https://virgool.ir/feed/@seyyed.keyvan.vahaabifa2026-11-11 15:24:30https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@seyyed.keyvan.vahaabihttps://virgool.ir/@seyyed.keyvan.vahaabi/از-ترس-فراموشی-در-باب-افتخار-۱-gwy71vmpwnt7چند وقت پیش به خودم اومدم و دیدم یادم نمی‌آد فلان مغازه‌ی محله‌مون ده سال پیش چه شکلی بود؛ انگار اگر یادآوری‌ای در کار نباشه، خاطرات جدید روی سی‌دی همون خاطرات قبلی رایت می‌شه و قبلیا می‌پره (می‌شه هم بگیم در دفتر خاطرات صرفه‌جویی می‌شه و صفحات خاطرات قبلی با سمت آبی پاک‌کن دورنگ پاک می‌شه و خاطرات جدید روش نوشته می‌شه). این موضوع و ضعف حافظه برای مثل منی که یه جورایی مهمترین سرمایه‌ش حافظه بوده –البته سرمایه‌ای اگر در کار بوده کلش و نه مهمترینش فضل و مرحمت خدا بوده- ترسناکه. جدی جدی می‌ترسم.تصمیم گرفتم اموری رو بنویسم شاید که تقلایی برای کاستن ضرر باشه. یک بار در مورد مرحوم آقای عابدی نوشتم، الان هم در مورد مرحوم افتخارزاده می‌نویسم. اگرچه هر دو رو خیلی کم درک کردم اما به مدرکاتم در حدی که می‌گم معتنی‌ام.۱- مرحوم افتخار –لا اقل در این سال های اخیر- در فقه و اصول و تاریخ بی‌تعارف و بی‌تردید ضعیف بود. منظورم این نیست که مثلاً در فلسفه و کلام قوی بود، بلکه سواد من در فلسفه و کلام کمتر از اینه که بتونم تشخیص بدم. یعنی کسی که از ایشون مسأله می‌پرسید کار اشتباهی می‌کرد اساساً!۲- به نظر می‌رسه مهارت عجیبی در اقناع داشت. به قول اهل منطق گویا باید این طور گفت که اگرچه در فن برهان ضعف داشت در فن خطابه سرآمد بود. یعنی می‌دیدی گاهی این جوابی که می‌ده، حل مسأله نیست اما در عین حال باز به نظر می‌رسه سائل قانع شده!۳- منبرش –لا اقل در این سال‌های اخیر- خیلی خودمونی بود و متلک‌گویی و نقل خاطرات از چاشنی به یکی از اجزاء اصلی –اگر نگیم جزء اصلی- بدل شده بود. نه که فقط برای مستمع فرضی بگه، با مستمع ور می‌رفت!همین‌ها به خیال من تأثیر مثبت چشمگیری داشت. آقای قرائتی –عافاه الله- یه قصه‌ای می‌گه که یه دیوونه‌ای رفت تو مسجد صدا زد: «آی پدرسوخته‌ها!»؛ همه خندیدن. گفت: «آی مادرسوخته‌ها!» و باز همه خندیدن. این دفعه اومد جلوی حضار و یکی‌یکی بشون گفت: «با تو بودم! با تو بودم! با تو بودم! ...». این دفعه مردم بشون برخورد انداختنش بیرون. از مشکلات تبلیغ دین هم همینه که افراد به خودشون نمی‌گیرن و در نتیجه از اون حرف اثری نمی‌پذیرن. این ور رفتن با مستمع حکم «با تو بودم!» داشت.به همین ترتیب اون خاطره تعریف کردن هم باعث می‌شد مطلب واقعی بشه برای مستمع و البته خود همین دونستن یه خاطره، از جهاتی پیوند عاطفی‌ای ایجاد می‌کرد که دل مستمع رو نرم می‌کرد.مثلاً شب سیزدهم محرم پارسال (۱۴۰۲)، منزل مرحوم حاج آقا باقر طباطبایی قمی خطاب به مردم گفت چند نفر از شما سال خمسی دارید، بعد به طور خاص یه پسر نوجوون رو تو مجلس خطاب کرد که اسمت چیه و کی هستی و بعد ازش پرسید تو حساب سال داری، پسره گفت نه. بعد افتخار تعریف کرد که دخترم که به سن تکلیف رسید بش گفتم باید خمس بدی، دخترم گفت: «بابا من که چیزی ندارم، هر چی هست مال توئه!». من بش گفتم: «عیدیات هم مال منه؟» گفت: «نه مال خودمه». گفتم خب پس باید خمسش رو بدی و ازش خمس گرفتم و براش نوشتم تو دفتر که در فلان تاریخ این قدر مال مخمس داری و سال بعد دوباره بر مبنای نوشته‌ی سال قبل حساب کردیم. در این بین حتی اسم کوچک دخترش (نرگس) رو هم گفت. به خیال من این حرف در ترویج خمس خیلی قوی و خوب بود! (تا حدی نزدیک به این مطلب رو از مناقبی هم یادمه شنیدم که می‌گفت پسرم که مکلف شد بش گفتم من چون مقلد آقای خویی‌ام –که خمس رو بعد از تکلیف می‌دونه- اموال تو رو تا الان تخمیس نکردم، اما تو چون مقلد آقای سیستانی هستی که خمس رو ولو به اموال غیر مکلف هم متعلق می‌دونه باید خمس این سال‌ها رو حساب کنی)و للکلام بقیة تأتی إن شاء الله تعالی!SkvnvhbSkvnvhbWed, 26 Feb 2025 16:01:43 +0330https://virgool.ir/@seyyed.keyvan.vahaabi/فضل-بنی-هاشم-vn0lcq5w776oگمونم اول کار باید این حل بشه که خدا میتونه از فضل خودش به کسی فضیلتی بده و این خلاف عدالت نیست! البته کار خدا حکیمانه‌س، اما تبعیض خلاف عدالت نیست!اما بعد از این، خیال میکنم میشه گفت که از نصوص دینی این طور به نظر میاد که خدا کلاً به بنی هاشم هم فضیلتی داده، اگر چه که با فضیلت معصومین هیچ قابل مقایسه نیست و نسبت به اون، فضیلت ضعیفیه، اما به هر حال هست. همین طور در بنی هاشم به حمزه و جعفر فضیلت مخصوصی داده.پس ابو لهب اون فضیلت هاشمی رو داره؟ نه! چرا؟ چون اصن بدون اسلام و ایمان (دقیقاً کدوم و به چه معنایی، میشه سرش بحث کرد، ولی اجمالاً!) اوضاع خرابتر از این حرفاس!فرزندان متعدد ائمه هم خب یه فضیلت ضعیفی (قویتر از مطلق هاشمیها یحتمل!) دارن که مشروط به همون ایمانشونه.اما آیا همین تعبد صرفه ماجرا و هیچ فهمی نداریم نسبت بش؟ گمونم این طور نیست! رسول خدا -صلی الله علیه وآله- موقعیتش خیلی ویژه‌س و از جمله تکریمهای خدا نسبت به ایشون، تکریم ربط به ایشونه. یه قصه‌ای هست که از لحاظ مبانی اعتقادی شاید قابل پذیرش نباشه، اما جایگاه رسول خدا رو در باور اسلامی و شکست خوردن پروژه‌ی عادی کردن پیغمبر رو خوب نشون می‌ده. چی؟ که ابو لهب در خواب گفته روزهای دوشنبه یک نحو تخفیفی در عذابش حاصل میشه. چرا؟ چون تولد رسول خدا دوشنبه بود و کنیز ابولهب که خبر تولد رو براش آورد، ابولهب به عنوان مژدگانی یا شکرانه آزادش کرد. مشابه همون داستانی که بین ما در مورد گریه بر سید الشهدا بعضیا میگفتن سابقا که بدکاره‌ای اومده بود از مجلس روضه برای قلیونش آتش بگیره و دود زغال به چشمش رفت و اشک اومد و همون موجب شد آمرزیده بشه. حرف سر قبول داشتن خود ماجرا نیست ها، حرف اینه که رسول خدا در باور اسلامی به طور کلی و گریه بر سید الشهدا در باور شیعی جایگاهشون غیر عادیه! حالا نکته‌ی مهمی که اینجا در کاره اینه که بنی هاشم یه کار بزرگ هم کردن! شعب ابی طالب که شنیدیم، محاصره‌ی پیامبر خدا و مسلمین نبود! بلکه پیامبر خدا و بنی هاشم (و لو کافر باشن!) در حصر بودن و فقط خانواده‌ی ابو لهب و گویا یکی از پسرعموهای پیغمبر مستثنا بودن! تو نامه ۹ نهج البلاغه اومده ماجرا و تعبیر قشنگی داره که «مؤمننا یبغی بذلک الأجر و کافرنا یحامی عن الأصل». حتی بالاتر از این، نقل شده ابولهب هم همراهیش با قریش مشروط به این بود که اقدام به قتل پیغمبر نکنن و یه بار که نقشه کشیدن اون دوره برای قتل پیغمبر،‌با شمشیر آخته زد بیرون و تهدید کرد که اگه بخواین اقدام کنین من هم مسلمون میشم!SkvnvhbSkvnvhbTue, 01 Aug 2023 18:06:24 +0330https://virgool.ir/@seyyed.keyvan.vahaabi/بخشی-از-پند-هشتم-پیام-حضرت-آیت-الله-سیستانی-خطاب-به-مبلغین-در-آستانهٔ-محرم-۱۴۴۱-rotcbxlwsulvمی‌باید که آدمی از بدعت‌گذاری -یعنی افزودن چیزی به دین که جزء دین نیست و حجت قابل اعتمادی در دین برای آن وجود ندارد- و بدعت‌ها بپرهیزد؛ چرا که بدعت نهادن در دین، از زیانبارترین گونه‌های گمراهی در آن است.نیز این کار به انشعاب دین به عقاید متعدد و تقسیم اهل آن به فرقه‌ها و گروه‌هایی می‌انجامد که با یکدیگر اختلاف دارند و از یکدیگر بریده‌اند -چنان که در بسیاری از ادیان و مذاهب می‌بینیم-. همچنان که از پیامبر -صلی الله علیه وآله- نقل شده که نسبت به بدعت هشدار داده‌اند و اینکه بدترین امور، امور جدید است و هر بدعتی ضلالت است و هر ضلالتی در آتش.از جمله موارد قول به غیر علم و بینش، مبالغه در خصوص یک موضوع و فراتر بردن آن از حدش است؛ مانند آن که امری نظری را که متوقف بر اجتهاد است، واضح و بدیهی بینگارد یا امری را که بزرگان اهل علم در آن اختلاف دارند -خواه به صراحت و خواه به اشاره- مورد اتفاق ایشان نشان دهد و آن را در حکم این بگیرد؛ یا آنکه امر ظنی را قطعی بشمارد یا امر محتمل را ظنی حساب کند.یا اینکه برخی از وظایف شرعی را بالاتر از درجه‌اش قرار دهد و مستحب را، بدون عنوان ثانوی واجبی که بر آن صدق کند، به درجهٔ وجوب برساند و واجبی که از پایه‌های دین نیست را به درجهٔ پایه‌های دین برساند یا عکس این کار را انجام دهد.همهٔ این‌ها از نظر شرعی غیر مقبول است و کسی که در جایگاه تعلیم و تزکیهٔ مردم قرار گرفته و به حسب برداشت عمومی، در تعلیم و تربیت به ائمهٔ اهل بیت -علیهم السلام- منتسب است، باید نسبت به این کار ورع بورزد [و از آن اجتناب کند]. نه در سخن بدون ورع هیچ خیری هست و نه در خطابهٔ بدون تقوا و هر کس که از خداوند سبحان پروا کند برای خودش بهتر و برای مقصودش بی‌گزندتر است.این که شخص از قول به غیر علم اجتناب کند، متوقف بر آن است که در نقل روایات و حوادث احتیاط کند و پیش از عرضهٔ قاطعانهٔ هر چیز، در آن تأمل کند؛ بدین شکل که آن چه را که می‌خواهد بگوید، پیش از بیان، تنظیم و چند بار مرور کند؛ پس نباید کلمه‌ای، بدون آن که چنان که باید در آن تأمل کرده باشد، از دهانش بیرون بلغزد که به تیر بی‌تیرانداز بماند.نیز باید التفاتی داشته باشد که بعد از سخنرانی عمومی، فرصت عذرخواهی ندارد و سخنی که هرچند به سبب ابهام آن، گفتنش شایسته نیست، نگفتنش از عذرخواهی یا توضیح بعدی بهتر است.SkvnvhbSkvnvhbWed, 19 Jul 2023 15:07:00 +0330