https://virgool.ir/feed/@sh.z.mailfa2026-11-11 23:14:20https://files.virgool.ir/upload/users/151664/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sh.z.mailhttps://virgool.ir/@sh.z.mail/گور-پدر-زندگی-بعد-از-التماس-joh80svruohsمن نمی‌دونم حتی بالاخره داوود رو اعدام کردن یا نه. همین حالا هم کلی پایین و بالا کردم توی چیزایی که یادم مونده که اسمش یادم بیاد. داوود برای ما داداشِ عباس بود. عباس هم‌بازی ما بود و خونه‌شون دست راست خونه ما. اون وقتا که ما خیابون تبریز قزوین رو می‌رفتیم بالا و از بازار رد می‌شدیم و دوباره کج می‌کردیم سمت بی‌بی‌خاتون و مدرسه وقفی کنارش، داوود به سن ول کردن درس و مدرسه رسیده بود. پادویی می‌کرد و کارگری، دست‌فروشی و هر چی. هر چی که یه لقمه نون ازش در بیاد. باید هم نون در می‌آورد. جور بی‌پدری رو باید می‌کشید. جور نبود پدری که یک روز بی‌خداحافظی پا شده بود، یه باغ خوش‌آب‌وهوا و یه درخت پرطاقتی رو انتخاب کرده بود، طناب گره کرده بود و تمام. داوود باید می‌کشید و یه پسر بزرگ‌تر که اسم این یکی با پایین و بالا هم یادم نیومد. پسر بزرگ‌تر خیلی نبود، از وقتی اکرم خانوم مادرشون صیغه عموشون شده بود این هم رفته بود پی خودش. شاکی بود از عمو غلام‌. شاکی بود که مادرشون برای سایه‌بالاسر و پول نون بچه‌ها صیغه رو قبول کرده.غیرت داوود ولی به موندن بود. می‌گفتیم کار می‌کنه ولی حالا که نگاه می‌کنم نگو کار کردن، بگو سگ‌دو زدن، هروله کردن، تو بگو جون کندن. پول سواره و تو پیاده دنبالش. پول بدوه و تو سینه‌خیز. از لای فحش، از لای هزار جور تحقیر، از وسط طعن و نفرین و خرده فرمایش صاحب‌کار پول رو بیرون می‌کشید که توی صف نون، صف نفت، صف کوپن، صف شیر خرج کنه و دستش دراز نباشه جلوی عمو غلام. که دست به جیب بشه برای داداش کوچکترا، که گلیم خودش رو دست کم از آب بیرون بکشه. راه برای این که جای گلیم فرش از آب بیرون بکشی هم البته که بود. توی خونه دست چپی ما دزد زندگی می‌کرد و توی خونه روبرویی یه موادفروش. داوود نمی‌تونست؟ می‌تونست. کرد؟ نکرد. داوود برق چشمای عباس بود وقتی پول حلالش می‌شد خوراکی. می‌تونست بخره، با پول خودش و می‌شد عالی‌جناب. اون سر خم کردن جلوی فحش و طعن و تحقیر می‌شد جاه و جبروت توی خونه. می‌شد دست مهربون و خوشی چشم. عاقبت اونطور پادویی و تحقیر توی کار و جاه توی محل شد تیپای صاحب‌کار بی‌چشم و رو. صاحب‌کار ناکسی که یه چند وقتی به هزار بهونه‌ی چک و سفته پولش رو نداد و نگه داشت و یه روز با تیپا از حجره پرتش کرد بیرون. صاحب‌کار پفیوزی که به پول نون، به برق چشم عباس، به روسری روشن سالی یه بار اکرم خانوم رحم نکرد و پولش رو خورد. صاحب‌کار فحاش و ناتو و ناکس برای داوود قحط نبود ولی اون پول، پول داوود نبود. پول، زور دست عباس بود وقتی می‌خواست فرش شسته همسایه‌ها رو جابه‌جا کنه و جاش پولی نگیره و بگه خیر پدرم. پول سر بالای اکرم خانوم بود وقتی می‌خواست جلوی عموی بچه‌ها وایسه و کمک‌خرجش قطع می‌شد. ندادنش زور به کتف آدم می‌آورد. کتف داوود هم دیگه جای فحش و تحقیر بیشتر نداشت. «پولم رو بده» شد دعوا و مرافعه و کش و واکش و این هل بده، اون هل بده، دست رو بگیر، دست رو بکش، فحش بشنو، پولت رو بخواه و ناغافل وسط دعوا یه هل و زمین خوردن صاحب‌کار و خوردن سرش به سنگ و تمام.همه این‌ها مال یکی دو سال بعد از اونه که ما از اون محل رفتیم. شنیدیم فقط و بعد هم هیچ. داوود رو قرار بود اعدام کنن. تو عالم بچگی می‌تونستم بیفتم به پای قاضی که آقا به دین و ایمون قسم که این داوود بچه خوبیه، دزد نیست، پولش رو از خماری جوون مردم در نمیاره، از دیوار کسی بالا نمی‌ره، آدمکش نیست، حالا درسته که گه‌گداری بی‌اجازه میومد توت‌های درخت توی حیاط ما رو می‌خورد ولی حلال و حرومش فقط همین‌قدر این‌ور و اون‌ور می‌شه. می‌تونستم التماس خونواده صاحب‌کار کنم که داوود شرف داره، پولش مرهم خونواده است، پفیوز نیست، حالا کاری بوده که شده، اون مرده ولی داوود نکشته، به قصد نکشته. می‌تونستم این در و اون در بزنم که داوود رو از عباس نگیرین، از مادرش نگیرین، التماس کنم که جونش رو نگیرین. می‌تونستم بکنم ولی ما بچه بودیم. پامون به مدرسه بیشتر نمی‌رسید. عقل‌مون قد نمی‌داد اصلا، اینا خیالات بچگی‌مون بود.راحته اعدام. همه همه‌اش زیادی نمی‌کشه. با این طرف و اون طرف و التماس پیش از اعدام و رضایت ندادن و دستت به دهنت نمی‌رسه برای وکیل، زیاد نیست برای اون که بیرون وایساده. برای داوود؟ نمی‌دونم چی گذشت و چطور شد و ته ماجرا چی بود. ولی تو خیالات خودم اکرم خانوم رو هزار بار زیر پای پسرای صاحب‌کار ملتمس و گریون دیدم. عباس رو حتما با اون «جان مادرت» گفتن‌هاش صد بار از در خونه روندن، غلام هم حتما یه کارهایی کرده، مگه می‌شه آدم نکنه؟ مردن ترس داره. داوود هم حتما ترسیده. حتما هزار بار فرار از زندان رو خیالات کرده، هزار بار رضایت پسرای صاحب‌کار رو گرفته، هزار بار برگشته به زندگی و برگشته به مرگ. یه چیزی توی داوود حتما تکون خورده اون تو اگر داوودی هنوز هست. یه چیزی بهش نشون داده زندگی رو. ولی چی بود توی این زندگی بعد از التماس؟ حالا که خیلی گذشته چی بود توی این زندگی بعد از التماس؟ اگر مونده باشه و هنوز هم داره سگ‌دو می‌زنه چی؟ اگه هنوز فحش و بدوبیراه بشنوه، اگه حالا هم تحقیر می‌شه؟ اگر هنوز هم سرش رو می‌اندازه پایین و پولش رو می‌خورن؟ داوود هم نه، ما، عباس، امیرحسین و سعید و محمد، رضا، نسرین، کمال و جمال و جواد، ما چی؟ همیشه خدا پول‌ ما رو نخوردن؟ دست نذاشتن روی گلومون و نفسمون رو تنگ نکردن؟ هر روز برده‌تر و گرفتارتر نشدیم؟ هر روز خدا زور به کتف آدم نمیاد و ته هل دادن‌مون اعدام و زندان نیست؟ چی داشت زندگی بعد از التماس؟ داوود زنده است. من می‌بینمش که با خودش می‌گه من یه بار با اون هل دادن زندگی کردم و گور پدر زندگی بعد از التماس. می‌گه خوب که یه بار هل دادم، کاش اونی که هل دادم ولی نمی‌مرد. شاهرخ زبردستشاهرخ زبردستWed, 15 Jul 2020 16:39:34 +0430https://virgool.ir/@sh.z.mail/به-محمد-حبیبی-و-آنهای-که-عید-را-پشت-دیوار-میگذارنند-باز-هم-غربت-شما-بزرگتر-است-yx7y9paapkb5تصویر را کاربر توئیتر clair de lune از مراسم خاکسپاری دایی‌اش منتشر کرده است. علت فوت او کرونا بوده است.غربت و دلتنگی آدم‌های گیر کرده بین دیوارهای اوین، لبخندهایی که به هم‌بندی‌ها می‌زنند انگار که غم توی صورتشان را مثل غباری جارو کنند و زیر فرش بفرستند، بغض‌هایی که گیر می‌کنند یا می‌شکنند، تصور همیشگی‌ام از سفره هفت‌سین در اوین بوده. تصوری که از سر اتفاق هرساله‌ نو نمی‌شود و غبارکهنگی هم می‌گیرد. امسال اما راحت‌تر از همیشه می‌شود این غربت را لمس کرد.دروغ چرا، اولین‌هایی که هر سال به یادشان می‌افتم نیستند اما بعد از مادربزرگ و سفره عیدش، زندانی‌های اوین اولین کسانی هستند که این دم تغییر سال یادشان می‌کنم. آدم‌‌ها در زندان احتمالا بیشتر احساس تنهایی می‌کنند، خبری از آغوش عزیزی نیست، دیده‌بوسی‌ای درکار نیست، بعد دعای تحویل سال نمی‌شود دیداری تازه کرد با عزیزانی که عید بهانه‌ای بوده همیشه برای جشن گرفتن کنار آن‌ها. دید و بازدیدی نیست. هست، همه این‌ها وجود دارند اما بین کسانی که یاد گرفته‌اند درون زندان با حال خوب‌تری ادامه بدهند. همان که قبل‌تر هم گفتم: پنهان کردن غربت در لایه‌هایی پنهانی‌تر. با تقریب خیلی خیلی خوبی بسیاری از آن‌ها جز زندگی بهتر برای همه نیتی نداشته‌اند. چنین آدم‌هایی چطور می‌توانند در زندان در یک جشن واقعی باشند؟حالا ما آدم‌های این بیرون هم گیر تنهایی افتاده‌ایم. به اجبار، نه دید و بازدیدی در کار خواهد بود، نه عید به معنای واقعی، نه تبریک از روی دل خوش، نه بغل‌های آرامش‌بخش، نه دیدار پدر و مادری و بزرگتری. آدم‌های سرگردان در یک مکاره مرگ و بیماری تنهاترین روزهایشان را می‌گذارنند، در یک غم بزرگ تنها دل‌خوشی‌هایشان گریستن در فاصله ۳ متری یکدیگر است، دیدن تصویر عزیزشان در صفحه تماس تلفنی‌شان است و صداهای دلگرم‌کننده «مراقب باش» و «خوب می‌شی». این‌ها و پنجره‌ها در همین حال بی‌حالی هم حال ما را بهتر از حال زندانیان می‌کنند اما همین تنهایی بزرگ، همین عکس غم‌انگیز گریه‌های انفرادی شاید نزدیک‌ترمان کند از هر سال به آن‌چه در زندان می‌گذرد.حالا که ممکن است بیشتر و بهتر حس آن‌ها را دریابیم چند ساعت مانده به تبدیل ۹۸ به ۹۹، آرزو کنیم حال زندانیان امسال در سال بعد به بهترین حال‌ها تبدیل شود، پیش از آن که برای خودمان آرزو کنیم، پیش از آن که برای دلتنگی‌هایمان به تلفن‌ها پناه ببریم. دعا کنیم سالی که با فراق‌ها آغاز می‌شود پیش از پایان فراغت‌ها را به همراه آورده باشد.شاهرخ زبردستشاهرخ زبردستThu, 19 Mar 2020 21:13:38 +0330