https://virgool.ir/feed/@seven5689fa2026-11-11 17:05:33https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@seven5689https://virgool.ir/@seven5689/بغض-cvyvhvxcbz1uروی صندلی چوبی نشسته‌ام. صندلی جیر جیر می‌کند و کمی لق میزند. به محل قرار همیشگیمان آمده‌ام. همان‌جایی که اولین بار زندگی را یافتم. همان‌جایی که شادی حقیقی را تجربه کردم و همان‌جایی که زندگیم تمام شد.با اشاره من کافه چی تهویه را روشن می‌کند. سیگاری روشن می‌کنم. اسپرسویی که سفارش داده‌ام را جلویم میگذارد. تشکر می‌کنم. به در و دیوار کافه خیره می‌شوم. روزها و ساعت‌ها اینجا صرف کرده‌ام ولی هیچگاه به این دقت به در و دیوار و دکور کافه نگاه نکرده بودم. گویی از اینجا فقط میز و صندلی هایش را می‌شناسم.دکوری چوبی که از جنگل تاثیر گرفته در سراسر کافه مشهود است. همه چیز را مانند جنگل درست کرده‌اند. حداقل قصدشان همین بوده ‌است. حتی صدای آواز پرندگان نیز از استریو پخش می‌شود. مثلا قرار است حس کنیم جنگل است و ریلکس شویم. بیشتر انتظار دارم از درون جنگلش خرسی بزرگ حمله کند و عشاق را بخورد. الان که دقت میکنم چه دکور مسخره‌ای دارد. دود سیگار را آرام بیرون می‌دهم. هیچوقت دوست نداشتم دودش را فوت کنم. شبیه دودکش قطار می‌شود.انگار همین دیروز بود که روی همین صندلی دل دادیم. عاشق شدیم. دل آزرده شدیم. دلگیر شدیم و دلشکسته، در آخر شدیم دو نفر تنها. به میز کناری نگاهی میاندازم، دختر پسری جوان جیک تو جیک هم نشسته‌اند و ریز می‌خندند. کاش خرس آن‌ها را می‌خورد.دفترچه شعر خود را برمیدارم. صفحه جدیدی باز میکنم شعرم را با این جمله شروع می‌کنم. بغض وقتی میرسد… قطره اشکی که از چشمم سرازیر شده است بر روی دفترچه می‌افتد. دفتر را می‌بندم و به روبرو خیره می‌شوم. پک سنگینی به سیگار می‌زنم و ریه‌هایم را پر از دود می‌کنم. صفحه جدیدی از دفترم باز می‌کنم با خط درشت بالای صفحه مینویسم. مرد که گریه نمی‌کنه.سیگار را توی زیر سیگاری خاموش می‌کنم. بلند می‌شوم از کیفم نقاب بی تفاوتی‌ام را برمیدارم و بر صورتم می‌گذارم. و به سمت پیشخوان می‌روم.“داداش حساب ما چقدر شد؟”masoud anismasoud anisSun, 26 Jul 2020 18:43:53 +0430https://virgool.ir/@seven5689/تمرین-آنافورا-q6bvsoavl7luاگر شب بودم ماهم چراغی می‌شد برای بی چراغان چراغاگر شب بودم شب یلدا می‌شدم برای عاشقاناگر شب بودم چراغی می‌شدم برای فقرااگر شب بودم آرامشی می‌شدم برای درویشاناگر شب بودم سرد می‌شدم برای قدم زدناگر شب بودم متعادل می‌شدم برای کارتن‌خواب‌هااگر شب بودم طوفانی می‌شدم برای شاعراناگر شب بودم آرام می‌شدم برای دریانورداناگر شب بودم بوی خوش شب‌بویم را عطا میکردم به همگاناگر شب بودم لالایی می‌خواندم برای درختاناگر شب بودم کوتاه می‌شدم برای منتظراناگر شب بودم طولانی می‌شدم برای بهم‌رسیدگاناگر شب بودم پناهی می‌شدم برای بی‌پناهاناگر شب بودم دوستی می‌شدم برای عاشقان‌شباگر شب بودم زشتی را می‌پوشاندم در تاریکی خوداگر شب بودم شبی برفی می‌شدم برای گرگ هااگر شب بودم تاریک می‌شدم برای دزدهااگر شب بودم روشن می‌شدم برای نگهبان‌هااگر شب بودم آغوشی می‌شدم برای تنهایاناگر شب بودم خنک می‌شدم برای گرمازدگانmasoud anismasoud anisSat, 18 Jul 2020 23:14:05 +0430https://virgool.ir/@seven5689/نامه-ای-به-شاهرخ-مسکوب-iworzmasxdddبا سلام و درود بر شاهرخ عزیزمامیدوارم حالت خوب باشد و در آنجایی که هستی، اوقات خوبی را سپری کنی. در کنار استادت سهراب سپهری، رفیق کوه و دره لواسانت هوشنگ مافی و دیگر دوستان خوش‌و‌خرم باشید.راستش من نویسنده محبوب ندارم، آنقدر کتاب نخوانده‌ام که کسی را به عنوان محبوب خود برگزینم ولی در مدتی کوتاهی که شروع به خواندن کرده‌ام تو را بهتر از بقیه توانستم درک کنم.گاهی کسی را سالها میبینی و نمیشناسی، ولی گاهی کسی را با جمله‌ای دوست میگیری.میدانم حتی آنجا هم کاغذ و قلم از دستت نمی‌افتد و مینویسی. راستش را بخواهی خیلی اهل خوش‌وبش‌ نیستم.در مکالمات روزمره‌ام نیز چیزی فراتر از احوال‌پرسی و چه خبر نمیتوانم بپرسم. ولی عاشق بحث‌کردن هستم . بگویی و بگویم و بحث کنیم و ساعت‌ها مغز هم را بخوریم. و یا بشینی با همان زبان شیوایت برایم بگویی و من فقط گوش کنم.حالا که دسترسیت به خدا بیشتر شده با او صحبت کن و پارتی بازی‌ راه بیانداز تا کتاب در کوی دوستت را بفهمم. راستش وقتی شروع به خواندنش کردم حس بادمجانی را داشتم که سعی می‌کند نظریه نسبیت عام را بفهمد.شاهرخ عزیزم درست است شعورش را ندارم آنچه را که در "در کوی دوست" نوشته‌ای را بفهمم، ولی در سوگ عشق و یاران را خواندم. دوبار خواندم. آن‌چنان بر دلم نشست که گویی رفیق ناب چند ده ساله‌ام هستی و باهم بزرگ شده‌ایم.تصور میکنم اشتباهی انسان بودی، باید فرشته میشدی و قوانین جهان را با قلم خود مینوشتی. باید مسئول تمام نوشتار عالم میشدی. میگویند عشق در مورد ناشناخته‌هاست. شاید چون نمیشناسمت، اینقدر به تو ارادت پیدا کردم. ولی بعید است کسی آنقدر آدم باشد و نتوانی عاشقش شوی.سخن به درازا کشید امیدوارم همانجا که هستی شاد باشی.دوست دار تو مسعود انیس.masoud anismasoud anisSat, 18 Jul 2020 23:13:03 +0430https://virgool.ir/@seven5689/گزارشی-توهین-آمیز-از-درب-مغازه-eopmi1vwbjswروزگار عجیبی است. همه از ترس بیماری همه‌گیر ماسک میزنند. دوست داریم بگوییم همه، ولی در عمل پنجاه‌درصد رهگذران ماسک ندارند و اتفاقا در دسته افراد پرخطر نیز قرار می‌گیرند. کوچه آرامی است به ندرت غریبه رد می‌شود. همه از همین محله‌اند. کنار ما مغازه بقالی قرار دارد که سالهاست اینجاست و معمولا شلوغ است. مردم می‌آیند و می‌روند و اکثرا بدون ماسک.هیچ صدایی نمی‌آید، جز سر و صدای مربوط به ماشین‌ها و خانه کناریمان که در حال ساخت و ساز است. گاهی نیز همسایگان علاف درون کوچه با رفقای خود خوش و بش می‌کنند و سکوت کوچه را به هم می‌زنند. محله ی آرامیست و آرامش می‌دهد، البته اگر ساخت و ساز را در نظر نگیریم که روی اعصاب ماست.گرما اذیت میکند، البته شیشه بزرگ مغازمان مرا در برابر گرما محفاظت کرده و کولری که دقیقا روی من تنظیم شده است خنک نگهم می‌دارد.فردی می آید که ماسک ندارد و وقتی تابلوی "لطفا بدون ماسک وارد نشوید" را پشت شیشه می‌بیند، در را باز می‌کند، تا کمر درون مغازه خم می‌شود و می‌گوید "آقا ببخشید من ماسک ندارم، یک کیلو عسل میخواستم."با خود میگویم تو که یک‌مترش را آمده‌ای، نیم‌متر دیگر مانده است، آن را هم بیا. نمیدانم سختی و مشقت استفاده از ماسک چیست.نمی‌دانم چرا اینقدر بعضی ها ابله هستند. مگر نه اینکه برای سلامت خودشان است؟محله ما آرام است. مشتری هر از گاهی می‌آید و معمولا مشتری نداریم و بیکار نشسته‌ایم. ولی به محض آنکه تعطیل می‌کنم، زنگ درب خانه به دست مشتریان می‌سوزد. عادت کرده‌اند وقت و بی وقت زنگ درب خانه را زده و عسل بخواهند.نمیدانم چه در مخیلیه انسانی باید بگذرد که ساعت یازده شب زنگ درب خانه را زده و نیم کیلو عسل طلب کند و درخواست باز کردن مغازه را داشته باشد.انگار آسمان چاک خورده باشد و آقا را با سفینه آورده‌اند.از دست مردمان ابله عصبی می‌شوم. با خود چه فکری میکند که همچین چیزی را به زبان می‌آورد. نمیدانم از کدام طویله گریخته‌ای ولی فردا صبح بیا. در دلم میگویم.مغز و زبانم اتوماتیک‌وار و مودبانه جمله را سانسور کرده و در نهایت حاصل این می‌شود : فردا صبح مغازه را باز می‌کنیم در خدمتتان هستیم.می‌رود و دیگر پیدایش نمی‌شود.من کماکان در فکر این اتفاقی هستم که همه روزه رخ می‌دهد. هر روز حداقل هشت ساعت مغازه باز است. شعورش یاری نمیکند که در حال استراحت هستم و باید در ساعاتی که مغازه باز است تشریف بیاورد و زنگ درب خانه را نزند.اگر با خود فکر می‌کنید چه اشکالی دارد که مشتری بی‌وقت را سرویس دهم، پیشنهاد می‌کنم کتاب‌های خاویر کرمنت را تهیه و مرور بفرمایید که مناسب حالتان است.ازینکه حق را به من میدهید متشکرم.masoud anismasoud anisWed, 15 Jul 2020 16:23:34 +0430https://virgool.ir/@seven5689/گزارشی-از-پشت-بام-g7jqtojsi5y5معتقدم انسان ذاتا موجودی تنبل و تن‌پرور است. گواه آن رفتار انسا‌ن‌ها در طول تاریخ و تلاش او برای از زیر کار در رفتن مسائل مختلف است که یا اسم آن را زرنگی و یا راحت کردن زندگی می‌گذارد. چرا ما باید از زیر کار یک پیاده‌روی نیم‌ساعته در برویم و تمرین خود را به رفتن به پشت بام محول کنیم.مگر غیر از این است که تکان دادن خودمان سخت است؟از جنبه های دیگر میتوان اینطور گفت پیاده‌روی آنقدر برای انسان نو و بدیل است که باعث فعالیت مغز، شکوفایی ذوق و استعداد، کمک به قوه‌تخیل و نوشتار او میگردد.من نیز چون نیاکان خود تنبلی را پیشه کرده. سنت‌شکنی نکردم و ساده‌ترین راه انجام دادن تمرین انجام برگزیدم. بعنی به پشت‌بام محل سکونت خود رفتم.قبل از هر چیزی باید گوشزد کنم با اینکه در منطقه شهری زندگی می‌کنیم اما به دلیل علاقه پدرم و البته سنت‌شکنی ایشان که تنبلی را برنمیتابند، اندک زمانی را به خاطر دارم که پشت‌بام خانمان پذیرای موجودات زنده نبوده باشد.اردک، مرغابی، مرغ و خروس و البته زنبور عسل. از آنجا که پدرم بسیار سخت‌کوش هستند در سالهای اخر تدریسشان به فکر سرگرمی جدید افتادند و پرورش زنبور عسل را پیشه آینده خود ساختند.اکنون که سنی ازشان گذشته حدود سی سال سابقه زنبورداری حرفه‌ای در کارنامه کاری ایشان به چشم میخورد.پس وقتی به پشت بام میرویم اولین چیزی که بر میخوریم زنبورهای سرگردان حول کندوهای چوبی است که گویا چیزی را فراموش کرده و سرجای خود دور میزنند. ولی وقتی با دقت نگاه کنید متوجه میشوید که هرکدام بنا بروظیفه خود وقت را هدر نداده و به کاری مشغول هستند.البته این نکته را باید ذکر کرد که تعداد کندوهای پشت‌بام از سه عدد فراتر نمیرود و خدای نکرده مزرعه پرورش زنبورعسل بر پشت بام راه نیانداخته ایم. اینها فقط بصورت موقت و برای رسیدگی بیشتر مهمان پشت‌بام هستند و به محض اینکه مشکلشان حل شود به باقی کندوهای زنبورستان ملحق خواهند شد.دومین چیزی که نظر را جلب می‌کند، گلدان‌های بیشمار و سبزیجات کاشته شده درون گلدان های دست‌ساز است. در این مورد نیز سر رشته ای در جهت نام بردن نام گل‌ها یا سبزیجات ندارم. فقط آلوئورا را میشناسم که ظاهر تابلویی دارد.نگاهی کلی که بیاندازیم تصور میکنیم بر پشت بام خانمان بمب ترکیده باشد. هیچ نقطه مرتبی وجود ندارد. البته پدرم مشغله زیادی دارند و با این وجود باز هم ماهی یکبار پشت‌بام را مرتب کرده و آب و جارو میکنند. این بهم ریختگی بخاطر سرشت انسانی ما فرزندان است که به نیاکان خود پایبند بوده‌ایم.امیدوارم هیچگاه همسایتان بازسازی نداشته باشد. چند سالی می‌شود که با این مساله دست به گریبان هستیم. اول سمت راستیمان یک متر دیوارش را بالا برد ولی در این بین سایه بان فلزی ما را نیز یک متر پایین آورد. سپس خانه روبرویی و اکنون خانه سمت چپ و خانه پشتی بصورت همزمان. گویا مسابقه سر و وصدا و آزار و اذیت به راه انداخته‌اند. از شهردار و نیروهای انتظامی شهر زیباییمان دزفول نیز نهایت تشکر را دارم که رسیدگی نمیکنند.این دومین بار در یک ماه اخیر است که لوله آب را ترکانده و ما آب نداریم.فکر شکایت نیز به سرمان رسیده بود که البته با توجه به اینکه پدر گرامی پیمانکار ساختمان بغلی جزو روحانیون هستند و دایی عزیزشان عضو شورای شهر، از شکایت صرف‌نظر کرده و سخنی نگفتیم تا مبادا برایمان مشکلی پیش نیاید. که خبر رسیده بخش هایی از مراتع مربوط به محیط زیست را نوش جان نموده‌اند و شکایت سازمان محیط‌زیست نیز راه به جایی نبرده است.سخن به درازا کشید، قرار بود از پشت بام بگوییم. حرف پیمانکار عزیز شد. اگر زیاده گویی کردیم صمیمانه از شما عذرخواهی میکنم.masoud anismasoud anisTue, 14 Jul 2020 15:39:47 +0430https://virgool.ir/@seven5689/تمرین-نوشتن-با-نقاشی-james-abbott-mcneill-whistler-ltoe1kz2afn9"فقط سی دقیقه مرد جوان. فقط سی دقیقه بنشینید. لطفا تکان نخورید."روی صندلی چرخدار کوچکی روبروی ویکتور میٰنشینم، کمرم را صاف کرده، شانه ها را به عقب میدهم و سرم را کمی بالا میگیرم."لطفا تکان نخورید. این پنجمین باری است که دارم شما را تصویر میکنم. اگر بخاطر اصرار پدرتان نبود دیگر این کار را نمیکردم. واقعا مرد کم طاقت و پر جنب و جوشی هستید."چند ثانیه بیشتر نگذشته که قوزک پایم شروع به خارش میکند. میگویم : میتوانم قوزک پایم را بخارانم؟ ویکتور یک ابرویش را بالا برده و با حالتی ناشی از اخطار و جدیت میگوید "خیر مرد جوان لطفا تکان نخورید". میپرسیدم : میتوانم حرف بزنم؟ جواب داد متاسفانه بله. سندرم پای بیقرارم عود می‌کند و سعی می‌کنم تکانش دهم ارام پایم را تکان میدهم. صدای ویکتور بلند میشود "لطفااا تکان نخورید". لطفا را کشیده و بلند میگوید.سعی می‌کنم خود را کنترل کنم. اینبار گردنم خارش میگیرد. نمیدانم چرا وقتی قرار است بی‌حرکت بنشینم همه‌ جای بدنم شروع به خارش میکند و مجبور میشوم بخارانم. در این هنگام النا و النور دو دوستی که از خواهر نزدیکترند، وارد سالن می‌شوند. النا موهای قهوه‌ای روشن دارد و پوستی سفید. با آن چشمان قهوه‌ای و لب‌های قلوه‌ای که دارد، دلی همه را میبرد. ولی النور موهای قهوه‌ای تیره با دماغی استخوانی و عقابی شکل و لبهای قیطانی دارد. البته به ندرت لبخند می‌زند و بسیار مغرور است.النا به من میگوید "این پنجمین باری است که داری کشیده می‌شوی" و قاه‌قاه میخندد. النور با پیراهن سفیدش و پفکی بلندش با همان قدم‌های آرامش نزدیک میشود و دقیقا روی مبل روبروی من می‌نشیند. و النا نیز روبرویش می ایستد.النا : شرط میبندم دوباره گند میزند و نقاشی را خراب میکند.النور‌: من شرط میبندم میتواند تکان نخورد تا ویکتور تمامش کند. و لبخند محوی روی گوشه لبش پدیدار میشود.روی دیوار تابلویی از ویکتور به چشم می‌خورد که از ظلع دیگر همین اتاقی که در آنیم کشیده شده و زاویه اش مانند آیینه است. اگر در زاویه خاصی بنشینی گمان میکنی ایینه است ولی بدون افراد درون اتاق.النور زیر چشمی مرا می‌پاید. میدانم دوستم دارد. از رفتارش مشخص است ولی لو نمی‌دهد و به رویم نمیاورد تا مبادا پرو شوم.ولی النا همیشه چشمش دنبال من است و هر فرصتی را غنیمت می‌شمرد تا به من نزدیک شود که البته اکثرا اوقات او را دک میکنم ولی او دست بردار نیست.وقتی به اقای ویکتور گفتم مرا زیباتر بکش. لبخند محوی روی صورت النور نقش بست و یکی از صد نشانه دوست‌داشتن من در صورتش پدیدار شد.النا به طرز آشکاری مرا درون ایینه دید میزند و اندامم را با چشمانش بر انداز میکند. در این بین دو سه باری چشمک حواله‌ام کرد که من چشمانم را دزدیم و جایی دیگری را نگاه کردم.چند دقیقه باقی مانده است. کمرم خشک شده و دارد کم‌کم به آستانه خشک شدن میرسد. ویکتور میگوید آفرین بالاخره داری موفق میشی مرد جوان. کمی دیگر مانده است. میتوانی پاهایت را تکان دهی. من کمی پاهایم را تکان میدهم تا از خواب رفتگیشان کاسته شود.النا و النور بلند شده، خداحافظی کرده و اتاق را ترک میکنند. النا با ناز میگوید میبینمت و من باز با لبخند سردی جوابش را می‌دهم. نگاهم النور را دنبال میکند. متوجه ریز نگاه کردن النا میشوم و نگاهم را سمت اقای ویکتور برمیگردانم.هنوز در فکر دید‌زدن‌های یواشکی النور هستم و از هجوم نگاه وحشیانه النا در فراری‌ام. حس میکنم هنوز برای جلو رفتن زود است. گویی شرط بندیشان سر چیزی دیگریست. شاید روی به دست اوردن من شرط بسته اند.هرچه باشد من این شرط بندی های احمقانه را دوست دارم.masoud anismasoud anisMon, 13 Jul 2020 00:25:15 +0430https://virgool.ir/@seven5689/تمرین-نوشتن-با-موسیقی-باخ-hok4xcnqfmbg http://uupload.ir/view/6ow2_bach.mp3/ هرچه می‌دوید گویی طول خیابان زیادتر می‌شد. خیابان‌ها و مغازه‌ها تمامی نداشتند. میان همهمه مردم در جشن سال نو و صدای خنده بچه‌ها در خیابان میگشت و همانند گم‌گشتگان به هرجا سرک می‌کشید و جستجو می‌کرد.راه به راه می‌ایستاد و از پنجره دکان‌های کوچک رنگارنگ درون آنها را نگاه میکرد. مردم می‌پنداشتند دیوانه یا مجنون است. از سر راه او کنار می‌رفتند و او با آن ظاهر ژولیده و قد بلندش نظرات را به خوب جلب میکرد.برف شروع به باریدن کرده بود خش‌خش بی‌امان برف زیر قدم‌های تند ولی نامتوازن او به گوش میرسید.به دکانی رسید که تزییناتی برای درخت کریسمس می‌فروخت و منگوله‌های زنگی داشت. انگشتش را به شیشه زد و با لکنت گفت ک ک کریسمس. صاحب مغازه او را از انجا دور کرد.گاهی افرادی او را با دست نشان می‌دادند. گاهی افرادی از او می‌پرسیدند که به دنیال چیست اما جوابی دریاقت نمی‌کردند. کسی نمی‌دانست چرا اینقدر پریشان خاطر است.کسی از دل ادوارد خبر نداشت مردی که در اوایل جوانی به جنگ رفته و پس از بازگشت دیوانه شده بود. مردم او را می‌شناختند ولی دلیل این گیجی او در شب سال نو را نمی‌فهمیدند.مردم نظاره‌گر این صحنه بودند که دکان به دکان می‌گردد و از پشت شیشه همه مغازه‌ها خیره نگاه میکند. دخترکی به دنبال او رفت تکه لباسش را کشید. مرد برگشت و به دخترک نگاه کرد. برعکس دیگر بچه ها دخترک از ادوارد نمی‌ترسید. به او آبنبات چوبی اش داد. ادوارد آن را گرفت و چشمانش خیس شد. سعی کرد چیزی بگوید. مادر دخترک آمد و دستش را کشید و گفت مگر نگفتم این دیوانه است نزدیکش نشو.ادوارد به آبنبات خیره مانده بود. ساعتی گذشت و شهر خلوت شد. کم کم مردم به خانه هایشان میرفتند و دکان ها بسته میشد. ادوارد گوشه خیابان نشسته بود و با همان آبنبات در دستش در سکوت به سر می‌برد.در میان سکوت خیابان و تصویر آبنبات شلیک گلوله‌ها، ناسزاها، عاشقی، مرگ و سکوت را دید. گویی جان تازه ای یافته بود. چشمانش هوشیار میزد. خواست از جا برخیزد. مرد بلند قامی روبرویش ایستاده بود که میشناخت.فردا روز جسد بی‌جان ادوارد در حالی که آبنبات چوبی به دست داشت درون برف‌ها پیدا شد.پ.ن: دو پاراگراف از آخر داستان جا افتاده بود که اضافه گردید.masoud anismasoud anisMon, 13 Jul 2020 00:10:28 +0430https://virgool.ir/@seven5689/تمرین-نوشتن-از-روی-موسیقی-بتهوون-jepn4rzanfya http://uupload.ir/view/t0my_beethoven.mp3/ همهمه جمعیت سالن را پر کرده بود. هرکس در تکاپو بود زودتر به سمت خروجی حرکت کند و جان خود را نجات دهد. لحظات به تندی سپری می‌شدند. تنها حقیقتی که مشهود بود این بود که هرکس میخواهد زنده بماند باید فرار کند.همه فیلم در حال پخش را نیمه رها کرده. بسیاری همسر و فرزندانشان را نیز نادیده گرفته و در حال فرار هستند. جمعیت به سمت در خروجی هجوم می‌آورد. بسیاری زیر دست‌و‌پا افتاده‌اند.مهاجم دو تبر در دست دارد پس از حمله به جمعیت و ناکار کردن نفر اول به سراغ نفرات دیگر می‌رود.لیزا کارمند ساده بیست و چند ساله‌ای با موهای قهوه‌ای و چانه‌ای کشیده است. آن روز بخاطر اینکه از بودن در خانه حوصله‌اش سر رفته بود به تنهایی به سینما آمده بود تا حال و هوایی عوض کند. ولی آن اتفاق شوم افتاد.لیزا سعی میکند همراه با جمعیت فرار کرده و از سالن خارج شود. هرچه میدوید گویی سالن درازتر میشد. با تنه مرد تنومندی به زمین افتاد. حالا از جمعیت عقب افتاده و سعی دارد خود را نجات دهد. پاشنه کفش شکسته‌اش دوباره او را زمین می‌زند.هر لحظه امکان دارد مهاجم از راه برسد لیزا تلاش میکند با سرعت بیشتری حرکت کند. بصورت چهار دست و پا و لنگان‌لنگان به حرکت ادامه میدهد. حلزون‌وار پیش می‌رود و در یک چشم به هم زدن مهاجم بالای سرش ظاهر میشود. خنده مهاجم در سایه روشن چراغ‌های کم نور سالن به چشم می‌خورد. روی صورتش قطرات خون قربانی اول دیده میشود.با دیدن صورت مهاجم لیزا ضربان قلبش زیاد میشود. سعی میکند خود را هرطور شده از مهلکه نجات دهد. لحظات دلهره‌اور برای لیزا تمامی ندارد.مهاجم تبر خود را بالا میبرد و سعی میکند لیزا را هدف قرار دهد. که صدای ایست پلیس به گوش می‌رسد. مهاجم فرار میکند و شلیک پلیس خطا میرود. افسر پلیس زیر بغل لیزا را می‌گیرد و به او کمک میکند خارج شود.مهاجم پشت سر پلیس ظاهر شده تبر را در گردن افسر فرود میاورد. سر افسر از سرش جدا شده و خونش بر روی صورت و بدن لیزا می‌ریزد، لیزا که وحشت‌ زده ولی خونش سرشار از آدرنالین است، تمام قدرت خود را جمع می‌کند و لنگان‌لنگان مسیر را ادامه می‌دهد. نور درهای خروجی از پشت پیچ سالن پیداست. و فقط چند ده قدمی مانده تا لیزا نجات پیدا کند. که تبر مهاجم بر کمر لیزا فرود میاید.حالا دیگر پاهای لیزا توان حرکت ندارند و خنده‌های مهاجم فضا را پوشانده است. خون لیزا روی زمین جاری میشود ولی تسلیم نمیشود با دست‌هایش راه را ادامه میدهد و روی زمین می‌غلتد. مهاجم بار دیگر تبر را بالا می‌برد.لامپ نیم سوز سقف با سرعت دیوانه واری در حال چشمک زدن است. و بوی خون تمام فضا را پرکرده است.مهاجم اکنون بالای سر لیزاست. تبر را بالای سر بلند کرده. صدای ناله و التماس لیزا فضا را پر کرده است. "خواهش میکنم رحم کن، خواهش میکنم". مهاجم برای ضربه نهایی ادامه می‌شود.افسر پلیسی از راه رسیده است. صدای بلند پلیس وحشت فضا را به امید تبدیل میکند. "ایست! تکون نخور!". مهاجم بدون توجه به فرمان پلیس با تمام قدرت تبرش را بر سر لیزا فرود می‌آورد. صدای شلیک گلوله درون سالن طنین‌انداز می‌شود.همهمه جای خود را به سکوت داده است. همه چیز تمام شده. جنازه غرق در خون مهاجم روی زمین است و تبری در جمجمه لیزا گیر کرده است. کف سالن بوی خون و مردگی میدهد.امدادگران جسد بی‌جان لیزا را که درون آمبولانس میبرند.مقصد سردخانه و پزشکی قانونی است.masoud anismasoud anisMon, 13 Jul 2020 00:08:25 +0430https://virgool.ir/@seven5689/دوباره-نویسی-تمرین-نوشتن-از-روی-عکس-ها-m6dt1tsz1ujgمعتقدم یکی از بهترین راه ها برای شناخت افراد مراجعه به وسایل تفریح و سرگرمی و چیزهایی ست که همه روزه با آنها در ارتباط است.تصمیم گرفتم برای شناخت بهتر خود به سراغ وسایلی بروم که در این سالها مرا تعریف کرده اند.این وسایل برای هرکس معنی و مفهوم خاصی میتوانند داشته باشند و شاید نیز برای کسی اصلا بدون مفهوم باشند. خوب یادم هست اولین کنسول بازی که داشتیم میکرو بود که بازی های زیادی داشت و همیشه با آن سرگرم بودیم.یادم می آید تلویزیون سیاه سفیدی داشتیم و در گرمای خرماپز خوزستان درون اتاق بدون کولر مینشستیم و بازی میکردیم. من و خواهر و برادرانم. خیلی لذت بخش بود. یادم می آمد هر نیم ساعت باید خاموش میکردیم تا ترانس ان از گرما نترکد. هرچند همین گرما بعدا باعث خرابی دستگاه مذکور شد.از وقتی گیم را شناختم عاشقش شدم. حس غرق شدگی به من میدهد که از همه چیز رها شده‌ام. آن حسی که برای مدتی هرچند کوتاه گمان میکنی که در دنیای دیگری هستی و تجربه چیزهای نو و بدیعی را داری. همیشه دنبال تجربه‌های نو و شناخت دنیاهای دیگر بوده‌ام. وقتی گیم را شناختم فهمیدم سرگرمی است که تا اخر عمر مهم‌ترین بخش زندگیم را تشکیل خواهد داد.دوست داشتم آن 50 تومانی در تصویر باشد تا یاد جوانی دود شده و سوخته‌مان را گوشزد کند. سالهایی که باید بهترین سالهای عمر هرکس باشند ولی با استرس و فشار می‌گذرند. خوب یادم هست با ۲۵ تومان میتوانستیم ۵ عدد نان بگیریم. اکنون چقدر شده نمیدانم حسابش از دستم خارج شده است.آن توپ پینگ‌پونگ یکی از زیبا‌ترین بخش‌های کودکی – نوجوانی من را تشکیل می‌دهد. یادم می‌آید میز پینگ‌پونگی خریده بودیم و در حیاط نگهداریش می‌کردیم. برای جلوگیری از پوسیدگی صبح‌ تا هنگام غروب خورشید مجبور بودیم روی آن را با چیزی بپوشانیم. روزنامه را انتخاب کردیم که البته روزنامه‌ها پس از حدود نیم ماهی یکبار زرد می‌شدند و پوسیده، که باید تعویض می‌شدند.روزهایی که گرما ما را به درون خانه میکشانید شطرنج یکی از راه‌های جلوگیری از هدر رفتن وقت و فراغت کردن اوقات بود. بازی لذت‌ بخشی که هیچگاه نتوانستم طبق نقشه بازی کنم همیشه حرکاتم بصورت تصادفی بودند و در نهایت شکست میخوردم.بزرگتر که شدم متوجه شدم آدمی برای تجربه ی چیزهایی که دوست دارد همیشه وقت ندارد. گاهی لذتی که عملی در بیست سالگی به ادمی میدهد هنگام ۴۰ سالگی دیگر لذتی ندارد و برایش مهم نیست. ولی حس نرسیدن به آن تا همیشه همراهش میماند. پس چندماه کار کردم و پلی استیشن خود را خریدم.میتوانم با جدیت بگویم که همیشه کامپیوتر جزو لاینفک زندگی من بوده و هست. رشته دانشگاهیم و علاقه من را تشکیل میدهد. تقریبا تمام شاخه‌های مرتبط را دوری زده‌ام و سعی در یادگیری کامل و متخصص شدن در آن زمینه‌ها داشته ام. سالها چون از کامپیوتر سر در میاوردم به عنوان متخصص بدون مزد برای آشنا و فامیل کار کردم. تا زمانی که تصمیم گرفتم کلمه "نمیدانم" را بیشتر استفاده کنم. از آن روزها زندگی آرام‌تری دارم و خوشحال‌تر نیز هستم. گاهی حس میکنم چه خوب بود ادم نمیدانست. دیگر کسی به سراغش نمیرفت و وقت او را هدر نمیداد. بعد فهمیدم اگر ندانم با وقتم چکار کنم باعث هدر رفتن وقت دیگران خواهم شد.تحقیقی درمورد متخصصین کامپیوتر شده بود و محققین دریافته بودند هنگامی که متخصص کامپیوتری در مقابل سوال شما میگوید نمیداند و بهتر است پیش متخصص فن بروی تا نگاهی به آن بیاندازد. در ۹۰ درصد مواقع دروغ می‌گویند. خب شما کمتر سوال بپرسید، کل زندگیمان شده مشکلات کامپیوتری دیگران را حل کردن.توپ پلاستیکی جزو لاینفک زندگی هر نوجوان دهه ۶۰ و هفتاد بوده است و یادم می‌آید توپ های سوراخ شده را باز کرده و با آنها چندلایه درست میکردیم. البته ما یک مرحله فراتر رفته بودیم و بعد از پوسته های اضافی آن را با چسب برق میپوشاندیم که حس توپ‌های چرمی چهل تیکه را به ما میداد. چقدر بازی‌ها، جنگ‌ها و دردسرهای با این توپ‌ها تجربه که نکردیم و ماجراها پشت سر نگذاشتیم.اکنون دو ابزار مهم در دسترس دارم یکی دفترچه‌ام و دیگری کیبورد. همدم اوقات بیکاری و وسایل پیشرفت مرا شکل می‌دهند. که همین دو ابزار ابزارهای اصلی یک نویسنده هستند. امروز و در آینده حتی اگر مسیری را که آغاز کرده‌ام نیز به آن نرسم بازهم پرکاربرد ترین ابزارهای روزانه من خواهند بود.masoud anismasoud anisSun, 12 Jul 2020 00:36:03 +0430https://virgool.ir/@seven5689/تمرین-نوشتن-از-روی-عکس-wmhhksmlcutsوسایل سرگرمی استادحدودا چهل سال سن دارد. در حوزه نویسندگی اسم و رسمی برای خود دارد، اما تازگی ها با داستان جدیدش در فضای مجازی و مطبوعات سر و صدا زیادی کرده.فردی دست‌نیافتنی و گوشه گیر که دوست ندارد زیاد مصاحبه کند. البته کلی شرط و شروط هم گذاشت. یکی این بود عکس از خودش نگذارم، به جای آن وسایل سرگرمیش را قرار دهم و اصرار داشت مصاحبه در هوای آزاد باشد.در پارک روبرویم نشسته و لبخند میزند.- خب با اجازه شما مصاحبه را آغاز بفرماییم.(در جواب سری تکان میدهد)- : چند سال است مینویسید؟- :‌ نزدیک ده یازده سال است مکتوب می‌کنم، قبلش می‌نوشتم ولی مکتوب نمیکردم.- : میشه بیشتر توضیح بدین؟- البته. داستان ابتدا در ذهن من شکل میگیرد، کم‌کم مانند گوله برف بزرگ می‌شود و تصویرسازی می‌شود تا زمانی که پر و بال میگیرد و می‌شود یک روایت زیبا.- : یعنی همه اش اول ساخته می‌شود بعد می‌نویسید؟- نه ببینید اول آن را زندگی می‌کنم اگر دوست داشتم می‌نویسم و ماجراها هنگام نوشتن شکل می‌گیرند ولی فضای کلی و شخصیت اصلی قبل از شروع کار شکل می‌گیرد.- توی یک فایل صوتی گفته بودین نویسندگی را مانند آقیانوسی میبینید که ته ندارد.- بله در آن زمان تازه شروع کرده بودم به نوشتن و اوایل که وارد این حوزه شدم خیال کردم چاله ۳۰ سانتی است ولی وقتی درونش پریدم به داخلش کشیده شدم و هرچه نگاه کردم تهش را نیافتم.- درحال حاضر چی؟- حسم تغییری نکرده بلکه عمیق تر هم شده. و قد من هنوز همانقدر است. فقط شنا کردن را یاد گرفتم.- استاد خیلی ها دوست دارند بدانند چطور شروع کنند. چه توصیه ای برا آنها دارید؟- مرا همان آقا صدا کنید برایم لذت‌بخش‌تر است و اینکه با یک پایشان سردی و گرمی آب را تست نکنند، همان اول شیرجه بزنند درون دریا و سعی کنند شنا یاد بگیرند.- درمورد سرگرمی هایی عجیبی که دارید کمی برای ما توضیح دهید؟- البته از دید شما عجیب است. من روزانه چندین ساعت بازی میکنم. دلیلش این است به من این فرصت را می‌دهد که درون دنیای جدیدی زندگی کنم و برای فکرم تصویر سازی انجام می‌دهد و همیشه محدوده فکر و خیال مرا بزرگتر می‌کند و حصارهای ذهنی و احساسی را می‌شکند. معتقدم گیم خوب را هر نویسنده ای باید بازی کند.- ولی هنوز هم به بازی های قدیمی نه نمیگویید؟البته که نه شما یک توپ پلاستیکی بیاور همینجا با هم بازی میکنیم.توپ پلاستیکی استاد- با وجود چیزی که به نظر میآید شما خوره تکنولوژی هستید و علاقه زیادی دارین؟ با این وجود همیشه گقته اید که عاشق نوشتن با دست و روی کاغذ هستید.- بله تکنولوژی را دوست دارم ولی نوشتن و مداد و کاغذ چیزی است که هرچه بگذرد نیز جایگزینی برای ان نیست.ابزارهای نوشتار- خب کم کم دارد وقت ما به اتمام می‌رسد. از هم‌سخنی شما لذت بردم به عنوان نکته پایانی اگر چیزی هست بفرمایید.- همه باید بنویسند. این را چند سال پیش در ویدیویی در یوتوب دیدم. بر همه است که بنویسند. حتی اگر قلم پرقدرتی ندارند. باز هم اشکال ندارد. جامعه همیشه به نوشتار تازه نیاز دارد.- بسیار عالی، از شما متشکرم که وقتتان را در اختیارم قرار دادین.- مرسی از شما.پایان/.masoud anismasoud anisFri, 10 Jul 2020 18:26:19 +0430