https://virgool.ir/feed/@seyedamhماییم و نوای بی نوایی ؛ بسم الله اگه حریف مایی (حریف به گواهی نی نامه مولانا معنی یار می دهد.)fa2026-11-11 18:01:03https://files.virgool.ir/upload/users/91679/avatar/hFnku4.pnghttps://virgool.ir/@seyedamhhttps://virgool.ir/@seyedamh/رحمت-للعالمين-cne747dvagdxبسم الله الرحمن الرحیممحمد الرسول الله عارفانه ای عاشقانه است .دوراز تمام عاشقانه هایی که قلم هنر تا کنون در دفتر هستی رقم زداست.وبه راستی کدامین سرآغاز به از این سرآغاز که خدا خود اینگونه آغاز کرد؛وچه قدر هم به جا     «الرحمن الرحیم» .مهربانانه به قلم تصویر؛محمدالرسول الله را دیدم،محمدالرسول الله را باآنکه تمام قصه هایش روایت های آشنای گوشم بود.وماجراهای درون خاطرم بود.دیدم وبازهم دیدم بارها وبارها وهربار از ابتدا تا انتها جذابیت ،هربار برایم نو بود وتازه وچقدر گرم ونرم بود.نه گرمی گرمای سوزان و آفتاب خرما پزان حجاز گرم مانند آغوش گرم  مادر،آغوش گرم ومهربان مادر طعم عشق ومهربانی می داد.ساخته ای که به تصویرمی کشید  «رحمت للعالمین را»داستانی را دیدم از طلوع خورشید ومردی که می آمد؛ماجرایی از کودکی که وقتی آمد.رحمت بود ومرحمت،شهری را نجات داد، ومردمانش را که از او استقبال نکردند.مردمانی که در حفظ شهر وجانشان ناتوان بودند.واو بود توانا ترین توانمندان،نجات داد در برابر سلطه ی مقتدران وظالمان ؛ رحمتی که آمد. آمد و ونیامده آرامش مادرش شد.شترهای پدربزرگش رابرگرداند،شادی رابه دل حلیمه وخاندان سعدیه وقبیله اش برگرداند،شتر را به شیر دهی  وباروری،حیوان محبوب را به دل کوچک صاحبانش برگرداند. کودکی که دستهای شفابخشش زندگی را به مردگان وبیماران برگرداند.جوانی که وجودش دلخوشی  را به مرده دلان غم زدگان وادی حجاز برگرداند.به مشرک ،یحودی ونصرانی برگرداند. به تاجر کلیمی وپیر متران مسیحی،به برده،فقیر،غنی وصاحب  و غیره وغیره وغیره برگرداند.ظهورش بود کهنور را به آسمان برگرداند. وآفتاب طلوع کرد. مریدِ(حمزه سید الشهدا) مرادم (حضرت ختمی مرتبت) مرید (یهودی) دیگری که سخت غرق در خفقان وظلم وشکنجه ی بزرگان وقدرتمندان دوران  وصاحبان قدرت،بود.رهاساخت که داستان داستان رهایی است.محمد عجب طعم شیرین وملسی می داد.حسابی زیر دندانم مزه کرد.نه آنقدر شیرین بود که دل را بزند،نه شیرینی اش تکراری می شد. که آدم را خسته کند.شیرینی وحلاوت اهلی من العسلش برای جذب ذائقه وسلیقه ی هر ذائقه وطبع سرد،گرم،خشک،تری وهرسن وجنس وسلیقه ای مطلوب واین صفتش باور نکردنی بود.داستان محبت بود.که در هوای گرم عشق ورحمت سروده شده بود.داستان دل پاک مردی که تمام خلقت گوش به فرمانش بودند.واو ازهمه بیشتر به خلقت خدمت کرد.ماجرای جوان مردی که زن وبچه هایی را از بند جهل جماعت وتیغ تیز قربانی کردن برای حماقت آزاد ساخت ودرجواب شمشیر وسنگ وفریاد ودشنام ناآگاهان وآگاهان در های رحمت الهی را به رویشان باز کرد.داخل پرانتز(خوب شاید حق هم داشتند. فشار،فقر،گرسنگی،ناتوانی عقده ای شده بود.که راه تنفسشان را می بست.وبرایشان چاره ای جز دست به دامان بند های شیطانی بلاهت وسفاهت شدن نگذاشته بود. والبته چقدر کم هستند گروهی که در شرایط فشار وتنگنا های سخت سختی را برای هدف های والاتر وارزشهای مهم تر به جان می خرند.)مجیدی بانوای زیر وآهنگ نرم اش،با نور زیاد ورنگهای گرمش،باداستان پر فراز ونشیب فراخ وناپیوسته اش،با تشعشعات در دل تاریکی شبش وبا افکتها وفیلتر های سینمایی اش ماجرایی از محبت را به رنگ سرخ عشق و زرد محبت ونارنجی شن های پر شمار رحمت  از دل تاریکی وخفقان شب وشعب وسپاه فیل ابرهه با نور در آسمان شب  آغاز ودوباره در شعب  اما اینبار با دمیدن سپیده ی صبح دم وشکستن شب و خرده شدن ظلمنامه واستحکام کعبه وخدای کعبه به پایان رساند.  ( داستان طلوع بود.داستان خورشید)ای کاش من هم چندلحظه ای زیر آسمانی بودم که ابرها چتر آفتابگیر وسایه بان صاحبش بودند.صاحبی که زیر این سقف بی ستون راه می رفت ومحبت ورحمتش را به همگان هدیه می داد.یاحداقل قطره ای از دریای محبتی که گشود دریاهای رحمت را به روی صیادان وماهیگیران به من هم می رسید.جوانی که معشوقه همگان بود.ودلخوشی نزدیکان او که بدون تفاخر وغرور ساده وزیبا در میان مردمانی که دشمن یا دوستش می داشتند.ازفقیر تا غنی راه می رفت وزندگی می کرد.وچه زیبا  آواز عاشقانه های اسلام را  از حنجر  رسانه وتبلیغ به گوش بیدار دلان چشم بسته ای که اسیر کمند قدرتمندان وغرق در دنیای تبیلغات اند رساند. آواز خوشی که تمام سازهای پلید وچنگ های ناکوکی که برای تخریب آنچه خداساخته است. تنظیم شده بودند را ازبین برد.ندای مهربانانه ی محبتی که فریاد می زد:«محمد رحمت   للعالمین   است  .»وبه راستی که درست گفت خداوند بزرگ وبلند مرتبه که:(ومکرو ومکر الله والله وخیر الماکرین)2کلام حرف حساب:محمد رسول الله فیلمی بود.در حد کیفی بالا که تاحد بالایی انتظارات سازنده گانش  را برآورده ساخته بود.فیلمی در خور جامعه ی بشری که در اوضاع ناآرام وخفقان وبمباران تبلیغاتی صاحبان قدرت که می خواستند.به وسیله ی هنر وشیوهای مکارانه رنگ بدی وتخریب بزنند بر جلوه ی جمال جلوه ی نیکی ها وزیبایی های عالم ،آمده بود. تا به قلم تصویر نشان دهند اندکی از محبت کودکی را که  (رحمت للعالمین) است.با وجود تمام انتظاراتی که داشتم وآن شکوه جلالی و عظمتی که دوست داشتم. وشایسته ی این ماجرا بود. وروایت هایی که سازنده وشاکله بخش ساختار ذهن واسلوب افکارم بود. وبا وجود اینکه دوست نداشتم این را که برداشت مجیدی وبقیه آزاد بود. وروایتش پیرو مسیر  دلخواهش بود. ولی پذیرفتم وتحسین کردم. روایتی هنر ی در غالب تصویر از ماجرای  (رحمت للعالمین )  راکه خواهان شناساندن اسوه ی زندگی ومحبت برای  جهانیان بود.باوجود اینکه از نظر تکنیک وطی مسیر و روند آنی نبود.که تصویر سازی ذهنی ام برایم ساخته بود. وبا ایراداتی که با داشته وها وبرخی نداشته های فیلم داشتم. ولی خوب بود. دلنشین بود وپخته وفکر شده.ومن الله توفیقseyedamhseyedamhFri, 22 Oct 2021 16:54:46 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/مسجد-kqhjekzojvd7.اصلِ اساس مشکل ما این دوتاست. #مسجد و #خانه.تااین دوتا هستند تلاشمان تلاش بیهوده است. میخواهی #ایرانی جماعت را زمین گیر کنی باید این دوتا را از او بگیری.#ایرانیها از اول اهل #خانواده بودند. از اسمش پیداست خانه و خانواده. بعدهم که #اسلام آوردند. سد نفوذناپذیر شان مستحکم تر شد.میخواهی شکستشان بدهی. یا باید لباس #روحانیت بپوشی و در مسجد بچرخی و از دین و مسجد زده شان کنی. یا #مادر خانواده و محور تربیت را از مسیر درست خارج کنی.#اصول_اعتقادی#نفوذ#داستانک#ایران#اسلام#مسلمان#میدان_امام#نقش_جهان#اصفهان#اصفهان_زیبا#عکاسی#پیدای_پنهان#photo #photography #photoshoot#photographer#by_camera#photographer#photograph#art#iran#esfahan#love#mosqueseyedamhseyedamhTue, 06 Apr 2021 14:07:44 +0430https://virgool.ir/@seyedamh/بلاتکلیفی-etpbelqya8ieببین لطفاً هیچ وقت را هیچ کس را بلا تکلیف نگذار. بلاتکلیفی خیلی حس بدی است. آدم‌های بلاتکلیف شب ها خیلی دیر می خوابند. وصبح ها خسته پریشان و بهم ریخته از خواب بیدار می شوند. همیشه حواسشان جاهای دیگر است. به قول جواد همیشه توی باقالی ها هستند. آدم‌های بلاتکلیف زیاد پیاده می روند. ولی به مقصد نمی رسند. آدم‌های بلاتکلیف ساکت و با طمانینه یک پل را بیست بار می روند و بر می گردند.. ولی هیچ نمی گویند. آدم‌های بلاتکلیف کلا ساکت اند. هر چه می خواهند بگویند را توی خودشان به خودشان می گویند. می دانی، در واقع آدمها ی بلاتکلیف تکلیفشان روشن نیست. آنها می روند سر قرار هایی که کسی نمی رود.مسیر هایی را مي روند که هیچکس نمی رود. و هزار داستان دیگر، سرت را درد نیاورم. کسی را بلاتکلیف نگذار. بلاتکلیفی حس خوبی نیست اصلا حس خوبی نیست.پیدای پنهان seyedamhseyedamhTue, 28 Jul 2020 10:04:36 +0430https://virgool.ir/@seyedamh/کارگردانی-da13mlehwsdwمن از اولش از آن بچگی عشق فیلم بودم. سه سالم بود. می‌گفتم می‌خواهم فیلم بسازم. بزگتر شدم. فهمیدم به این آدمها می‌گویند کارگردان. رفتم رشته‌ی ریاضی، تا بعد از کنکور یا بروم ارتباط فرهنگی و برای فوق بروم سینما. یا بروم کامپیوتر و برای فوق بروم سینما. البته علاقه‌ام را ول نکردم. نمایش بازی می‌کردم. و مستند سازی و این طرف و آنطرف.کنکور دادم. کامپیوتر آوردم. دانشگاه خواجه نصیر تهران. دو ترم اول را مهمان گرفتم شهرمان. با رشته‌ی کامپیوتر خوب دست پنجه نرم کردم. فهمیدم من آدم رشته‌ی مهندسی نیستم. مشورت و مشاوره گرفتم. تابستان تصمیمم را گرفتم. گفتم آدم اگر نمی‌خواهد مهندس کامپیوتر بشود. 4سال عمر تلف کند که چه. آلان می‌شود. 6 یا 7 ماه. دائم از اصفهان به تهران جا به جا می‌شوم. برای انتقالی و تغییر رشته و مصاحبه و اینهااا... هفته‌ی دیگر آخر ماجراست. اگر شنبه‌توی مصاحبه‌ی دانشگاه هنر قبول شوم. بالاخره وارد رشته‌ی سینما شده ام.seyedamhseyedamhFri, 07 Feb 2020 20:18:12 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/تشنه-ryzb6meqdgokدست و پا نداشت که دست و پا بزند. بیصدا گریه میکرد. دهانش باز و بسته میشد. دویدم سمتش. لبهایش پاره پاره شده بود. دست انداختم زیر سرش بلندش کردم. قمقمه را به دهانش نزدیک کردم. شروع کرد به تکان دادن سرش._ عه چیکار می کنی؟به هر زحمتی بود. صدایش را ازگلو عبور داد. عاجزانه گفت: آااا آب و حرووومم من نکن. من کارم تمومه.لا خیر فی العیش بعد هؤلاءseyedamhseyedamhMon, 20 Jan 2020 20:36:20 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/سردار-دلها-rvjxtaqlcejkاول فرشها پر شد. دور و بر فرش اضافه کردند. بعد رفتند سراغ طبقه دوم. وقتی دیگر جا نبود. درها را بسته اند. گفتند. ظرفیت و آمادگی اش را نداریم. چهره‌ی آدمها و سن و سالشان فرق کرده بود. نماز جمعه از جوانها پر شده بود./ جوانهای پشوری که فریاد میزدند.مرگ بر امریکامرگ بر امریکا"ای کشته‌ی دور از وطن دور از وطن وای وای وایای تشنه‌ی صد پاره تن ای بی‌کفن وای ای بی کفن وای وای وای "آقاجان ناگواری خبر نیامدنت کافی نبود. سوز خبر رفتن سربازت هم اضافه شد. مردم آمده بودند. پیر و جوان. از همه رنگی و از همه لباس و قیافه و عقیده‌ای. کم کم یک ربی طول کشید تا از مصلی بیایم بیرون."نوشته بود. می توانیم انقلابی نباشیم. می‌توانیم مذهبی نباشیم. می توانیم شیعه و مسلمان نباشیم. اما نمی توانیم ایرانی باشیم. و امروز غمگین نباشیم. ناراحت نباشیم. و اورا دوست نداشته باشیم. "سیل جمعیت راه افتاد. رفتند سمت گلستان شهدا. با موتر خودمان را رساندیم به گلستان. آنجا هم پربود. سر مزار شهید کاظمی غلغله بود."می گفت: احمد را که می دید. احمد می کوبید پشت دستش. می گفت: ما جاموندیم قاسم ما جاموندیم ."خیابان را جمعیت پر کرد. دورتا دور خیابان و وردی مرد جمع شده بودند. سیل نمازگزاران راهپیمایی کنان وارد شدند. مجری می گفت: رسید. شهید به آرزوی دیرینش رسید. همشان می رسند. اول کاظمی حالا هم سلیمانی.مجری با حرارت میخواست و مردم با تمام وجورد می گفتند:مرگ بر امریکامرگ بر امریکاصبح ساعت 7 بود. بابایم هراسان آمد. توی خانه. گفت: انگار یکی رو شهید کردند. برم ببینم قاسم سلیمانی نبوده باشه. ولی بود. حاج مهدی منصوری دعا ندبه میخواند و خاطره تعریف می کرد. هرسال فاطمیه روضه می‌گرفت. اما حالا کجاست؟راست می گفت: آخر حاج حسین هم همین را می گفت. می گفت پارسال توی روضه‌ی فاطمیه می گفت: سال دیگه فاطمیه با امسال فرق داره. سال دیگه من نیستم."نزدیک فاطمیه، فاطمی رفت. نزدیک تولد عقیله مدافع حریم عقیله رفت. رفت و ما جاماندیم. شهدا بخوانید فاتحه ای برای ما بخوانید. شاید خدا مرا هم آمرزید."همان موقع بود که فهمیدم. توی سایتها دنبال صحتش گشتم. میخواستم باور نکنم. مقاومتم اما شکست. آن موقع که عکس صورتی که رهبرم میبوسید را گذاشتم روی پروفایلم. اما کم کم دو سه ساعتی طول کشید تا درست بفهمم."سقای حسین سید وسالار نیامدسلام یل ام البنین .... "جواى حیدرهم از عکس و دست استفاده کرد. روضه‌ی تکراری دست و تکه‌ی قرآن مردم به سر میزدند. گریه می کردند. همه گریه می کردند. از صبح. مجری در تلویزیون. یا حتی پدرم که کم شده بود اشکش را ببینم. اما سردار که رفت دیدم. سردار دلها دلهارا برد."نمیشه باورم که وقت رفتنه."خدا بیامرزد پدر حاج محمود را نمی دانم اگر این یکی دوتا شعر وداع را نخوانده بود. موقع وداع چه می کردم.وقت رفتن شده بود. آن روز، صبح گریه کردیم. ظهر گریه کردیم. عصر گریه کردیم. شب هم هیئت گرفتیم. و دوباره گریه کردیم. حسابی گریه کردیم. یکی روضه‌ی مادر میخواند و وداعببین می توانی بمانی بمانیکی روضه‌ی زینب و وداعقرارمون چی شد؟یکی از رقیه میخواند و از محافظ حریم اش.دیگری می گفت دامن کشان رفتی دلم زیر و رو شد.سردار رفت. و ما مانده ایم و ...seyedamhseyedamhSun, 05 Jan 2020 13:41:23 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/خاطرهیک-داستان-کوتاه-ubbapjeg4zsaدرست خاطرم نیست. به تو گفته بودم یانه؟ آن روز که نیامدی سر قرار را میگویم. فکر کنم. دست کم بیست باری پل را رفتم و برگشتم. از بالا و پایین. از چپ و راست. پایین پل خبری نبود. هیچ چیز جاری نبود. ولی روی پل چرا. مردم در رفت و آمد بودند. و من از همشان بیشتر.درست خاطرم نیست. سی و سه پل بود. مارنون،چوبی یا خواجو. راستی اصلا اصفهان بود؟ نمیدانم شاید هم پل طبیعت بود. توی تهران. ولش کن اصلا مگر مهم است. کدام پل بود. مهم این است که تو نیامدی. راستی چرا نیامدی. نکند توهم مثل آلان من پلها را اشتباه گرفتی؟ باید مطمئن می شدم. اشتباه اول را آن موقع کردم. باید هی زنگ می زدم. و دوباره زنگ می زدم. تا پلهارا اشتباه نگیری. آخر این همه پل توی دنیا هست. پس جدی مهم بود که کدام پل بود. ولی دیگر نمی شود به تو ایرادی گرفت. آخر خودم یادم نیست. از تو دیگر چه انتظاری هست. با آن همه مشغولیت و درگیری ذهنی و غیر ذهنی. تو برای سر خاراندن و خوردن و خوابیدن هم به زور وقت پیدا میکنی. آن وقت من چه انتظار های عجیب و غریبی دارم. اینکه با من بیای برویم به پل. اینکه جواب تلفنم را بدهی. راستی اصلا جواب تلفنم را داده بودی. میدانستی که باید بیایی برویم بیرون؟ من چه طوری به تو خبر داده بودم. تلفنی یا حضوری؟ اگر حضوری بوده. که پس همدیگر را دیده بودیم. چرا باید دوباره همدیگر را می دیدیم. اگر هم تلفنی بوده. اصلا تو تلفن مرا جواب دادی؟ اما خب اینها مهم نیست. چون آخر بازهم ممکن بود پلهارا جا به جا بگیری. یا سرت شلوغ باشد. مرا از خاطر ببری. قرارمان را فراموش کنی و هزار اتفاق دیگر.میدانی باید توی همان تلفن از آمدنت مطمئن می شدم. اصلا تو گفتی که میایی یا نه؟ آلان خاطرم نیست. که جوابم را دادی یا مرا بلاتکلیف گذاشتی و گفتی خبر می‌دهی. ولی مطمئنم خبر نداده‌ای. ببین لطفا هیچ وقت، هیچکس را بلاتکلیف نگذار. بلاتکلیفی حس خیلی بدی است. آدمهای بلاتکلیف شبها خیلی دیر می‌خوابند. صبحها خسته،پریشان و بهم‌ریخته از خواب بیدار می شوند. همیشه حواسشان جاهای دیگر است. به قول جواد همیشه توی باقالیها هستند. آدمهای بلاتکلیف زیاد پیاده روی می‌کنند. ولی هیچوقت به مقصد نمی‌رسند. آدمهای بلاتکلیف آرام،ساکت و باطماءنینه یک پل را بیست‌بار می‌روند و بر می‌گردند. ولی هیچ نمی‌گویند. آدمهای بلاتکلیف کلاً ساکت اند. هرچه میخواهند بگویند را توی خودشان به خودشان می‌گویند. می‌دانی در واقع آدمهای بلاتکلیف، تکلیفشان روشن نیست. آنها می روند سر قرار هایی که کسی نمی‌آید. مسیرهایی را می‌روند که کسی نمی‌رود. و هزار داستان دیگر. سرت را درد نیاورم. کسی را بلاتکلیف نذار. بلاتکلیفی حس خوبی نیست. اصلا حس خوبی نیست.اما، نه؛ در یک صورت آدمها را بلاتکلیف بگذار. ببین بعضی از آدمها خیلی خیلی به بعضیهای دیگر وابسته‌اند. مثلا ته تقاریها به مادرانشان، دخترها به بابایشان و من هم به تو. اینجور آدمها توی بلاتکلیفی هم احساس خشنودی می‌کنند. می‌دانی چرا؟ من می‌دانم. چون، چون احساس اینکه ممکن است کسی را نداشته باشی. شک بین داشتن و نداشتن خیلی از نداشتن بدتر است. از اینکه بدانی اویی را که باید نداری. اینجور آدمها احمق می‌شوند. گیراییشان می‌آید پایین. با عالم و آدم، تمام شواهد و دلائل و مدارک می‌جنگند. که واقعیت را نپذیرند. اینجور آدمها وابسته‌اند. نه دلبسته. اینجور آدمها باید در بلاتکلیفی بمانند. اینجور آدمها را اصلا در آب نمک خیسشان بده. تا روزش که رسید ازشان استفاده کنی. آنها ناراحت نمی‌شوند. اسمش هم سواستفاده نیست. آنها خیلی هم خوشحال می‌شوند که به یک دردی خورده اند.راستی کجا بودیم. آهان لب پل. بودیم که نه. کجا بودم. لب پل. راستی آن موقع تو کجا بودی؟ وقتی من پل را هی می‌رفتم. و هی میمدم.آ‌آمدم. آن موقع تو کجا بودی؟ نه نمی‌خواهد بگویی. مهم نیست. بالاخره تو انقدر مشغله و کار و درس و... داری که من تویشان گمم. کاش،ای کاش به دردی می خوردم. کاری بلد بودم. که من هم به قدر یکی از ابزارهایت به اندازه لبتابت به اندازه ورق پاره ای چیزی به کارت بیایم. و تو به کارم بگیری.راستیها، یعنی من به اندازه ورق پاره ای هم به کارت نمی آیم. جدی چه موجود بی مصرفی هستم من. ببخشید. حالا که فکرش را می کنم. بهتر که نیامدی. برای چه باید وقت چون تویی با چون منی ازبین برود. حیف توست. حیف وقتت است. تو به در میخوری. می توانی از این وقتت حسابی استفاده کنی. ولی من. خب فقط می توانستم وقتت را بگیرم. اصلا چه شد که نیامدی. مهم نیست. برای من که تاحالا نیامدنت حسابی منطقی بوده. من هم جای تو بودم. نه من را ولش کن. من که عقلم نمی رسد. درست و حسابی کار نمی دهد. من احتمالا می آمدم. ولی تو کار درست را کردی که نیامدی. اگر خبر داشتی. اگر هم خبر نداشتی. یا خواست خدا بوده. یا من برای اولین بار در زندگی ام یک کار درست انجام داده‌ام. به یک دردی خورده‌ام. به درد خاصی که نه. ولی خب حداقل وقت تورا تلف نکرده‌ام. بهتر است آلان هم دیگر حرف نزنم. بیشتر از این وقتت را تلف نکنم. حیف گوشهای توست صدای مرا بشنوند. راستی اصلا گوشت با من است. گوش می‌دهی ببینی چه می‌گویم؟نه، فکر نکنم؛ بهتر اصلا این حرفها را نباید گفت که چون منی باید فقط با خودش حرف بزند. با تو حرف بزند که چه؟ که وقتت را بگیرد. در انجام امورت عقبت بیندازد. اصلا این حرفها را باید رفت ریخت توی چاهی جایی. یا مثلا، مثلا توی پل خودت تنهایی راه بروی و با توی خیالی خودت درد ودل کنی و اینها را بگویی. اینطوری هم وقت تو تلف نشده. هم من راضی شده ام. جدی چقدر تو خوبیها. توی خواب و بیداری. حتی توهم و تصورت هم برای آدم زیباست. حتی تصورت هم کافی است. یعنی برای من از سرم هم زیاد است.برو برو اینجا نشسته ای چه کار؟ برو تصورت را هم باخودت ببر. حیف تصور تو نیست. توی ذهن و خیال من باشد. بدو بدو برو اینجا کسر شان توست. حیف توست اینجا باشی. برو برو.seyedamhseyedamhSun, 05 Jan 2020 07:52:50 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/شکلات؛-hpxw16ulce2hدوتا چشم مشکی مشکی. میان صورت سفیدش خیلی خودنمایی میکرد. سفید سفید که نه. دیگر نه. چون صورتش کثیف شده بود.موهایش پریشان بودند. بالا پایین و درهم برهم. پر وپخش میان سرش و هوا. دو تا دسته ی کوچکشان راهم کنار سرش بافته بود. موهای پرپشت و بلند خرمایی رنگش مرا یاد. جمله ی آبشار قهوه ای و انتقام مداد رنگیهای من او ی رضا امیرخانی می انداخت. لبخند می زد. ولی لبهایش تپل نبود. خبری از بوی یاس هم نبود. چشهمایش برق می زد. اما ماله اشک های چندثانیه قبلش بود. لبهایش لبخند بودند. ولی پر از خشکی و ترک. دخترک ناز و کوچولو داشت گریه می کرد. خدا را شکر روزه بودم. الحمدلله که نتوانسته بودم. این شکلات را بخورم. الحمدلله که توانستم شکلات را به او هدیه کنم. الحمدلله که خنده دوباره به صورتش برگشت.آستین هایش را کشید زیر بینی و چشمهایش. بعد مشتهایش را گره کرد و افتاد به جان چشمهایش. پلکهایش بسته بود. و با قدرت چشمهایش را می مالید. هه هه ای گفت. سکسکه ای کرد. و لبخند زد. سرش را به چپ خم کرد. لبخند زدم. و چشمک. پاسخم را داد. به شکلات نگاه کرد. اما شکلات را باز نکرد. دستش را بالا آورد. تکان داد و رفت. برایم سوال شد. دویدم سمتش اما آرام و بیصدا. پیچید توی کوچه و از گذر بعدی گذشت. یک دقیقه ای که دنبالش کردم. دمه یک بن بست باریک دیدمش. برادر خردسالش را بقل کرد. پیشانی اش را بوسید و با شکلات گریه اش را قطع کرد. دختر بچه روی زانوهای نحیفش نشسته بود. دامنش خاکی تر شده بود. داشت برادرش را راضی میکرد.برادر مشکوک به خواهرش خیره شده بود. نگاهش می کرد و هیچ نمی گفت. با تعلل دستش را بالا آورد. خواست شکلات را بگیرد. که یکهو صدای قار قور معده ی خواهر بلند شد. دوتایی بهم نگاه کردند. نگاهشان درهم گره خورد. آب دهن قورت دادند.برادر دست خواهرش را پس زد و گفت: نمخام. خودت بخولش.کودک سه چهار ساله گرسنگی خواهر 6 7 ساله راتاب نیاورد. برگشتم توی کوچه ی قبلی و زدم زیر گریه.امان از .....و الحمدلله که هنوز مهربانی هست. #شکلاتپس کوچه های تنگ اصفهانیک روز سرد غمبارومن الله توفیق.ان شاء الله حسینی.seyedamhseyedamhWed, 18 Dec 2019 11:18:45 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/مسخ-مهتاب-k6if26gpwrj1خورشید آن طرف ماجراست.کامل است. همیشه کامل است. همیشه هست. از صبح الطلوع تا شب یکسره هست. این طرف و آن طرف می رود. روی پایش بند نمی شود. جا به جا می شود. به تمام آسمان می رود و تمام زمین را جستجو می کند. نگاه می کند. برانداز می کند. تمام طول روز را منتظر می ماند. میگردد و دنبال می کند.آخر دست شب خسته و پاسخ نگرفته برمیگردد به خانه اش. تا دوباره فردا صبح از سربگیرد. این انتظار را این گشتن و نیافتن را.خورشید هروز صبح دوباره با انرژی، سفید، پر نور و براق می آید. یک تنه به دله سیاهی های شب می زند و همه را می پرا کند. آسمان را آبی و دلنشین می کند. چنگ می اندازد. پرده های سیاهی را می درد. و به سختی از طاق آسمان بالا میرود.زهر صبر و خستگی این درگیریها جانش را میگیرد. رویش را زرد می کند. ولی هنوز پر نوراست. هنوز پر از امید است. و پر از انرژی. قدرتمندانه از بالای آسمان می تابد. از ظهر که میگذرد آرام آرام خورشیدهم خسته می شود. انرژی اش کمتر و از اوج اوفول می کند. نورش زرد و زرد تر میشود. گرم و گرمتر داغ و داغتر آنقدر که کم کم زردش نارنجی و نارنجی اش سرخ می شود. آفتاب جدی جدی غروب می کند. توانش را ازدست می دهد و دامن کشان می رود. خسته می رود. پاهایش را روی زمین می کشد. جای پایش می ماند و آسمان سرخ می شود. به همه می گوید عاشقم، دنباله معشوقه ام هستم. و عشقش را به رخ همه می کشد.خورشید عاشق است. مثله زلیخا هروز عصا زنان می آید. به امید دیدار یوسفش گوشه ی آسمان می نشیند. با هر صدا و خبری به خیال دیدار یوسف این طرف و آن طرف می شود. آخر دست هم خسته و مانده از همه جا عصا زنان بر میگردد به مخروبه اش. از بسکه می آید و می رود. و از رو نمی رود. همه فهمیده اند. شهره شده است.حق دارد. خورشید عاشق شده است.ومن الله توفیق.انشاالله حسینی.seyedamhseyedamhFri, 06 Dec 2019 17:14:26 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/مسخ-مهتاب-igjielwb2jscمسخ مهتابماه مهمان همیشگی آسمان نیست. گاهی هست،گاهی نیست،گاهی کامل هست. وگاهی ناقص است. ولی بود و نبودش کمال است. ماه است دیگر...حتی برای آمدن زمان معلوم هم ندارد. که آدم فکر کند. آماده شود. منتظر بماند، یکهو می آید. ماه است دیگر سرش نمی شود. که روز زمان خورشید است. وآسمان لاجوردی اش جایگاه طلایی خورشید یا شب است ومهتاب اش. گاهی شبها نیست وگاهی روزها هست.تازه وقتی هم که هست حسابی ناز دارد. از اندازه و مقدارش که بگذریم؛ همینکه می آید آسمان هم ابری می شود. هی می رود پشت ابر و در می آید. وباز دوباره و دوباره...ماه از همان اولش عجیب پدیده ی جالب واعجاز انگیزی بوده. آنقدر که انسان ها ماهی را که حتی به اندازه ی یک هفته هم در ماه کامل ندارند. در برابر خورشیدی که تمام روز از آن گرما و زندگی می گیرند، الم کردند. و خدا دانستند.در میانه ی پهنای سیاه آسمان پر است. از ستاره هایی که هستند. وستاره هایی که   گه گداری هستند. آنهایی که چشمک می زنند. آنهایی که در آسمان شب جا به جا می شوند. حتی آنهایی که هرزگاهی زوزه کشان از سمتی می آیند و از سویی می روند. آسمان صبح را هم  که خوب بنگری ستاره ی صبح زهره را هم می یابی یا شاید مریخ سرخ را  در آسمان سحر بعد از نماز صبح ات قبل از طلوع فجر پیدا کنی. اما هیچیک به دلچسبی ماه نیست. آسمان شب پر از ستاره هاست. اما این تنها ماه است که قدرت اسیر کردن نگاه ها را دارد.ستاره ها همواره آسمان شب را پر می کنند. هزار جلوه و عشوه ی ریز و درشت می آیند. اما شب هنگام فقط ماه ومهتاب است. که جغد ها را اسیر می کند. جغد مسخ مهتاب می شود. واز آن پس دیگر جغد بیدار شب جغد شدنی نیست.هیچ ستاره ای نمی تواند فریاد و آه بلند گرگ ها را از میان سینه های درد کشیده شان بیرون بکشد. گرگ در آرزوی ماه زوزه می کشد.و پلنگ در طلب ماه است. که  همواره بلند ترین شاخه درخت را برای استراحت برمی گزیند.ماه نمونه ی یک معشوق واقعی است.همه عاشقش هستند. از کرم شبتاب که میخواهد مهتابی باشد. که شبها می تابد. تا پلنگ مغرور  و  گرگ سینه سوخته و جغد بیدار و غیره وغیره وغیره، همه وهمه در طلب مقصود معشوق اند. وچه نیکو معشوقی که همه ی عاشقان و طالبان یکسان و یک رنگ اند در طلبش...ماه معشوق است. چرا که همیشه نیست. گاهی می آید رخ می نماید و بعد...بعد نوبه ی انتظار است. انتظار  وانتظار و انتظارماه معشوق  است. که باید  برای دیدنش دست وپا بزنی همیشه منتظر باشی چون معلوم نیست. روز می آید یا  شب و باید به نیم نگاهی خشنود باشی چرا که معلوم نیست که تمام رخ میاید، نیم رخ میاید، یا  قمر ، نمی دانی  ماندگار خواهد بود. پشت ابر پنهان می شود. پشت کوه می رود. در سیل ستارگان پیدا وپنهان می شود. خواستن ماه یعنی نداشتنش و یعنی سر در گمی؛آن قدر می آید و نمی آید تا جان به سرت کند. رسمش است دیگر رحم هم ندارد. وبه راستی در میان آسمان پر ستاره تو فقط شکار ماه می شوی.مست ومسخ ؛بی سبب نیست  که تاریخ به ماه و قمر  است     ؛   گه نیست  ، یا هست  ، بیش و کم و دائم در سفر استمسخ مهتاب ؛ میانه ی پاییز 97ومن الله توفیق؛ انشا الله حسینی.seyedamhseyedamhWed, 04 Dec 2019 23:38:42 +0330https://virgool.ir/@seyedamh/شروع-jnqozpzrviw6همیشه شروع برایم سخت بوده. خب آخر شروع خیلی مهم است. چی بنویسی. یا چه کادری ببندی. یا ... خلاصه چگونه شروع کنی. که مخاطب داشته باشی. و مخاطب پای کارت بنشیند. و بماند. تعلیق و جذابیت داشته باشد. حرف حساب باشد. تکلیف روشن کند و ...آلان هم دارم شروع می کنم. اینطوری، صاف و پوست کنده. با دست رو. به جای اینکه به این فکر کنم. که چه جوری شروع کنم. و بعد نتایج افکارم رو بنویسم. افکارم رو به اشتراک گذاشتم. حالا خدا میدونه آیا اصلا این شروع رو کسی میخونه؟seyedamhseyedamhSun, 01 Dec 2019 10:21:09 +0330