https://virgool.ir/feed/@seyedkhandanمستندساز ، تدوینگرfa2026-11-12 07:32:41https://files.virgool.ir/upload/users/40081/avatar/Bk1VNu.pnghttps://virgool.ir/@seyedkhandanhttps://virgool.ir/@seyedkhandan/خطاهای-تدوین-z3rzjna5ky8x 1.مستند زیادی طولانی استبیشتر مستندها بیش از حد طولانی اند. زمانی به این نتیجه می رسید که مستند تمام شده است. دوباره آن را مرور و ده درصد از آن را حذف کنید. از نتیجه کار شگفت زده می شوید.2. صدا برای انتقال معنیصدای خوب همیشه نعمت است، اما مستند تجربه ای دیداری است. مستند را برای تفهیم منظورتان به مخاطب تدوین کنید، آنگاه خواهید دید چندان نیازی به گفتن ندارید. اتکا به کلمات، مستند را کند و طولانی می کند.3. استفاده از تصاویر نامناسباستفاده از تصاویر نامناسب معمولاً نتیجه اتکا به گفتار به جای دیدار است.4. تکرار بی دلیل تصاویرشاید یک نما را دوست داشته باشید یا برای تدوین معقول به نمایی احتیاج داشته باشید. تکرار تصاویر برای مخاطب به معنای اهمیت آن است. مواظب باشید مخاطب را با تکرار نماهای غیر مهم گیج نکنید.5. ساختار کاذب یا برش لوسساختار کاذب یعنی اینکه نماهای مشابهی را نمایش دهید که ربطی با هم ندارند. اگر ناگهان این جمله را گفتید که «آره، این برش تیز است» می فهمید ساختاری کاذب درست کرده اید.6. (موسیقی تصویری) کردن بخش هایی از فیلمقطعه ای موسیقی پیدا کرده اید و با خود می گویید: «فکر خوبی پیدا کردم. هر نما را با ضرب آهنگ نزولی برش می دهم.» این کار را نکنید.7. مصاحبه هاگرفتن تصاویر متعدد از چهره افراد در حال گفت و گو خیلی ساده است، اما انتخاب زمان استفاده از آن ها مشکل. چهره شخصی که صحبت می کند در واقع اصلاً برای مخاطب جالب نیست. گفت و گو کنندگان اکثر مواقع مستند را کند می کنند.Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviSat, 08 Jun 2019 01:26:44 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/اگر-می-خواهید-طرح-مستند-بدهید-etzfrkxoby1n در طرح یک فیلم مستند (معمولا” در دو صفحه) تکلیف این امور باید روشن شود :۱ – انگیزۀ فیلم­ساز برای تولید این فیلم چیست و چرا ساختن آن را مهم می داند؟۲- نگاه فیلم­ساز به موضوع چیست و چه می ­خواهد بگوید و یا چه مکاشفه ­ای را می خواهد دنبال ­کند؟۳ – ایدۀ خاص فیلم چیست؟۴ – این نگاه یا ایدۀ فیلم چگونه به حرکت در می ­آید و در چه مسیری پیش می ­رود؟ (روایت و مسیر کلی و توجهات تصویری مشخص ­تر فیلم­ساز).۵ – صحنه­ های کلیدی فیلم کدام ­اند و ما را از کجا به کجا می ­برند؟۶ – مخاطب فیلم کیست ؟۷ – چه نوع مستندی ساخته خواهد شد (مستند مستقیم، چالشگر، بازسازی، تجربی، ترکیبی، …)؟۸ – راوی فیلم چه کسی است و چه رابطه ­ای با موضوع و شخصیت­ های فیلم دارد؟ (فیلم از منظر چه کسی است؟).طرح را خیلی مختصر یا مفصل برگزار نکنیم.طرحی که ما می ­نویسیم یک متن راهنما برای دل­ قرص ­داشتن در شروع فیلم­برداری است و ممکن است دربرابر موقعیت ­های واقعی و جذابیت ­های لحظات و حضورها تغییر زیادی بکند؛ اما باز هم تأکید می ­کنم که تغییری که به طرح برخورد کند و آن را عوض کند بسیار متفاوت است با این­که ما طرح قابل اتکایی نداشته باشیم و ذهن ­مان به­ طور دائم اسیر زیر و بالاهای متعدد وضعیت­ های پیش روی ­مان قرار گیرد. اغلب کارگردان ­ها در طراحی فیلم ­شان، تا نوشتن صحنه ­ها پیش می ­آیند، اما در برابر ردیف کردن دقیق صحنه ­ها مقاومت نشان می ­دهند و تا حدودی هم حق دارند. شاید آن ها می ­خواهند تا رسیدن به زمان تصویربرداری و حتی در جریان آن، ذهن ­شان میان این صحنه ­ها بازی کند و ردیف کردن صحنه ­ها را به وقت تدوین وا می ­گذارند. گاهی با کلی ­گویی یا انشا نویسی فیلم ­سازان جوان رو به ­رو می شویم؛ اما گاه پیش می ­آید که فیلم­ساز هایی به آن طرف بام می ­افتند و طرح ­­شان را مفصل و ردیف شده و صحنه به صحنه (همچون فیلم­نامۀ یک فیلم داستانی) می ­نویسند و مصرّ هم هستند که آن را مو به­ مو بسازند. این دقت و تفصیل در فیلم ­های کاربردی و علمی و آموزشی حاصل خوبی در بر دارد، اما در مستندهای مستقیم، مشاهده­ گر و حتی چالشی، از تر و تازگی فیلم و انعطاف و آمادگی فیلم­ساز برای بده و بستان با موقعیت واقعی می­ کاهد. اشکال این نوع طرح ­ها این است که روابط و اتفاقات دورۀ تصویربرداری، جذابیت ­شان را برای فیلم­ساز از دست می ­دهند و یکی از خصوصیات برانگیزانندۀ کار در سینمای مستند که گفت­ و­ گوی دائم با واقعیت است، از کف می ­رود. این طرح ­ها مشکل دیگری هم پیش می ­آورند : در دورۀ تصویربرداری، خود موقعیت واقعی و شخصیت فیلم را هم می ­بندد و آن ­ها را تنها جوابگوی آن چیزی می­ کند که فیلم­ساز طلب می­ کند. پس بهتر است طرح فیلم در کامل ­ترین حالتش، حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد مسیر و شکل نهایی فیلم را روشن کند و ۲۰ تا ۳۰ درصد ذهن ما را درگیر دریافت و کشف داده ­های تازه و موقعیت ­های بکر کند.Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviSat, 01 Jun 2019 02:10:32 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/صحنه-در-سینمای-داستانی-و-مستند-yopp8pcy7aqc “صحنه” متداول‌ترین نوع در میان انواع فصل‌های فیلم داستانی است. منظور از صحنه فصلی از فیلم است که در رویدادی که جلوی چشم بیننده می‌گذرد هیچ گسست زمانی و مکانی روی نمی‌دهد؛ تداوم زمانی و مکانی رویداد کاملاً حفظ می‌شود. “صحنه” نزدیک‌ترین شکل سازماندهی مادّه خام بصری و صوتی سینمایی به زمان و مکان تئاتری است. بیشتر فیلم‌های داستانی امروز از صحنه‌ها تشکیل شده‌اند. و یکی از ابتدایی‌ترین وظایف یک تدوینگر سینما و چیزی که به عنوان اصول اولیه تدوین به او آموزش داده می‌شود، شگردهای حفظ تداوم زمانی و مکانی صحنه است، چون در واقع نماهایی که صحنه را می‌سازند هریک جداگانه و شاید با فاصله‌های زمانی زیاد و شاید حتی در جاهای مختلف فیلمبرداری می‌شوند و این تدوین است که باید آنها را طوری کنار هم بچیند که حس تداوم بی‌وقفه زمان و مکان را به بیننده القا کنند. و این همه البته مطلب تازه‌ای نیست. امّا نکته‌ای که شاید کمتر به آن توجه شده باشد این است که فیلم‌های مستند اساساً بر “صحنه” استوار نیستند، و این امر باعث می‌شود این مهم‌ترین وظیفه تدوینگر فیلم‌های داستانی در آن نوع کار اهمیت خود را از دست بدهد و مهارتش در این زمینه هیچ کارآیی در آن نوع سینما نداشته باشد. به معنای دقیق کلمه “هیچ کاربردی”، چون صحنه در فیلم مستند، در جاهایی هم که هست، دست کم از نظر تدوین، با صحنه فیلم داستانی کاملاً تفاوت دارد. با توجه به این تفاوت بنیادی، گمان می‌کنم باز کردن این موضوع، نقطه درستی برای ورود به بحث تفاوت‌های تدوین در سینمای مستند و داستانی باشد.چرا صحنه در فیلم مستند کم است؟ چون بسیاری از فیلم‌های مستند داستان تعریف نمی‌کنند. آنها می‌خواهند موضوعی را تشریح کنند، یا زندگی آدمی را نشان دهند یا معماری بنایی را توصیف کنند یا رویدادی را که در حال وقوع است روی فیلم ثبت کنند. برای این اهداف آنها باید مادّه خامی را که درباره موضوع خود در اختیار دارند کنار هم بچینند و با افزودن گفتار توصیفی و تفسیری، با آوردن عکس و فیلم‌های آرشیوی، با کنار هم چیدن مصاحبه‌ها و حرف‌های آدم‌های گوناگون که دیدگاه‌های گوناگونی راجع به موضوع فیلم دارند، به یک ساختار یا فُرم برسند. از این نظر فرم در فیلم مستند بسیار مهم‌تر از فیلم داستانی است، چون در فیلم داستانی دست کم داستانی هست که ماتریال تصویری-صوتی را سازمان دهد و آنها را از بی‌شکلی در آورد. مهم‌ترین وظیفه تدوینگر فیلم مستند چیدن مادّه خامی از منابع گوناگون بر اساس یک طرح مفهومی، حسی، گزارشی، سفرنامه‌ای، علمی و غیره است. وارد شدن در انواع ساختارهای کلان فیلم مستند موضوع این نوشته نیست، امّا این طرح‌ها هرچه هستند، تدوین‌شان مهارت‌هایی می‌طلبد که کاملاً با مهارت‌های تدوین فصل‌های فیلم داستانی با الویت حفظ تداوم زمانی و مکانی متفاوت هستند. در این نوع تدوین کنار هم نهادن دو تصویر از دو مکان و زمان متفاوت به منظور جلب توجه بیننده به شباهت یا تضاد آنها، در هم برش زدن دو مصاحبه به همین منظور، خلق فصل‌های خوشه‌ای (یعنی فصل‌هایی که گوشه‌های از فعالیت‌ها و اتفاقات متداول یک مکان بدون توجه به تداوم مکانی و ترتیب زمانی کنار هم چیده می‌شوند تا حس کلی مکان مورد نظر خلق شود)، و استفاده از صدای ناهمزمان برای القای مفهوم تازه به تصویر یا ایجاد به هم پیوستگی بین تصاویر بی‌ربط، اهمیت بسیار زیادی پیدا می‌کند. اینها همه نکاتی هستند که در غیاب داستان و در غیاب واحد مهم سینمای داستانی یعنی صحنه، پیش روی تدوینگر سینمای مستند قرار می‌گیرند.البته این طور نیست که در سینمای مستند مطلقاً صحنه وجود نداشته باشد. در تعدادی از فیلم‌های مستند فصل‌هایی وجود دارند که در مکانی بسته می‌گذرند و معمولاً گفت‌وگوی چند نفر را نشان می‌دهند و در این فصل‌ها هدف تدوینگر نزدیک شدن به خلق نوعی تداوم زمانی و مکانی است .اوّلاً در اینجا تصاویر بر اساس یک دکوپاژ از پیش تعیین‌شده گرفته نشده‌اند. در فیلم داستانی ابتدا نقشه‌ای بوده که تصاویر بر اساس آن فیلمبرداری شده‌اند و حالا تدوینگر باید این تصاویر را بر اساس آن نقشه کنار هم بچیند و حتی‌الامکان به آن نزدیک شود. در مستند چنین نیست. در بیشتر مواقع رویدادها از پیش طراحی شده نیستند و نقش عوامل غیرقابل‌پیش‌بینی در آنها بسیار بالاست. این رویدادها یک بار اتفاق افتاده‌اند و از آنها فیلم گرفته شده است. در بیشتر مواقع تکرار و برداشت دوّم و سوّم هم وجود ندارد. تدوینگر ماتریال طراحی شده مانند نما و نمای عکس (شات و ریورس شات) و واکنش‌های شنوندگان (ری‌اکشن شات) در اختیار ندارد تا با آنها کار کند. از سوی دیگر انبوهی از نماها و حرف‌های بدرد نخور (از نظر دراماتیک به درد نخور؛ یعنی ضعیف، نارسا، نامفهوم، تکراری و …) در اختیار دارد که باید حذف شوند. اصولاً در آوردن ماتریال بد اولین کار تدوینگر فیلم مستند است. تدوینگر فیلم داستانی از برداشت‌های متعدد یک برهه زمانی تعدادی را حذف می‌کند و یکی را نگاه می‌دارد، در حالی که تدوینگر مستند وقتی چیزی را حذف می‌کند، آن برهه زمانی را به کلّی حذف می‌کند. در فیلم مستند کمتر از دو یا چند دوربین به طور همزمان استفاده می‌شود، بخصوص در صحنه‌های داخلی و در مکان‌های کوچک، امّا حتی در صورت استفاده از بیش از یک دوربین، به ندرت ممکن است دوربین‌ها به طور هماهنگ و از پیش طراحی شده (در حد قابل‌مقایسه با فیلم داستانی) یکدیگر را تکمیل کنند و مهم‌تر اینکه دیالوگ و آکسیون کنترل‌نشده بی‌بروبرگرد نیاز به ویرایش به معنی حذف بخش‌های غیردراماتیک و به درد نخور دارد. بنابراین کار تدوینگر در اینجا بسیار متفاوت است. پیدا کردن اینسرت‌های درست (برای حذف بخش‌هایی که در آنها صدا خوب امّا تصویر بد است، حذف صدا و حفظ تصویر با استفاده از صدای گفتار یا موسیقی روی تصویر، و … کارهایی هستند که او باید خوب بلد باشد. Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviTue, 28 May 2019 14:21:41 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/تاریخچه-سینمای-مستند-ایران-qkhyhynlqlcj در سال ۱۹۰۰ میلادی، میرزا ابراهیم خان، عکاس باشی دربار مظفرالدین شاه، در نمایشگاه جهانی پاریس، با سینماتوگرافی آشنا شد و در آستانه بلژیک، فیلم گرفت و پس از بازگشت از این سفر شبه‌اکتشافی، پیش از انقلاب مشروطیت، فیلمهایی از زندگی برداشت که اسناد مهمی از درون دربار و دارالخلافه تهران، محسوب می شوند. نخستین گزارشهای خبری در دوره حکومت رضا شاه پهلوی، بر پرده ظاهر شد و در دوره اشغال نیز متفقین در تهران صاحب سینما بودند. برنامه‌های آموزشی دانشگاه سیراکیوز، در سال ۱۹۵۳ در تهران به راه افتاد که پی آ‎مد توافق‌نامه اصل چهار بود و پس از یک دوره یک ساله مطالعه نظری و کار عملی، فارغ‌التحصیلان، در سازمان سمعی و بصری اداره هنرهای زیبای کشور، استخدام شدند.                               . در سالهای ۱۳۳۰ نسل جدیدی از فیلمسازان که به سینمای غیر داستانی، علاقمند شده بودند، در جوار فیلمسازان بخش دولت، به کار پرداختند. از میان آنها می‌توان به مصطفی فرزانه، ابراهیم گلستان و فرخ‌غفاری اشاره کرد که برای شرکت نفت فیلم ساختند. گلستان، سازمان فیلم گلستان را تأسیس کرد و فیلمهایی مثل یک آتش، موج و مرجان وخارا، تپه‌های مارلیک نخستین جوایز بین‌المللی از جشنواره های ونیز، پزارو و سانفرانسیسکو، به ارمغان آورد. فروغ فرخزاد هم «خانه سیاه است» را همان‌جا ساخت. فریدون رهنما نیز تخت جمشید را با سرمایه شخصی ساخت. در اویل دهه چهل، تعدادی از فارغ‌التحصیلان سینما از اروپا بازگشتند و به بخش مستندسازی اداره هنرهای زیبا پیوستند. فرید داریوش «گود مقدس» و منوچهر طیاب « ریتم » را ساخت. محمد فاروقی نوه دختری احمد‌شاه، «طلوع جدی» را را در اصفهان ساخت که در سال ۱۹۴۴ جایزه از جشنواره کن بدست آورد و کامران شیردل قلعه، ندامتگاه، و تهران پایتخت ایران را ساخت.                                                .                                               خسرو سینایی، کارش را با «آوایی که عتیقه می شود» ، آغاز کرد.                                .در سال ۱۳۴۵ ابوالقاسم رضایی و جلال مقدم فیلم «خانه خدا» را ساختند. نخستین فیلم مستند ایرانی که به صورت گسترده در سراسر کشور به نمایش در آمد و بسیاری از مردم برای اولین بار به سالن‌های سینما رفتند تا مراسم حج را ببینند. بلوط، نخستین فیلم مردم‌نگاری ایران است که توسط دکتر نادر افشار نادری در سال ۱۳۴۷ ساخته شد. این شیوه رهیافت علمی، توسط حسین طاهری‌دوست با فیلم سیاه وسفید «بلوط»، «تار» از فرهاد ورهرام، «آب و آبیاری» محمد رضا مقدسیان و «کشتی کویر» احمد ضابطی‌جهرمی، ادامه یافت. ,                                                    تلویزیون ملی ایران، در سال ۱۳۴۵ تأسیس شد، ناصر تقوایی «باد جن» را ساخت، نصیب نصیبی «آناهیت» و پرویز کیمیاوی «یا ضامن آهو» و محمد تهامی نژاد «سینمای ایران به شیوه‌ی ترکیبی» ساخت. منوچهر عسگری‌نسب «پیر سبز چکچکو»، منوچهر طبری «دراویش قادریه»، احمد شاملو «پاوه، شهری از سنگ در دل تپه هی سبز»، کیومرث درم‌بخش «جرس ( ساربانان کویر ) » و محمدرضا اصلانی فیلم تجربی «جام حسنلو» را ساخت. .                                                                 .                  منوچهر طیاب در دهه پنجاه فیلمهای معماری را ساخت و حمید سهیلی در دهه ۱۳۶۰ مجموعه معماری ایرانی را برای صدا و سیما تولید کرد. در این دوره، فیلمهایی با شیوه‌ها و دیدگاههای متفاوت ساخته شده، به واقع فیلمهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، عرصه تفاوت‌هاست. وضعیت انقلابی جامعه، مناسب‌ترین شریط را برای تحقیق در احوالات گذشته سرزمین و میراث حکومت‌ها فراهم آورد: مس فلز سیاسی ( علی یعقوبی )، اتل (جمشید زاهدی) خاک تا خاک (منوچهر مشیری) مهاجرت(علی نائینی) کودک‌واستثمار (محمدرضا‌اصلانی)، کوره‌پز‌خانه ( محمدرضا مقدسیان ) نانی از گل (فریده شفیی) خاویار (ابراهیم مختاری) از آن جمله‌اند. هفت قصه از بلوچستان و خان گزیده ها (ساخته مرتضی آوینی) نیز دارای چنان مضامینی بودند و در جهاد، ساخته شدند                                                                                             .در شهریور ۱۳۵۹ هواپیماهای عراقی به حریم هوایی ایران تجاوز کردند و شهرهای مرزی ایران، تصرف شد. جنگ، فیلمسازان ما را به سراسر جبهه های گسترده ایران، کشاند و آنها در مدت هشت سال، با سبک ها و نظر گاههای متفاوت و متنوع، فیلم ساختند. هرچند ممکن است همه آنها یکسان مورد توجه قرار نگرفته باشند.                                                        فیلم مستند ایرانی از ۱۳۵۷ به این سوی دستخوش تغییر شده است. دوربین های سبک و قابل حمل، در خدمت سینمای بی‌واسطه در آمد و نسل جدید زندگی را از دیدگاههایی تازه، مورد بررسی و مطالعه قرار می دهد. تعداد این آثار، بسیار زیاد و از نظر شکل و موضوع عرصه تفاوت ‌ها و تنوع فرهنگی است.                                                                                         Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviTue, 28 May 2019 14:00:39 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/تدوین-فیلم-های-مستند-aooylvrplg1i به نظر یک متنقد : در اتاق تدوین است که بسیاری از کارگردان ها به حداکثر چالش و قابلیت عمل خود واقف می شوند . در اتاق تدوین است که بر خلاف فیلم های داستانی ، متکی به فیلمنامه مصور اثر مستند در ذهن مجسم می شود ، ساختار می یابد و زاییده می شود . تدوین آثار مستند مانند تدوین دست ساخت های هنری در رسانه های دیگر نیز بر دو اصل بنیادی قرار دارد : اول ، انتخاب چند فیلم از میان چیزهایی که مخزن بزرگی از اسناد قابل دسترسی محسوب می شود ، دوم ، یکپارچه سازی این اقلام در گزارشی که برحسب شرایط خود دارای معنا خواهد بود .اگرچه بخش عمده کار تدوین در مرحله پس از تولید یعنی اتاق تدوین سرانجام می یابد ، در سایر مراحل تولید اثر مستند نیز صورت هایی از تدوین وجود دارد . مرحله اولیه را که در جریان آن مستندساز ، امکانات متنوعی را برای اجرای هنری موضوع بررسی می کند ، حتی تصمیم درباره اینکه در هنگام فیلمبرداری چه چیزهایی در قاب تصویر باشد و یا چه موقعی دوربین کلید بخورد می تواند شکلی از تدوین محسوب شود . اما اینک ما به مرحله پس از تولید توجه داریم . این جنبه از تولید نه فقط به خاطر اهمیت ذاتی آن ، بلکه چون در معرض بررسی انتقادی قرار نگرفته است ، مورد توجه ماست . نحوه در اختیار گرفته شدن تدوین ، بر اساس نوع مستند ، متفاوت است.تدوین یک مستند مستلزم  دانش کافی و پژوهش در مورد  سوژه مورد نظر دارد.  در تدوین مستند ها  معمولاً فیلمساز یک روایت کامل از یک سوژه را مورد بررسی قرار می دهد و تا پایان  نتیجه گیری را بر عهده مخاطب می گذارد.تدوین یک فیلم مستند باید کاملا بی طرف باشد چراکه فیلمساز دارد حقیقتی را بیان میکنند که در آینده دور یا نزدیک اتفاق افتاده و شکل و معنای خود را در آن زمان نمود داده است. در یک فیلم مستند اهمیت موضوع آنقدر مهم است فیلم ساز بر روی لبه تیغ ایستاده و همچنین تدوینگر نیز باید با رعایت دقیق مستند و روند کامل حقیقت این امر را به بیننده القا دهند که یک مستند پژوهشی و خلاق را مشاهده میکنند. Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviTue, 28 May 2019 13:46:28 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/مراحل-تدوین-enmw6os5cilf تدوین معمولا از زمان شروع فیلم برداری آغاز می شود به طوری که صحنه هایی که روزانه فیلم برداری می شود در اختیار تدوین گر قرار می گیرد و او آنها را مطابق با داستان فیلم و نظرات کارگردان سر هم می کند. در پایان فیلم برداری او یک فیلم خام منطبق با روند داستان، در اختیار دارد. در این مرحله کار نهایی تدوین شروع شده و در پایان نسخه نهایی برای چاپ و تکثیر به لابراتوار ارسال می شود. پس از اکران خصوصی، با توجه به بازخورد تماشاگران و یا نظر کارگردان، هنوز امکان انجام اصلاحاتی در تدوین فیلم وجود دارد.به طور کلی مراحل تدوین عبارتند از  :مرحله ی اسمبلی(Assembly):در این مرحله تدوین گر از روی فیلمنامه و یادداشت های گزارش صحنه برای ایجاد نظم بین نماها پلان ها را از پلان اول تا آخر به ترتیب شماره نما و صحنه و سکانس شماره بندی می کند. در این مرحله هیچ حذفی صورت نمی گیرد.مرحله ی راف کات: در هنگام فیلم برداری در ابتدا و انتهای یک پلان مقداری بیشتر از آنچه مورد نیاز است فیلم برداری می شود تا به هنگام تدوین مونتور بتواند هر لحظه را که مناسب دید برای بریدن انتخاب کند. این مرحله را در واقع اولین مرحله ی واقعی تدوین می دانند اما هنوز پلان ها پیوند نهایی و منطقی خود را به دست نیاورده است.مرحله ی فاین کات:در این مرحله مونتور تصمیم نهایی را درباره ی نقطه ی برش یا کات و لحظه ی پیوند آن دو با یکدیگر می گیرد. اینک پلان هایی که به هنگام ساختن فیلم به طور جداگانه و در زمان ها و مکان های مختلفی فیلم برداری شده اند از نظر موضوع جریان وقایع و زمان و مکان دارای تداوم می گردد. البته به این نکته باید توجه داشت که کار تدوین فقط مختص کارهای فیلم سازی تلویزیون و سینما نیست. بلکه تعدادی از تدوین گران در تهیه بسیاری از پروژه های تبلیغاتی و ویدئو کلیپ ها نقش اساسی دارند.تدوین گر معمولا به صورت پروژه ای مشغول به کار است. البته گاهی با توجه به زمان بندی های استودیوها، مجبور می شود به صورت شیفتی و گاهی در شبها کار کند. او باید منعطف بوده و بتواند برای ساعات طولانی کار کند. محل کار تدوین گر در استودیو، جایی که ساعت های طولانی باید با کامپیوتر کار کند، می باشد. Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviTue, 21 May 2019 16:47:30 +0430https://virgool.ir/@seyedkhandan/تدوینگر-کیست-fgchbwlvsrsi دوین‌گر مسئول گزینش، زمان‌بندی و ترتیب نماها در فیلم است. او کار خود را با توجه به ویژگی‌های داستان فیلم و گونه فیلم‌نامه و همچنین شیوه طراحی دیداری فیلم ساز، انجام می‌دهد . تدوین‌گر باید به امور تولید، مانند کارگردانی، تصویربرداری، و صدابرداری، آشنا باشد تا بتواند اشتباهات یا اصلاحات را در تدوین به خوبی اعمال نماید. تدوین‌گر ماهر فردی است که بایگانی کاملی داشته باشد و اززیبایی‌شناسی دیداری به خوبی آگاه باشد. به بیان دیگر، تدوین یعنی تنظیم و تکمیل کار و هر چیزی که از آن برای پردازش فیلم استفاده می‌شود. اصطلاح مونتاژ، تنها به کارهای فیزیکی چسباندن بخش‌های یک فیلم در کنار هم گفته می‌شود. در حالی که تدوین، فرایند هنری‌تر است و شامل اصول زیبایی‌شناسی برای کنار هم قرار دادن پلان‌ها است تا حس خاصی را در مخاطب ایجاد کرده و ضرب‌آهنگ مورد نظر کارگردان فیلم را به بیننده منتقل نماید. Seyed Shahab MousaviSeyed Shahab MousaviTue, 21 May 2019 16:34:04 +0430