (مانند آيه سوره نور) و در آيات مورد بحث مي‌­فرمايد: ما مهر بر زبانشان مى‌­نهيم.ممكن است اين تعبير به خاطر آن باشد كه نخست بر زبان آدمى مهر نهاده مي­‌شود و اعضاى او به سخن در مى­‌آيند، هنگامى كه او شهادت اعضا را می‌­بيند زبانش باز می­‌شود و چون جاى انكار نيست زبان نيز اعتراف می­‌كند.اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور از شهادت زبان تكلم معمولى نباشد بلكه تكلمى همچون تكلم ساير اعضا از درونش برخيزد نه از برون!برای شرح بیشتر در مورد تعداد گواهان در آن دادگاه عظيم، و چگونگى گواهى آنان می­‌توانید به تفسیر نمونه، ذیل آيات 23-19 سوره فصلت مراجعه فرمایید.آخرين سخن اينكه گواهى اعضا مربوط به كفار و مجرمان است، وگرنه مؤمنان حسابشان روشن است، لذا در حديثى از امام باقر (ع) می­‌خوانيم:ليست تشهد الجوارح على مؤمن، انما تشهد على من حقت عليه كلمة العذاب، فاما المؤمن فيعطى كتابه بيمينه، قال الله عزوجل فمن اوتى كتابه بيمينه فاولئك يقرؤن كتابهم و لايظلمون فتيلااعضاى پيكر انسان بر ضد مؤ من گواهى نمي‌­دهد، بلكه گواهى بر ضد كسى مي‌­دهد كه فرمان عذاب بر او مسلم شده، و اما مؤمن نامه اعمالش را به دست راست او مي­‌دهند (و خودش آنرا مي­‌خواند) همانگونه كه خداوند متعال فرموده: آن‌ها كه نامه اعمالشان به دست راستشان داده شد (با سرفرازى و افتخار) نامه اعمال خود را مي­‌خوانند و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.انشالله که ما نیز در گروه مؤمنان قرار بگیریم که نامه اعمالمان را خودمان بخوانیم...هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامSat, 02 May 2020 02:42:28 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-ربیع-قرآن-hqwyx34pwdnx قلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ بگو: بار الها! مالک حکومت‌ها تویى. به هر کس بخواهى حکومت مى‌بخشى و از هر کس بخواهى حکومت را مى‌گیرى، هر کس را بخواهى عزت مى‌دهى و هر که را بخواهى خوار می‌کنى. تمام خوبی‌ها به دست توست، تو بر هر چیزى قادرى. سوره آل عمران، آیه ٢۶نکاتی از تفسير نمونه:همه چيز به دست اوست!در آيات قبلی این آیه سخن از امتيازاتى بوده است كه اهل كتاب (يهود و نصارى ) براى خود قايل بودند و خود را از خاصان خداوند می‌­پنداشتند (علاوه بر اين مدعى بودند حاكميت و مالكيت نيز از آن آن‌ها است) خداوند در اين آيه ادعاى باطل آنان را با اين بيان جالب رد می­‌كند، می­‌فرمايد:بگو: بارالها! مالك ملكها تویى، تو هستى كه به هر كس بخواهى و شايسته بدانى حكومت می‌­بخشى و از هر كس بخواهى حكومت را جدا مي­‌سازى، هر كس را بخواهى بر تخت عزت مي‌­نشانى، و هر كس را اراده كنى بر خاك مذلت قرار می‌­دهى و در يك جمله كليد تمام خوبي‌ها به دست تواناى تو است، زيرا تو بر هر چيز توانایى.ناگفته پيدا است كه منظور از اراده و مشيت الهى در اين آيه اين نيست كه بدون حساب و بى‌دليل چيزى را به كسى مي‌بخشد و يا از او می­‌گيرد، بلكه مشيت او از روى حكمت و مراعات نظام و مصلحت و حكمت جهان آفرينش و عالم انسانيت است و گاه اين حكومت‌ها به خاطر شايستگي‌ها است، و گاه حكومت ظالمان هماهنگ ناشايستگى امت‌ها است.اين نكته نيز قابل توجه است كه لفظ "خير" افعل‌التفضيل است و معادل فارسى آن "بهتر" می­‌باشد، و براى برترى چيزى بر چيز ديگر ذكر می­‌شود ولى در بسيارى از موارد، به معنى خوب (بدون مفهوم صفت تفضيلى) نيز به كار مي‌رود و ظاهر اين است كه در این آيه به معنى دوم است. يعنى سرچشمه تمام خوبي‌ها از او و به دست او است.جمله "بيدك‌الخير" (با توجه به الف و لام استغراق در الخير و مقدم شدن خبر بر مبتدا زيرا بيدك الخير فرموده نه الخير‌ بيدك) نشان می­‌دهد كه تمام خيرها و بركات و نيك‌ها و خوبي‌ها، در دست خدا است، و ضمنا از اين جمله استفاده می‌شود كه هم عزت، خير است و هم ذلت، و هم بخشيدن حكومت و هم گرفتن آن، هر كدام در جاى خود خير است و بر طبق قانون عدالت، و شرى وجود ندارد، جانيان و بدكاران، خيرشان در آن است كه در زندان باشند، و نيكوكاران با ايمان، خيرشان در آزادى است.به تعبير ديگر در جهان هستى شرى وجود ندارد، اين ما هستيم كه خيرات را مبدل به شر می­‌كنيم و اگر می­‌گويد: خير تنها به دست تو است و از شر سخنى نمی­‌گويد، به خاطر آن است كه شرى از ذات پاك او صادر نمی­‌شود.جمله "انك على كل شى ء قدير" در واقع دليلى است بر تمام آنچه در اين آيه آمده زيرا وقتى او بر هر چيز قادر است، حكومت و عزت و خيرات به دست او است.در اينجا سؤال مهمی مطرح است و آن اينكه ممكن است كسانى از آيه فوق چنين نتيجه بگيرند كه، هر كس به حكومتى می‌­رسد و يا از حكومت، سقوط می­‌كند، خواست خدا بوده و نتيجه اين سخن، امضاى تمام حكومت‌هاى جباران و ستمگران تاريخ از قبيل حكومت چنگيز و هيتلر و ... می­‌باشد، اتفاقا در تاريخ نيز می‌­خوانيم كه يزيد بن معاويه هم براى توجيه حكومت ننگين و ظالمانه خود به اين آيه استدلال كرد.به همين جهت در كلمات مفسران، براى حل اين اشكال توضيحاتى درباره آيه ديده می­‌شود از جمله اينكه: آيه مخصوص به حكومت‌هاى الهى است و يا مخصوص به حكومت پيامبر (ص) و پايان دادن به حكومت جباران قريش است.ولى حق اين است كه آيه يك مفهوم كلى و عمومی دارد كه طبق آن، تمام حكومت‌هاى خوب و بد بر طبق مشيت خداست، ولى با اين توضيح كه: خداوند يك سلسله عوامل و اسباب براى پيشرفت و پيروزى در اين جهان آفريده است، و استفاده از آثار اين اسباب همان مشيت خدا است.بنابراين خواست خدا يعنى آثارى كه در آن اسباب و عوامل آفريده شده است: حال اگر افراد ستمگر و ناصالحى (همچون چنگيز و يزيد و فرعون و مانند اين‌ها) از آن وسايل استفاده كردند و ملت‌هایى ضعيف و زبون و ترسو، به آن تن در دادند و حكومت ننگين آنها را تحمل كردند، اين نتيجه اعمال خود آنها است، كه گفته­‌اند: هر ملتى لايق همان حكومتى است كه دارد!اگر ملت‌ها آگاه بودند و آن عوامل و اسباب را از دست جباران گرفته و به دست صالحان دادند و حكومت‌هاى عادلانه‌­اى به وجود آوردند باز نتيجه اعمال آن‌ها است كه بستگى به طرز استفاده از عوامل و اسباب الهى دارد. در حقيقت آيه، بيدار باشى براى همه افراد و جوامع انسانى است كه بهوش باشند، و از وسايل پيروزى بهره گيرند و پيش از آنكه افراد ناصالح بر آنها چيره شوند و مقامات حساس اجتماع را از دست آنها بگيرند آنها بكوشند و سنگرها را اشغال كنند.كوتاه سخن اين‌كه: خواست خداوند همان است كه در عالم، اسباب آفريده تا چگونه ما از عالم اسباب استفاده كنيم.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامFri, 01 May 2020 03:36:25 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-مجازی-ربیع-قرآن-ejff0ii2se5wأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ ... يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا ای کسانی که ایمان آورده‌اید خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را اطاعت کنید. پس هر گاه در امری اختلاف نظر یافتید، اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید، آن را به خدا و پیامبر خدا عرضه بدارید. این بهتر و نیک‌فرجام‌تر است. سوره نساء، آیه ۵٩گزیده‌­ای از تفسير نمونه:اين آيه و چند آيه بعد، درباره يكى از مهمترين مسائل اسلامى، يعنى مسأله رهبرى بحث مى­كند و مراجع واقعى مسلمين را در مسائل مختلف دينى و اجتماعى مشخص مى‌­سازد.نخست به مردم با ايمان دستور مى­‌دهد كه از خداوند اطاعت كنند، بديهى است براى يك فرد با ايمان همه اطاعت‌ها بايد به اطاعت پروردگار منتهى شود، و هر گونه رهبرى بايد از ذات پاك او سرچشمه گيرد، و طبق فرمان او باشد، زيرا حاكم و مالك تكوينى جهان هستى او است، و هر گونه حاكميت و مالكيت بايد به فرمان او باشد.در مرحله بعد، فرمان به پيروى از پيامبر (ص) مى­دهد، پيامبرى كه معصوم است و هرگز از روى هوى و هوس، سخن نمى­‌گويد، پيامبرى كه نماينده خدا در ميان مردم است و سخن او سخن خدا است، و اين منصب و موقعيت را خداوند به او داده است، بنابراين اطاعت از خداوند، مقتضاى خالقيت و حاكميت ذات او ولى اطاعت از پيامبر (ص) مولود فرمان پروردگار است و به تعبير ديگر خداوند واجب الاطاعة بالذات است، و پيامبر (ص) واجب الاطاعه بالغير و شايد تكرار "أطيعوا" در آيه اشاره به همين موضوع يعنى تفاوت دو اطاعت دارد.و مرحله سوم فرمان به اطاعت از "اولی الامر" مى‌­دهد كه از متن جامعه اسلامى برخاسته و حافظ دين و دنياى مردم است. شایان ذکر است دلایل مختلف و همچنین روایات متعددی برای تایید این تفسیر، موجود می­‌باشند که برای حفظ اختصار از ذکر آنها در اینجا صرف نظر شده است. علاقه­‌مندان به بررسی دقیق­تر، به کتب تفسیر از جمله تفسیر نمونه و تفسیر المیزان مراجعه نمایند.اولی‌الامر چه كسانى هستند؟!درباره اينكه منظور از اولی‌الامر چيست در ميان مفسران اسلام سخن بسيار است كه در اینجا به ذکر نظر شیعیان آن اکتفا می­‌کنیم:همه مفسران شيعه در اين زمينه اتفاق نظر دارند كه منظور از اولی‌الامر، امامان معصوم مي­‌باشند كه رهبرى مادى و معنوى جامعه اسلامى، در تمام شئون زندگى از طرف خداوند و پيامبر (ص) به آنها سپرده شده است، و غير آن‌ها را شامل نمى‌­شود، و البته كسانى كه از طرف آنها به مقامى منصوب شوند و پستى را در جامعه اسلامى به عهده بگيرند، با شروط معينى اطاعت آنها لازم است نه به خاطر اينكه اولی­‌الامرند، بلكه به خاطر اينكه نمايندگان اولی­‌الامر مى­‌باشند.تنها تفسيرى كه از اشكالات متعدد سالم مي‌­ماند تفسير اولی‌الامر به رهبران و امامان معصوم است، زيرا اين تفسير با اطلاق وجوب اطاعت كه از آيه فوق استفاده مي­‌شود كاملا سازگار است، چون مقام عصمت امام، او را از هر گونه خطا و اشتباه و گناه حفظ مي­‌كند، و به اين ترتيب فرمان او همانند فرمان پيامبر (ص) بدون هيچگونه قيد و شرطى واجب الاطاعه است، و سزاوار است كه در رديف اطاعت او قرار گيرد و حتى بدون تكرار اطيعوا عطف بر رسول شود. جالب توجه اينكه بعضى از دانشمندان معروف اهل تسنن از جمله مفسر معروف فخر رازى در آغاز سخنش در ذيل اين آيه ، به اين حقيقت اعتراف كرده ، مي‌گويد:كسى كه خدا اطاعت او را به طور قطع و بدون چون و چرا لازم بشمرد حتما بايد معصوم باشد، زيرا اگر معصوم از خطا نباشد به هنگامى كه مرتكب اشتباهى مي‌­شود خداوند اطاعت او را لازم شمرده، و پيروى از او را در انجام خطا لازم دانسته، و اين خود يك نوع تضاد در حكم الهى ايجاد مي‌­كند، زيرا از يك طرف انجام آن عمل ممنوع است، و از طرف ديگر پيروى از اولی‌الامر لازم است، و اين موجب اجتماع امر و نهى مي­‌شود. بنابراين از يك طرف مي­‌بينيم خداوند اطاعت فرمان اولی‌الامر را بدون هيچ قيد و شرط لازم دانسته و از طرف ديگر اگر اولی‌الامر معصوم از خطا نباشند چنين فرمانى صحيح نيست، از اين مقدمه چنين استفاده مي­‌كنيم كه اولی الامر كه در آيه فوق به آنها اشاره شده حتما بايد معصوم بوده باشند.گواهى احاديث:در منابع اسلامى نيز احاديثى وارد شده كه تفسير اولی‌الامر را به امامان اهل بيت تاييد مي­‌كند از جمله مفسر مشهور اسلامى ابوحيان اندلسى مغربى در تفسير بحر المحيط مي‌­نويسد كه اين آيه در حق على (ع) و ائمه اهل بيت (ع) نازل گرديده است.به عنوان یک نمونه دانشمند اهل تسنن، ابوبكر بن مؤمن الشيرازى در رساله اعتقاد از ابن عباس نقل مي­‌كند كه آيه فوق درباره على (ع) نازل شد، هنگامى كه پيامبر (ص) او را (در غزوه تبوك) در مدينه بجاى خود گذارد، على (ع) عرض كرد: اى پيامبر! آيا مرا همانند زنان و كودكان در شهر قرار مي­‌دهى؟ پيامبر (ص) فرمود: "آيا دوست ندارى نسبت به من همانند هارون (ع) نسبت به موسى (ع) بوده باشى، آن زمانى كه موسى (ع) به او گفت: در ميان بنى اسرائيل جانشين من باش و اصلاح كن." سپس خداوند عزوجل فرمود: و اولى الامر منكم.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامWed, 29 Apr 2020 18:48:14 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-مجازی-ربیع-قرآن-och8uucbrfer ? ومَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ? و هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای اون فراهم می‌کند. و او را از جایی که گمان ندارد روزی می‌دهد. و هر کس بر خداوند توکل کند، خدا برایش کافیست. ▫️سوره طلاق، آیات ٢ و ٣نکاتی از تفسیر نمونه: تقوى و نجات از مشكلاتآيات فوق از اميد بخش‌­ترين آيات قرآن مجيد است كه تلاوت آن دل را صفا و جان را نور و ضيا مى‌­بخشد، پرده‌­هاى ياس و نوميدى را مى­‌درد، شعاع‌­هاى حيات­بخش اميد را به قلب مى‌­تاباند، و به تمام افراد پرهيزگار با تقوا وعده نجات و حل مشكلات مى­‌دهد.در حديثى از ابوذر غفارى نقل شده كه پيامبر اکرم (ص) فرمودند:انى لا علم آية لو اخذ بها الناس لكفتهم : و من يتق الله يجعل له مخرجا... فما زال يقولها و يعيدهامن آيه­‌اى را مى­‌شناسم كه اگر تمام انسان­‌ها دست به دامن آن زنند براى حل مشكلات آنها كافى است، پس آيه "ومن يتق الله..." را تلاوت فرمود و بارها آن را تكرار كرد.در حديث ديگرى از رسول خدا (ص) نقل شده كه در تفسير اين آيه فرمود:من شبهات الدنيا و من غمرات الموت و شدائد يوم القيامهخداوند پرهيزكاران را از شبهات دنيا و حالات سخت مرگ و شدائد روز قيامت رهائى مى‌­بخشد.اين تعبير دليل بر اين است كه گشايش امور براى اهل تقوا منحصر به دنيا نيست، بلكه قيامت را نيز شامل مى­‌شود.و در حديث ديگرى از همان حضرت آمده است:من اكثر الاستغفار جعله الله له من كل هم فرجا و من كل ضيق مخرجاهر كس بسيار استغفار كند (و لوح دل را از زنگار گناه بشويد) خدا براى او از هر اندوهى گشايشى، و از هر تنگنایى راه نجاتى قرار مى­‌دهد.جمعى از مفسران گفته‌­اند كه نخستين آيه فوق، درباره "عوف بن مالك" نازل شده كه از ياران پيامبر (ص) بود، دشمنان اسلام فرزندش را اسير كردند، او به محضر پيامبر (صم) آمد و از اين ماجرا و فقر و تنگدستى شكايت كرد، فرمود: تقوا را پيشه كن و شكيبا باش و بسيار ذكر لا حول و لا قوة الا بالله را بگو، او اين كار را انجام داد، ناگهان در حالى كه در خانه‌­اش نشسته بوده فرزندش از در، درآمد، معلوم شد كه از يك لحظه غفلت دشمن استفاده كرده و فرار نموده، و حتى شترى از دشمن را نيز با خود آورده است. (اينجا بود كه آيه فوق نازل شد و از گشايش مشكل اين فرد با تقوا و روزى از جائى كه انتظارش را نداشت خبر داد.)ذكر اين مطلب نيز لازم است كه هرگز مفهوم آيه، اين نيست كه انسان تلاش و كوشش براى زندگى را به دست فراموشى بسپارد، و بگويد در خانه مى­‌نشينم و تقوا پيشه مى­كنم و ذكر "لا حول و لا قوة الا بالله" مى­‌گويم تا از آنجا كه گمان ندارم به من روزى مى­‌رسد، نه هرگز مفهوم آيه چنين نيست، هدف تقوى و پرهيزكارى توام با تلاش و كوشش است، اگر با اين حال درها به روى انسان بسته شد خداوند گشودن آنها را تضمين فرموده است.و لذا در حديثى مى‌­خوانيم كه يكى از ياران امام صادق (ع)، عمر بن مسلم مدتى خدمتش نيامد، حضرت جوياى حال او شد، عرض كردند: او تجارت را ترك گفته، و رو به عبادت آورده، فرمود: واى بر او، آيا نمى داند كسى كه تلاش و طلب روزى را ترك گويد دعايش مستجاب نمى‌شود.سپس افزود: جمعى از ياران رسول خدا (ص) وقتى آيه "و من يتق الله يجعل له مخرجا و يرزقه من حيث لا يحتسب" نازل شد درها را به روى خود بستند، و رو به عبادت آوردند و گفتند خداوند روزى ما را عهده‌دار شده! اين جريان به گوش پيامبر (ص) رسيد، كسى را نزد آنها فرستاد كه چرا چنين كرده­‌ايد؟ گفتند: اى رسول خدا! چون خداوند روزى ما را تكفل كرده و ما مشغول عبادت شديم، پيامبر (ص) فرمود:هر كس چنين كند دعايش مستجاب نمى­‌شود، بر شما باد كه تلاش و طلب كنيد. روح توكلمنظور از توكل بر خدا، اين است كه انسان تلاشگر كار خود را به او واگذارد و حل مشكلات خويش را از او بخواهد، خدایى كه از تمام نيازهاى او آگاه است، خدایى كه نسبت به او، رحيم و مهربان است، و خدایى كه قدرت به حل هر مشكلى دارد. کسى كه داراى روح توكل است، هرگز ياس و نوميدى را به خود راه نمى‌­دهد، در برابر مشكلات احساس ضعف و زبونى نمى­‌كند، در برابر حوادث سخت، مقاوم است، و همين فرهنگ و عقيده چنان قدرت روانى به او مى­‌دهد كه مى‌­تواند بر مشكلات پيروز شود، و از سوى ديگر امدادهاى غيبى كه به متوكلان نويد داده شده است به يارى او مى‌آيد، و او را شكست و ناتوانى رهایی مى‌­بخشد. در حديثى از پيامبر گرامى اسلام (ص) آمده است كه فرمود: از پيك وحى خدا، جبرئيل، پرسيدم: توكل چيست؟ گفت:حقيقت توكل اين است كه انسان بداند مخلوق، نه زيان مى‌­رساند، و نه نفع، و نه عطا مى­‌كند و نه منع، چشم اميد از خلق برداشتن (و به خالق دوختن) هنگامى كه چنين شود، انسان جز براى خدا كار نمى‌­كند، به غير او اميد ندارد، از غير او نمى­‌ترسد، و دل به كسى جز او نمى­‌بندد، اين روح توكل است."توكل" با اين محتواى عميق، شخصيت تازه­اى به انسان مى‌­بخشد، و در تمام اعمال او اثر مى‌­گذارد، لذا در حديثى مى‌خوانيم كه پيغمبر اكرم (ص) در شب معراج از پيشگاه خداوند سؤال كرد: پروردگارا! چه عملى از همه اعمال برتر است؟ خداوند متعال فرمود: چيزى در نزد من افضل و برتر از توكل بر من، و خشنودى به آنچه قسمت كرده‌­ام نيست. بديهى است توكل به اين معنى هميشه توأم با جهاد و تلاش و كوشش است، نه تنبلى و فرار از مسئوليت‌ها.هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامTue, 28 Apr 2020 20:51:14 +0430https://virgool.ir/@sh_aleyasin/مسابقه-مجازی-ربیع-قرآن-pficz7qnbqjw إنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ اگر خدا شما را یاری کند هیچ کس بر شما غالب نخواهد شد و اگر دست از یاری شما بردارد چه کسی بعد از او شما را یاری خواهد کرد و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند. سوره آل عمران، آیه 160نکاتی از تفسيرهای نمونه و نور:این آیه مکمل آیه قبل خود است (و شاورهم فى الامر فاذا عزمت فتوكل على اللّه ان اللّه يحب المتوكلين) که در آن در مورد تصمیم‌گیری و دو رکن مهم آن یعنی مشورت و توکل صحبت شده است.در اين آيه نكته توكل بر خداوند بيان شده است كه قدرت او بالاترين قدرت‌هاست، به حمايت هر كس اقدام كند هيچ كس نمى‌تواند بر او پيروز گردد، همان‌طور كه اگر حمايت خود را از كسى برگيرد هيچ كس قادر به حمايت او نيست، كسى كه اين چنين همه پيروزى‌ها از او سرچشمه مى‌گيرد، بايد به او تكيه كرد، و از او كمك خواست. اين آيه افراد با ايمان را ترغيب مى‌كند، كه علاوه بر تهيه همه گونه وسائل ظاهرى باز به قدرت شكست‌ناپذير خدا تكيه كنند.روى سخن آیه به همه مؤمنان است و به آنها مى­‌گويد: همانند پيامبر، بايد بر ذات پاك خدا تكيه كنند، و لذا در پايان آيه مى­‌خوانيم (مؤمنان تنها بر ذات خداوند، بايد توكل كنند.) ناگفته پيداست كه حمايت خداوند، يا ترك حمايت او نسبت به مؤمنان بی‌­حساب نيست، و روى شايستگى‌­ها و لياقت‌­ها صورت مى­‌گيرد. آنها كه فرمان خدا را زير پا بگذارند، و از فراهم ساختن نيرهاى مادى و معنوى غفلت كنند هرگز مشمول يارى او نخواهند بود، و بر عكس آنها كه با صفوف فشرده و نيات خالص و عزم‌هاى راسخ و تهيه همه گونه وسائل، به مبارزه با دشمن برمى‌خيزند دست حمايت پروردگار پشت سر آنها خواهد بود.در حديث آمده است كه رسول خدا صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله از جبرئيل پرسيد: توكّل بر خدا چيست؟ گفت: اينكه بدانى مخلوق، سود و زيانى به تو نمی‌رساند و از غير خدا كاملا مأيوس شوى. اگر انسان به اين درجه رسيد، جز براى خدا كار نمى‌كند و از غير خدا نمى‌­هراسد و جز به خدا اميد ندارد و اين حقيقت توكّل است.چند پیام کوتاه از آیهپيروزی‌هاى طبيعى تحت الشعاع عوامل ديگر واقع مى شوند، امّا نصرت و امداد الهى تحت الشعاع قرار نمی‌گيرد. (إن ينصركم اللّه فلا غالب لكم)پيروزى و شكست هردو با اراده خداوند است. (ينصركم ... يخذلكم)ايمان، از توكّل بر خدا، جدا نيست. (فليتوكّل المتوكّلون)هیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامهیئت شهدای آل یاسین علیهم السلامTue, 28 Apr 2020 06:29:59 +0430