https://virgool.ir/feed/@setare.alamdar97fa2026-11-11 21:27:02https://files.virgool.ir/upload/users/4520626/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@setare.alamdar97https://virgool.ir/@setare.alamdar97/و-آغاز-نوشتن-یک-مهاجر-pe60spcnsz2qزمان های زیادی در زندگیِ من بوده است که نوشتن پَرتَم کرده به جایی دیگر، به مکانی اَمن تر، آسمانی آبی تر، جایی سبز تر و پر نور تر. من بار ها تخیلات مغزی ام، خود خوری های فکری ام، درد های زیسته و نزیسته ام را نوشته ام و بار ها از خواندن نوشته های خودم اشک ریخته ام، درد کشیده ام و بعد رها تر و آرام تر به زندگی ای که درد کشیدن در آن مسلم و قطعی است ادامه داده ام.شاید تا به این نقطه از زندگی، زندگی های زیادی را دیده ام و در زندگی های زیادی بوده ام. شاید در حسرت زندگی های نکرده و در پشیمانی زندگی های کرده ای کاش و اگر و اما بسته ام به ریش خودخوری های مزمن فکری ام.شاید زمان های زیادی فکر کرده ام که میتوانم بنویسم از تمام فعل و انفعالات مغزی، تمام نشخوار های فکری، تمام حس ها و لمس ها و دیده ها، که کسی بیاید و بخواند و بفهمد و حس کند که دردی که میکشد، رنجی که می بیند و غمی که اشک می شود را قبلا کسی در جایی دیگر یا در زندگی دیگر به چنگ و دندان کشیده و این زندگیِ گذرانِ لعنتیِ دوست داشتنی برای کسی گذشته است و درد، بی رنگ که نه اما کم رنگ شده است. لکه های درد اما می ماند و چه خوب و خجسته که می ماند.خواهم نوشت از زندگی، از ساده بودنش، از سخت بودنش، از اجبار، از اختیار، از هجرت، از دلبستگی، از وابستگی و از هر چه که در خودِ خودِ زندگی است.شاید که کسی بخواند و بگوید چه درد مشترکی یا شاید هم چه لمسِ خوشایندِ سبزی از زندگی!سین عینSetare AlamdarSetare AlamdarWed, 24 Dec 2025 11:47:08 +0330