https://virgool.ir/feed/@setayesh.rahimi2020.rfa2026-11-11 10:05:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.rhttps://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.r/گل-رز-sfu100n5nvwnمیدونین بچه هاتلاش کردن تو زندگی مثل قلمه زدن گل رز تو خاکههیچوقت نمیتونی مطمئن شی واقعا داره ریشه میزنه یا نه، حتی نمیتونی ساقه هارو از خاک دربیاری ببینی ریشه زدن یا نه فقط مجبوری هر روز بهش آب بدی و مطمئن شی زیر نور خورشیده، هی مراقبش باشی هی مراقبش باشی و هی به این کارت ادامه بدیگل رزم که میدونین، برای ریشه زدن اول ساقه اش خشک میشه، کم کم از سبز به یه قهوه ای خاکی میره و شماهم فکر میکنید دیگه دارین به خاک میرینولی یهو از خواب پا میشین میبینین جوونه زدهبعد همه ی روزایی که پاش خسته شدین یادتون میره:)تا اون موقع هم باید صبرکنه آدم صبرر..درحال حاضر دارین برای قلمه زدن چه گلی صبر می‌کنین؟ setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeWed, 22 Nov 2023 15:57:45 +0330https://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.r/پنج-و-بیست-و-دو-دقیقه-ی-صبح-چیزی-که-نیستیم-i8ilbvwfhgnhویرگول برای شروع متن توی این قسمت، یه نوشته ای با عنوان " هرچی دوستداری اینجا بنویس" رو به نمایش میزاره. الان که اینجام و دارم تایپ میکنم فکرنمیکنم قرار باشه چیز خاصی بگم، فقط میخوام هرچی دوستدارم رو اینجا بنویسم.ولی خب بالاخره حرفای آدم باید حول یه محوری بچرخه دیگه، پس بیاین راجع به نوشته ها حرف بزنیم، نوشتن راجع به نوشتن. راستش چیزی که بیشتر از همه ازش بدم میاد بستن صفحه‌ی نوشته هام توی ویرگول، اونم زمانیه که نوشته هارو نصفه نیمه گذاشتم، همین الانشم تعداد نوشته های ذخیره شده ام که قراره یه روزی که معلوم نیست کی منتشرشون کنم از تعداد نوشته های منتشر شده ام بیشتر شدن.داشتم فکر میکردم که حرفهای آدماهم همینجوری ان، حرفایی که نمیگیم همیشه خیلی بیشتر از چیزایی ان که به زبون میاریم و یکی از ایده هایی که ممکنه ساعت پنج و بیست و دو دقیقه‌ی صبح به ذهن آدمی مثل من برسه اینه که " چرا ما آدمارو با حرفهایی که به زبون میارن و نه با حرفهایی که به زبون نمیارن میشناسیم ؟ما همیشه انسانهارو با چیزهایی که میگن و کارهایی که انجام میدن و یه جورایی افعال شون میشناسیم، ولی تا حالا فکر کردین اگه میتونستیم همدیگه رو با چیزهایی که نیستیم و کارهایی که انجام نمیدیم معرفی کنیم چه اتفاقی میافتاد؟مثلا فرض کنید من ستایش، یک دانش آموز هستم و نویسندگی میکنم تبدیل میشود به:من عباس نیستم، رئیس بانک کشاورزی هم نیستم و کت سورمه ای نمیپوشم.موافقم که در نگاه اول خیلی احمقانه به نظر میرسه، ولی اگه دوباره بهش نگاه کنید.. خب بازم احمقانه به نظر میرسه، ولی فرض کنید فقط اگه یه روزی آدما اینجوری باهم حرف بزنن چی میشه؟اول چیزی که بهش فکر کردم این بود که شاید آدما بیشتر از هم سوال بپرسن، مثلا اگه من بگم من ستایشم و دانش آموزم و نویسندگی میکنم، ممکنه همین چند کلمه برای یک مکالمه کافی باشه، حالا اونا منو با چیزی که هستم و کاری که میکنم میشناسن و میخوان برن سراغ نمره‌ی ریاضی و رتبه کنکور و میزان ثروتم و آلودگی هوای امروز.و این وسط من چی میشم؟ گم...چیزی که الان من راجع بهش مینویسم و شما دارین میخونیدش موضوع مسخره ایه، ولی اگه بهش فکرکنید میبینید که ما هر روز توی گفتگو هایی که ساعتها طول میکشن و از وضع اقتصاد تا ازدواج فلان بازیگر و خواننده توشون صحبت میکنیم گم شدیم. فقط به این دلیل که فکرمیکنیم میدونیم طرف مقابل مون چه کسی ست، چه کاری انجام می‌دهد و همین کافیه تا سراغ موضوعات دیگه ای بریم.حالا فرض کنید من از شما میپرسم که چه کسی نیستین، شما میگین یه نجار، سفالگر و مهندس نیستین و من هزار سوال و گزینه دیگه دارم که راجع بهش ازتون بپرسم، شاید مکالمه وقت تلف کنی به نظر برسه اما شاید این وسط بفهمم که شما عضو کتابخانه نیستین و جمع کردن زباله هایی که توی طبیعت ریختین کاریه که انجام نمیدین، پس میفهمم که شما کتابخوان نیستید، پس شازده کوچولو و کتاب های بزرگ داستایوفسکی و رمان های ساده را نخوانده اید، پس شاید خیلی زندگی نکرده اید، شاید سن تان خیلی زیاد نیست، پس، شاید ذهن پخته ای نداشته باشید، زباله ها را جمع نمیکنین، پس طرفدار محیط زیست نیستین، پس مطمئنا ذهن پخته ای ندارید، پس من و شما بدرد هم نخواهیم خورد. و دیگر چیزهایی که هستید، مانند پولدار یا معلم یا یک بزرگتر تاثیری در سازگاری من با شما نخواهد داشت. و تمام اینها را با دو چیزی که نیستید میتوان فهمید و هنوز کلی سوال دیگه میشه از شما پرسید.......................دوم اتفاقی که ممکنه با این نوع احوال پرسی، یعنی احوال پرسی * تو کی نیستی ؟* بیافته اینه که شاید بتونیم یکم پیشرفت کنیم، مثلا شاید من پولدار باشم و بخشنده نباشم، خوشحال باشم و خوش اخلاق نباشم، عاشق باشم و ملاحظه گر نباشم یا کتابخون باشم اما اهل فکر کردن بهش نباشممطالعات نهم، توضیح میده که ما با چیزی که هستیم و کاری که انجام میدیم عضو جامعه میشیم، دانش آموزیم، پس توی مدرسه عضویم، فرزند هستیم، پس عضو یه خانواده ایم.به این فکرمیکنم که شاید با چیزی که هستیم بتونیم اینجا بمونیم و عضوی از این مردم باشیم، ولی فقط با دیدن جیزی که نیستیم میشه رفت جلو، شاید با یه نیم نگاه انداختن بهش بشه یکم جدا شد از این جامعه ای که همه توش شبیه همن ، شاید بشه عضو اینا نبود، شاید بشه پیشرفت کرد، ها؟ ......................حالا که نوشته ام تموم شده ساعت ۶ و ۱۷ دقیقه صبحهامیدوارم از این به بعد گاهی چیزی که هستیم رو یکم دورتر از خودمون نگهداریم و به چیزی که نیستیمم یه نگاهی بندازیم.مرسی که حرفهایی که نداشتم رو خوندین:]پایان.setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeTue, 30 May 2023 06:19:15 +0330https://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.r/اگه-یه-روزی-نوم-تو-باز-تو-گوش-من-صدا-کنه-dqhpjdui0glaمعرفی میکنم، یکی از گرمترین ایستگاه های جهانی سالهای اخیر توی یکی از از گرمترین استان های ایران، امیدیه در خوزستان.به افراد کمی که فعلا دارن پستامو میخونن قول دادم یکم بیشتر و جدی تر بنویسم. پس شروع میکنیم: اگه یه روزی وارد این گرمترین ایستگاه جهان شدین یه سر به مدرسه ی شاهد مائده بزنید، هرچند تعریف از خود نباشه وقتی نه سه بعد از آخرین امتحان یعنی ۱۳ خرداد ۱۴۰۲ از اونجا بره دیگه چیز زیادی برای دیدن باقی نمیمونه. بزارین از ورودی مدرسه شروع کنم، یه حیاط نسبتا بزرگ که فکرکنم بعد ما چمن مصنوعی براش بزارن و دروازه های فوتبالش رو درست کنن، دستشویی ها سمت راستن و وارد سالن اصلی که بشید یه راه پله داریم و وقتی از اون راه پله برید بالا می رسید به چندتا کلاس که روی یکیشون نوشته نه سه ( بقیه چیزا رو توصیف نمیکنم چون چیز زیادی برای گفتن نیست)شاعرانه نیست؟ نهم سه شاعرانه نیست؟میخوام از بچه هاش بگم، یکیمون انقدر نگرانه که قبل هر امتحان یکی یه درو باید دلداریش بدیم و یکی دیگه امون انقدر بی خیاله که زبون زد همه شده، چندتاییمون تو انشا خوبیم و چندتایی مون تو ورزش، بعضیامون با یه سریای دیگه درگیریم و بعضیای دیگه مون همیشه با همه صلح بعضیامون باهم رویای مشترک ریختیم، با بعضیا حتی یه هفته اینده رو هم تصور نکردیمیکیمون زودتر از موعد ازمون جدا شد، "هستی" مدرسه اشو قبل از پایان سال انتقال داد و واسه همین اسمشو میگم، چون میدونم اینکه حس کنی بعد از رفتنت از کلاسمون نتونستیم پایانو باهم جشن بگیریم خیلی مزخرفه، توی ذهنمون میمونی بچه دلمون خوشه، به بیستایی که با تقلب یا بدون تقلب گرفتیم، به اون روزی که یه سخنرانو از کلاس بیرون کردیم و حس کردیم تونستیم جلوی قرارداد ۱۹۱۹ رو مثل احمد شاه بگیریم، روزی که بچه های یه کلاس دیگه رو کشوندیم تو کلاس که میزامونو که کثیف کرده بودنو تمیز کنن و حس کردیم نهضت تنباکو رو اجرا کردیم. یه بار رفتیم اردو و موقع برگشت رکب خوردیم و مجبور شدیم به جای اتوبوس با مینی بوس برگردیم( مینی بوس مال بابای یکی از بچه های کلاس بود که همین باعث شد تهش خوش بگذره)، یه بار تیم هندبالمون برد، برنده ی کل مدرسه های امیدیه شد، یه بار کلاسمون برنده ی طناب کشی سه تا نهم شدیه بار همه مون به هم افتخار کردیم.آتنا از پشت سرم دونه دونه جواب ریاضیارو میگفت و من بلند به سوالات شفاهی معلم جواب میدادم، آنوشا وقتی کتاب ریاضیمو جا گذاشتم کتاب ریاضی یه کلاس دیگه رو آورد و جوابارو گفت تا بنویسم، تیام و فاطمه وزینب دورم حلقه زده بودن و وقتی انگار میخواستن برگه هاشونو تحویل بدن نصف سوالامو تو شلوغی کلاس جواب دادن، زینب چندباری وقتی میخواستیم بریم بستنی فروشی و پول نداشتیم پول قرض داد، زینب و یگانه کتاب و پادکست معرفی کردن، با ریحانه آهنگ قلب بنفشو به سبک خودمون کاور کردیم، ستایش رو میزا ضرب گرفت، ام البنین خوند، ثنا رو در و دیوار نوشت، ریحانه انشا نوشت، زهرا با من و شیرکاکائوهامون چرز زد، آتنا کیفش با کیفم داداشی بود، روناک رو برگه جواب هارو واضح نوشت و دفترو رو به ما گرفت، من برای چند نفر از بچه ها انشا نوشتم، نقاشی کشیدم و چندتا از بچه ها تکالیف ریاضیمو برام نوشتن، معصومه آیه های قرآنی رو خیلی قشنگ و از حفط میخوند و از کسی تقلب نمیگرفت، به قول خودش آگاهیش باهامون رفت بالاتر، طنین بعضی شبا ویس میگرفت تا مسئله های ریاصی رو برام توصیح بده، پری کلی سریال معرفی کرد، ثنا کلی به اطلاعاتمون اضافه کرد، تهش پرنیا همه رو برای پیتزای آخر سال جمع کرد، زهرا پیشنهادچالش آخر سالو داد و همینجوری تموم شد. همین باعث شد که قسر در بریم از چک کردنای اول صبح ناظم برای اینکه رفتیم سر صف یا نه، از نمره کم کردنای معلم، از امتحانای سخت، از خسته شدن، تهشم نتیجه این شد که یه سالو باهم دووم بیاریم و خوشحال باشیم. هستی( نه اونی که رفت) یه بازیکن دوز و یه نقطه باز حرفه ایه ( نقطه بازی یکی از اون بازیایی که هیچوقت فکرشو هم نمیکنید کسی بتونه جدی بازیش کنه، خب.. هستی میتونه) و نصف کلاسو ترکونده، رقیبش مهدیه ست، کسی که مورد علاقه نصف کلاسه، یه هستی دیگه داریم ( همونی که رفت‌) که از ته قلبم ارزو میکنم در اینده مراقب امتحانی کسی نشه چون چشمهای واقعا تیزی داره. توی کلاسمون یه فاطیما داریم، خیلی ساکته:) آخرین روز کلاس میخواستیم باهاش عکس بگیریم و چون خیلی درونگراست خیلی علاقه نشون نداد، به زور آوردیمش و عکسمونو گرفتیم و اونم رفت. پایانش قشنگ تر میشد اگه فاطمه یادش نمیرفت عکس رو سیو کنه و عکس توی اسنپ چت نمیپرید. با روزبه قرار گذاشتیم از هم بدمون میاد، واسه سرگرمی، و از حق نگذریم هم سرگرمی خوبیه هم از وقتی قرار گذاشتم ازش بدم میاد چیزهای بهتری رو توش میبینم، یه ستایش داریم، پرسروصداست و با اینکه خیلی وقتا صداش عصبی کننده بود خوشحال میشم اگه سال دیگه هم صداشو توی دبیرستان بشنوم. یه پرنیا داریم، خبره ترینمون توی مافیا ، تیامو داریم که هم برام ازار دهنده بود هم دوستداشتنی، نرگسو داریم، معصومه رو داریم ، فاطمه ( نه اونی که عکس اسنپو سیو نکرد، یکی دیگه) دوتا زهرا داریم، دوتاشون آرمی ان، روناکو داریم که در اینده کار داریم باهم، غزلو داریم که خیلی زیباست، ریحانه و یگانه که خوب فوتبال بازی میکنن، یکیشون خوب مینویسه و اون یکی خوب میخونه، زینب داریم، دوتا ، یکیشون باهام اومد خوارزمی ریاضی و اون یکی کیک تولدش تزئین خودمون بود. ام البنینو داریم که بامزست، دوباره روناکو داریم که دوناتایی که درست میکنه مزه بهشت میدن، غزاله رو داریم ، یه فاطمه دیگه داریم که مامانش معلمه، بچه فوق العاده ایه، یه روز دیگه یکی‌مون موقع حرف زدن از خودش وقتی میخواست یکی از فعالیتای مطالعاتو که راجع به گفتن ویژگی های فردی بود انجام بده گریه اش گرفت.از اون موقع بچه ها یکی یکی نشستن روی اون صندلی و راجع به خودشون گفتن. بعد چند دست جرعت حقیقت و مافیا بازی کردیم و چندباری رو بعد از مدرسه رفتیم پارک و بستنی فروشی. بعدش دیگه نهم سه یه نهم سه عادی نبود.بچه هامون یکی یکی اومدن پشت هم و همین شد که پایان داستانمون یکم دراماتیک شد، با داستانای قشنگی رو ساختیم. فکر کنم اینجوری شه که بعد ما شاهد مائده هم یه تعییراتی کنه برای خودش، امیدوارم هر تغییری باشه جز تغییر پست خانم رییسی، خوب نژاد، پناهیان ، کردزنگنه که واقعا دوسشون داشتم. زمینارو چمن میکنن و شاید گیر دادنا یکم کمتر شه، گوشی اوردن آزاد شه تا دیگه روناک دم در واینسه که عکسامونو بگیریم و ساعتای مشاوره مدرسه که کلی باهاش کلاسارو پیچوندیم بیشتر شه. بعد ما همه چی قراره درست بشه، انگار نه انگار که چقدر توی اون زمینای چمن نشده زمین خوردیم و بخاطر نرفتن سر صف کشوندنمون پایین .که چقدر امتحانارو پیچوندیم و چقدر بهم رسوندیم و چقدر ناهماهنگ بودیم، وقتی بهش فکر میکنم برام تعجب برانگیزه که چطور ۲۸ نفر دانش اموز اسم همو، تیکه کلام های همو و تمام عادتای بد و خوب همدیگه رو یاد میگیرن و امیدوارم که یادمون بمونهبچه ها دیگه دارن از حرفای من که با "از لحاظ روانشناسی.." شروع میشه خسته میشم ولی دلم میخواد برای آخرین بارم که شده بگمشاز لحاظ روانشناسی آدما تا ۱۵۰ نفر و بعضیاهم تا ۱۰۰ نفر ادم رو میتونن خوب بشناسن، شما ۲۸ نفرو از اون ۱۵۰ نفر کم میکنم بچه ها :)ما سال آخریم، امیدواریم یه رشته درست حسابی بیاریم و موفق باشیم و از همون چیزایی که اکثر نوجوونا میخوان. آرزوهایی هست که میگیم بهشون میرسیم و چیزایی هم هستن که هنوز راجع بهشون مرددیم، مثل هرچیزی که بقیه راجع بهش مردد ان، اینو نوشتم که بمونه، شاید اینجوری نه سه جاودانه شد :))setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeWed, 17 May 2023 01:28:30 +0330https://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.r/چه-بر-سر-آدمیزاد-آمده-بود-estc8ys1z4jzعکسی که برای مسابقه ی مدرسمون گرفتمانسان بر بلندای دماوند نشست و به سوختن لانه ی چکاوک ها خیره شدهنوز مقداری آسمان در دود ها وجود داشت سیمرغ به آسمان گریخت تعدادی گنجشک و مورو ملخ را بر دوشش به آسمان برد آسمان تمام شدافسانه ی زمین هم همینطور و دنیا به این فکرمی کرد که چه بلایی سر آدمیزاد آمده بود؟ستایش رحیمی زادهپاییز ۱۴۰۱_ به امید یه طبیعت سبز:)setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeFri, 17 Mar 2023 19:38:56 +0330https://virgool.ir/@setayesh.rahimi2020.r/موش-ها-و-آدم-ها-i7irl44mvgifموش ها کتاب میخورند.برایشان اهمیتی ندارد، کلمه ی داستایفسکی را میجوند یا چوپان دروغگو را. یک قطعه شعر، یا سرفصل یک روزنامه را.نمی دانند مقاله ای که میجوند سرگذشت یک قتل در خیابان های پاریس بوده یا دزدی در قسمت های زاغه نشین تهران. موش ها میجوند، گچ دیوار، گردو های درون یک کیسه ی پارچه ای ، یا حتی بدن یک انسان را. و نمیپرسند : داستان تو چه بوده، چه خواهد بود ؟ موش ها شاید سینوهه را خورده باشند ، در حالی که من هنوز سینوهه را نخواندم. و شاید در جویدن هایشان لغت نامه ی دهخدا را ختم کرده باشند. درحالی که من هنوز نمیدانم معنی * مماشات ، یا مالامال * چیست. همه ی موش ها کتاب میخورند ، اما همه ی آدم ها کتاب نمیخوانند.انسان ها انسان بدنیا می آیند و موش ها موش . موش ها موش میمانند ، و انسان ها تصمیم میگیرند که موش باشند یا انسان ؟setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeFri, 06 Jan 2023 22:20:56 +0330https://virgool.ir/my-texts/همه-انشاء-هایی-که-بخاطرشون-نمره-ای-نگرفتم-jvaaco2atfyyسلام بچه ها ^^این اولین پست من تو ویرگوله و خیلی با نحوه انجام کار آشنا نیستم . ولی به هر حال ، امیدوارم از خوندن نوشته هام لذت ببرین و اگه مشکلی دیدین حتما بهم بگین تا بتونم نوشته هام رو بهتر کنم :) . ظهر یکی از روزهای پایانی بهار بود .در اتاق نشیمن صدای رسای مجری از رادیوی قدیمی می آمد .پسر کوچکی توپ پلاستیکی جدیدش را برای بار پنجاه و سوم به بالا برتاب کرد . با بی تابی پرسید :"پس کی میاد ؟" مادر در حال بافتن شالی سیاه و سفید بود . کمی نگران ولی با لبخند جواب داد :《۳ ساعت دیگه》پسر که معلوم بود از حرفهای مادرش چیزی نفهمیده با تعجب به او نگاه کرد . مادر لبخند زد:《وقتی کوچکترین عقربه روی ۵ آمد》 پسر سری تکان داد و به بازی کردن ادامه داد . بعد از چند دقیقه برای چندمین بار از مادرش پرسید " این شال برای کیه ؟"مادر جواب داد :" 《برای باباست.》* بابا * ، یک سرباز بود ، چندماه پیش رفته بود و امروز روزی بود که برای استراحت کوتاهی بر میگشت .مادر همیشه درزمان نبودش به بافتن چیزی مشغول می شد ، کلاه ، دستکش ، یا هر چیز دیگری .برای پدر میبافت ، پدر و تعدادی رزمنده دیگر . اگر جنگ ادامه پیدا می کرد رزمندگان در پاییز بهشان نیاز پیدا می کردند . پس از همین الان میبافت ، او میگفت پدر یکی از محافظان کشور است و باید برود تا کشور در امنیت بماند .مادر همچنان می بافت ، یکی زیر ، یکی رو . یکی زیر ، دوتا رو شال سیاه و سفید توی دستش مانند افکار پریشانش درهم گره خورد ،  آه کوتاهی کشید و بافته را کنار گذاشت ، چشمش به ساعت خاک خورده روی طاقچه افتاد ، به سمت طاقچه رفت و ساعت را از روی دیوار پایین آورد و با کهنه ای قدیمی مشغول تمیز کردن آن شد . انگار میخواست برای زودتر گذشتن زمان به ساعت باج بدهد . با وسواس چندباری ساعت را پاک کرد و آرام به صفحه آن خیره شد . ناگهان تلفن زنگ خورد و رشته افکار پریشانش را پاره کرد . با دستپاچگی به سمت تلفن رفت و  آن را برداشت ، پسر خیره به او شاهد زمزمه های پشت تلفن اش شد . چند کلمه ، چند لرزش صدا وکمی بعد ، سکوتی بزرگ اتاق را فرا گرفتساعت قدیمی از دست مادر افتاد قطره اشک روی صورتش و تکه های ساعت شکسته روی زمین همه و همه یک چیز را می گفتند .آن روز ساعت شکسته هیچوقت روی ۵ نیامد ، صاحب شال سیاه و سفید برای همیشه رفته بود .صدای رادیو قدیمی بلند تر از همیشه در اتاق پخش شد‌ :《بالاخره پس از حدود ۳ سال تلاش رزمندگان ایرانی ، خرمشهر آزاد شد .》تقدیم به تمام کسانی که رفتند . تا ما بمانیم :) ستایش رحیمی زاده - 9 . 5 . 1401 setayesh rahimi zadesetayesh rahimi zadeSun, 31 Jul 2022 20:58:29 +0430