https://virgool.ir/feed/@seyede.m.h7ما عمل عجیب و غریب زدایی نداریم . دیوید آلموندfa2026-11-11 10:58:16https://files.virgool.ir/upload/users/4286747/avatar/Ted0n8.jpghttps://virgool.ir/@seyede.m.h7https://virgool.ir/@seyede.m.h7/b-t-o0zud0s8mr6dسلولهای B و سلول‌های T.این دو سلول از بدن محافظت میکنند ، سیستم ایمنی بدن را میسازند و جزو مهم ترین بخش های بدن هستند .اغلب آدمها نمی‌دانند اما بدون اینها با سرمای ده درجه ممکن است بمیری .اما این چیزیه که من می‌دونمحرفهای دکتر ها رو حفظ شدم و به قدری پیشرفت کرده ام که بهم می‌گویند من دکتر خوبی خواهم شد . اما این صرفاً یک آرزوستمن دکتر خوبی خواهم شد ؟حتی مطمئن نیستم بتوانم دانشجو شوم .من یک نمونه ویژه هستم . کسی که هیچ سیستم ایمنی ندارد ، متولد بیمارستان و محل زندگی در بیمارستان .لالایی شب های من تمام صدای بوق های ممتد دستگاه بود که نشان میداد قلبم می‌تپد .دوستانم از تمامی بیمارستان هستند ، من را حتی نگهبان درِ بیمارستان ، نظافتچی ساختمان و حتی تمامی دانشجویان پزشکی میشناسند .حتی آنقدر خوش شانس بوده ام که بارها رئیس بخش خودش خون مرا برای آزمایش گرفته است .من بچه ی همه اینجا هستم ، همه آدمهای اینجا به من لقب داده اند و خنده دار ترین لقب سیب زمینی است .هیچ رگی نمانده که در آن سوزن فرو نکرده اند ، اما به هر حال این زندگیه نه ؟زندگی که در آن متولد شدم و رها شدم .من در بیمارستان رها نشدم اما احساس هیچ کسی حاضر نشد قبول کند برایم مادری کند .من در بیمارستان ماندم ، روزهای کمی در خانه بودم و راستش من بیش از اندازه غریبه ام با خانواده ام ، برایشان تبدیل به عذاب وجدان شده ام .من آن برادر بزرگتری که باید فوتبال بازی کند یا پلی استیشن ، نبودم .من صرفا کسی هم که ماسک از روی صورتش جدا نمی‌شود و حتی در خانه خودش هم محصور در یک اتاق پلاستیکی و پوشیده از نایلون است ، یک ویروس کوچک مرا میکشت .اما به چه کسی گِله کنم ؟بابت چه گناهی ؟گاهی فکر میکنم شاید قرار است در سی سالگی ( اگر به آن سن برسم ) گناهی بزرگ مرتکب شوم بابت همین الان در حال پس دادن تاوان آن هستم ، گناهی به بزرگی پرت کردن یک بمب اتم ؟نمیدانم .این روزها گوش هایم از همیشه بیشتر درد گرفته اند چون از ماسک خسته ام ، از نگاه کردن به خیابان ساده کنار بیمارستان که از آن محرومم خسته ام ، از دیدن مغازه هایی که از من دور هستند محرومم و راستش بدترین اینست که من اینجا در بیمارستان هرروز شاهد بودم چگونه آدمها می‌میرند . من تمام نگاه های رو به آسمان آنها را میشناسم و برایم عجیب است آدمها چرا وقتی می‌میرند دهانشان باز می‌ماند ؟شاید همه حرفهای نگفته شان هجوم می آورد به زبانشان؟من آیا حرفی دارم که نگفته باشد ؟اصلا من کی توانستم حرفی بزنم .آدمها هیچ کجا مرا درک نمی‌کنند ، زخم های ساده کوچک من از درون شبیه فرو رفتن هزار نوک سوزن است .تبدیل شده ام به نمونه ای همیشگی برای داروهای جدیدتر ، البته اگر دارویی بتواند به دستم برسد تا استفاده کنم .این روزها قلبم بیشتر درد میکند ، نمیتوانم دیگر کیف خودم را حمل کنم و در سرمای هوا تبدیل به موجودی ضعیف تر میشوم ، کسی هستم که قدم زدن برایش سخت شده است ، مردم می‌دانند قدم زدن چه احساس خوبی دارد ؟ یا میدانند نور آفتابی که روی بدن می‌تابد چه گرمای مطبوعی دارد ؟ یا حتی آب ؟نمیدانم دریا چه شکلی است اما احتمالاً باید احساس خوبی بدهد دیدن بی نهایت رنگ آبی .اینکه قلبم درد می کند موضوع عجیبی نیست اما اینکه نفس هایم سنگین شده نشان میدهد همان سلول های باقی مانده بدنم هم توان ندارند که مرا تحمل کنند .امیدوارم اگر میمیرم دهانم باز نماند و چشمانم به جای خیره شدن به بالا ، از کرکره بیمارستان به تنها مغازه لوازم التحریری که میشناسم خیره شود .از قبل نوشتن این پیام کنار پرستار نشسته بودم ، او تنها مردی است که احتمالا وقتی بمیرم مثل پدر برای فرزندش گریه میکند ، گفتنش بی رحمانه است اما من او را از همه آدمهایی که خون مشترک با من دارند بیشتر دوستم دارم .دلم میخواهد خیلی بیشتر بنویسم ، آنقدر که پیامم صد صفحه بشود اما دوباره نوبت من است که آزمایش بگیرند و بعد دور دستم را رنگی کنند و بگویند سیب زمینی حواست باشه خیس نشه .S.HOPE🍀S.HOPE🍀Fri, 26 Dec 2025 12:20:09 +0330https://virgool.ir/@seyede.m.h7/اگر-خوب-دروغ-بگویید-مردم-شما-را-باور-می-کنند-zbcdkfpclzc8اگر خوب دروغ بگویید مردم شما را باور می‌کنند ، همانطور که مرا باور کردندمثلاً چه کسی باور می‌کند از من فقر را ؟از من هر هفته درد کشیدن را ؟از من زیر دستگاه یک ساعت خوابیدن برای درمان ؟از من باور می‌کند کسی که تنها هستم ؟نههیچ وقت هیچ کسی از من باور نمیکند و مهم نیست چه قدر فریاد بزنم از درد ، مردم می‌خندند و رد می‌شوندآنها فکر میکنند من دروغ میگویمچه کسی تجربه خوابیدن به پهلو را تمام شب دارد ؟چه کسی میداند چه دردی است فرو رفتن نوک نازک سوزن مابین ستون فقرات.کمتر کسی هم میداند بیهوش شدن از شدت ضربان قلبمن همه درد ها را کشیدمخوابیدن در میان سرما و نداشتن سرپناهدرد میان استخوان ها و لبخند های مصنوعی دکتراصلا چه کسی میداند چه دردی است وقتی میدانی خودت عامل عذاب خانواده ای ؟من با تمام این دردسر ها از روز اول تولد باعث شدم پدرم از کار اخراج شودو وای از آن روزمن دلیل همه عذاب ها هستممن با بدنی که دشمن من شده استحتی گاهی نمیدانم چرا به این دنیا آمده ام ؟برای آزمایش چه کسی ؟کدام حکمت الهی مرا توصیف می‌کند ؟من تاوان کدام گناه هستم ؟امروز به زمین چنگ میزدم از دردسلول هایم به مرور از بین می‌روند و نمی‌فهمم چرا این ذرات ریز معلق در خون این چنین وحشتناک درد به من میدهندو حتی به مرگ خود راضی نشدند و تمام بدنم را پایین کشیده اند.مگر دکتر ها هربار به من نمی‌گویند ناراحت نباش ، بدنت خودش هم میخواد بقإ داشته باشد ؟بقإ؟بدن من دارد خودش را میخوردو بیچاره این روح که زندانی من شده استچه کسی باور میکند لبخند های من را ؟چرا اقرار به شکست ناپذیری و مقاومت کردم ؟من در مقاومت خود شکست خورده اممیخواهم به یک نفر بگویم درد دارمنه به دکتر ها و پرستار ها ، راستش فکر کنم آنها لبخند زدن را آموختند فقط و هیچ وقت نفهمیدند واقعا لبخند زدن چیست ، از این جمله شان هم متنفرم ، تو معجزه خدایی و هنوز هستیتمام معجزات خدا اینقدر درد میکشند ؟تمام معجزات هرروز سه صبح به دنبال ماسک اکسیژن میگردند ؟نمیدانمامااما دلم میخواهد به یک نفر بگویم درد دارمبگویم می‌خوام قلبم را از سینه بیرون بیاورممیخواهم یک نفر باور کندمن تنها هستم و درد دارممن فقط درد هستمدرد خودمبدنم علیه خودم©S.HopeS.HOPE🍀S.HOPE🍀Wed, 22 Oct 2025 13:17:19 +0330https://virgool.ir/@seyede.m.h7/ما-عادت-نمی-کنیم-می-پذیریم-hvmcv35zdcqmآدمها میان که برن از توی زندگیمون .از چه زمانی همه رو رها کردم ؟چهار یا پنج سال پیش؟ یا شاید بیشتر بود ، از وقتی رها کردم که مطمئن شدم یک غول همیشگی توی مغزم با من است .آن روز را یادم است ، خوشحال میرفتم مطب دکتر ‌بی خبر از همه چیز و بعد چه شد ؟چشمانم را که باز کردم توی دستگاه خوابیده بودم و غول تبدیل به ذرات سیاه رنگ مایع شد و از چشمانم وارد مغزم شد .من عادت نکردم به رد شدن نور از کرکره بیمارستان ، بلکه باید می‌پذیرفتم. من نمونه آزمایشگاهی انسانی رایگانی هستم برای کسانی که میخواهند دانش و توانایی و قدرت خودشان رو نشان بدهند . اما حرف زدن درمورد این موضوع هیچ چیزی را عوض نمیکند و حتی جالب هم نیست .اول باری که در فضای بیمارستان بودم با دوستانم تماس می‌گرفتم و از همه چیز تعریف میکردم ، تا کی این موضوع ادامه داشت ؟دوهفته ؟ شاید هم کمتر .هیچ کس نمی‌خواهد گوش شنوای درد های شما باشد ، در حقیقت هیچ کس واقعا برایش مهم نیست چه دردی می‌کشی . به راستی ، برای هیچ کس مهم نیست چه دردی را تاب می آوری . اگر از دردهای واقعی حرف میزدم مردم مرا متهم می‌کردند به آدمی افسرده و امیدواری هایی که حقیقت ندارد .دردهای غیر واقعی ، دردهای تکراری ، دردهای ترند شده ، درد های مجازی و دردهایی برای نشان دادن خود از درد واقعی لانه کرده در من ، بسیار واقعی تر و پسندیده تر بود .پس همه مرا به حاشیه راندند و من غم هایم را به غول توی مغزم گفتم ، تا جایی که فهمیدم غول از غم من تغذیه میکند . جالب نیست ؟ غول و غم ، با حرف غ . غصه و غم ، غول و مغز . من حذف شده ام تا جایی که فهمیدم مغزم نمی خواهد و نمیتواند بار دیگری به کسی عنوان دوست بدهد ، مغزم صمیمیتی در همان غول همیشگی پیدا کرده است .من سقوط کرده در فضای تنهایی بود که خودم هیچ‌گاه آن را انتخاب نکردم . درد های واقعی هیچ گوشی را برای شنیدن ندارد . احساس میکنم کلماتم در حال ته کشیدن است ، یا بهتر است بگویم امروز درد دارم ، درد همه وجودم را تغذیه کرده است و انگشتانم نا توان در ادامه دادن . مجبورم بدنم را بلند کنم و دوباره بروم داخل مطب دکتر این چندمین است ؟ نمی‌دانم .تا کی باید ادامه بدهم ؟ ©S.HOPEنمی‌دانم .S.HOPE🍀S.HOPE🍀Thu, 16 Oct 2025 21:03:00 +0330https://virgool.ir/@seyede.m.h7/تعلق-داشتن-چه-احساسی-دارد-bgnkj0r7jgw2مشکل من این است که تفاوتی دارم که اغلب آدمها آن را خوشحالی میدانند .من یک خانواده خیالی دارم ، چه کسی میداند چه دردی دارد ساختن خاطراتی که برای من نیست ؟اظهار به نگرانی خانواده و عصبانی شدنشان اگر دیرتر به خانه بروم .یک داستان بی نقص از کسانی که وجود ندارند ، من دزد تمام کتاب های هستم که خوانده اممادر داستان دیگری و شب های تابستان خانواده دیگر .بغل کردن مادر چه احساسی دارد ؟من دروغین ترین واقعیت ها را به طرزی قهارانه تعریف میکنم .چه کسی میداند جای خالی اسم پدر و مادر در شناسنامه چه احساسی دارد ؟من هیچ وقت نمیتوانم بگوییم متعلق به ناکجا آباد هستم ،من زاده هیچ کسی نیستمیا شاید هستم ؟فقط گاهی آرزو میکنم بفهمم چرا دور انداخته شدم ؟من روی کاغذ یک خانواده خوب دارم و شبها از خودم میپرسمشب به خیر گفتن به پدر چه احساسی دارد ؟حتی به نظرم تلفظ اسم بابا قشنگ است.من تمام پدر بودن را در کتاب جاده دیدم ، اگر آخرالزمان بشود چه کسی از من مراقبت میکند ؟واضح تر این است ، الان چه کسی از من مراقبت میکند ؟از برنامه های تلویزیونی متنفرم ، آنها طوری نشان می‌دهند که انگار بی سرپرست بودن یک مزیت است و من قرار است ناگهان تبدیل به دانشمند شوم، اما هیچ کسی نمی‌گوید من در سال باید چهل و هشت عکس سه در چهار داشته باشم و هرروز تبدیل شوم به عکس یکی از آن کارت‌های سرپرستی گرفتن , که باعث میشود هربار آرزو کنم کاش این نبودماین جنس نبودم ، چشم رنگی بودم ، زیبا بودم.من فقط بازیچه دست تمام آنهایی هستم که ترحم برایم می خرند.خوابیدن در خانه ای که برای خودت است چه احساسی دارد ؟تلویزیون هیچ وقت نمی‌گوید با ترس تمام ساعت مدرسه را می گذارنم مبادا کسی بفهمد من برای هیچکسی هستم و مادر و پدرها به من چپ چپ نگاه میکنند انگار اشغالی روی صورتم چسبیده .چه احساسی دارد با پدر و مادرت به پارک بروی ؟هیچ کسی نمی‌داند چه احساس خوبی دارد گاهی کسی تو را دعوا کند چون دوستت دارد و من یک لیست بلند دارم از تمام چیز هایی که تجربه نکردم و نخواهم کرد . از روز هایی که شبیه ماهی آکواریومی به من نگاه شد متنفرم ، اگر باله های رنگی رنگی داشتم مرا انتخاب می‌کردند ؟نمی‌دانممن فقط میدانم ، دنیا باید طوری دیگر پیش می‌رفت.چه احساسی دارد تعلق داشتن ؟ چه احساسی دارد تعلق داشتن ؟S.HOPE🍀S.HOPE🍀Thu, 16 Oct 2025 01:41:14 +0330https://virgool.ir/@seyede.m.h7/چه-کسی-میداند-پشت-اتوبان-چه-چیزی-وجود-دارد-chdrr4mtutgvوقتی میگویم از پنجره اتاقم مهتاب می تابد اغلب آدمها لبخند میزنند و میگویند من خوش شانس هستم که چنین تصویر رویایی رو هر شب میبینم . اما هیچ وقت هیچ کسی نمیپرسد ، چرا مهتاب هرشب به تو می تابد ؟ اگر بخواهم چنین چیزی را جواب بدم چه باید بگویم ؟ من ذات حقیقی انسان ها را برملا میکنم وقتی میفهمند آدمی بسیار ضعیف تر از آنها روبرویشان ایستاده . من هرشب مهتاب رانمی‌بینم بلکه وقتی فصل شروع میکند به سرد شدن من تمام شب با مهتاب می‌خوابم و این دردناک ترین تصویر برایم است و می‌خوام به آخرین باریکه های آفتاب چنگ بزنم .هوا سرد می‌شود و چه کسی میفهمد درد گرفتن ترقوه و شانه را از شدت جمع شدن در سرما ؟ چه کسی میداند زندگی در پایتخت چه احساسی دارد ؟ شهری که در آن من زندگی میکنم ، با تمام زرق و برقش.من در نزدیک ترین مکان به آسمان، روبروی اتوبان . این تصویر بسیار مطلوب است اما اینجا ، در میان خرابه ها و در میان خانه های خود ساخته با آجر و فلز و پارچه های پاره زمان میگذارنم .این شهر را چطور میتوان توصیف کرد وقتی تلاش برای بقأ من و تفریح دیگری فقط نیم ساعت تفاوت دارد ؟تصویر رویایی است هرشب با شمع زمان را سپری کردن اما چه کسی میداند نداشتن برق و قبض هایی که باید پرداخت شود ؟ چه کسی میداند کار کردن را به شکلی حقیرانه برای زنده ماندن ؟ برای چی زندگی میکنم ؟ چه کسی میداند طرد شدن چه طعمی دارد ؟ گس و تلخ ؟ نه طرد شدن اتفاقی شوکه کننده است ، انگار چاقویی به سرعت وارد قلبم شد و بیرون آمد من هیچ وقت نمیتوانم آن لحظه شوکه کننده را به درستی توصیف کنم ، مثل بقیه چیزها که نمیتوانم توصیف کنم.من ذات حقیقی انسان ها را بر ملا میکنم وقتی میفهمند فردی ضعیف تر از آنها وجود دارد ، من کنایه هایی شنیدم ، مثل رد شدن خار از گوش هایم و ماهی کوچک سیاهی که در گلویم گیر کرده ، هیچ لقمه ای از گلویم پایین نمی رود وقتی ماهی کوچک سیاهی در گلویم حوض دارد .شاید بهتر است حقیقت را بگویم من اصلا لقمه ای ندارم . من برای چه زنده ام ؟ هیچ وقت هیچ دلیلی نیست جز گلدان کوچک کنار پنجره بدون من چه کسی هر هفته به آن آب می‌دهد ؟S.HOPE🍀S.HOPE🍀Wed, 15 Oct 2025 17:01:50 +0330https://virgool.ir/@seyede.m.h7/چه-اهمیتی-داره-من-چه-احساسی-دارم-gauqsrg1aehvمشکل بچه های مریض همین است ، انگار برای همیشه در سنی که دکتر ها میفهمند چه بیماری دارند گیر میکنند و سن صرفا تبدیل به عددی برای شمارش سالهای بیماری تبدیل می‌شود . انگار در مریضی گیر میکنند و دیگر هیچ کسی خود آنها را نمی‌بیند .هیچ کسی من را نمی‌بیند ، من فقط بیماری ام هستم و دیروز خیلی ناراحت بودم ، درد داشتم .دلم میخواست همه آن چیزهایی عجیب را بکنم که دیگر درد نداشته باشم .مغزم پالس درد می‌فرستاد اما می‌خواستم سر مغزم داد بکشم که این وضعیت به خاطر خود اوست ، خود مغزم که درست نیست .آن اول ها به خودم میگفتم این مشکل من نیست ، به من چه واقعا ؟ بهتر است مغزم خودش مشکلش را حل کند اما فکر کنم این چیزها فقط برای گفتن روی کاغذ مناسب است .آخر مغزم پوزخند زد و من دیروز درد داشتم و نمی‌توانستم هیچ کدام از لوله های درد آور بدنم را و آن لکه های قرمز دور چشمم را دور بیندازم و راستش اگر گریه میکردم پرستار کاری نمی‌کرد ، حتی اگر هرروز مرا با تمام آن لقب های بامزه صدا کند .اگر میگفتم درد دارم برای هیچ کسی مهم نبود .ماهی بیرون افتاده از آب بودم که مغزم پالس درد می فرستاد و بدنم تکان می‌خورد از درد ، تمام لوله های بی رنگ را روی نوک انگشتانم حس میکردم اما چه فایده ای داشت ؟وقتی بودن یا نبودن هیچ کدامش دست من نبود.اهمیتی نداشت احساس من وقتی دکتر راحت می‌گفت ، باید دوباره بستری بشی و احساسم اهمیتی نداشت وقتی مدام سوزن توی پوستم فرو می‌رفت و احساسم هیچ اهمیتی نداشت وقتی ناراحت شدم و اصلا من اهمیتی دارم ؟ راستش من شبیه یک نمونه آزمایشگاهی انسانی رایگان هستم ، درموردم تصمیمی میگیرند و حرف میزنند.آزادی زندگی واقعا چی هستش ؟من نمیتوانم با نوک انگشتانم هیچ لوله ای را کنار بزنم و هیچ دردی را نمیتوانم از خودم دور کنم و خودم تصمیم بگیرم چه کاری کنم ، اما راستش به همه اینها عادت کرده ام .به رد شدن باریکه های نازک آفتاب از کرکره بیمارستان و تمام سه صبح های خیابان برای دکتر و تمام یک ساعت های بی حرکت ماندن برای آزمایش ها و صدای گوش خراش دستگاه .اما وقتی ناراحت شدم که دلم میخواست با کسی حرف بزنم و هیچ دوستی نبود ، من آدمهای زیادی را ندارم و دیروز داشتم از پرتگاه سقوط میکردم و میخواستم به چیزی چنگ بزنم ، اما هیچ کسی نمی‌خواست چون من مریضم ؟ولی من از آن نوع هایی هستم که بدن خودم دشمن خودم شده است اما هیچ کسی نبود که حرف بزنم و غمگین شدم مشکل بچه های مریض همین است ،از جایی به بعد فراموش کردن آنها راحت تر است ، مردم را معذب میکنم بدون آنکه بخواهم و این غمگینم میکند .پس من دیروز مثل همیشه به کتاب هایم پناه بردم چند کتاب تا الان خوانده ام ؟ ده ؟ صد ؟ شاید هم به اندازه تمام دردهایی که کشیده ام و این شمردنی نیست .اما چکار میتوان کرد ؟ چکار برای خودم باید بکنم ؟ شاید هم چون من مثل بقیه نیستم هیچ دوستی ندارم ؟ آخر من مغزم با خودم قهر کرده است و ما دشمن های هم شده ایم .امشب هم درد دارم ، اما چکار میتوان کرد ؟ اما چکار میتوان کرد ؟S.HOPE🍀S.HOPE🍀Tue, 14 Oct 2025 17:25:26 +0330