https://virgool.ir/feed/@serendipity.story2025در جست‌وجوی آن نُتِ گمشده‌ای که سکوتِ میانِ دو خنده را معنا می‌کند. فرزندِ ارشدِ حافظه‌ی مخدوش؛ آنجا که تظاهر می‌میرد و زیبایی، فقط در تاریکی می‌درخشد. ✨🎻fa2026-11-10 15:11:43https://files.virgool.ir/upload/users/4053411/avatar/kFt31V.pnghttps://virgool.ir/@serendipity.story2025https://virgool.ir/@serendipity.story2025/بندکشی-های-خشک-cpboxmsfggtaدستش هنوز روی قاب فلزی کلید برق بود. زیر شستش لایه‌ی نازکی از غبار نشسته بود؛ همان لکه‌ای که هیچ دستمال نم‌داری تا گوشه‌اش نرفته بود. رو به هال ایستاده بود، با پیراهن چهارخانه‌ای که بوی ادکلن ارزان و خاک‌اره می‌داد. موهای شقیقه‌اش را صبح با وسواس خط انداخته بود، آن‌قدر دقیق که پوست پشت گردنش سرخ شده بود.گفت: «زن حسابی، آخه کجا بریم از اینجا بهتر؟ این خونه رو من با دستای خودم ساختم. دلم نمی‌آد بفروشمش.»جمله را درست روی خط تراز دیوار گذاشت؛ همان‌جا که بیست‌ودو سال پیش ملات را با لبه‌ی ماله صاف می‌کرد و گرمای تنش گچ را زودتر از موعد خشک می‌کرد. ضربه‌های شاقولش هنوز یادم بود. آن روزها فکر می‌کرد با همین چهار دیوار، دنیا پشت در می‌ایستد. حرفش زیر رنگ روغنی‌ام گرم می‌نشست. حق داشت؛ تنم سنگینی دست‌هایش را به یاد داشت.اما درست بعد از این جمله، نگاهش لغزید روی نبش پنجره.ترک از زیر طاق آشپزخانه شروع می‌شد، نازک و مویی، مثل رگی زیر پوست آدم؛ بعد کج می‌شد و تا قرنیز پایین می‌آمد. سه ماه بود که آن را می‌دید. هر بار سرش را کمی کج می‌کرد و با شست دست راستش گوشه‌ی سبیلش را می‌کشید.«جمعه یه کاردک می‌کشم روش. یه مشت بتونه می‌خواد فقط.»جمعه‌ها می‌آمدند و می‌رفتند؛ با صدای صندل‌های اسفنجی روی سرامیک، با در یخچالی که برای یک استکان عرق‌نعناع باز و بسته می‌شد و با خروپف بعدازظهری که شیشه‌ی مات توالت را می‌لرزاند. کاردک زنگ‌زده توی جعبه‌ابزار زیرپله دست‌نخورده می‌ماند.دستگیره‌ی اتاق‌خواب یک سال بود که پنج میلی‌متر لق شده بود. هر بار زن در را می‌بست، زبانه با جیغ فلزی به چهارچوب می‌کشید. مرتضی اما وقتی شلوارش را می‌پوشید، با دقت خط اتوی پارچه را بررسی می‌کرد. برای خودش همیشه وقت بود؛ برای دیوارهایی که سقفش را نگه داشته بودند، همان اعلام مالکیت قدیمی کفایت می‌کرد. انگار ساختن خانه وردی بود که قرار بود تا قیامت، بی‌روغن‌کاری و تعمیر، کار کند.زن پشت میز نشسته بود. استکان چایش دیگر بخار نداشت. باریکه‌ای نور از شکاف کرکره روی خطوط کنار لبش افتاده بود.دو روز پیش، وقتی مرتضی نبود، همین زن تمام هال را با پاهای برهنه گز کرده بود. پیشانی‌اش را به ستون وسط هال تکیه داده بود، همان جایی که بتن از همه‌جا خنک‌تر بود، و آهسته گفته بود: «آخیش... هیچ‌جا خونه‌ی خود آدم نمی‌شه.»آن روزها را خوب به یاد داشتم. زن ملافه‌های شسته را روی بند رخت پهن می‌کرد و بعد ساعت‌ها روی مبل گلدار می‌نشست. گاهی کتابی را باز می‌گذاشت روی زانویش و مدت‌ها به یک صفحه خیره می‌ماند. یک بار هم، سال‌ها پیش، گوشه‌ی ترک کوچکی را با ناخن کنده بود و بعد با خنده به مرتضی گفته بود که خانه‌شان دارد پیر می‌شود.شب‌ها هق‌هقش را می‌شنیدم که در راهرو می‌پیچید و به لوله‌ها می‌رسید. چراغ را روشن نمی‌کرد که مرتضی نبیند. من هیچ‌وقت چیزی نگفتم. نه لولایی تکان خورد، نه شیشه‌ای لرزید. فقط تاریکی را دورش نگه می‌داشتم تا گریه‌اش تمام شود.حالا استکان را نیم‌سانت جلوتر هل داد. چشم از رد ترک برنمی‌داشت.گفت: «سنگینه. نمی‌فهمی؟ هرچی کار می‌کنی، باز برمی‌گردی نقطه‌ی اول. این خونه از اولش هم روشنایی نداشت. انرژی خوبی نداره، مرتضی. انگار بدقدمه.»بدقدم. کلمه مثل ریگی افتاد ته چاه.نمی‌فهمیدم چطور چکه‌ی شیر ظرف‌شویی، که واشرش شش ماه پیش پاره شده بود، می‌توانست به شومی آجرهای من ربط داشته باشد. دو هفته بود که زن به گلدان‌های پتوس آب نداده بود. خاکشان روی لبه‌ی تراس خشک و ترک‌خورده شده بود. ظرف‌های ناهار تا غروب در سینک می‌ماندند. حتی ملافه‌هایی که زمانی با حوصله روی بند پهن می‌کرد، حالا گاهی چند روز روی صندلی اتاق‌خواب تلنبار می‌شدند.اول فکر می‌کردم از من دل‌زده شده. حالا دیگر مطمئن نبودم. شاید برایش سخت شده بود که به چیزی رسیدگی کند، حتی به چیزهایی که زمانی دوستشان داشت. شاید هم نگاه کردن به دیوارها، هر روز چیزهایی را به یادش می‌آورد که دلش نمی‌خواست به یاد بیاورد. من خاطراتش را نگه می‌داشتم، اما نمی‌دانستم نگه داشتنشان برای او شبیه پناه بود یا زندان.قاشق چای‌خوری را روی نعلبکی گذاشت. صدای جرنگ کوتاهی آمد.«می‌ریم سمت محله‌ی مریم اینا. یه واحد نوساز، جمع‌وجور. سقفش کناف باشه، تمیز. آدم دلش باز بشه. نصف وسایلمون رو هم می‌فروشیم، دوباره از نو می‌خریم.»مرتضی از کنار کلید برق تکان نخورد. اما شانه‌هایش پایین افتاد. همیشه وقتی این حرف‌ها پیش می‌آمد، سینه جلو می‌داد و مشتش را به دیوار می‌کوبید. این بار فقط دستش شل شد و کنار شلوارش افتاد.با صدایی شبیه کشیده شدن گونی روی سیمان گفت: «دِ آخه کجا بریم؟ چرا حرف الکی می‌زنی؟ پول اونجاها رو از کجا بیارم؟ تازه... ما اینو واسه پیری‌مون ساختیم. یادت نیست؟»صدایش دیگر بوی آهن و بتن نمی‌داد. بوی ترس می‌داد. این ترس را می‌شناختم. بیرون از این در، او دیگر سازنده نبود؛ مردی بود که قیمت‌ها هر روز از دسترسش دورتر می‌شدند و نمی‌دانست اگر روزی از اینجا برود، چه چیزی برایش باقی می‌ماند.سکوت افتاد بینمان؛ سنگین و مانده، مثل بوی نم زیرزمین.اگر می‌رفتند چه؟برای لحظه‌ای تصویرشان را روی گچ‌ها تصور کردم. مرتضی همین کارتن‌ها را می‌برد به آپارتمانی نوساز با کف لمینت و دیوارهای کناف. چند ماه بعد، آنجا هم دستگیره‌ای لق می‌شد و او مدام تعمیرش را به جمعه‌ای دیگر می‌سپرد. زن هم روی تراسی کوچک‌تر ملافه‌هایش را پهن می‌کرد و شاید روزی به دیوارهای بی‌ترک خیره می‌شد و باز از سنگینی چیزی حرف می‌زد که نمی‌توانست اسمش را پیدا کند.شاید من درست می‌گفتم. آدم‌ها هرچه را با خودشان حمل می‌کنند، به خانه‌ی بعدی هم می‌برند. اما از کجا می‌دانستم؟ من هیچ‌وقت از جای خودم تکان نخورده بودم. نمی‌دانستم آن سوی دیوارهای من چه چیزی انتظارشان را می‌کشد.بعد ترسی سردتر از باد دی‌ماه از زیر چهارچوب در گذشت.اگر واقعا حالشان بهتر می‌شد چه؟اگر آنجا، در آپارتمانی با دیوارهای سفید و نور هالوژن، زن دوباره به گلدان‌ها آب می‌داد؟ اگر صبح‌ها ملافه‌ها را با حوصله پهن می‌کرد و شب‌ها دیگر مجبور نبود گریه‌اش را از من پنهان کند؟ اگر مرتضی کاردک تازه‌ای می‌خرید و این بار، وقتی چیزی خراب می‌شد، قبل از آنکه خرابی‌اش به چشم بیاید دست به کار می‌شد؟اگر بدون من نفس کشیدن برایشان راحت‌تر بود؟شاید من هم بخشی از سنگینی‌شان بودم. همه‌ی گریه‌های زن را به یاد داشتم؛ شب‌هایی را که مرتضی تا صبح بیدار می‌ماند و پول خردهایش را روی موکت می‌شمرد. فکر می‌کردم نگه داشتن این خاطرات، یعنی مراقبت از آن‌ها. حالا برای نخستین بار به ذهنم رسید که شاید آدم‌ها همیشه دلشان نمی‌خواهد جایی باشند که گذشته‌شان را به خاطرشان می‌آورد.می‌خواستم فریاد بزنم که من پناهشان بودم. زمستان‌ها سرما را پشت آجرهایم نگه داشته بودم. روزهایی که زن نمی‌خواست کسی صدایش را بشنود، سکوت کرده بودم. وقتی مرتضی از خستگی روی مبل خوابش می‌برد، سقفم را بالای سرش نگه داشته بودم. مگر این‌ها کم بود؟اما شاید خانه بودن فقط همین نبود. شاید پناه بودن به این معنا نبود که آدم‌ها باید تا آخر عمر در یک جا بمانند، فقط چون روزی در آنجا آرام گرفته‌اند.صدایی نداشتم، جز نسیمی که پرده‌ی توری را نیم‌وجب تکان داد.زن بلند شد. استکان نیم‌خورده را وسط میز گذاشت و به سمت اتاق‌خواب رفت. در را بست و دستگیره‌ی لق همان صدای تیز فلز روی فلز را داد.مرتضی چند ثانیه همان‌جا ماند. سرش پایین بود. بعد دستش را بالا آورد و نوک انگشت اشاره‌اش را روی ابتدای ترک گذاشت. خاکه‌ی نرم گچ به سرانگشتش چسبید. یک لحظه حس کردم می‌خواهد گودی ترک را با گوشت تنش پر کند. انگشتش را در امتداد خط سفید حرکت داد تا به تیرک بتنی رسید. بعد دستش را پایین آورد، خاک گچ را به شلوارش مالید و چراغ هال را خاموش کرد.تاریکی آمد و روی وسایل نشست.شیر آشپزخانه چکه می‌کرد؛ چک... چک... چک... هر چهار ثانیه یک بار، قطره‌ای به ته فلزی سینک می‌خورد. من ماندم و سکوتی که تا تیرآهن‌های سقف بالا می‌رفت.ترک در تاریکی دیده نمی‌شد، اما می‌دانستم همان‌جاست. مثل دستگیره‌ی لق، مثل واشر پاره‌ی شیر آب، مثل چیزهایی که آدم‌ها به دیدنشان عادت می‌کنند و دیگر خیال می‌کنند نبودنشان هم ممکن است.باد پاییزی به شیشه‌ی لق پنجره خورد. پرده کمی کنار رفت و نور چراغ خیابان روی کف افتاد. خودم را روی پایه‌هایم سفت‌تر کردم؛ این تنها کاری بود که بلد بودم: نگه داشتن سقف، پناه دادن به سکوت، باز گذاشتن پنجره برای نور.فردا صبح، آفتاب از همین پنجره می‌آمد و روی فرش می‌افتاد. شاید زن آن را می‌دید. شاید هم دیگر اینجا نبود. شاید مرتضی بالاخره کاردک را از جعبه‌ابزار بیرون می‌آورد؛ شاید هم جمعه‌ای دیگر می‌رسید و می‌گذشت.من هنوز هم دلم می‌خواست بمانند. نمی‌توانستم وانمود کنم که نبودنشان برایم فرقی ندارد. اما برای اولین بار فهمیدم ممکن است روزی بروند و شاید این به معنای آن نباشد که من برایشان خانه‌ی بدی بوده‌ام.من هنوز اینجا میمانم؛ با ترک‌هایم، با آبی که هر چهار ثانیه از شیر هدر می‌رفت و با خاطراتی که نمی‌دانستم برای آن‌ها پناه بودند یا باری اضافه.اگر می‌ماندند، شاید هنوز می‌توانستم همراه خوبی برایشان باشم. اما اگر می‌رفتند، نمی‌دانستم چطور باید با خالی شدن اتاق‌ها کنار بیایم.صبح که رسید، نور باز از پنجره گذشت و روی جای خالی استکان افتاد.ArezooArezooFri, 06 Nov 2026 12:01:17 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/تاجِ-فراموش-شده-nijrhiexsynkدست آلریس پیش رویم مانده بود؛ انگشتان کشیده و رنگ‌پریده‌اش بی‌حرکت، انگار مطمئن بود سرانجام دستم را در دستش می‌گذارم.دستم را آرام بالا آوردم، اما میانه‌ی راه متوقف شدم. انگشتانم جمع شدند. نگاهم میان دست او و چشم‌های روشنش جابه‌جا می‌شد. نبضم در شقیقه می‌کوبید: آیا واقعا باید این دست را می‌گرفتم؟ اگر این هم یک تله باشد چه؟تصمیم گرفتم فاصله‌ام را حفظ کنم. هنوز برای چنین لمسی زود بود. لب باز کردم تا بگویم «هنوز برای این صمیمیت زوده» و دستم را عقب کشیدم.اما درست در همان لحظه، لبخند آلریس محو شد.او منتظر تصمیم من نماند.پیش از آنکه قدمی به عقب بردارم، فاصله‌ی میانمان را پر کرد. یک دستش دور مچم حلقه شد و دست دیگرش بازوی چپم را گرفت تا تعادلم را از دست ندهم.خواستم اعتراض کنم. خواستم فریاد بزنم: «تو که از حق انتخاب دم می‌زدی!» اما به‌محض تماس پوستش با پوستم، همه‌چیز اطرافم تغییر کرد.زمین زیر پایم فرو نریخت؛ ناپدید شد.برای لحظه‌ای احساس کردم در دو جای متفاوت حضور دارم. پوستم هنوز رطوبت خاک جنگل و زبری آستین آلریس را حس می‌کرد، اما ذهنم به جایی دیگر کشیده شده بود؛ جایی که زمان و مکان انگار معنای دیگری داشتند.چشم‌هایم باز بودند، اما دیگر جهان را با نگاه خودم نمی‌دیدم.در تالاری عظیم ایستاده بودم. ستون‌های بلند از سنگ سیاه تا جایی که سقفی دیده نمی‌شد، بالا رفته بودند. اما چیزی که بیشتر از تالار توجهم را جلب کرد، بدنی بود که در آن نفس می‌کشیدم.وزنی سنگین روی سرم فشار می‌آورد. تاجی فلزی، سرد و سخت، روی پیشانی‌ام نشسته بود. لبه‌هایش پوست سرم را آزار می‌دادند. ردایی بلند و ابریشمی بر تن داشتم؛ لباسی سنگین که حرکت‌کردن با آن برایم آسان نبود.صدای قدم‌هایم در تالار پیچید.این همان زنی بود که پیش‌تر شبحش را دیده بودم؛ یک‌بار روی آن صندلی مرموز و بار دیگر در بیابان، کنار آن موجود عظیم‌الجثه.سرم را بالا گرفتم.صدها، شاید هزاران پیکر در دو سوی تالار ایستاده بودند. سایه‌هایی بی‌چهره که با نزدیک‌شدنم، هم‌زمان سر خم کردند. هیچ‌کس حرفی نمی‌زد. همه منتظر بودند.نمی‌دانستم چرا، اما می‌دانستم منتظر فرمان من‌اند.احساس عجیبی داشتم. قدرتی عظیم زیر پوستم جریان پیدا کرده بود؛ قدرتی که هم غریب بود و هم به شکلی نامفهوم برایم آشنا. انگار این تالار، این سایه‌ها و حتی سکوت سنگینشان زمانی بخشی از زندگی من بوده‌اند.اما درست در میان آن همه شکوه، چیزی درست به نظر نمی‌رسید.بوی خاکستر در هوا پیچیده بود. اضطرابی نامعلوم در وجودم می‌دوید. نمی‌دانستم از چه می‌ترسم، اما احساس می‌کردم اتفاقی در راه است؛ اتفاقی که می‌تواند همه‌چیز را از من بگیرد.سنگینی این هویت ناآشنا قفسه‌ی سینه‌ام را فشرد.نفسم بالا نمی‌آمد. قلبم تندتر می‌زد و صدای ضربانش در گوشم می‌پیچید. دیگر نمی‌توانستم روی پاهایم بایستم.تعادلم را از دست دادم و به زمین افتادم.— هیس... آروم باش، نایرا.هنوز دست‌هایی بازوانم را گرفته بودند. تالار در برابر چشمانم محو شد. ستون‌ها ناپدید شدند و سایه‌ها در تاریکی فرو رفتند.وقتی چشم باز کردم، زانوهایم در گل خیس جنگل فرو رفته بود.آلریس همراهم روی زمین زانو زده بود. صورتش چنان نزدیک بود که گرمای نفسش را روی گونه‌ام حس می‌کردم. لبخند محوی گوشه‌ی لبش نشسته بود.— داشتی پشیمون می‌شدی، نایرا... اما حیف بود. فکر کردم شاید بد نباشه قبل از رفتن، چیزی برای به خاطر سپردن داشته باشی.دهان باز کردم، اما جز صدایی خفه چیزی از گلویم بیرون نیامد.ناگهان نگاه آلریس از صورتم گذشت و به میان بوته‌ها خیره شد. لبخندش محو شد. برای لحظه‌ای دیگر خبری از آن حالت بازیگوش نبود؛ انگار چیزی را دیده یا صدایی شنیده بود که من متوجهش نشده بودم.دوباره به من نگاه کرد و شمرده گفت:— یادت نره... فقط صدام کنی.دست‌هایش را از بازوانم برداشت. عقب رفت و چند لحظه بعد، میان بوته‌های متراکم ناپدید شد.پشتم به تنه‌ی زبر درختی تکیه داشت. چشمانم هنوز سیاهی می‌رفت. دست لرزانم را بالا آوردم و روی شقیقه‌ام گذاشتم. پوستم از سرمای تاجی که دیگر وجود نداشت، گزگز می‌کرد. انگار هنوز سنگینی‌اش را روی سرم احساس می‌کردم.چند ثانیه یا چند دقیقه گذشت؛ نمی‌دانم.صدای شکستن شاخه‌ها سکوت جنگل را برهم زد. کسی با شتاب به سمتم می‌آمد. با ضربانی که هنوز آرام نگرفته بود، سرم را چرخاندم.ویل بود.لباس تیره‌اش به گل آغشته شده بود و موهای آشفته‌اش به پیشانی خیس از عرقش چسبیده بود. وقتی مرا پای درخت دید، لحظه‌ای ایستاد. بعد با عجله خودش را به من رساند، کنارم زانو زد و بی‌درنگ در آغوشم گرفت.گرما و لرزش بدنش، واقعی‌تر از هر کابوسی بود.سرم را به شانه‌اش تکیه دادم. صدایم به‌سختی از گلویم بیرون آمد:— ویل... چطور پیدام کردی؟مرا کمی عقب کشید تا نگاهم کند. نگرانی در چشم‌هایش آشکار بود. دست‌هایش هنوز دور بازوانم حلقه شده بودند.— نایرا، ارتعاش وحشتت رو توی سرم احساس می‌کنم. هر بار که ترست از حدی بگذره، می‌تونم پیدات کنم. فقط کافیه رد اون شوک رو بگیرم.حرف‌هایش گیجم می‌کرد، اما توانی برای پرسیدن نداشتم. سنگینی خاطره‌ی آن زن تاج‌دار هنوز با من بود و جایی برای حیرت‌های تازه باقی نمی‌گذاشت.ویل کمکم کرد روی پاهایم بایستم. به بازویش تکیه دادم و مسیر قلعه را در پیش گرفتیم. تمام راه، ذهنم میان جنگل و آن تالار تاریک سرگردان بود.وقتی به قلعه رسیدیم، نور کم‌رمق مشعل‌ها سردتر از همیشه به نظر می‌رسید. دست ویل را رها کردم و به‌سختی خودم را به سمت دهلیز کشاندم. فقط می‌خواستم به اتاقم برسم و روی تخت دراز بکشم.دستم را روی دستگیره گذاشتم، اما صدای گفت‌وگویی از انتهای راهرو متوقفم کرد.مورن و ویل زیر نور لرزان مشعل دیواری روبه‌روی هم ایستاده بودند. ویل کلافه به نظر می‌رسید و هنگام حرف‌زدن دست‌هایش را بی‌قرار تکان می‌داد.— نمی‌خوای بری باهاش حرف بزنی؟مورن به دیوار سنگی تکیه داده بود. دست‌هایش در جیبش بود و آرام جواب داد:— خودش خواست تنها باشه.ویل با عصبانیت یک قدم جلو رفت.— می‌تونستی متقاعدش کنی برگرده! تو که می‌دونی یکی از درها باز شده... و هنوز چیزی که پشتش بوده، خودش رو نشون نداده!صدای مورن جدی‌تر شد:— فراموش نکردم.ویل صدایش را پایین آورد، اما نگرانی‌اش بیشتر از قبل به گوش می‌رسید.— پس چطور تونستی تنها ولش کنی بره؟ اگه اون پیداش کنه چی؟مورن سرش را بالا آورد و به چشم‌های ویل نگاه کرد.— نمی‌تونیم هر بار که برخلاف میل ما قدم برداشت، راهش رو سد کنیم.— این بار قضیه فراتر از کله‌شقی اونه، مورن! پای مرگ و زندگی وسطه!مورن لحظه‌ای سکوت کرد. وقتی دوباره حرف زد، صدایش آرام‌تر بود؛ نه از سر سردی، بلکه با تلخی کسی که خودش هم از چیزی نگران است.— شاید. اما اگر قرار باشه دوباره بهش یاد بدیم چطور انتخاب کنه، نمی‌تونیم درست همون لحظه‌ای که انتخابش رو دوست نداریم، اختیارش رو ازش بگیریم.قلبم در سینه فرو ریخت.بی‌صدا در را باز کردم، وارد شدم و پشتم را به چوب سرد آن تکیه دادم.تاریکی اتاق مرا در خود فرو برد. ذهنم هنوز درگیر تصویری بود که آلریس نشانم داده بود؛ تالاری پر از سایه‌هایی که در برابرم سر خم می‌کردند و زنی که تاجی سنگین بر سر داشت.اما حالا سوال دیگری ذهنم را رها نمی‌کرد.مورن و ویل از چه چیزی می‌ترسیدند؟ArezooArezooTue, 03 Nov 2026 08:51:36 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/ساعت-ملاقات-uttax6sgrgobکلید زیرزمین را همیشه پیش از خروج از خانه در مشت می‌گیرم. شنیده‌ام اگر چیزی را به‌اندازه‌ی کافی با خودت حمل کنی، بالاخره به بخشی از بدنت تبدیل می‌شود؛ مثل استخوان اضافه‌ای که دیگر درد نمی‌کند، اما حرکت را محدود می‌کند.هر روز سر ساعت مشخصی از خانه بیرون می‌زنم. همان مسیر، همان میدان آخر شهر، همان جاده‌ای که هرچه جلوتر می‌روی، کمتر به آدم‌ها برمی‌خوری.سوله از دور شبیه اشتباهی است که کسی زحمت اصلاحش را نکشیده. سقف لکه‌دار، دیوارهای کج و دری فلزی که هنگام باز شدن ناله‌ی کوتاهی می‌کند. در را تا نیمه پشت سرم می‌بندم و پایین می‌روم.چهارده پله است. پله‌ی هفتم لبه‌ی شکسته‌ای دارد و پله‌ی دوازدهم زیر وزنم تق صدا می‌دهد. سال‌هاست لازم نیست به آن‌ها نگاه کنم. پاهایم راه را بهتر از حافظه‌ام بلدند.لامپ زرد زیرزمین نه درست روشن است، نه خاموش. نورش برای دیدن کافی است.قفس همان‌جاست.میله‌هایش جای ساییدگی دارند و روی کف سیمانی، رد پنجه‌ها در هم فرو رفته‌اند. بوی رطوبت و آهن زنگ‌زده با بوی تن حیوان قاطی شده؛ گرم و سنگین.صندلی چوبی‌ام را از گوشه برمی‌دارم و سه قدم دورتر از قفس می‌گذارم. فاصله را خودم انتخاب کرده‌ام. آن‌قدر نزدیک که بتوانم حرف بزنم و آن‌قدر دور که مجبور نباشم جواب همه‌ی حرف‌هایم را با چشم‌هایش بدهم.بطری شراب را از کیفم بیرون می‌آورم. لیوان همیشگی‌ام گوشه‌ای لب‌پر دارد. هر بار که لبم را به آن نزدیک می‌کنم، یادم می‌افتد چیزی لازم نیست کاملا شکسته باشد تا بتواند ببرد.گرگ بیدار است. از چرخیدن گوش‌هایش می‌فهمم. وقتی بطری را روی چهارپایه می‌گذارم، یکی از گوش‌هایش به سمت صدا می‌چرخد.می‌نشینم و برای خودم شراب می‌ریزم.«امروز هم حسابی رفتن روی اعصابم.»گرگ تکان نمی‌خورد.جرعه‌ای می‌نوشم.«هی می‌گن خانم، چرا این‌قدر جدی؟ یه لبخند بزن. انگار من مسئولم روزشون رو قشنگ کنم.»این بار می‌خندم. کوتاه و بی‌صدا.«منم گفتم می‌شه محض رضای خدا یه بار هم شما ساکت باشین؟ همین. نه فحش دادم، نه داد زدم.»لیوان را روی صندلی می‌گذارم و با دست، نگاه‌های خیالی را از جلوی صورتم کنار می‌زنم.«بعد شروع شد. یکی گفت بی‌ادبم. یکی گفت اعصاب ندارم. یکی هم زیر لب گفت آدمای عادی این‌طوری نیستن...»گرگ سرش را کمی پایین می‌آورد. چشم‌هایش از زیر ابروهایش به من دوخته می‌شود.«جواب بدی، می‌گن نباید می‌دادی. سکوت کنی، می‌گن چرا چیزی نگفتی؟ هر کاری بکنی، یکی پیدا می‌شه که توضیح بده چرا اشتباه کردی.»گرگ پلک می‌زند؛ آهسته، انگار حوصله‌اش سر رفته باشد.«آره. می‌دونم، حرف تازه‌ای نیست.»تا تمام شدن شراب دیگر حرفی نمی‌زنم. گرگ هم ساکت می‌ماند. وقتی بلند می‌شوم، نگاهش تا پله‌ها همراهم می‌آید.چند روز بعد، کلید را از جیبم بیرون می‌آورم.نمی‌دانم چرا. شاید از همان لحظه‌ای که دستم را در جیب بردم، تصمیمم را گرفته بودم. شاید هم فقط می‌خواستم ببینم وقتی فلز را می‌بیند چه می‌کند.گرگ پیش از آنکه کلید را بالا بیاورم، متوجه می‌شود. گوش‌هایش جلو می‌آیند و بدنش سفت می‌شود. هنوز حرکتی نکرده، اما چیزی در حالت ایستادنش عوض شده؛ مثل کشی که تا آخر کشیده باشند.از جا بلند می‌شوم. یک قدم به قفس نزدیک‌تر می‌روم.«خیلی وقته یه چیزی رو به خودم می‌گم.»کلید میان انگشت‌هایم می‌چرخد.«اینکه تو... خطرناکی.»گرگ نگاهش را از کلید برنمی‌دارد.«این‌قدر گفتم که دیگه دلیل نمی‌خواد.»به قفل نگاه می‌کنم. کوچک‌تر از چیزی است که باید باشد.«ولی اگه کسی بپرسه از کجا می‌دونم...»گرگ آرام است. این آرامش بیشتر از غرش‌هایش نگرانم می‌کند.کلید را نزدیک قفل می‌برم. هنوز چند سانتی‌متر فاصله دارد. همان چند سانتی‌متر جایی است که سال‌ها نگذاشته‌ام فکر از آن جلوتر برود.«اگه آزادت کنم، چی می‌شه؟»«می‌ری سراغ اونایی که گفتن زیادی‌ام؟ اونایی که مسخره‌ام کردن؟»گرگ نفس می‌کشد. آرام و سنگین. هیچ قولی در این نفس نیست؛ نه قول ماندن، نه قول رفتن، نه حتی قول اینکه اگر در باز شود، به سمتی که من می‌خواهم می‌رود.انگشت‌هایم دور کلید محکم‌تر می‌شوند.«من نمی‌گم تو بدی. فقط...»جمله‌ام نیمه‌کاره می‌ماند.گرگ یک قدم به میله‌ها نزدیک می‌شود.«فقط می‌گم زیادی خشنی.»کلید را روی چهارپایه، کنار لیوان می‌گذارم. صدای برخورد فلز با چوب در زیرزمین می‌پیچد.می‌نشینم. شراب می‌خورم. از او حرف نمی‌زنم و او هم چیزی نمی‌خواهد.اما وقتی از پله‌ها بالا می‌روم، کلید در جیبم سنگین‌تر از همیشه است.از آن روز به بعد، گاهی به قفل نگاه می‌کنم.مثلا روزی که همکارم در راهرو می‌گوید:«تو چرا همیشه اخم داری؟ لبخند زدن بلد نیستی؟»و من می‌گویم:«ببخشید، من فقط خسته‌ام.»لبخند می‌زنم. جمله‌ای که واقعا می‌خواستم بگویم، تا ساعت‌ها پشت دندان‌هایم می‌ماند. شب، توی ماشین، هنوز مزه‌اش را حس می‌کنم.هر بار که به زیرزمین می‌رسم، گرگ آن‌جاست. بعضی روزها دراز کشیده، بعضی روزها روبه‌روی در ایستاده. هیچ‌وقت نمی‌فهمم از صدای قدم‌هایم خوشحال می‌شود یا فقط می‌خواهد مطمئن شود آمده‌ام.یک روز، از اتفاقی حرف می‌زنم که هفته‌ها ذهنم را مشغول کرده بود. از کسی که همیشه میان حرفم می‌پرید، بی‌آنکه حتی یک بار به حرف‌هایم گوش کند؛ از کسی که با تمسخر به من می‌خندید؛ از کسی که ناراحتی‌ام را دید، اما وانمود کرد اصلا اتفاقی نیفتاده.حرف می‌زنم و حرف می‌زنم. ماجرا را طوری تعریف می‌کنم که همه‌چیز سر جای خودش باشد؛ من این طرف، آن‌ها آن طرف. من که چیزی نگفتم، من که کاری نکردم، من که فقط سعی کردم روزم را بگذرانم.گرگ بلند می‌شود.اول فکر می‌کنم می‌خواهد جایش را عوض کند، اما موهای پشت گردنش سیخ شده و پنجه‌هایش روی سیمان فشار می‌آورند. لب‌هایش کنار می‌روند و صدای غرشی کوتاه از گلویش بیرون می‌آید.حرفم قطع می‌شود.گرگ خودش را به میله‌ها می‌کوبد. قفس صدا می‌دهد. شراب در لیوان می‌لرزد و چند قطره روی چوب می‌ریزد.من اما از جا نمی‌پرم. لیوان را برمی‌دارم و کمی می‌نوشم.«ببین کاراتو. واسه همینه که همیشه زندانی می‌مونی.»گرگ دوباره به میله‌ها فشار می‌آورد. این بار دندان‌هایش را می‌بینم. برای چند ثانیه، زیرزمین کوچک‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.بعد ناگهان ساکت می‌شود و به من خیره می‌ماند.من هم نگاهش می‌کنم. نمی‌دانم کدام بخش حرفم عصبانی‌اش کرده؛ اتفاقی که تعریف کردم، چیزی که نگفتم، یا طرز تعریف کردنم.آن روز زودتر از همیشه می‌روم.آخرین باری که به زیرزمین می‌روم، صندلی را از گوشه برنمی‌دارم.مستقیم تا قفس می‌روم و روبه‌رویش می‌ایستم. گرگ نزدیک می‌شود. نفسش از میان میله‌ها می‌گذرد و روی دستم می‌نشیند.دستم را روی آهن می‌گذارم. سرد است.«می‌دونی؟ سال‌ها فکر می‌کردم تو از بیرون اومدی.»گرگ به دستم نگاه می‌کند.«از حرف‌هاشون. از کاری که باهام کردن.»مکث می‌کنم.«ولی تو خیلی قبل‌تر از اونا هم بودی. فقط اسمت رو نمی‌دونستم.»گرگ پلک می‌زند.«همون وقتایی که می‌خواستم نه بگم و نگفتم. همون لبخند زوری و مصنوعی. همون حرفایی که تا ساعت‌ها توی گلوم موند.»دستم را از روی میله برمی‌دارم. جای انگشت‌هایم روی آهن نمانده است.«شاید بعضی وقت‌ها حق داشتم عصبانی باشم. شاید هم نه. خب، من از کجا باید می‌فهمیدم؟»گرگ سرش را کمی کج می‌کند.«همیشه یکی بوده که...»جمله را رها می‌کنم. چیزی پشتش نیست که بخواهم تمامش کنم.«آره... تقصیر زندگیه.»این بار گرگ غرش نمی‌کند.فقط نگاهم می‌کند؛ بی‌حرکت، با گوش‌هایی که آرام به عقب می‌روند. بعد سرش را پایین می‌اندازد و دندان‌هایش را روی هم فشار می‌دهد. صدای خفیف ساییده‌شدنشان در زیرزمین می‌پیچد.نگاهم را از او می‌گیرم.به چهارپایه نگاه می‌کنم. کلید همان‌جاست، کنار لیوان لب‌پر، زیر نور زرد لامپ.می‌توانم بردارمش.می‌توانم قفل را باز کنم و بالاخره بفهمم این همه سال از چه می‌ترسیدم.گرگ دوباره سرش را بلند می‌کند. این بار نه به من نگاه می‌کند، نه به کلید. چشم‌هایش روی در زیرزمین ثابت مانده‌اند.«ناراحت نباش که آزادت نمی‌کنم. چون تو این‌قدر کینه جمع کردی که اگه آزادت کنم، به هیچ‌کس رحم نمی‌کنی.»مکث می‌کنم.«حتی به من.»لیوان را برمی‌دارم و ته‌مانده‌اش را یک‌نفس سر می‌کشم. وقتی آن را روی چهارپایه می‌گذارم، لب‌پریدگی شیشه رو به من است.کلید را برمی‌دارم.گرگ نگاهم می‌کند.چند لحظه هر دو به قفل خیره می‌شویم.بعد کلید را در مشت می‌فشارم و از زیرزمین بیرون می‌روم. پشت سرم صدایی نمی‌آید؛ نه غرش، نه برخورد پنجه‌هایش با میله‌ها.فقط وقتی به پله‌ی هفتم می‌رسم، صدای تقی از پایین می‌آید.می‌ایستم.نمی‌دانم گرگ به قفس ضربه زده یا چیزی افتاده است.دستم را دور کلید محکم می‌کنم و بالا می‌روم.این بار پله‌ها را نمی‌شمارم.ArezooArezooSat, 31 Oct 2026 09:26:14 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/ملاقات-در-جنگل-x9cg4yqn6jhoصدای زمزمه‌وار آب جویبار هنوز زیر پوستم بود، اما سرمای نیمکت چوبی تا استخوانم نفوذ کرده بود.نگاهم را از خط تلاقی آب و شاخه‌های افتاده‌ی بید گرفتم و به مورن دوختم. خطوط چهره‌اش آرام به نظر می‌رسید، اما در عمق چشم‌هایش، گردابی از تردید هنوز می‌چرخید. از جایم برخاستم، تکه‌ای گل خشکیده را از لبه‌ی لباسم تکاندم و گفتم:— نیاز دارم یکم تنها باشم.مورن هم بلافاصله ایستاد. چین آشنایی بین ابروهایش نشست؛ همان اخم محافظه‌کارانه‌ای که دیگر بیش از آنکه به من حس امنیت بدهد، یادآور قفس بود. نیم‌گام به سمتم آمد:— زیاد دور نشو، نایرا.چند ثانیه مستقیم به مردمک‌هایش زل زدم. سرم را آرام تکان دادم؛ نه از سر تمکین، بلکه فقط برای اینکه بداند صدایش را شنیده‌ام، اما قرار نیست افسار گام‌هایم دست هشدارهای او بماند.رویم را برگرداندم و مسیر سنگ‌فرش را برخلاف جهت قلعه پیش گرفتم.نسیم خنکی از میان تنه‌ی درختان می‌گذشت. هرچه قدم‌هایم تندتر می‌شد، انگار آن وزنه‌ی سربی که قفسه‌ی سینه‌ام را مچاله کرده بود، ذره‌ذره سبک‌تر می‌شد. اما مغزم مثل کوره‌ی آهنگری داغ بود. به حرف‌های مورن فکر می‌کردم؛ به ویل، به آن اتاق لعنتی که خالی بود، اما بوی بیداری می‌داد. چه چیزی را از من پنهان می‌کردند؟ من کجای این نقشه‌ی کج‌ومعوج بودم که دانستن یک حقیقت ساده باید تمام پایه‌های این دنیای مخروبه را می‌لرزاند؟غرق در هجوم این افکار، پیچ‌های باریک باغ را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتم.مدتی بعد، متوجه شدم صدای جویبار دیگر به گوش نمی‌رسد. عطر ملایم گل‌های باغ هم کم‌کم جایش را به بوی تند خاک نم‌خورده و ساقه‌های له‌شده می‌داد. چند قدم دیگر برداشتم و ناگهان ایستادم.سنگ‌فرش‌های تراشیده‌شده تمام شده بودند و پوتین‌هایم میان خزه‌های مرطوب و علف‌های وحشی فرو می‌رفتند. درختان بید و افرا به طرز عجیبی به هم فشرده شده بودند؛ شاخه‌هایشان چنان در هم گره خورده بود که نور آفتاب را به باریکه‌هایی کدر و بی‌رمق بدل می‌کرد. بوته‌های بلند و تیغ‌دار با گل‌های ارغوانی تیره، راه را سد کرده بودند.نگاهم را بالا آوردم و اطراف را از نظر گذراندم.پشتم را نگاه کردم؛ هیچ قلعه‌ای در کار نبود. حتی دیوارهای بلند سنگی یا سایه‌ی برج‌های باریکش هم میان تراکم درختان دیده نمی‌شدند. انگار قلعه در مهی سنگین بلعیده شده بود، یا باغ خودش را کش داده بود تا مرا در اعماقش گم کند.قلبم روی دور تند افتاد. اما پیش از آنکه هراس راه گلویم را ببندد، صدای شکستن شاخه‌ای از پشت سر تمام حواسم را جمع کرد.خش... خش.چیزی میان شاخ‌وبرگ‌های فشرده جابه‌جا می‌شد.بدنم برای کسری از ثانیه دستور عقب‌نشینی داد؛ همان واکنشی که همیشه داشتم، همان ترسی که ویل با هر نگاهش به خوردم داده بود. اما این بار پاهایم را روی زمین قفل کردم. دندان‌هایم را روی هم فشردم.دیگر فرار نمی‌کنم.به‌جای دویدن به سمت مخالف، چرخیدم و مستقیم به سوی بوته‌های درهم‌تنیده گام برداشتم. هر قدمی که برمی‌داشتم، صدای لرزان نفسم در گوشم می‌پیچید. انگشتانم را مشت کردم و به دیواره‌ی سبز شاخه‌ها نزدیک شدم. دستم را بالا بردم تا بوته‌ها را کنار بزنم که... شاخه‌ها با شتابی ناگهانی از وسط شکافته شدند.یک قدم عقب پریدم. نفسم در سینه حبس شد و دست‌هایم ناخودآگاه گارد گرفتند.اما جانوری در کار نبود.او بود.با همان قامت کشیده، موهای تیره‌ای که نسیم لابه‌لایشان موج می‌انداخت و آن جلیقه‌ی سرمه‌ای که با وقار روی شانه‌هایش نشسته بود. درست مقابلم ایستاده بود و دست‌هایش را با خونسردی در جیب‌هایش فرو برده بود.جا خوردم، اما خیلی سریع خودم را جمع‌وجور کردم. اخم کردم، قامتم را صاف کردم و با لحنی سرشار از بی‌حوصلگی گفتم:— تو بودی؟منتظر پاسخی نماندم. نیم‌چرخی زدم و به سمت مخالف راه افتادم تا از او فاصله بگیرم.صدای گام‌های آرامش روی خاک نمناک بلند شد. به‌راحتی فاصله‌اش را حفظ می‌کرد، بی‌آنکه شتابی در رفتارش باشد.— چیه؟ نکنه منتظرم بودی؟بی‌آنکه سرعتم را کم کنم، گفتم:— نه. چرا باید منتظر تو باشم؟لبخند کم‌رنگ و مرموزی روی لب‌هایش نشست.— تو واقعا نمی‌دونی من کی‌ام، نه؟شانه بالا انداختم.— نه. ولی تا حالا هرکس رو دیدم که زیادی احساس مهم بودن می‌کرده، اول از همه همین سوال رو پرسیده.صدای خنده‌ی ملایم و کوتاهش در هوا پیچید؛ گویی از این نیش کلامی لذت برده بود. دو قدم بلندتر برداشت تا کنارم بیاید. از گوشه‌ی چشم نگاهی به اطراف انداخت و آهسته پرسید:— گم شدی؟صاف و قاطع گفتم:— نه.— جواب بدی بود.بدون معطلی جواب دادم:— سوال بدی بود.لبخندش عمیق‌تر شد. نگاهی گذرا به صورتم انداخت؛ انگار از چیزی که سعی داشتم پنهان کنم، سر درآورده بود. غرورم اجازه نمی‌داد جلوی او درمانده به نظر برسم، حتی وقتی قلبم از وحشت گم‌شدن میان این درختان غریبه به سینه‌ام می‌کوبید.کمی جلوتر از من پیچید، نیم‌رخ ایستاد و با طمأنینه گفت:— می‌خوای راه رو نشونت بدم؟ایستادم. به چشم‌های نافذ و روشنش خیره شدم.— چطور بهت اعتماد کنم؟ابرویی بالا انداخت و به‌سادگی گفت:— همون‌طور که به مورن اعتماد داری.پوزخندی زدم.— اون فرق می‌کنه. اون مراقب منه. ازم محافظت می‌کنه.پلک نزد. مخالفت نکرد و صدایش را هم بالا نبرد؛ فقط با همان لحن مسلطی که روی اعصابم خط می‌انداخت، گفت:— می‌دونم. اون‌وقت... تا کی قراره بهش اعتماد کنی؟ تا وقتی که خودش تصمیم بگیره به اندازه‌ی کافی بزرگ شدی که بتونی برای خودت تصمیم بگیری؟جمله‌اش مثل تازیانه‌ای روی همان سوالی نشست که نیم ساعت پیش کنار رودخانه ذهنم را شخم زده بود: «از کی دیگه خودم تصمیم نمی‌گرفتم؟»آب دهانم را به‌سختی فرو دادم. برای پنهان کردن تزلزلم، لحنم را سرد و کاسب‌کارانه کردم:— خیلی خب. در ازاش چی می‌خوای؟نیشخند محوی گوشه‌ی لب‌هایش جا خوش کرد.— چیز زیادی نیست. فقط می‌خوام گاهی ببینمت. با هم حرف بزنیم؛ بدون اینکه چیزی از من به مورن و ویل بگی. می‌تونی؟چشم‌هایم را تنگ کردم.— چرا نباید چیزی بدونن؟— چون ممکنه کنار من چیزهایی رو بفهمی که اونا نمی‌خوان به این زودی ازشون باخبر بشی.نگاهم برای لحظه‌ای روی صورتش ثابت ماند. خودش از من می‌خواست رازی را پنهان کنم و هم‌زمان از حق انتخابم حرف می‌زد. تناقضش را می‌دیدم، اما هنوز نمی‌دانستم باید آن را نشانه‌ی خطر بدانم یا فرصتی برای فهمیدن چیزی که دیگران از من دریغ کرده بودند.حسی از کلافگی در دلم جوشید. پایم را روی زمین کوبیدم.— فکر کردی جواب همه‌ی سوال‌های من دست توئه؟ فکر کردی کی هستی؟سکوت کرد. نگاهم در چشمانش نشست؛ ردی از دروغ یا بلوف ندیدم، فقط آرامشی که نمی‌توانستم معنایش را بفهمم.— نه، نایرا. من حتی ادعا نمی‌کنم جواب خیلی از سوال‌هات رو دارم. فقط شاید بتونم کمکت کنم سوال‌های بهتری بپرسی.از این پاسخ به هم ریختم؛ زیادی شبیه همان طفره‌رفتن‌های فلسفی مورن بود.— تو هم درست مثل اونی! همه‌تون فقط بلدین حرف رو بپیچونین!رویم را برگرداندم تا بروم، اما صدای گرمش مانعم شد.— نه، نایرا. من فقط نمی‌خوام وانمود کنم که جواب دادن به هر سوالی، لزوما به نفع توئه.ایستادم، بی‌آنکه برگردم.ادامه داد؛ کلماتش این بار نرم و درعین‌حال سنگین بودند.— ولی... من می‌تونم بذارم خودت تصمیم بگیری که می‌خوای جواب‌ها رو بشنوی یا نه.به‌آرامی برگشتم. چشمانم روی صورت خونسردش قفل شد. جمله‌اش ضربه‌ی سهمگینی بود. او به من وعده‌ی بهشت نمی‌داد؛ داشت چیزی را پیش چشمم می‌گذاشت که در این جهان از دست داده بودم: حق انتخاب.کمی مردد ماندم. گلویم خشک شده بود.— اگه بهت اعتماد نکنم چی؟شانه‌ای بالا انداخت. نگاهش برای یک لحظه عمیق‌تر شد.— اون‌وقت دست‌کم این تصمیم رو خودت گرفتی.برای لحظه‌ای ذهنم خالی شد. کلماتش درست به همان نقطه‌ای از روحم نشستند که تازه ترک برداشته بود. دیگر مهم نبود او کیست یا چه خطری دارد؛ مهم این بود که حتی پس زدن او هم باید انتخاب خودم می‌بود، نه تصمیمی که ترس یا نگرانی دیگری برایم گرفته بود.چند ثانیه با خودم کلنجار رفتم و بعد نفس عمیقی کشیدم.— باشه... ولی من چطوری پیدات کنم؟لبخند ظریفی زد.— کافیه صدام کنی.پیشانی‌ام چین خورد.— من که نمی‌شناسمت. حداقل اسمت رو بگو.یک قدم جلو آمد. وقارش خیره‌کننده بود. دست راستش را با نرمی و احترامی بی‌نقص به سویم دراز کرد.چشم‌هایش در نور کدر جنگل درخشیدند.— آلریس.به دست کشیده‌اش نگاه کردم و بعد به چهره‌اش. دستش همچنان میان ما دراز مانده بود؛ انتظاری خاموش که نمی‌دانستم باید به آن پاسخ بدهم یا نه.ArezooArezooWed, 28 Oct 2026 15:30:08 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/سوال-هایی-که-نپرسیدم-tdsqzrubv163گاهی فکر می‌کنم من آدم حرف زدن نیستم.از گفتن چیزی که نباید، از ناراحت کردن کسی، از شوخی بی‌جایی که شاید تا مدت‌ها جا خوش کند در خاطر آدم‌ها. از اینکه جمله‌ای از دهانم بیرون بیاید و دیگر نشود پسش گرفت. برای همین، بیشتر وقت‌ها سکوت می‌کنم. سکوت، دست‌کم برای من، امن‌ترین جای دنیاست.در دنیای واقعی، به‌ندرت از کسی سوال می‌پرسم. به‌خصوص سوال‌های شخصی. گاهی حتی چیزی به ذهنم نمی‌رسد که بپرسم. وقتی کسی می‌گوید «فلانی چی گفت؟ با اون موضوع چه کار کرد؟» جوابم همین است: «نمی‌دونم، خبر ندارم.»و ته دلم فکر می‌کنم اگر خودش می‌خواست، می‌گفت. شاید دلش نخواهد درباره‌اش حرف بزند. شاید سوال من معذبش کند. پس چه بهتر که چیزی نپرسم.همین شده که بعضی‌ها فکر می‌کنند آدم سردی‌ام؛ بی‌تفاوت به آدم‌ها و اتفاق‌های زندگی‌شان.اما نمی‌دانم چطور باید توضیح بدهم که همیشه این‌طور نیست.برای من، سوال پرسیدن گاهی شبیه در زدن است؛ در خانه‌ای که نمی‌دانم صاحبش دلش می‌خواهد بازش کند یا نه. برای همین، ترجیح می‌دهم پشت در بمانم و منتظر شوم. نه برای اینکه بی‌خیالم، چون نمی‌خواهم بی‌اجازه وارد شوم.فقط یک مشکل هست؛ از بیرون که نگاه کنی، کسی که پشت در ایستاده و در نمی‌زند، شاید اصلا به نظر برسد که رفته است.شاید سکوت من، جور ناشیانه‌ای از احترام باشد؛ احترامی که بلد نیستم درست نشانش بدهم. شاید هم نوعی مراقبت باشد از مرزهای دیگران؛ مراقبتی که گاهی آن‌قدر پیش می‌رود که فاصله می‌سازد.بااین‌حال، بعضی شب‌ها، وقتی سروصدای روز می‌خوابد، فکری دست از سرم برنمی‌دارد.نکند بعضی آدم‌ها منتظر همان یک سوال بوده‌اند؟نکند کسی دلش می‌خواسته بپرسم «حالت چطوره؟» و من، از ترس اینکه مزاحم خلوتش شوم، حتی فرصت نداده‌ام چیزی بگوید؟شاید گاهی سکوتی که از نظر من نشانه‌ی احترام است، از نظر دیگری معنای دیگری داشته باشد. شاید او هم درست مثل من، منتظر مانده باشد؛ با این تفاوت که هر کدام‌مان خیال کرده‌ایم دیگری تمایلی به نزدیک شدن ندارد.نمی‌دانم. شاید همه‌مان گاهی میان دو ترس گیر می‌کنیم؛ ترس زیادی نزدیک شدن و ترس به‌اندازه‌ی کافی نزدیک نبودن.شاید لازم نیست همیشه سوال‌های بزرگی بپرسیم یا از کسی بخواهیم چیزی را که آماده‌ی گفتنش نیست، با ما در میان بگذارد. گاهی یک جمله‌ی ساده کافی‌ست:«اگه خواستی حرفی بزنی، اینو بدون که من هستم.»نه اصراری، نه انتظاری. فقط به‌اندازه‌ی اینکه کسی بداند اگر روزی دلش خواست حرف بزند، لازم نیست تنهایی دنبال گوش شنوا بگردد.شاید من هنوز هم آدم سوال پرسیدن نباشم. شاید هنوز هم خیلی چیزها را نپرسم و از کنار خیلی حرف‌ها، بی‌آنکه بدانم پشتشان چه گذشته، بگذرم.اما شاید بتوانم گاهی به‌جای اینکه فقط پشت در بمانم، چراغی روشن بگذارم؛ نه برای اینکه کسی را به داخل دعوت کنم، فقط برای اینکه بداند اینجا، اگر روزی خواست، جایی برای حرف زدن هست.شاید همیشه نتوانم حرف درستی پیدا کنم.اما می‌توانم کاری کنم که آدم‌ها برای حرف زدن با من، مجبور نباشند اول از خودشان دعوت کنند.ArezooArezooFri, 23 Oct 2026 20:28:34 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/پیش-از-خودم-ealltnwzvmbnمسیر جوی آب را که طی کردم، فاصله‌ام با او کمتر شد. همان‌جا، زیر سایه‌ی سنگین بید مجنون ایستادم. پشتش به من بود و ساز استخوانی هنوز در دستانش قرار داشت.چند قدم بیشتر نمانده بود، اما پاهایم دیگر پیش نمی‌رفتند.اگر هنوز از من دلخور بود چه؟ اگر نمی‌خواست ببیندم؟ اگر این بار، برخلاف همیشه، سکوتش نه برای پنهان کردن چیزی، که برای تمام کردن چیزی بود؟نگاهم روی شانه‌هایش ماند. برای لحظه‌ای خواستم برگردم. می‌توانستم وانمود کنم که اصلا دنبالش نیامده‌ام؛ که فقط برای قدم زدن به باغ آمده بودم و صدای ساز، اتفاقی مرا به اینجا کشانده بود.اما دیگر از چه چیزی فرار می‌کردم؟یک قدم برداشتم.ساز خاموش را در دستش فشرد.آن را کنار گذاشت و از جا برخاست. آرام به سویم برگشت و مقابلم ایستاد.چیزی نگفت.نگاهش کردم. در چهره‌اش نه خشم آشکاری بود و نه آن آرامش همیشگی‌ای که می‌توانستم پشتش پنهان شوم. همین بیشتر گیجم می‌کرد. نمی‌دانستم باید عذرخواهی کنم، درباره‌ی آن در بپرسم یا بالاخره تمام سوال‌هایی را که مدت‌ها درونم تلنبار شده بودند، بیرون بریزم.اما هیچ‌کدام از دهانم بیرون نیامدند.مورن نگاهم را رها نکرد.ـ تو قبلا... حتی وقتی از جواب می‌ترسیدی، باز هم سوالت رو می‌پرسیدی، نایرا.انگار چیزی درونم از حرکت ایستاد.خواستم بگویم هنوز هم همان آدمم. خواستم بگویم اگر این‌همه سوال دارم، برای این است که هیچ‌کس حاضر نیست جوابم را بدهد. اما کلمات، پیش از رسیدن به زبانم، در گلویم گیر کردند.مورن لحظه‌ای مکث کرد.ـ حالا قبل از هر قدم، به عقب نگاه می‌کنی.همین.نه سرزنشم کرد، نه پرسید چرا. فقط همان چند کلمه را گفت و ناگهان دیگر نمی‌توانستم وانمود کنم چیزی تغییر نکرده است.چانه‌ام به طرز محسوسی لرزید و قطره‌ی اشک گرمی روی گونه‌ام دوید. تندتند پلک زدم و لب‌هایم را گاز گرفتم تا جلوی اشک‌هایم را بگیرم؛ نمی‌خواستم ضعفم را ببیند. نمی‌خواستم درست در برابر کسی که از او جواب می‌خواستم، حتی برای گریه کردن هم احساس ناتوانی کنم.اما اشک دیگری پایین آمد.نگاهم را دزدیدم و با پشت دست صورتم را پاک کردم. فایده‌ای نداشت. انگار تمام آن چیزی که از صبح درونم جمع شده بود، فقط منتظر همین چند کلمه مانده بود.مورن حرکتی کرد. دستش را به‌سوی من دراز کرد، اما لحظه‌ای پیش از آنکه به بازویم برسد، مکث کرد؛ انگار می‌خواست مطمئن شود که از نزدیک شدنش عقب نمی‌کشم.بعد، آرام دستم را گرفت و به‌سمت نیمکت کنار آب راه افتاد.دنبالش رفتم.کنار هم نشستیم. صدای آب میانمان می‌گذشت و نور شکسته‌ی خورشید روی سطح آن می‌لرزید. مورن چیزی نپرسید و دستم را رها کرد. نگاهم را به جوی آب دوختم؛ طوری که انگار قرار نبود برای گفتن چیزی عجله‌ای کنم.همین فرصت، حرف‌هایم را آزاد کرد.ـ مورن، خسته شدم.صدایم از چیزی که انتظار داشتم آهسته‌تر بود.ـ از اینکه همیشه باید منتظر بمونم. منتظر اینکه تو یا ویل تصمیم بگیرین چه چیزی رو بدونم و چه چیزی رو نه. از اینکه هر بار به یه جواب نزدیک می‌شم، یکی از شما می‌گه هنوز وقتش نرسیده.نفسم را بیرون دادم. انگشتانم را در هم گره زدم تا لرزششان را پنهان کنم.ـ حتی نمی‌دونم باید به کی اعتماد کنم. ویل بهم گفت شاید اشتباه کردم که به تو اعتماد کردم. تو هم هیچ‌وقت چیزی رو کامل نمی‌گی. من از کجا باید بفهمم کدومتون داره حقیقت رو ازم پنهان می‌کنه و کدومتون...؟جمله‌ام نیمه‌کاره ماند.مورن همچنان به آب نگاه می‌کرد.ـ و اگر از هر دوتون خسته شده باشم چی؟ اگر دیگه نخوام کسی به‌جای من تصمیم بگیره؟این بار نگاهم کرد.مدتی طولانی چیزی نگفت. بعد نگاهش به دست‌های درهم‌قفل‌شده‌ام افتاد.ـ شاید... زیادی مراقبت بودم.ابروهایم را در هم کشیدم.مورن نگاهش را به آب برگرداند.ـ گاهی آدم، بدون اینکه بفهمه، راه رو به روی کسی که می‌خواد ازش محافظت کنه می بنده.به او خیره ماندم. انتظار نداشتم چنین چیزی بگوید. نه از او که همیشه به نظر می‌رسید هر قدم را پیش از برداشتن، سنجیده است.ـ پس چرا هیچ‌وقت چیزی بهم نگفتی؟ـ چون فکر می‌کردم هنوز زوده.ـ از کجا می‌دونستی؟این بار پاسخی نداد.سکوتش را تاب نیاوردم.ـ همون روز روی پل... با وجود مخالفت ویل، خودت می‌خواستی وارد این دنیا بشم. اون موقع فکر نمی‌کردی هنوز زوده؟ چرا اون روز اجازه دادی بیام، اما حالا حتی نمی‌ذاری جواب سوال‌هام رو پیدا کنم؟مورن سرش را اندکی پایین انداخت. نسیم، لبه‌ی شنلش را روی سنگ‌های کنار نیمکت کشید.ـ اون روز فکر می‌کردم باید بیای.ـ و حالا؟نگاهش را بالا آورد. برای لحظه‌ای چیزی در چشم‌هایش دیدم که نتوانستم معنایش را بفهمم؛ نه پشیمانی بود و نه اطمینان. چیزی میان این دو، یا شاید چیزی که هیچ‌کدام نبود.ـ حالا نمی‌دونم اومدنت، همه‌چیز رو تغییر داد... یا فقط چیزی رو بیدار کرد که باید بیدار می‌شد.سرما از میان کلماتش گذشت و روی پوستم نشست.ـ مورن، این یعنی چی؟نگاهش دوباره به جوی آب افتاد.ـ هنوز نمی‌دونم.از شنیدن این جواب، بیشتر از هر پاسخ مبهم دیگری جا خوردم.مورن همیشه چیزهایی می‌دانست که نمی‌گفت. دست‌کم من چنین تصوری داشتم. شنیدن اینکه شاید خودش هم جوابی نداشته باشد، باید آرامم می‌کرد؛ اما نکرد. فقط باعث شد برای نخستین بار به این فکر کنم که شاید تمام این مدت، او هم به‌اندازه‌ی من در تاریکی قدم برداشته و من از او انتظار داشته‌ام چراغی باشد که خودش هم در دست ندارد.یا شاید این هم شکل دیگری از پنهان‌کاری بود.دیگر نمی‌دانستم.نگاهم را از او گرفتم و به آب خیره شدم. تصویر شاخه‌های بید روی سطح لرزان آن کش می‌آمد و تکه‌تکه می‌شد. سعی کردم به یاد بیاورم آخرین بار چه زمانی، بی‌آنکه به نگاه مورن یا واکنش ویل فکر کنم، تصمیمی گرفته بودم. آخرین بار چه زمانی کاری را فقط به این دلیل انجام داده بودم که خودم می‌خواستم، نه برای اثبات چیزی، یا از سر ترس و یا برای اینکه کسی را وادار کنم حقیقتی را به من بگوید.هرچه بیشتر گشتم، کمتر به چیزی رسیدم.از کی این‌طور شده بودم؟از کی، پیش از هر تصمیمی، منتظر می‌ماندم ببینم مورن چه می‌گوید یا ویل با چه نگاهی نگاهم می‌کند؟از کی دیگر خودم تصمیم نمی‌گرفتم؟ArezooArezooTue, 20 Oct 2026 14:41:14 +0330https://virgool.ir/The_Unwritten_Archive/remember-why-you-started-dp2a7zlvlmxiتیک... تیک...واااای، این صدای ساعت رو مخمه. چرا ساکت نمی‌شه؟لعنت به مخترع پاندول و عقربه‌هایی که ثانیه‌به‌ثانیه دارن از بین رفتن منو اندازه‌گیری می‌کنن.اَه، ولش کن. تمرکز کن دختر...Remember why you started?اصلا چرا شروع کردم؟ یادم رفته... همه‌ش دود شده رفته هوا.نکنه از اول هم هیچی نبوده جز یه توهم گنده که خودمو باهاش گول بزنم؟فقط می‌دونم نباید دست به این گوشی لعنتی بزنم.نه، توروخدا! دلت میاد بهش بگی لعنتی؟ اون که تنها دوست دنیای منه.من که می‌دونم اون آیکون‌های رنگی‌رنگی پشت صفحه‌ی سیاه خاموشن، ولی دارن جیغ می‌کشن و بی‌تابی می‌کنن که دستم بلغزه و دوباره برم نوتیفیکیشن‌ها رو گدایی کنم... لایک‌هام رو بشمرم و فکر کنم یکی حواسش بهم هست.چقدر حقیرانه...!این گربه رو ببین، دوباره داره با همون یه دستگیره‌ی لق کمد بازی می‌کنه.سه ساله هر روز با همون حماقت غریزی چنگ می‌ندازه بهش.یعنی هیچ‌وقت پنجه‌هاش از خستگی گزگز نمی‌کنه؟ هیچ‌وقت وسط کار به سقف زل نمی‌زنه که بگه: «خب که چی؟ بعدش چی؟ ته این چنگ زدن قراره کجای جهان رو فتح کنم؟»خوش به حالت، پیشی‌جونم...تو نه کابوس کلمه‌های عقیم رو داری، نه ترسی که توی گلوت کپک بزنه. تو مجبور نیستی روحی رو روی کاغذ قی کنی که تهش معلوم نیست می‌خواد دنیا رو تکون بده یا فقط توی یه کشوی لعنتی خاک بخوره و به ریش استعداد نداشته‌ت بخنده.تو فقط پنجه می‌کشی؛ خالی از اضطراب فردا، فارغ از شرم پس‌فردا.همینم برات بسه...کاش منم به‌جای مغز، فقط غریزه داشتم.ای خدا، چرا این کلمه‌ها کنار هم جفت‌وجور نمی‌شن؟حس می‌کنم دارم سنگ‌ریزه جابه‌جا می‌کنم، نه معنا.این خودکار بی‌عرضه دیگه چرا جوهر پس می‌ده؟هر چی سیاهی بود، روی کاغذ بالا آورد. انگار حتی ابزارمم ازم متنفره.می‌گم این کاغذ زیادی زرده یا چشمای من دارن کور می‌شن؟اووووه... حالا هوا چرا این‌قدر سرد شده؟ استخون‌های آدم یخ می‌زنه.یعنی آدمای اون بیرون واقعا دارن زندگی می‌کنن یا اونا هم مثل من فقط نقاب می‌زنن و ادای زنده موندن درمیارن؟ مثل جنازه‌های متحرک...حالا این همه کتاب روی قفسه به چه دردم می‌خوره؟Atomic Habits... Deep Work...واقعا جدی‌جدی فکر کردی اینا رو بخونی، فردا صبح معجزه می‌شه و کائنات برات فرش قرمز پهن می‌کنه؟(خنده‌ی عصبی.)چقدر ساده‌لوح... چقدر ترحم‌برانگیز.یعنی اونایی که منو می‌شناسن می‌فهمن زیر این پوست، تار عنکبوت بسته و چقدر خسته‌ام؟یا فقط ظاهر مرتب و میز پینترستی‌م رو می‌بینن؟نقاب که قشنگ باشه، کی نگران تعفن زیرشه؟هعی...چند وقته واقعی نخندیدم؟ چند وقته دوستامو ندیدم؟ چند وقته بی‌هدف پا توی خیابون نذاشتم، بدون اینکه فکر کنم دارم وقتمو هدر می‌دم؟بی‌خیال...چقدر غر می‌زنی. بیچاره‌ی ناسپاس!فقط یه خط دیگه بنویس. اون دست لعنتیت رو تکون بده.فقط یه خط!از قدیم یه زر مفتی می‌زدن، چی بود؟آها... می‌گفتن:Discipline today, Freedom tomorrow.آره، ارواح عمه‌شون!اَه، چقدر فکر می‌کنی... چقدر کله‌ت شلوغه.بذار صدای این هدفون وامونده رو ببرم بالا.ولوم رو می‌برم تا ته... تا جایی که پرده‌ی گوشم پاره بشه.بیس می‌کوبه توی شقیقه‌هام. خوبه. حداقل سردرد ملموس‌تر از این پوچیه.بذار کر بشم، شاید صدای افکارم خفه شد.پی‌نوشت:اگر تا اینجای متن نگران سلامت روانم شدید، نگران نباشید؛ هنوز زنده‌ام و از اگزیستانسیالیسم اوردوز نکردم!این‌ها بیشتر از اینکه شرح حال نویسنده باشن، محصول یه عکس، کمی تخیل و مغزی‌ان که ظاهرا با سکوت میونه‌ی خوبی نداره.حالا اجازه بدید برگردم سراغ زندگی، قبل از اینکه خودم هم باورم بشه این همه بحران دارم! 😂ArezooArezooSun, 18 Oct 2026 16:10:44 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/پیش-از-پایان-f7vdv2grikp5دست ویل مثل طوقه‌ای فلزی دور مچم قفل مانده بود؛ نه آن‌قدر محکم که پوستم را بخراشد، اما با فشاری که نشان می‌داد قصد ندارد مرا به این راحتی رها کند.چشمانم هنوز به پهنه‌ی تاریک و پوک اتاق خالی دوخته شده بود؛ اتاقی که حالا مثل دهان باز جانوری گرسنه به نظر می‌رسید. سرم را با گیجی چرخاندم و با صدایی که بیشتر به التماس شباهت داشت تا پرسش، گفتم:— یعنی چی بیدارش کردم؟ ویل... بگو اون تو چیه!ویل به چشمانم نگاه نکرد. خطوط چهره‌اش سفت و منقبض شده بودند. مچم را کشید و کوتاه گفت:— بیا.مقاومت نکردم؛ پاهایم سست‌تر از آن بودند که تاب مجادله داشته باشند. اما پیش از آنکه به‌طور کامل در پیچ راهرو کشیده شوم، برای کسری از ثانیه سرم را برگرداندم. نگاهم در سیاهی لخت اتاق دوید؛ گویی اگر کمی عمیق‌تر خیره می‌شدم، آن سایه‌ی نادیده سرانجام شکلی ملموس به خود می‌گرفت و تکلیفم را روشن می‌کرد.اما فقط تاریکی بود. و آن وهم پوچی که دیگر خالی حس نمی‌شد.ویل مرا از راهروی اصلی گذراند و وارد دهلیزی باریک‌تر در سمت دیگر قلعه کرد. جلوی در چوبی کهنه‌ای ایستاد، کلید را چرخاند و در با ناله‌ای خفه گشوده شد.اتاق ویل برخلاف ترسی که از این قلعه داشتم، دخمه‌ای مخوف نبود. اینجا بوی زندگی می‌داد؛ اما از آن دست زندگی‌هایی که در پناهگاه‌های زیرزمینی جریان دارد. پنجره‌ای بلند و باریک با پرده‌هایی از مخمل تیره، نور کم‌جان روز را به‌زحمت به درون راه می‌داد. دیوارهای سنگی چند ترک باریک برداشته بودند و سایه‌های زاویه‌دار سقف، گوشه‌ها را در تاریکی مضاعفی فرو برده بودند.آینه‌ی قدی کهنه‌ای با قاب چوب گردو به گوشه‌ی دیوار تکیه داشت؛ جیوه‌ی پشتش در بعضی نقاط ریخته بود و تصویری کدر و مه‌آلود از من و ویل بازمی‌تاباند. کنار پنجره صندلی چرمی فرسوده‌ای بود و روی میز کوچکی، چند کتاب با جلدهای چرمی، یک چاقوی جیبی ساده و فنجانی با لکه‌ی چای خشکیده دیده می‌شد.این اتاق یک هیولا نبود؛ اتاق کسی بود که یاد گرفته بود با ترس‌هایش هم‌اتاق شود.سکوت سنگین فضا تنها با سایش برگ‌های خشکیده به شیشه‌ی پنجره، در گذر باد ترک برمی‌داشت.ویل بالاخره مچم را رها کرد. روی صندلی چرمی نشست، آرنج‌هایش را روی دسته‌ها گذاشت و با سر به تختش اشاره کرد:— بشین.روی پا بند نبودم، اما ننشستم. پشتم را صاف کردم، دست‌هایم را به سینه زدم و ایستادم؛ انگار نشستن به معنای تسلیم بود.ویل لحظه‌ای نگاهم کرد. چشمانش مثل دو تکه زغال خاموش بودند.— چرا اون در رو باز کردی؟کلافه نفسم را بیرون دادم.— می‌خواستم بدونم پشتش چیه. نمی‌تونستم اون همه قفل رو ببینم و بی‌تفاوت رد بشم.ویل بی‌درنگ پرسید:— و حالا می‌دونی؟سکوت کردم. کلمات روی زبانم سنگینی می‌کردند.— پس چی به دست آوردی؟ یه اتاق خالی و چیزی که حتی نمی‌دونی بیدار شده یا نه.صدایش اوج نگرفت، اما زخم کلماتش عمیق بود.رگ لجبازی‌ام بالا زد. حس کردم کنج دیوار گیر افتاده‌ام.— من نمی‌تونستم تا ابد دست‌به‌سینه بایستم تا تو و مورن لطف کنید و تصمیم بگیرید کی وقتشه من چیزی بفهمم! من حق دارم بدونم کجام و قراره چی به سرم بیاد!انتظار داشتم ویل برآشوبد یا با تندی جوابی سرهم کند، اما او فقط سرش را تکان داد. آرامشی تلخ در رفتارش بود که بیشتر خلع‌سلاحم می‌کرد.— درسته. نمی‌تونی تا ابد منتظر بمونی. ولی معنیش این نیست که هر وقت خواستی، دستت بره سمت هر دری.خشمم در نطفه خفه شد. او سرزنشم نمی‌کرد؛ برایم دل می‌سوزاند. و این به‌مراتب دردناک‌تر بود.ویل دستش را زیر چانه‌اش زد و نگاهش را به آینه‌ی کدر دوخت.— اگه چیزی که بیدار کردی... نخواد دوباره بخوابه چی؟آب دهانم را به‌سختی قورت دادم و با منطقی لرزان گفتم:— ما که مطمئن نیستیم اصلا چیزی اونجا باشه! شاید همه‌چیز فقط یه وهم مسخره بوده.ویل به سمتم برگشت. پوزخند محوی روی لبش نشست.— دقیقا. نمی‌دونیم.مکث کرد. بعد، آرام‌تر ادامه داد:— اگه از این به بعد دیگه نتونی با خیال راحت وارد اتاقت بشی چی؟ اگه یه شب توی تاریکی چشم باز کنی و حس کنی چیزی گوشه‌ی اتاق نفس می‌کشه؟شقیقه‌هایم تیر کشیدند. دستم را کلافه در هوا تکان دادم.— بس کن، ویل! داری منو می‌ترسونی!به پشتی صندلی تکیه داد و با صدایی خسته گفت:— لازم نیست تلاشی بکنم، نایرا. تو خودت به اندازه‌ی کافی دلیل برای ترسیدن پیدا می‌کنی.یک لحظه احساس خفگی کردم. راست می‌گفت. از بدو ورودم به این جهان، خودم در حال تراشیدن هیولاهایی بودم که شاید واقعیت نداشتند.اما ناگهان جرقه‌ای در سرم زد. جلو رفتم.— اگه اون چیز این‌قدر خطرناکه... چرا مورن اصلا اجازه داد پام به این قلعه باز بشه؟ چرا منو آورد اینجا؟ویل برای چند ثانیه بی‌حرکت ماند. خط لب‌هایش باریک شد، انگار با حقیقتی تلخ کلنجار می‌رفت. سرانجام آهسته گفت:— شاید چون فکر می‌کردی می‌تونی بهش اعتماد کنی.سرم سوت کشید.شاید چون فکر می‌کردی می‌تونی بهش اعتماد کنی؟یعنی چه؟ نباید اعتماد می‌کردم؟ یعنی مورن تمام این مدت...؟دهان باز کردم تا بپرسم چیزی می‌داند که من نمی‌دانم، اما ویل پیش‌دستی کرد. انگار سوالم را از نگاهم خوانده بود. با حرکتی دستپاچه گفت:— اگه چیزی می‌دونستم، فکر می‌کنی الان اینجا با هم نشسته بودیم و با هم حرف می زدیم؟نمی‌دانستم باید باورش کنم یا نه. تا چند دقیقه پیش، بزرگ‌ترین ترسم آن اتاق خالی بود؛ اما حالا به دیوارهای قلعه، به سکوت ویل و حتی به مقصود نفوذناپذیر مورن هم مشکوک شده بودم.دیگر تاب ماندن در آن چهاردیواری سنگین را نداشتم. انگار سقف روی سرم خم شده بود. ناخن‌هایم را در کف دستم فشردم و با صدایی لرزان گفتم:— می‌تونم برم باغ؟ فقط... می‌خوام تنها باشم.ویل مخالفتی نکرد. فقط به در اتاق اشاره کرد.— از راهروی شرقی برو. از پله‌ها که پایین بری، به در باغ می‌رسی.بی‌درنگ چرخیدم. دستم روی دستگیره بود که صدایش مرا میخکوب کرد.— فقط یادت باشه، نایرا...ایستادم، بی‌آنکه برگردم.صدایش گویی از قعر چاهی تاریک بالا می‌آمد:— اینکه چیزی رو نمی‌بینی، معنیش این نیست که اون هم تو رو نمی‌بینه.بهت‌زده برگشتم. منتظر ماندم ادامه دهد، اما سرش را پایین انداخته بود و به کف اتاق خیره مانده بود. در را گشودم و بیرون زدم.پله‌های مارپیچ راهروی شرقی را تقریبا دویدم. با هر پله‌ای که پشت سر می‌گذاشتم، هوای سنگین قلعه رقیق‌تر می‌شد؛ تا سرانجام در کهنه‌ی آهنی را پس زدم و پا به باغ گذاشتم.نور تند و برهنه‌ی آفتاب مثل شوکی ناگهانی به چشمانم کوبید.پس از آن همه دالان خاکستری و سکوت استخوان‌سوز، باغ قلعه زنده و پر از رنگ می‌نمود. بوته‌های متراکم گل‌های وحشی با رگه‌هایی از سرخ، بنفش و زرد در امتداد سنگفرش باریکی روییده بودند. جویباری کم‌عمق و زلال از میان علفزار می‌گذشت و زمزمه‌ی آب روی قلوه‌سنگ‌ها سکوت را می‌شکست. نسیمی ملایم، بوی خاک نم‌خورده و عطر گل‌ها را به صورتم پاشید.کنار آب رفتم و روی نیمکت سنگی نشستم.سعی کردم نفس عمیقی بکشم. به رقص نور روی سطح لرزان آب خیره شدم، به گل‌های ریز بنفشی که پای نیمکت سر برآورده بودند. اما این سرسبزی فریبی بیش نبود؛ ذهنم آرام نمی‌گرفت.کلمات ویل مثل مارهای سمی دور افکارم حلقه زده بودند:«اگه نخواد دوباره بخوابه چی؟... اگه راه برگشت رو گم کنی چی؟»و بعد، آن پرسش برهنه‌ای که از روبه‌رو شدن با آن می‌گریختم:من واقعا برای چه آن در را باز کردم؟کنجکاوی بود؟ یا دیشب... وسوسه‌های آن غریبه کار خودش را کرده بود؟ آیا می‌خواستم به مورن دهن‌کجی کنم؟ می‌خواستم به خودم ثابت کنم که ترسو نیستم و برای نفس کشیدن نیازی به اذن او ندارم؟ترس ویل به جانم سرایت کرده بود. دیگر فقط از نیروی پشت آن در نمی‌ترسیدم؛ از خودم می‌ترسیدم. از اینکه انگیزه‌هایم تا این حد نسنجیده، سرکش و کودکانه بودند.سرم را میان دست‌هایم فشردم. شقیقه‌هایم با شتاب نبض می‌زدند.چند دقیقه‌ای در هجوم این افکار گذشت تا اینکه نغمه‌ای در فضا پیچید.سرم را بالا آوردم.صدای آب بود، اما لابه‌لای آن، طنینی کشیده، غریب و آشنا بر دوش باد سوار شده بود.صدای ساز.پلک زدم. ملودی آن‌چنان حزن‌انگیز و رخنه‌گر بود که مو بر تنم راست کرد؛ نغمه‌ای هم‌تراز با روح خود این قلعه، تنها و تیره، انباشته از خراش‌های خاموش.بی‌اختیار از جا برخاستم.پاهایم خودبه‌خود مسیر جویبار را پی گرفتند. شاخه‌های بلند گل را کنار زدم و در امتداد سنگفرش کهنه‌ای که میان درختان تنومند گم می‌شد، پیش رفتم. هر قدم که برمی‌داشتم، صدای سیم‌ها رساتر می‌شد و طنین نت‌ها در قفسه‌ی سینه‌ام می‌نشست.به فضای باز و گردی در گوشه‌ای خلوت از باغ رسیدم.درخت بید مجنون عظیمی گیسوان سبزش را تا روی سطح آب فرو ریخته بود؛ و درست در سایه‌روشن زیر درخت، روی صندلی چوبی کهنه‌ای، مورن نشسته بود.پشتش به من بود. شنل سیاهش شانه‌های پهنش را پوشانده و روی پایه‌های صندلی موج برداشته بود. ساز استخوانی‌اش را در آغوش داشت و انگشتان بلندش با تسلطی خیره‌کننده روی سیم‌ها می‌لغزیدند. باریکه‌های نوری که از میان برگ‌های بید می‌گذشتند، روی چوب ساز و آستین تیره‌اش بازی می‌کردند.متوجه حضورم نشده بود. یا دست‌کم، هیچ نشانه‌ای از آگاهی در حرکاتش نبود.سر جایم خشکم زد.فقط چند گام میان ما فاصله بود. دهان باز کردم تا چیزی بگویم، اما زهر کلمات ویل دوباره در سرم چرخید:«شاید چون فکر می‌کردی می‌تونی بهش اعتماد کنی.»اگر مورن تمام این مدت حقیقتی را پنهان کرده بود چه؟ اگر با باز کردن آن در، حرمت ناگفته‌ی میانمان را شکسته بودم؟ اگر برمی‌گشت و نگاهم در چشمان سرد و سرزنش‌بارش گره می‌خورد؟اما از سرگردانی خسته بودم. ماندن در این تنهایی و توهمات فرساینده‌تر بود. پاسخی می‌خواستم؛ حتی اگر آن پاسخ ویرانگر می‌بود.نفس حبس‌شده‌ام را فرو دادم.تردید را پس زدم و گامی به جلو برداشتم. صدای خرد شدن برگی خشک زیر پوتینم بلند شد.و درست در همان لحظهساز خاموش شد.انگشتان مورن روی سیم‌ها منجمد شدند. دستش در نیمه‌ی راه معلق ماند.نسیم از حرکت بازایستاد. صدای ریزش آب جویبار در گوشم کرکننده شد.مورن برنگشت. سرش را نچرخاند. فقط همان‌طور، پشت به من، با دستانی یخ‌زده روی ساز، در سکوتی سنگین فرو رفت.نفسم در گلو شکست. قلبم به دنده‌هایم می‌کوبید و در سکوت باغ، منتظر ماندم تا ببینم این مکث، چه حقیقتی را با خود خواهد آورد.ArezooArezooThu, 15 Oct 2026 17:05:39 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/تا-ده-می-شمرم-fvbwc3kaila1پاییز آن سال، برگ‌ها زودتر از همیشه ریختند و آفتاب پشت لایه‌ای از غبار کدر مانده بود. دهکده هنوز آرام بود و ماجرا سر زبان‌ها نیفتاده بود. صدای خنده‌ی بچه‌ها از انتهای باغ گردو شنیده می‌شد. سما هنوز صدای دویدن ساحل را پشت سرش می‌شنید؛ صدایی سبک، شبیه پا گذاشتن پرنده‌ای روی بوته‌های خشک.«فقط تا ده می‌شمارم، حواست باشه سرک بکشی، سوختی!»سما دست‌هایش را روی چشم‌هایش گذاشته بود و پیشانی‌اش را به پوست زبر سپیدار کهنسال چسبانده بود. صدای نفس‌زدن‌های ساحل می‌آمد؛ با همان خنده‌های بی‌پروایی که هیچ‌وقت بلد نبود توی گلو خفه‌شان کند و زن‌های بزرگ‌تر همیشه بابتش سر تکان می‌دادند. ساحل بلد نبود دامن کتانش را جمع کند تا خاک نگیرد؛ از روی جوی‌های عریض می‌پرید، از افتادن نمی‌ترسید، به درخت‌های باردار دست‌درازی می‌کرد و وقتی چیزی خنده‌دار می‌دید، صدایش تا انتهای باغ‌های گردو می‌رفت. اما سما فرق داشت؛ قبل از دویدن زمین را می‌سنجید، صدای پایش به گوش کسی نمی‌رسید و حواسش بود که سرش را بیش از حد بالا نگیرد.«هشت... نه... ده! اومدم!»سما چشم باز کرد. آفتاب لابه‌لای شاخه‌ها خرد شده بود و لکه‌های روشنش روی زمین افتاده بود. اول رفت سراغ پشت طویله‌ی قدیمی و بعد کلم‌زار، اما ساحل آن‌جا نبود. باد برگ‌های پاییزی را دور پاهایش می‌چرخاند. وقتی چند دقیقه گذشت و صدایی نشنید، ایستاد و دست‌هایش را کنار دهانش گذاشت.«ساحل! بیا بیرون، خسته شدم. قرار نبود از حصار رد بشی!»پاسخی نیامد. کلاغی از روی تیر چوبی پرید. سما برگشت سمت شمشادهای متراکم انتهای باغ؛ جایی که شاخه‌های درهم‌تنیده سایه‌ای خنک و دائمی درست کرده بودند.گوشه‌ی پیراهن ساحل را پشت بوته‌های شمشاد دید. سما با حرص خندید و دوید.«دیدمت! فکر کردی زرنگی؟»با لبخندی که می‌خواست مچ‌گیری کند، جلو رفت و شاخه‌ها را کنار زد، اما خنده‌اش خشک شد.ساحل روی زمین کز کرده بود، میان خاک و برگ‌های خیس. زنده بود؛ چشم‌هایش باز مانده بود، اما دست‌هایش را چنان دور زانوهایش قفل کرده بود که انگار دیواری نامرئی رویش سنگینی می‌کرد.چند زن سالخورده از خاندان، همراه دو نگهبان تالار بالا، پشت سرش میان سایه‌ی درخت‌ها ایستاده بودند. ریسمان‌های کتانی در دست داشتند و لوح‌های سفالی کوچکی با نقش‌های کهن به سینه چسبانده بودند. سکوتشان، سکوت کسانی بود که موجودی خطرناک را در لانه‌اش گیر انداخته باشند.قانون تالار از روزگار نیاکان به جا مانده بود: دختران این خاک، وقتی به آستانه‌ی زنانگی می‌رسیدند، باید از «شورش جان» پاک می‌شدند. در آیین کهنشان باور داشتند هر دختری دو نیمه دارد؛ یکی آرام، سربه‌زیر و شایسته‌ی زندگی در میان مردم، و دیگری سرکش، پرشور و ناآرام. می‌گفتند زنی که هر دو نیمه را در خود نگه دارد، نمی‌تواند بار زندگی را به دوش بکشد. شور، خنده‌ی بلند، سبکی پاها و میل بی‌پایان به دویدن، آتشی بود که باید پیش از سرایت به خانه و خاندان خاموش می‌شد.به باور آن‌ها، حیا تنها زمانی به دست می‌آمد که نیمه‌ی ناآرام مهار شود؛ هر دو نیمه نمی‌توانستند در روشنایی روز کنار هم زندگی کنند. یکی باید آبرو و سنگینی خانه را به دوش می‌کشید و دیگری، آن بخش لجام‌گسیخته و پرهیاهو، باید به دخمه‌های زیر تالار برده می‌شد تا دور از آفتاب بخشکد.وقتی ریسمان را دور مچ‌های ساحل بستند، او جیغ نکشید؛ فقط به سما نگاه کرد. نگاهش پر از تعجب کسی بود که می‌بیند نیمی از خودش او را به بند کشیده است.سما تکان نخورد. سرش را زیر انداخته بود و دست‌هایش را گوشه‌ی دامن اتوکشیده‌اش پنهان کرده بود. رفتارش همان‌طور بود که یادش داده بودند؛ دختر نجیب در برابر حکم نیاکان نمی‌ایستاد.آن‌ها ساحل را بردند.سما بزرگ شد. همان زنی شد که پیرزن‌ها پیش‌بینی می‌کردند: سنگین‌قدم، کم‌گو، نجیب و نفوذناپذیر. هیچ‌کس در دهکده صدای خنده‌اش را نمی‌شنید و نگاهش هیچ‌وقت از سنگفرش پیش پایش فراتر نمی‌رفت. همه او را نماد وقار می‌دانستند.اما زیر این سنگینی ستوده‌شده، چیزی مدام تیر می‌کشید. انگار حفره‌ای در سینه‌اش دهان باز کرده بود که با هیچ سوزن‌دوزی و هیچ تسبیح‌انداختنی پر نمی‌شد. هر بار که بوی خاک باران‌خورده بلند می‌شد، تنش برای دویدن بی‌تاب می‌شد، اما عضلاتش منجمد می‌ماندند. هر بار که نسیم بهاری می‌وزید، چیزی در اعماق گلویش می‌خواست فریاد بزند، اما تنها چیزی که بیرون می‌آمد، آهی آرام بود.او آزاد بود، لباس‌های پاکیزه می‌پوشید و زیر آفتاب راه می‌رفت، ولی خوب می‌دانست این آرامش، پوسته‌ای است که روی چیزی مرده کشیده‌اند.گاهی که باد خنکی به صورتش می‌خورد یا لقمه‌ای نان تازه از گلویش پایین می‌رفت، بی‌اختیار مکث می‌کرد؛ انگار یادش می‌افتاد این هوا و این نان، روزی سهم هر دوی آن‌ها بوده است.سال‌ها گذشت تا سما فهمید حجب و حیایی که حفظش به قیمت بریدن نیمی از وجودش تمام شده بود، چیزی جز خاکسپاری زنده نبود.سال‌ها دنبال نشانی از ساحل گشت؛ به حرف‌های درگوشی آسیابان گوش سپرد، قفل‌هایی را زیر نظر گرفت که بی‌دلیل روی بعضی دخمه‌های دامنه‌ی کوه زده بودند و رد سبدهای نانی را دنبال کرد که نگهبانان قلعه‌ی قدیمی هر چند روز یک‌بار با خودشان می‌بردند. تا بالاخره فهمید ساحل کجاست.شبی که ماه پشت ابرها پنهان شده بود، سما از شکاف سنگ‌چین‌های دامنه‌ی تپه پایین رفت. راه باریکی بود که سال‌ها کسی از آن عبور نکرده بود؛ دیوارهایش بوی خاک کهنه و کپک می‌داد و کف آن از رطوبت چسبناک بود. با چراغ‌موشی کوچکی که شعله‌اش پت‌پت می‌کرد، جلو رفت تا به در دخمه رسید.پله‌های دخمه باریک و لغزنده بودند. پشت میله‌های کلفت آهنی، زنی روی زمین نشسته بود و به دیوار سنگی تکیه داده بود.سما ایستاد و چراغ‌موشی را به میله‌ها نزدیک‌تر کرد.شعله‌ی چراغ روی صورت زن افتاد.ساحل لاغر شده بود. موهایش درهم و نامرتب روی شانه‌های استخوانی‌اش ریخته بود و لباس‌هایش غبار گرفته بود، اما وقتی سرش را بالا آورد، در چشم‌هایش نشانی از شکست نبود؛ همان نگاه سرکش و تند سال‌های کودکی، دست‌نخورده در دل تاریکی.ساحل پلک‌هایش را در برابر نور جمع کرد. بعد، با صدایی که از کم‌حرفی خفه و خش‌دار شده بود، گفت:«هنوز داری تا ده می‌شمری؟ همیشه همین‌قدر کُندی؟ خیلی دیر کردی، سما.»به دامن تمیز و چادر بی‌پیرایه‌ی سما نگاه کرد. لبخند تلخی روی لب‌های خشکش نشست.«هنوزم همون‌طور راه میری... طوری که خاک زیر پات نفهمه رد شدی.»سما جلو رفت. روی سنگ‌های خیس زانو زد. دستش را از لای میله‌ها رد کرد و بازوی ساحل را لمس کرد.هق‌هقش را در گلو خفه کرد.«پیدات کردم... ساحل، به خدا همه‌جا رو گشتم... سال‌ها طول کشید تا بفهمم کلید این در کجاست.»ساحل سرش را به میله‌ها تکیه داد و با صدایی بم و کمی دورگه گفت:«چرا اومدی؟ مگه اون پیرزن‌ها و پیرمردهای بی‌خاصیت نگفتن من بلای جونتم؟ مگه نگفتن وجود من ننگ خانواده‌ست؟ که اگه پا به دهکده بذارم، پاکی تو لکه‌دار می‌شه؟»«گفتن.»سما سرش را بالا نیاورد. چشمش به خاک زیر ناخن‌های ساحل بود.«خیلی چیزها گفتن.»«پس چرا اینجایی؟»سما سرش را بالا آورد و مستقیم در چشم‌های خواهرش نگاه کرد؛ کاری که سال‌ها تمرین کرده بود هرگز انجام ندهد.«گفتن بودنِ تو حیا رو می‌کشه. ولی نگفتن نبودنِ تو از من یه تیکه سنگ می‌سازه. ساحل... من فقط مجسمه‌ای بودم که مردم روستا بهش آفرین می‌گفتن.»ساحل نگاهش کرد. نگاهشان برای لحظه‌ای طولانی در هم ماند و خشم کهنه‌ی ساحل کم‌کم رنگ باخت. انگشت‌های خاک‌آلودش را روی دست سما گذاشت.«می‌دونی خنده‌دار چیه؟ تمام این سال‌ها، وقتی موش‌ها روی پاهام راه می‌رفتن، فکر می‌کردم تو توی بهشت داری زندگی می‌کنی. حسودیم می‌شد بهت. فکر می‌کردم تو برنده‌ای و من بازنده. اما الان که داری نگام می‌کنی... می‌بینم چشم‌هات از سنگ‌های این دخمه هم مرده‌ترن. تو از من هم زندانی‌تری.»سما چند لحظه چیزی نگفت. پیشانی‌اش را به میله‌ی خنک تکیه داد و چشم‌هایش را بست.«می‌دونم. پس بیا تمومش کنیم.»کلید سنگین برنجی را از جیبش بیرون آورد؛ همان کلیدی که از زیر عبای یکی از نگهبان‌ها کش رفته بود. آن را از لای میله‌ها به دست ساحل داد.«روزها باید اینجا بمونی. روزها هنوز قانون اون‌ها حاکمه و اگه بفهمن، این‌بار هر دومون رو توی آتیش می‌سوزونن. اما شب‌ها... وقتی دهکده توی حجب و تاریکی خوابیده، این قفل مال توئه.»ساحل با ناباوری به کلید نگاه کرد. انگشت‌هایش دور فلز سرد بسته شد.سما ادامه داد:«در رو باز کن. برو سمت بیشه‌ها. بدو، داد بزن، باد رو نفس بکش. تا سپیده وقت داری هر چقدر که می‌خوای خودت باشی.»دست‌های ساحل دور کلید لرزید. سرش را بلند کرد و بعد از سال‌ها، آن جرقه‌ی سرخ و اصیل زندگی توی مردمک‌هایش گر گرفت. لبخندش دیگر کنایه‌آمیز نبود؛ انگار امیدی سرکش، زیر پوست صورتش جان گرفته بود.«تو چی؟»سما لبخند کم‌رنگی زد.«من همین بیرونم.»ساحل چند لحظه نگاهش کرد.«فردا شب هم می‌تونم برم؟»«اگه قبل از سپیده‌دم برگردی.»ساحل کلید را در مشت گرفت و لبخند زد.«پس قرارمون همین شد.»از آن شب به بعد، هر بار که زنگ آخرین پاس شبانه در دهکده خاموش می‌شد، در سنگین دخمه با صدای آرامی باز می‌شد.زنی با پاهای برهنه و دامنی رها از میان شکاف صخره‌ها بیرون می‌زد. به سمت دشت می‌دوید، دست‌هایش را در هوا باز می‌کرد و زیر مهتاب بی‌پروا می‌چرخید. خنده‌های کوتاه و رهایش میان صدای باد و جریان رودخانه گم می‌شد.کمی بالاتر، پشت دیواره‌ی کوتاهی از بوته‌های شمشاد، زن دیگری با چادری تیره به تنه‌ی درخت تکیه داده بود و بی‌حرکت نگاهش می‌کرد.سما پیش نمی‌رفت. پای او هنوز در بند احتیاط بود، اما با هر قدمی که ساحل در تاریکی برمی‌داشت، سنگینی قفسه‌ی سینه‌اش کمتر می‌شد.شب‌ها یکی پس از دیگری گذشتند.گاهی ساحل پیش از زنگ دوم برمی‌گشت، خسته و خاک‌آلود، و کلید را کف دست سما می‌گذاشت. گاهی تا آخرین لحظه در دشت می‌ماند و سما مجبور می‌شد از دور برایش دست تکان دهد.یک شب، وقتی ساحل نفس‌زنان از سمت رودخانه برگشت، کنار همان سپیدار کهنسال ایستاد. چند لحظه به سما نگاه کرد و بعد با همان شیطنت قدیمی گفت:«سما؟»«هوم؟»«یادت میاد اون روز گفتی فقط تا ده می‌شمری؟»سما لبخند زد.«آره... یادمه.»ساحل چند قدم عقب رفت.«خب... این بارم بشمار.»سما به او نگاه کرد. ساحل منتظر مانده بود، درست مثل سال‌ها پیش، وقتی پشت بوته‌های شمشاد پنهان شده بود.سما نفس آرامی کشید.«یک...»ساحل خندید و دوید.«دو... سه...»سما دیگر دنبال رد پاهایش نرفت. همان‌جا کنار درخت ماند و شمرد.«چهار... پنج... شش...»صدای خنده‌ی ساحل کم‌کم دور شد.«هفت... هشت... نه... ده.»این بار که چشم باز کرد، دنبال گوشه‌ی دامنش میان بوته‌ها نگشت.فقط لبخند زد.و از دور، صدای خنده‌ی ساحل هنوز می‌آمد.ArezooArezooMon, 12 Oct 2026 11:51:05 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/اتاق-خالی-b2z1e2fzzwguصبح خیلی زودتر از آنکه خستگی از تنم بیرون برود، از راه رسید. تمام شب مغزم درگیر حرف‌های غریبه‌ی دیشب بود؛ صدای تق‌تق سنگ‌ریزه روی شیشه و آن حس گنگی که زیر پوستم وول می‌خورد، نگذاشته بودند درست بخوابم. با چشم‌هایی سوزان و فکری که لحظه‌ای آرام نمی‌گرفت، از اتاق بیرون زدم.وقتی به سالن نشیمن رسیدم، دیدن مورن و ویل حسابی کلافه‌ام کرد. روبه‌روی هم نشسته بودند و با آرامش چای می‌نوشیدند؛ انگار نه انگار که روز قبل در بیابانی عجیب گرفتار شده بودیم یا این قلعه پر از درهایی بود که هیچ‌کس حاضر نبود درباره‌شان چیزی بگوید.همه‌چیز به مدار عادی برگشته بود؛ همه‌چیز، جز من.خودم را روی یکی از مبل‌های چرمی انداختم و بی‌مقدمه پرسیدم:— خب، برنامه‌ی امروز چیه؟ قراره چیکار کنیم؟مورن فنجانش را روی میز گذاشت و نگاهم کرد. چیزی نگفت، اما نگاهش انگار بیشتر از چیزی که دلم می‌خواست، از بی‌قراری‌ام سر درمی‌آورد. بعد بلند شد، به سمت قوری مسی گوشه‌ی نشیمن رفت و نوشیدنی گرمی در فنجانی سفالی ریخت. فنجان را جلویم گذاشت و دوباره نشست.منتظر بودم بالاخره برنامه‌ای مشخص کند، اما به‌جای آن پرسید:— بهم بگو، نایرا... می‌خوای به کجا برسی؟اخم کردم.— منظورت چیه؟— می‌پرسی امروز قراره چیکار کنیم. می‌خوام بدونم خودت دنبال چی هستی.— معلومه دیگه. می‌خوام از اینجا برم. می‌خوام برگردم خونه.مورن لحظه‌ای نگاهم کرد.— پس چرا این‌قدر عجله داری؟ فکر می‌کنی اگه تندتر پیش بری، زودتر جواب همه‌چیز رو پیدا می‌کنی؟جوابی نداشتم. دلم می‌خواست برگردم؛ به اتاقم، به زندگی معمولی‌ام، به جایی که دست‌کم می‌دانستم چه چیزی انتظارم را می‌کشد. اما حرف‌های غریبه هم دست از سرم برنمی‌داشت. انگار چیزی درونم را نشانه گرفته بود؛ این فکر که شاید توانایی‌هایی داشته باشم که حتی خودم از آن‌ها خبر ندارم.نمی‌خواستم با دست خالی برگردم. نمی‌خواستم دوباره مجبور باشم منتظر بمانم تا دیگران تصمیم بگیرند چه چیزی را باید بدانم.بااین‌حال، قرار نبود مورن یا ویل چیزی از ملاقات دیشب بفهمند.شانه‌ای بالا انداختم و نگاهم را از مورن گرفتم.— نمی‌دونم. فقط نمی‌خوام همین‌طوری دست روی دست بذارم.مورن فنجانش را برداشت و جرعه‌ای نوشید.— پس شاید بهتر باشه اول بفهمی برای چی عجله داری.نفسم را با کلافگی بیرون دادم. باز هم سوال، باز هم جوابی که جواب نبود. انگار هر بار که می‌خواستم قدمی جلو بروم، او مرا وادار می‌کرد سر جایم بایستم و به چیزی فکر کنم که خودم هم هنوز درست نمی‌فهمیدم.نگاهم را به ویل دوختم.— راستی، می‌تونم اتاق تو و مورن رو ببینم؟ویل فنجانش را پایین آورد و ابرو بالا انداخت.— اتاق من؟ آره، چرا که نه؟بلند شد و به راهروی تاریک پشت سرش اشاره کرد.— فقط یه کار کوچیک دارم. باید هیزم‌ها رو مرتب کنم. تو برو آخر راهرو، منم الان میام.از جا بلند شدم. مورن چیزی نگفت، اما نگاهش را تا ورودی راهرو روی خودم حس می‌کردم.راهرو همان سکوت غلیظ شب قبل را داشت. درهای چوبی با دستگیره‌های برنزی در دو طرف ردیف شده بودند و نور کم‌رنگ پنجره‌های باریک روی سنگفرش می‌افتاد. صدای قدم‌هایم در دالان می‌پیچید.با خودم گفتم فقط می‌خواهم اتاق ویل را ببینم. همین.اما نگاهم مدام روی دستگیره‌ها می‌لغزید.اگر قرار بود هیچ دری باز نشود، پس چرا این‌همه در در قلعه وجود داشت؟ چرا مورن اصرار داشت تا وقتی خودش صلاح می‌داند، منتظر بمانم؟ شاید از نظر او هنوز آماده نبودم که چیزی بدانم. اما چه کسی قرار بود این آمادگی را تعیین کند؟ خودم یا او؟از کنار یکی از درها گذشتم. چند قدم جلوتر، بی‌اختیار ایستادم.نمی‌دانستم چه چیزی وادارم کرده بود برگردم. در چوبی پشت سرم هیچ تفاوت آشکاری با بقیه نداشت، اما نگاه کردن به آن حس ناخوشایندی در من ایجاد می‌کرد؛ شبیه وقتی که حضور کسی را پشت سرت حس می‌کنی، بی‌آنکه صدای قدمی شنیده باشی.با خودم گفتم دارم خیال‌بافی می‌کنم و به سمتش رفتم.— چته؟ یه دره دیگه...دستم را روی دستگیره گذاشتم.هنوز آن را پایین نکشیده بودم که انزجاری ناگهانی در سینه‌ام پیچید. انگار چیزی در آن سوی در حضورم را تاب نمی‌آورد؛ چیزی که نمی‌دیدمش، اما حس می‌کردم از من بیزار است.دستم را پس کشیدم و یک قدم عقب رفتم.چند لحظه به دستگیره خیره ماندم. نمی‌دانستم چه چیزی پشت آن بود، اما برای اولین بار از اینکه جوابی پیدا نکنم، ناراحت نبودم. فقط نمی‌خواستم دوباره آن حس را تجربه کنم.— مسخره‌ست...دستم را مشت کردم و از در فاصله گرفتم. این یکی را قرار نبود باز کنم.چند متر جلوتر، در دیگری قرار داشت. چوبش روشن‌تر بود و خطوط فلزی دور قابش زیر نور کم‌رنگ راهرو برق می‌زدند.ایستادم و به پشت سرم نگاه کردم. هنوز از ویل خبری نبود.فکر مورن دوباره به ذهنم برگشت: «اول باید بفهمی برای چی عجله داری.»شاید حق با او بود. شاید واقعا نمی‌دانستم دنبال چه چیزی می‌گردم. اما این هم درست بود که نمی‌خواستم تمام تصمیم‌هایم به انتظار برای اجازه‌ی او خلاصه شوند.دستم را روی دستگیره گذاشتم و پایین کشیدم.تکان نخورد.دوباره امتحان کردم. این بار صدای خشکی از لولاها بلند شد. شانه‌ام را به در تکیه دادم و فشار آوردم. قفل با تقّه‌ای بلند باز شد و در ناله‌کنان به سمت داخل چرخید.نفسم را حبس کردم و سرک کشیدم.هیچ‌چیز.در را بیشتر باز کردم و یک قدم به داخل گذاشتم.اتاق خالی بود؛ چهار دیوار سنگی، کف لخت و سکوتی که انگار سال‌ها کسی آن را به هم نزده بود. نه تختی، نه صندلی‌ای، نه حتی وسیله‌ای کوچک در گوشه‌ی اتاق.با ناباوری اطرافم را نگاه کردم. بعد پوزخندی زدم.— همه‌ی این دردسرها برای یه اتاق خالی؟چرخیدم تا بیرون بروم، اما درست در آستانه‌ی در با مورن روبه‌رو شدم.از جا پریدم و ناخودآگاه یک قدم عقب رفتم. نمی‌دانستم چقدر از ماجرا را دیده بود، اما از نگاهش معلوم بود که لازم نیست چیزی بپرسم.— من فقط... می‌خواستم ببینم اینجا چیه.مورن نگاهی به اتاق انداخت و دوباره به من خیره شد. نه صدایش را بالا برد و نه حرکت تندی کرد. همین آرامش بیشتر نگرانم می‌کرد.— بهت گفته بودم صبر کنی تا وقتش برسه، نایرا.دست‌هایم را کمی از هم باز کردم و به دیوارهای خالی اشاره کردم.— ولی اینجا که چیزی نیست! فقط یه اتاق خالیه!نگاهش در نگاهم ثابت ماند.— اینکه چیزی ندیدی، به این معنی نیست که چیزی اونجا نیست.خواستم توضیح بدهم که قصد بدی نداشتم، اما پیش از آنکه حرفی بزنم، ادامه داد:— ترجیح دادی قبل از اینکه بهم اعتماد کنی، خودت جواب رو پیدا کنی.حرفش آزارم داد. دلم می‌خواست بگویم حق دارم جواب سوال‌هایم را بدانم؛ اینکه نمی‌توانم برای همیشه منتظر بمانم تا او تشخیص بدهد چه زمانی آماده‌ام. اما وقتی به اتاق خالی پشت سرم نگاه کردم، دیگر به اندازه‌ی چند لحظه‌ی قبل مطمئن نبودم که کار درستی کرده‌ام.مورن مکث کوتاهی کرد. برای لحظه‌ای چیزی در نگاهش تغییر کرد؛ نه خشم بود و نه سرزنش. بیشتر شبیه نگرانی‌ای بود که نمی‌خواست نشانش بدهد.— امیدوارم برای چیزی که بیدار کردی، آماده باشی.بعد از کنارم گذشت و در راهرو به راه افتاد.— مورن، صبر کن!با عجله از اتاق بیرون رفتم.— من که کاری نکردم! اونجا هیچی نبود! مورن!هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که دستی دور مچم حلقه شد و مرا سر جایم نگه داشت.ویل بود. شوخ‌طبعی همیشگی از چهره‌اش رفته بود. به چشم‌هایم نگاه کرد و گفت:— نایرا، صبر کن. دنبالش نرو.سعی کردم دستم را آزاد کنم.— ولی من فقط در رو باز کردم! اون اتاق خالی خالی بود. چرا باید این‌قدر عصبانی بشه؟ مگه چیکار کردم؟ویل نگاهم نکرد. چشم‌هایش روی دهانه‌ی تاریک اتاق مانده بود.— چون خالی بودنش به این معنی نیست که چیزی اونجا نیست.ساکت شدم. همان جمله‌ای بود که مورن گفته بود.— منظورت چیه؟ویل نفس کوتاهی کشید. انگار نمی‌دانست چقدر از آنچه می‌دانست باید به من بگوید.— تو بدون اینکه بدونی، چیزی رو بیدار کردی که هنوز قرار نبود باهات روبه‌رو بشه.آرام برگشتم و به اتاق نگاه کردم.چند لحظه پیش، خالی بودنش مضحک به نظرم رسیده بود. حالا دیگر نمی‌توانستم با همان اطمینان به آن نگاه کنم. تاریکی پشت چارچوب، مثل چیزی بود که هنوز شکل نگرفته باشد؛ چیزی که نمی‌دانستم وجود دارد یا فقط از تصورش می‌ترسم.— یعنی... الان چیزی اونجاست؟ویل جوابی نداد. فقط دستش را دور مچم محکم‌تر کرد؛ نه آن‌قدر که درد بگیرد، انگار می‌خواست مطمئن شود هنوز همان‌جا ایستاده‌ام.بعد آرام گفت:— نمی‌دونم، نایرا. ولی از این به بعد، ممکنه دیگه تو نباشی که زمان روبه‌رو شدنت باهاش رو انتخاب می‌کنی.ArezooArezooSat, 10 Oct 2026 10:00:38 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/ظرف-خالی-ya6uk1leoldqحس می‌کنم ظرفم خالی شده.هر بار که این اتفاق می‌افتد، اولش باور نمی‌کنم. با پشت دست چشم‌هایم را می‌مالم، انگار تقصیر از دید من است، نه از ظرف. دوباره نگاه می‌کنم.نه. هیچ‌چیز نیست.پس چرا باز هم زور می‌زنم؟ چرا دستم را توی ظرفی می‌کنم که می‌دانم ته کشیده، به امید اینکه شاید یک ذره، یک خرده، یک چیز کوچک هنوز ته‌اش مانده باشد؟حالا چطور باید پرش کنم؟بحث پولش نیست؛ خدا را شکر، در این دنیا پر کردن ظرف مجانی‌ست. لازم نیست کاسه‌ی گدایی دستم بگیرم. اطرافم پر است از آذوقه؛ کتاب، تصویر، حرف، خاطره. هر کدام‌شان می‌توانند لقمه‌ای باشند برای این ظرف.اما مشکل، کمبود آذوقه نیست.می‌دانی چیست، رفیق؟حس می‌کنم دندان‌هایم لق شده. توان جویدن ندارم.حتی اگر توانش را هم داشته باشم، همان لحظه اشتها ندارم. انگار بدنم آذوقه می‌بیند، اما دلم رویش را برمی‌گرداند.این عجیب‌ترین نوع گرسنگی‌ست؛ گرسنه‌ای که جلوی سفره نشسته، اما دستش برای برداشتن نمی‌رود.و گاهی، حتی بدتر؛ به جای اینکه به ظرف خودم فکر کنم، حواسم پرت ظرف‌های خالی بقیه می‌شود. نگاه می‌کنم، می‌بینم فلانی هم ظرفش خالی‌ست، بهمانی هم کم دارد.یک لحظه خیال می‌کنم تنها نبودن در خالی‌بودن، از سنگینی‌اش کم می‌کند.اما ظرف من همچنان خالی‌ست؛ فقط حالا با چند نفر دیگر همراهم.شاید ظرف خالی، همیشه نشانه‌ی تمام شدن نباشد.شاید بعضی وقت‌ها باید دست از پر کردنش بردارم و بگذارم کمی خالی بماند.نمی دانم، شاید هم لازم نیست هر خالی‌ای، فورا پر شود.شاید بعضی ظرف‌ها خودشان می‌دانند چه وقت دوباره پر شوند. اینطور نیست؟ArezooArezooTue, 06 Oct 2026 13:29:41 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/وسوسه-yfsdqktglkkhصدای بسته‌شدن در با یک تقّه‌ی خشک، خط پایانی کشید روی تمام هیاهوی این چند روز. مورن رفته بود و سکوت، مثل مهی غلیظ و نامرئی، اتاق را پر کرد.چند قدم جلو رفتم و لبه‌ی تخت نشستم. تشک نرم بود، ملحفه‌ها بوی تمیزی می‌دادند، اما خنکای سنگ‌های قلعه هنوز در اتاق جریان داشت. همین راحتی، مثل یک نیشتر در مغزم فرو رفت. دست‌هایم را روی زانوهایم قفل کردم و به تاریک‌روشن دیوارها خیره شدم.چرا اینجام؟اصلا چطور شد که سر از این بیغوله‌ی بی‌پایان درآوردم؟تا همین چند وقت پیش، بزرگ‌ترین دغدغه‌ام کارهای روزمره بود؛ اتاق خودم، بوی آشنای ملافه‌ها، تخت همیشگی‌ام که گوشه‌ی سمت راستش کمی جیرجیر می‌کرد، صدای تق‌تق کلید خانه، و دوستانی که شوخی‌های احمقانه‌مان تنها نگرانی دنیا به نظر می‌رسید.حالا کجام؟ وسط قلعه‌ای با سنگ‌های یخ‌زده، بین دو نفر که یکی در سکوتش هزار راز نفس می‌کشد و دیگری از فرط خستگی جایی در قلعه افتاده است؛ و من، در محاصره‌ی خاطراتی که جان می‌گیرند تا تکه‌تکه‌ام کنند.دیگر نمی‌خواستم شجاع باشم. نه نقابی برای مورن مانده بود و نه نقش دختر سرسخت برای ویل. دست‌هایم را جلوی صورتم گرفتم و گذاشتم شقیقه‌هایم منقبض شوند. اشک‌ها بدون هق‌هق، داغ و سنگین، از لای انگشتانم سر خوردند. یک دلتنگی خالص، بی‌رحم و ساده؛ دلم خانه‌ام را می‌خواست. فقط همین.تق.صدای ضعیفی به شیشه‌ی هلالی پنجره خورد. بی‌حرکت ماندم. شاید صدای باد بود.نفس حبس‌شده‌ام را رها کردم که دوباره شنیدم:تق!انگار سنگ‌ریزه‌ای را محکم به شیشه زده باشند.کلافه، با گوشه‌ی آستین نم زیر چشم‌هایم را پاک کردم.اخم‌هایم در هم رفت.به سمت پنجره رفتم، چفت برنجی‌اش را چرخاندم و لنگه‌های چوبی را به سمت داخل کشیدم.هوای تیز و خنک شب، مثل یک سیلی ملایم روی صورتم نشست. نور نقره‌ای ماه روی لبه‌ی سنگی پنجره می‌رقصید. سرم را بیرون بردم و حیاط تاریک و بی‌انتهای پایین را نگاه کردم؛ فقط سایه‌ی درختان بلند و سکوت گورستانی قلعه بود.پرنده پر نمی‌زد.چند ثانیه همان‌جا ایستادم. نفس عمیقی کشیدم تا ریه‌هایم از سرمای شب پر شود. حالم کمی جا آمد. پنجره را بستم و چفتش را انداختم.برگشتم سمت اتاق.نفسم در جا برید؛ صدایی خفه در گلویم شکست و زانوانم خالی کردند. پاهایم زیر تنم تا شدند و محکم روی قالیچه‌ی کف اتاق فرود آمدم. دستم به پایه‌ی میز چنگ انداخت تا تعادلم را حفظ کنم.روی صندلی دسته‌دار کنار تخت، درست در همان نقطه‌ای که تاریکی و نور ماه به هم می‌رسیدند، کسی نشسته بود.یک پایش را روی پای دیگر انداخته بود، دست‌هایش را با خونسردی محض روی دسته‌های صندلی تکیه داده بود؛ طوری بی‌خیال و مسلط که انگار من مهمان ناخوانده‌ی خانه‌اش بودم.صدای خنده‌ی ریزی در گلویش شکست؛ خنده‌ای مقطع و شیطنت‌آمیز.بعد دستش را جلوی دهانش گرفت، ابروهایش را بالا انداخت و گفت:— به‌جای تشکر کردن، زانو زدی؟قلبم داشت از قفسه‌ی سینه‌ام بیرون می‌پرید. با دستپاچگی از روی زمین بلند شدم، گردوغبار لباسم را تکاندم و تلاش کردم لرزش صدایم را مهار کنم:— تـ... تو کی هستی؟ چطور اومدی داخل؟!شانه‌ای بالا انداخت، تنش را کمی روی صندلی جابه‌جا کرد و با لحنی طعنه‌آمیز گفت:— می‌تونستی هنوز اون گوشه کز کنی و به حال خودت اشک بریزی؛ ولی من زحمت کشیدم چندتا سنگ حروم پنجره‌ت کردم تا باد شب هوشیارت کنه. اون‌وقت استقبالت از یک ناجی اینه؟حرصم گرفت. از لحن مغرور و نیش‌دارش آن‌قدر بدم آمد که ترسم پس نشست:— ناجی؟! بی‌اجازه پریدی توی اتاق من! اصلا از کی تا حالا سنگ پرت کردن به شیشه اسمش نجات دادنه؟لبخند کجی زد:— از وقتی که طرف غرق دلسوزی به حال خودش باشه و برای بیدار شدن، به یک تلنگر نیاز داشته باشه.دهان باز کردم تا جوابش را بدهم، اما کلمات روی زبانم ماسیدند.صدایش...پلک زدم.چشم‌هایم را ریز کردم و در تاریکی به خطوط چهره‌اش خیره شدم. آن طنین مخملی، نرم و با اعتمادبه‌نفس، چیزی را در اعماق ذهنم خراشید. جایی در همان دنیای در حال فروپاشی، زیر رگبار ترس، من این ریتم صدا را شنیده بودم.ناخودآگاه پرسیدم:— چرا حس می‌کنم صدات آشناست؟مکث کرد.فقط برای یک صدم ثانیه، آن لبخند از صورتش جمع شد، اما خیلی زود نقاب بازیگوشی‌اش برگشت.یک قدم جلوتر رفتم:— قبلا دیدمت؟ کجا بودی؟سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و با نگاهی بی‌تفاوت به سقف گفت:— قلعه‌ی قشنگیه، ولی صاحبخونه‌اش انگار زیادی محتاطه، نه؟ درها رو قفل کرده... لابد فکر می‌کنه دنیا ظرفیت دیدن همه‌چیز رو نداره.با تندی گفتم:— بحث رو عوض نکن! کی هستی؟به سمتم برگشت.چشمانش در نیمه‌تاریکی برق می‌زدند؛ برقی از جنس اطمینانی مطلق:— چه فرقی می‌کنه کی هستم؟ مهم اینه که تو کی هستی، نایرا... هرچند به نظر میاد خودت فراموشش کردی.پوزخند زدم.کلافه، گوشه‌ی تخت نشستم و با صدایی تحلیل‌رفته گفتم:— من فقط خسته‌ام. فکر می‌کردم قوی‌تر از این حرف‌هام، ولی...حرفم را برید. با لحنی شبیه به یک استاد بی‌حوصله:— فکر می‌کردی؟یک لحظه ماندم. سرم را بالا گرفتم. چیزی در غرورم تیر کشید:— ضعیف نیستم! خب... هنوزم کم نیاوردم.لبخند معناداری زد.به جلو خم شد، آرنج‌هایش را روی زانوهایش گذاشت:— پس چرا هنوز داری خودت رو با ترس‌هات اندازه می‌گیری؟ چرا هر بار که گذشته یادت میاد، مثل یک بازنده پس می‌کشی؟ تو از چیزی که فکر می‌کنی، خیلی جلوتری.با تردید و گیجی نگاهش کردم:— تو از کجا می‌دونی؟— چون دیدمت.ضربان قلبم تند شد:— کجا؟نگاهش عمیق شد؛ نگاهی که مستقیم در ستون فقراتم تیر کشید:— اون چیزی که اون روز بیدار شد... توی اون دنیای در حال ریزش... تصادفی نبود.تمام بدنم یخ کرد. یاد رگ‌های درخشان افتادم، یاد متلاشی شدن آن هیبت تاریک، و آن لحظه ی عجیب که چیزی درونم بیدار شد.بی‌درنگ پرسیدم:— چی بود؟ اون چیزی که حسش کردم... چی بود؟به آرامی گفت:— قدرت.ابروهایم گره خورد:— قدرت چی؟لبخندش پهن‌تر و مبهم‌تر شد. از روی صندلی برخاست. قامتش کشیده بود و گام‌هایش روی زمین حتی یک خش‌خش ساده هم به جا نمی‌گذاشتند:— هنوز نمی‌دونی؟به سمتم نیامد؛ قدمی به سمت تاریکی کنار کمد برداشت.کلافه شدم:— جواب منو بده! مورن و ویل می‌گن...— مورن و ویل، فقط چیزهایی رو بهت می‌گن که برای نگه داشتنت توی این اتاق لازمه.ایستاد.به نیم‌رخ برگشت و با همان لحن دوپهلوی گیرا گفت:— فردا شب، اگر هنوز فکر می‌کنی ناتوانی... سعی کن کاری کنی که خودت هم غافلگیر بشی.پلک زدم تا بگویم «منظورت چیه؟»اما وقتی چشم باز کردم، تاریکی کنار کمد خالی بود. صندلی هم خالی مانده بود؛ انگار هرگز کسی رویش لم نداده بود.هوا یکباره راکد شد. حتی پرده‌های پنجره هم تکان نمی‌خوردند. مثل دودی که در باد گم شده باشد، هیچ ردی از او نمانده بود.تنها وسط اتاق ایستاده بودم.نگاهم از صندلی رهاشده به پشت دست‌هایم کشیده شد. جای رد اشک‌ها روی پوستم خشک شده بود، اما دیگر آن حس درماندگی و خفگی گلویم را نمی‌فشرد.یک شکاف باریک، یک جرقه‌ی کوچک در ذهنم دهان باز کرده بود؛ فکری شبیه به یک زمزمه‌ی خطرناک اما وسوسه‌انگیز:شاید واقعا چیزهایی در من هست که مورن و ویل هم نمی‌دونن...دست‌هایم را مشت کردم.نگاهم را به انعکاس چشمانم در شیشه‌ی تاریک پنجره دوختم و زیر لب گفتم:— اگر واقعا بتونم چی؟ArezooArezooSat, 03 Oct 2026 22:28:24 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/چرا-cayebeozs5haThe son of manالو، سلام مینا.ـ سلام فاطمه جون. خوبی؟آره، بد نیستم. تو خوبی؟ـ ای... بد نیستم.فاطمه صدای مینا را خوب می‌شناخت. صدایش نه غمگین بود و نه مضطرب؛ فقط کمی پایین‌تر از معمول حرف می‌زد، انگار کسی در اتاق کناری خوابیده باشد.مینا، تو تلگرام منو بلاک کردی؟ـ نه عزیزم. تلگرامم رو پاک کردم.عه، چرا؟مینا چند ثانیه چیزی نگفت. صدای خش‌خش ضعیفی از آن طرف خط آمد؛ شاید لباسش را جابه‌جا می‌کرد، شاید هم کنار پنجره ایستاده بود.ـ هکم کرده بودن.تلگرامت رو؟ـ آره.خب که چی؟ مگه توی تلگرامت چه خبره؟ـ نمی‌دونم. احتمالا تمام هیستوریم رو خوندن.فاطمه خندید.آخه هیستوری تو به چه دردشون می‌خوره؟ـ نمی‌دونم.این بار صدای مینا جدی بود و فاطمه لبخندش را جمع کرد.ـ گوشیمم فروختم. یه دونه ساده گرفتم.چرا؟ـ نمی‌دونم... اینجا هم زیاد امن نیست.فاطمه به سقف اتاقش نگاه کرد. نور لامپ و تلویزیون از هال روی دیوار می‌لرزید.کجا امن نیست؟ خونه‌تون؟ـ آره... پشت تلفن هم نمی‌شه حرف زد.مینا، من که چیز خاصی نمی‌گم.ـ می‌دونم. ولی نمی‌شه.یعنی چی نمی‌شه؟ـ اگه خواستی عصر بیا خونه‌مون. رو‌در‌رو حرف می‌زنیم.نه، مزاحم نمی‌شم. بیا بریم کافه زنبق.ـ نه، من نمی‌تونم بیام بیرون.وا... چرا؟ـ اگه دوست داشتی بیا اینجا حرف می‌زنیم.لحنش آن‌قدر معمولی بود که فاطمه برای چند لحظه چیزی نگفت. مینا همیشه همین‌طور حرف می‌زد؛ بدون توضیح اضافه و بدون اینکه آدم بفهمد کدام جمله برایش جدی است و کدام نه.باشه. شب من و نیلو با هم میایم.ـ نه.این «نه» سریع‌تر از جواب‌های قبلی گفته شد.نه؟ـ تنها بیا. نیلو رو نیار.مینا، چیزی شده؟ـ نه بابا. فقط تنها بیا.چند لحظه فقط صدای خش‌خش تلفن می‌آمد.باشه. پس شب میام.ـ می‌بینمت عزیزم.خداحافظ.ـ خداحافظ.تماس که قطع شد، فاطمه چند لحظه گوشی ساده‌ی مینا را تصور کرد؛ همان گوشی‌های قدیمی با صفحه‌ی کوچک و دکمه‌های سفت. بعد به تصویر خودش در صفحه‌ی خاموش موبایل نگاه کرد و با صدای آهسته گفت:اینجا امن نیست...شانه‌ای بالا انداخت و خودش هم نفهمید چرا آن جمله را تکرار کرده است.«شب خانه مینا»مینا در را از داخل باز کرد.ـ سلام. بیا بالا.راهرو تاریک بود و لامپ طبقه‌ی اول روشن نمی‌شد. فاطمه با نور گوشی‌اش از پله‌ها بالا رفت. طبقه‌ی دوم، مینا منتظرش ایستاده بود. موهایش را شل بسته بود و یک ژاکت نازک پوشیده بود، با اینکه هوا گرم بود.سلام. حالت خوبه؟ـ آره. بیا تو.فاطمه وارد شد. مینا همان لحظه در را بست، قفل کرد و بعد زنجیر را هم انداخت.فاطمه به دست‌هایش نگاه کرد.این کارها لازمه؟مینا انگشتش را روی زنجیر نگه داشت.ـ آره.مگه کسی مزاحمت شده؟ـ نه... خوش اومدی، بشین.خانه مرتب بود؛ حتی مرتب‌تر از همیشه. روی میز فقط دو لیوان و یک کتری کوچک بود. پرده‌ها کشیده شده بودند و پنجره‌ها بسته بودند.فاطمه نشست.خب؟ کشتی منو. چی شده؟مینا روبه‌رویش نشست، اما بدنش کمی به سمت در چرخیده بود.ـ فاطمه، فکر کنم منو با یکی اشتباه گرفتن.با کی؟ـ نمی‌دونم.خب کی تو رو با یکی اشتباه گرفته؟ـ نمی‌دونم، فاطمه.مینا لبخند کوتاهی زد؛ لبخندی که بیشتر شبیه عذرخواهی بود.ـ اما می‌دونم یکی دنبالمه.فاطمه دستش را روی دسته‌ی مبل گذاشت.خب کی؟ دختره یا پسر؟ چند نفرن؟ـ یه پسره. چند وقته توی خیابون می‌بینمش.کجا؟ـ جاهای مختلف.یعنی هر روز می‌بینیش؟ـ نه، گاهی وقتا.فاطمه چند لحظه چیزی نگفت.عجب... خب شاید مسیرتون یکیه.ـ خودمم اول همین فکر رو کردم.خب؟ـ اما بعد دیدم نیست.از کجا فهمیدی؟مینا نگاهش را به پنجره دوخت.ـ چون هر وقت برمی‌گردم، اونم همونجاست.شایدم همسایه‌تونه.ـ شاید.تو ازش عکس هم گرفتی؟ـ نه.شماره پلاکش؟ـ نمی‌دونم.پس از کجا مطمئنی دنبالت می‌کنه؟مینا دستش را روی زانویش گذاشت و ناخن انگشت شستش را با ناخن انگشت اشاره خراشید.ـ مطمئن نیستم.فاطمه چیزی برای گفتن پیدا نکرد.مینا ادامه داد:ـ شایدم دارم اشتباه می‌کنم. ولی اگه اشتباه نکنم چی؟صدای کتری از آشپزخانه آمد. هر دو برگشتند. بخار از دهانه‌ی آن بیرون می‌زد.ـ گوشی قبلیم هم هر چند دقیقه یه صدای کوتاه می‌داد.چه جور صدایی؟ـ شبیه بوق.خب... شاید اعلان بوده.ـ آخه اعلان‌ها خاموش بود.چه می‌دونم، شایدم باتریش خراب بوده.ـ می‌دونم گوشی‌ها هزار تا صدا درمیارن.مینا به فاطمه نگاه کرد.ـ برای همین اول فکر کردم خرابه.همین جمله فاطمه را ساکت کرد.چند لحظه چیزی نگفت.خب بعد چی شد؟ـ هیچی دیگه... بعدش تلگرامم هک شد.از کجا فهمیدی هک شده؟ـ چندتا پیام خونده شده بود که من قبلا بازشون نکرده بودم.ممکنه روی دستگاه دیگه‌ای لاگین بوده.ـ نبود، مطمئنم.می‌دونم، ولی هنوزم اینا دلیل نمی‌شه فکر کنی یکی دنبالت باشه.ـ می‌دونم.باز هم همان جواب.فاطمه از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت.حداقل پرده رو کنار بزن. خفه شدیم.ـ نه.آخه چرا؟ـ اون وانت رو می‌بینی؟فاطمه از لای پرده به خیابان نگاه کرد. پایین ساختمان، یک وانت سبزی‌فروشی کنار جدول پارک شده بود. مردی با کلاه آفتاب‌گیر چند جعبه گوجه و خیار را مرتب می‌کرد.کدوم؟ـ همون که خیار و گوجه می‌فروشه.آها... آره.ـ از صبح همون‌جاست.خب سبزی می‌فروشه.ـ از صبح تا حالا هیچ‌جا نرفته.شاید مشتری داشته.ـ حواسم بهش بود، نداشت.فاطمه به وانت نگاه کرد. مرد فروشنده خم شد، چند گوجه برداشت و داخل جعبه‌ی دیگری گذاشت. بعد با کف دستش عرق پیشانی‌اش را پاک کرد.فاطمه چند لحظه دیگر نگاه کرد و بعد برگشت.شاید واقعا از صبح کارش همین‌جا بوده.ـ شاید.مینا پرده را کشید.ـ باهات تماس هم گرفتن؟کیا؟ـ همون‌هایی که می‌گی.نه.ـ خب چرا به پلیس زنگ نمی‌زنی؟مینا به سمتش برگشت.ـ نه، نه... به پلیس زنگ نزنیا.چرا؟ـ چون فکر می‌کنم زیر سر خودشونه.مینا...ـ نمی‌گم حتماً. فقط می‌گم ممکنه.داری میگی پلیس هم توی این ماجراست؟مینا سرش را پایین انداخت.ـ نمی‌دونم، دیگه هیچی رو نمی دونم.آخه از چی می‌ترسی؟ـ از اینکه درست فهمیده باشم.فاطمه چند لحظه فقط به او نگاه کرد.راجع به اون شاسی‌بلنده چی؟مینا آهسته نشست.ـ کدوم؟همون که گفتی یه بار می‌خواستن سوارت کنن.ـ آها، اون سه چهار روز پیش بود. سر کوچه منتظر تاکسی بودم. یه شاسی‌بلند مشکی اومد کنارم ترمز کرد.کسی هم پیاده شد؟ـ نه. فقط شیشه رو پایین آوردن.خب چی گفتن؟ـ هیچی.پس می‌شه بگی از کجا فهمیدی می‌خواستن ببرنت؟مینا نگاهش کرد. این بار جوابش را سریع نداد.ـ نمی‌دونم.مینا؟ـ گفتم که نمی‌دونم. شاید اصلا برای من ترمز نکرده بودن.خب؟ـ من ترسیدم. سوار اتوبوس شدم و رفتم.عجب آدمی هستی. شاید فقط می‌خواستن آدرس بپرسن.ـ شاید.تو حتی نمی‌دونی ماشین برای تو ایستاده یا نه.ـ می‌دونم، من فقط ترسیده بودم.راستی متین هنوز میاد؟ـ آره.هر روز؟ـ بیشتر شب‌ها.خب تنها نیستی پس.ـ آخه اون که همیشه نمی‌مونه.میاد چیکار؟مینا لحظه‌ای مکث کرد.ـ بسته میاره.چه بسته‌ای؟ـ هیچی، چیز خاصی نیست.باز هم می‌زنی؟ـ نه بابا.پس چرا می‌گیره؟ـ خودش اصرار می‌کنه. من که نمی‌خوام.خب نگیر.مینا شانه بالا انداخت.ـ فقط گاهی وقتا، اونم چند تا پک کوچولو.لحنش طوری بود که انگار از یک عادت بی‌اهمیت حرف می‌زد؛ چیزی که خودش چندان علاقه‌ای به آن نداشت، اما چون متین اصرار می‌کرد، گاهی قبولش می‌کرد.فاطمه کیفش را برداشت.من دیگه برم.ـ هنوز زوده که. بمون، به متین زنگ می‌زنم شام بگیره.نه ممنون، کار دارم.ـ چه کاری؟هیچی، اضافه‌کاری‌های شرکت.ـ فاطمه...فردا باهات حرف می‌زنم، باشه؟مینا تا دم در همراهش آمد. پیش از آنکه در را باز کند، دوباره از چشمی بیرون را نگاه کرد و چند ثانیه همان‌جا ماند.ـ چک کردی؟ کسی نیست؟نمی‌دونم.ـ فاطمه، در رو باز کن.در را باز کرد.ـ وقتی رفتی پایین، یه لحظه وایسا.چرا؟ـ هیچی، همین‌طوری.این «هیچی»هات واقعا آدمو می‌ترسونه.مینا لبخند زد.ـ می‌گم فقط در رو چک کن. ببین بسته باشه.حتماً.ـ نه، جدی می‌گم. کامل چفتش کن.باشه.فاطمه پایین رفت. در ورودی ساختمان نیمه‌باز بود. آن را پشت سرش کشید و چند لحظه دستگیره را فشار داد. قفل نبود، اما در بسته ماند.وقتی بیرون آمد، وانت سبزی‌فروشی هنوز همان‌جا بود.مرد فروشنده این بار با تلفن حرف می‌زد. فاطمه به ماشین نگاه کرد؛ یک وانت سفید قدیمی بود، با چند جعبه‌ی پلاستیکی، ترازوی کوچکی روی زمین و مردی که ظاهرا حواسش به قیمت گوجه‌ها بود. هیچ چیز خاصی در آن وجود نداشت.چند قدم برداشت.صدای ترمز آمد.یک شاسی‌بلند مشکی کنار خیابان ایستاد.فاطمه ناخودآگاه قدمش را متوقف کرد.شیشه‌ پایین آمد.ـ ببخشید خانم، می‌دونین میدان آزادی از کدوم طرفه؟راننده مردی حدودا چهل‌ساله بود. صورتش معمولی بود؛ نه تهدیدکننده و نه بیش از حد دوستانه. فقط منتظر جواب مانده بود.مستقیم برید، سر چهارراه دوم سمت راست.ـ ممنون.ماشین حرکت کرد و در انتهای خیابان ناپدید شد.فاطمه چند ثانیه همان‌جا ماند. بعد برگشت و به ساختمان نگاه کرد.مینا پشت پنجره ایستاده بود.پرده کنار رفته بود. صورتش از فاصله‌ی خیابان پیدا نبود، اما فاطمه می‌دانست دارد او را نگاه می‌کند.سه روز بعد، فاطمه دوباره از مینا پرسید:اون پسره رو باز دیدی؟مینا کمی فکر کرد.ـ کدوم پسره؟همونی که دنبالت می‌کرد.ـ شاید.شاید دیدی یا شاید ندیدی؟مینا شانه‌ای بالا انداخت.ـ فاطمه، آدم‌ها شبیه همدیگه‌ان. ممکنه یکی رو با یکی اشتباه بگیری.آخه خودت گفتی منو با یکی اشتباه گرفتن.ـ آره خب، گفتم.بعد موضوع را عوض کرد و از مادر فاطمه پرسید.بار بعد که فاطمه به خانه‌ی مینا رفت، متین آنجا بود. روی زمین نشسته بود و یک جعبه‌ی غذا را باز می‌کرد. مردی معمولی بود با موهای کوتاه و پیراهن چهارخانه. وقتی فاطمه وارد شد، بلند شد و سلام کرد.ـ سلام فاطمه خانم، بالاخره دیدمت.سلام.ـ مینا ازت زیاد گفته.امیدوارم چیز بدی نگفته باشه.ـ نه. فقط گفته زیادی سؤال می‌پرسی.مینا از آشپزخانه خندید.متین غذا را روی میز گذاشت و گفت:ـ من دیگه باید برم. کار دارم.و هنگام رفتن فقط گفت:ـ شب بهت زنگ می‌زنم.مینا گفت:ـ لازم نیست.ـ چرا؟ـ هیچی.متین خندید.ـ وای، باز شروع کردی؟«چند روز بعد»خبر را یکی از دوستان دیگر مینا به فاطمه داد.آن موقع در محل کار بود. شماره‌ی ناشناس روی صفحه افتاد و بعد از چند بوق قطع شد. وقتی تماس گرفت، صدای زنی از آن طرف خط پرسید:شما دوست مینا هستید؟فاطمه کنار پنجره ایستاد.ـ بله.مینا...زن مکث کرد.مینا فوت کرده.فاطمه ابتدا چیزی نشنید. صدای همکارش، خیابان و کولر همه در هم رفتند.ـ چی؟دیشب... پلیس گفته باید برای تحقیقات بیشتر بریم کلانتری.مینا در خانه‌اش پیدا شده بود. جزئیات را کسی درست نمی‌گفت. هرکس چیزی شنیده بود و بخشی از آن را منتقل می‌کرد. هنوز مشخص نبود ماجرا دقیقا چه بوده و پرونده در چه مسیری پیش می‌رفت.فاطمه وقتی به اداره‌ی پلیس رسید، یکی از مأموران از او پرسید:ـ آخرین بار کی دیدینش؟دو شب پیش.ـ درباره‌ی کسی با شما حرف زده بود؟فاطمه به صورت مأمور نگاه کرد. صورتش خسته بود و بی‌حوصله، اما نه بی‌تفاوت.می‌گفت یکی دنبالش می‌کنه.ـ چه کسی؟نمی‌دونست.ـ مشخصات؟نمی‌دونم.ـ پلاک خودرو رو برداشته بود؟نه، فکر نکنم.ـ عکس یا پیام تهدیدآمیزی هم داشت؟خودش که این‌طور می‌گفت، من که ندیدم.مأمور چیزی یادداشت کرد.ـ چیز دیگه‌ای هست که بخواید بگید؟فاطمه به وانت سبزی‌فروشی فکر کرد. به شاسی‌بلند مشکی. به مردی که فقط آدرس میدان آزادی را پرسیده بود.می‌گفت تلفنش شنود می‌شه.ـ مدرکی برای این موضوع داشت؟نه.ـ دوست‌پسر یا آشنایی داشت که احتمال بدرفتاری از طرفش باشه؟فاطمه یاد متین افتاد.متین.ـ نسبتش با مقتول؟دوستش بود. بیشتر شب‌ها پیشش می‌اومد.ـ الان کجاست؟نمی‌دونم.ـ ماشینش چی بود؟فاطمه چند لحظه مکث کرد.نمی‌دونم.مأمور نگاه کوتاهی به او انداخت و دوباره چیزی در برگه‌اش نوشت.وقتی از اداره‌ی پلیس بیرون آمد، هوا تاریک شده بود.فاطمه چند لحظه روی پیاده‌رو ایستاد. سرش سنگین بود؛ هنوز هیچ جواب روشنی درباره‌ی اتفاقی که برای مینا افتاده بود نداشت.صدای بوق کوتاهی آمد.یک شاسی‌بلند مشکی جلوی پایش ترمز کرد و شیشه‌ی سمت راننده آرام پایین آمد.ـ سلام فاطمه.متین پشت فرمان بود.سلام.ـ خوب شد دیدمت.فاطمه به ماشین نگاه کرد و بعد چشمش به متین افتاد؛ همان پیراهن چهارخانه و همان چهره‌ی معمولی.تو شاسی‌بلند داشتی؟متین ابروهایش را بالا برد.ـ آره. چطور؟فاطمه چیزی نگفت.متین نگاهی به ماشین انداخت.ـ اینو تازه سه چهار روزه خریدم.چند ثانیه سکوت بینشان ماند.ـ چرا پرسیدی؟متین دوباره پرسید:ـ فاطمه؟او نگاهش را از ماشین گرفت.هیچپی نوشت:این داستان حاصل دومین هم‌نویسی من و اندیشه است.حالا نوبت شماست؛ به نظرتون مینا اشتباه می‌کرد یا یک چیزی واقعا درست پیش نمی‌رفت؟البته ما جوابش رو می‌دونیم... یا شاید فقط فکر می‌کنیم می‌دونیم.شما چی فکر می‌کنید؟😊ArezooArezooThu, 01 Oct 2026 11:18:32 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/درهای-بسته-y5ricqduuw1jدرهای عظیم چوبی که گویی با آهن کهنه طوقه خورده بودند، بدون کمترین صدایی رو به تاریکی درون باز شدند. پا که به داخل گذاشتم، اولین چیزی که نفسم را برید، سکوت بود؛ سکوتی غلیظ، سنگین و باردار، مثل سالنی که هزاران نفر در آن ایستاده‌اند اما همه هم‌زمان نفس‌هایشان را حبس کرده‌اند. بوی سنگ نم‌کشیده، موم عسل و خاکستر چوب سوخته در هوا معلق بود؛ بویی قدیمی که به‌طرز عجیبی غریب نبود.سقف‌های طاق‌دار و جناقی آن‌قدر بلند بودند که در سایه‌روشن تاریکی محو می‌شدند. در امتداد دیوارهای سنگی صیقلی، مشعل‌هایی با پایه‌های برنجی تیره‌رنگ قرار داشتند که شعله‌هایشان کم‌فروغ اما ثابت می‌سوختند؛ نوری که فقط به اندازه‌ای فضا را روشن می‌کرد تا خطوط مجسمه‌های مرمری کهن با چشم‌های خالی، و پنجره‌های باریک و کشیده‌ای که شیشه‌های دودی‌رنگ داشتند، دیده شوند. اینجا قطعا یک قلعه‌ی باستانی بود، اما برخلاف هیبت خاکستری و تهدیدآمیزش از بیرون، در درونش سرما به استخوان نمی‌نشست. یک جور گرمای پنهان، حسی نامتعارف از یک پناهگاه لابه‌لای این سنگ‌ها نفس می‌کشید؛ حسی شبیه دژاوو که موهای تنم را سیخ می‌کرد. صدای پوتین‌های ما تنها صدایی بود که سنگفرش سالن بزرگ را بیدار می‌کرد. ویل کنارم راه می‌رفت، اما تمام انقباض عضلاتش، آن شتاب‌زدگی و چشم‌های هراسانش در بیابان، محو شده بود. شانه‌هایش پایین افتاده بودند و صورتش آرامشی را نشان می‌داد که تا به حال در او ندیده بودم.ناگهان ایستاد. نگاهش به راهرویی فرعی افتاد که با فرشی زرشکی‌رنگ و کهنه تزیین شده بود. نفسش را چنان کش‌دار و آسوده بیرون داد که انگار کیسه‌ای سنگین را از دوشش برداشته باشند.— آه... بالاخره خونه!با ناباوری نگاهش کردم. به این دیوارهای سنگی عظیم، به این تاریکی سنگین. — خونه؟!ویل با نیشی باز که خستگی از گوشه‌هایش می‌چکید، برگشت:— اتاقم... تخت خودم... امشب بالاخره می‌تونم بدون اینکه نگران تکه‌تکه شدن باشم، کپه مرگم رو بذارم!بعد، قبل از اینکه نگاه مات و مبهوت من به اعتراض باز شود، نگاهی مهربان و گذرا به صورتم انداخت:— نگران نباش، نایرا. تو هم اینجا جات امنه.دهان باز کردم که بگویم «ولی من حتی نمی‌دونم اینجا کجای...» که بدون آنکه کلامی بر زبان بیاورد، در تاریکی راهرو فرو رفت. گویی این دیوارها، تنها پناهگاهی بودند که تا امروز شناخته بود. دستی در هوا تکان داد و گفت:— شب بخیر!و قبل از اینکه کلمه‌ای از دهانم بیرون بیاید، مثل یک تکه سایه محو شد. پلک زدم. مانده بودم بخندم یا حرص بخورم.حالا فقط من بودم و مورن. و آن سکوت ممتد.به قامت بلندش که هنوز شنل سیاهش روی شانه‌هایش موج برمی‌داشت نگاه کردم.— ولی من اینجا رو نمی‌شناسم، مورن.قدم‌هایش منظم و بی‌عجله بود. نگاهم نکرد. فقط مستقیم به جلو می‌رفت.کلافه شدم. تندتر راه رفتم تا کنارش قرار بگیرم.— پس من باید کجا بمونم؟ اصلا چرا باید بمونم؟ من هنوز نمی‌دونم قراره اینجا چی کار کنم... چه اتفاقی داره برای من می‌افته؟مورن ایستاد. چرخش نگاهش به سمتم، مثل همیشه آرام بود؛ با همان چشم‌هایی که انگار قرن‌ها حادثه را دیده‌اند و هیچ‌چیز دیگر نمی‌تواند شگفت‌زده‌شان کند. با صدایی پایین، بم و مخملین گفت:— لازم نیست امشب جواب همه‌چیز رو پیدا کنی، نایرا. امشب قرار نیست چیزی رو بفهمی.لحنش دستوری نبود، اما چیزی درون آن بود که عضلات منقبض ذهنم را شل می‌کرد. دستش را به آرامی به سمتم آورد. انگشتانش محکم اما با طمأنینه بازویم را هدایت کردند و مرا به سمت یک راهروی طولانی‌تر و پهن‌تر پیش بردند؛ راهرویی که در هر دو طرفش، درهای چوبی یک‌شکل با دستگیره‌هایی از جنس برنز کدر دیده می‌شدند. اولین در در سمت راستم بود. غریزه‌ام فعال شد؛ انگشتانم را روی دستگیره‌ی سردش گذاشتم و آن را پایین کشیدم.تکان نخورد. قفل بود.شانه‌ای بالا انداختم. شاید یک کمد قدیمی یا انبار بود. دو قدم بعد، در دوم. دستگیره را فشردم.سفت و صامت؛ حتی میلی‌متری حرکت نکرد. سریع دستم را به در سوم رساندم و با فشار بیشتری تکانش دادم. همان نتیجه. قفل کامل.ابروهایم در هم رفت و از کلافگی به مورن خیره شدم:— چرا همه‌شون قفلن؟ مگه اینجا متروکه‌ست؟مورن که یک قدم جلوتر ایستاده بود و با طعنه‌ای ظریف در چشمانش بازی مرا تماشا می‌کرد، بدون اینکه سرزنشم کند، گفت:— همه‌شون برای تو نیستن.اخم‌هایم عمیق‌تر شد.— پس برای کی‌ان؟نگاهش برای لحظه‌ای به چوب کهنه‌ی در سوم کشیده شد. عمیق و دست‌نیافتنی.— برای چیزهایی که هنوز نمی‌شناسی.قلبم ضربه‌ی ریزی زد. سایه‌ها... خاطره‌ها... آیا پشت هر در، چیزی شبیه به آن ترومای لعنتی یا شاید آن زن با تاج شکسته حبس شده بود؟ طاقت نیاوردم.— یعنی... وقتی بشناسمشون، باز می‌شن؟مورن مکث کرد. سرش را آرام کج کرد و همان لبخند محو و اعصاب‌خردکن همیشگی‌اش روی خط باریک لب‌هایش نقش بست:— وقتی وقتش برسه.نفسم را با صدایی شبیه به فوت بیرون دادم و چشم‌هایم را در حدقه چرخاندم. راز، پشت راز. انگار این مرد قرارداد بسته بود که هیچ جمله‌ای را بدون ابهام تمام نکند. مورن صدای کلافگی‌ام را شنید و این بار لبخندش کمی بازتر شد، هرچند زود مهارش کرد. با لحنی که شوخی گزنده‌ای در آن حس می‌شد گفت:— کنجکاوی و فضولی کردن توی راهروها رو بذار برای فردا.خواستم جواب دندان‌شکنی بدهم، اما قبل از اینکه کلماتم ردیف شوند، او نیم‌قدم به عقب برداشت. به چشمانم نگاه کرد، با حرکتی مؤدبانه  و آرامشی نجیبانه به انتهای راهرو اشاره کرد.   نه دستوری در کار بود و نه تحکمی.لحنش آن‌قدر نرم و سنجیده شد که اعتراف می‌کنم برای چند ثانیه زبانم بند آمد:— اگر اجازه بدی... اتاقت رو بهت نشون بدم.کمی مات ماندم.این سوی جنتلمن و محترمش، هر بار غافلگیرم می‌کرد.مکث کردم، بعد سرم را با تکانی نامحسوس پایین انداختم و بی‌صدا هم‌پایش شدم.به آخرین در در انتهای راهرو رسیدیم. چوب این یکی تیره‌تر بود و حس کهنگی متفاوتی داشت. مورن دست روی دستگیره گذاشت. صدای چرخش نرم زبانه‌ی قفل، مثل یک آکورد موسیقی در راهرو پیچید. در به آرامی باز شد.انتظار یک دخمه‌ی تاریک یا یک انبار مخوف سنگستان را داشتم، اما نگاهم به نوری نقره‌ای روشن شد. برخلاف هوای ساکن راهرو، اینجا نسیم محوی جریان داشت. یک پنجره‌ی بزرگ و هلالی، تمام قاب روبه‌رو را گرفته بود که از آن، ماه کامل روی تختی با ملافه‌های ضخیم و تیره می‌تابید. یک میز چوبی ساده کنار دیوار، یک قالیچه‌ی بافته‌شده‌ی نرم کف زمین و یک صندلی دسته‌دار که کنار یک شومینه‌ی خاموش قرار گرفته بود. ساده بود؛ اما برخلاف سردی استخوان‌سوز راهروها، اینجا هوا انگار از نفس کسی گرم شده بود. بوی ملافه‌های تمیز و خاک گرم، اولین چیزی بود که عضلاتم را به تسلیم واداشت. چند قدم جلو رفتم و دستم را روی لبه‌ی میز چوبی کشیدم. نور ماه روی پوستم نشست. بعد برگشتم و با شگفتی به مورن که هنوز در آستانه‌ی در ایستاده بود و نگاهم می‌کرد، خیره شدم.— این... اتاق منه؟مورن تکیه‌اش را به چارچوب چوبی داد. سایه‌ی سقف روی نیمه‌ی بالایی صورتش افتاده بود، اما چشم‌هایش در تاریکی مثل دو نقطه‌ی براق برق می‌زدند. مکثی کرد؛ مکثی که انگار هزار حرف ناگفته پشت آن انبار شده بود. و بعد، با همان صدای آرام و مبهمش گفت:— فعلا.ArezooArezooSat, 26 Sep 2026 15:10:57 +0330https://virgool.ir/The_Unwritten_Archive/انبار-fqdzbpl2dhjfفکر می‌کنم همه‌مان یک انبار داریم؛ جایی که هیچ‌کس به آن دسترسی ندارد، جز خودمان.یک گوشه‌ی تاریک از ذهن، پر از کارتن‌هایی که هرکدام اسمی دارند:«حرفی که نزدم.»«آدمی که از دست دادم.»«رویایی که یک روز نصفه‌کاره رهایش کردم.»ما همیشه چیزی برای فرستادن به آنجا داریم.کافی‌ست فکری برایمان سنگین شود، کافی‌ست احساسی را نتوانیم همان موقع هضم کنیم، کافی‌ست چیزی بیش از حد دردناک یا پیچیده باشد.می‌گذاریمش توی یک کارتن، درش را می‌بندیم و به خودمان قول می‌دهیم:«بعدا بهش می‌رسم.»اما «بعدا» عجیب است.یا هیچ‌وقت نمی‌آید، یا آن‌قدر دیر می‌آید که وقتی بالاخره در انبار را باز می‌کنی، دیگر نمی‌دانی از کدام کارتن شروع کنی.گردوغبار روی بعضی‌هایشان آن‌قدر زیاد شده که انگار خودشان هم از فراموش شدنشان خسته‌اند.حق دارند.هرکدامشان یک روز برای ما مهم بوده‌اند.ما چیزهای بی‌ارزش را انبار نمی‌کنیم.چیزهایی را نگه می‌داریم که دلمان نمی‌آید دور بیندازیم، اما همزمان جرئت روبه‌رو شدن با آنها را هم نداریم.و همین تناقض، آرام‌آرام جا می‌گیرد وسط زندگی‌مان.تا یک روز به خودمان می‌آییم و می‌بینیم آن‌قدر کارتن روی هم چیده‌ایم که دیگر بین انبار و خانه فرقی نمانده.شاید اینکه گاهی دلمان می‌خواهد کسی بیاید و انبار را برایمان مرتب کند، فقط یک شوخی نباشد.دلمان می‌خواهد یکی بیاید و بگوید:«این را نگه دار.»«این یکی را دور بینداز.»«این را دیگر لازم نیست با خودت ببری.»اما حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند به جای ما تصمیم بگیرد.فقط خودمان می‌دانیم کدام کارتن هنوز چیزی برایمان دارد و کدام‌یکی، مدت‌هاست فقط جا اشغال کرده.خالی کردن انبار ذهن هم کار یک روز و دو روز نیست.شاید اصلا لازم نباشد یک‌باره همه‌چیز را بیرون بریزیم.شاید کافی باشد هر بار فقط یک کارتن را باز کنیم.یکی، نه همه را با هم.چون آدم گاهی زیر حجم خاطرات خودش هم می‌تواند زمین‌گیر شود.باید یاد بگیریم بعضی چیزها را نگه داریم، بدون اینکه مجبور باشیم هر روز با خودمان حملشان کنیم.و بعضی چیزها را هم، بالاخره، رها کنیم.شاید نور زرد و مریض آن لامپ، آن‌قدرها هم بد نباشد.لااقل روشن است.لااقل می‌شود دید چه چیزهایی آنجا مانده.تاریکی راحت‌تر است.اما هیچ‌چیزی را حل نمی‌کند.شاید اولین قدم برای مرتب کردن انبار، همین باشد:چراغ را روشن کنیم و برای اولین بار، ببینیم چه چیزهایی را سال‌هاست آنجا گذاشته‌ایم.ArezooArezooWed, 23 Sep 2026 21:46:40 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/عوضی-xrj5wefauqx9کلک مدوساپیرمرد با شانه‌های افتاده و کیفی که زیپش خراب بود، از در شیشه‌ای انتشارات بیرون آمد. نگاهی به نام خیابان انداخت؛ انگار برای اولین بار بود که آنجا را می‌دید. سنگین و بی‌رمق روی نیمکت نشست، درست کنار جوانی با اورکت خاکستری و تمیز که داشت با حوصله به گربه‌ها غذا می‌داد.پیرمرد زیر لب گفت: «انگار تمام گربه‌های اینجا عاشقتن.»جوان لبخند ملایمی زد: «نه، من عاشق گربه‌هام. چیزی رو که می‌خوان بهشون می‌دم، اونا هم میان دورم.»چند دقیقه‌ای گذشت.نگاه جوان روی کاغذهای چروکیده زیر بغل پیرمرد سر خورد: «کتابتون رد شد؟»پیرمرد با بغضی کهنه آه کشید: «سی سال کارمندی… شب‌ها پای نوشتن عمر و چشمم رو گذاشتم. اسمش “کشتی شکسته” بود، درباره پوچی و سرگردانی. ولی گفتن مخاطب نداره.»جوان گربه سیاه را نوازش کرد و با خونسردی گفت: «درست گفتن پدرجان. آدما وسط اقیانوس به دنبال جلیقه‌ی نجات می‌گردن، نه رقصیدن روی عرشه‌ی کشتی شکسته. مردم غرق پوچی‌ان و امید می‌خوان؛ شما بهشون ناامیدی می‌فروشید؟ اگه دنبال خریدارید، کتاب رو وارونه کنید. به ناامیدها امید بفروشید، ببینید چطور براتون صف می‌کشن.»پیرمرد با غروری شکسته گفت: «اما من از دروغ بیزارم.»جوان شانه بالا انداخت: «پس با فقر و گمنامی کنار بیاید. کسی که پول میده، حقیقت تلخ رو نمی‌خره.»گوشی جوان زنگ خورد. نگاهی به صفحه انداخت: «الان میام.»از جا بلند شد. دستی به سر گربه سیاه کشید و کلید ماشین را فشرد. چند متر آن‌طرف‌تر، یک پورشه‌ی نقره‌ای چراغ زد و سوت کوتاهی کشید.پیرمرد که بهت‌زده ماشین را ورانداز می‌کرد، پرسید: «شما… توی کار سرمایه‌گذاری هستید؟»جوان ایستاد، عینک دودی‌اش را روی چشم گذاشت و لبخند زد:«نه، منم نویسنده‌ام. چاپ پنجاهم “کیمیای روح”.»پیرمرد چشم‌هایش روی پلاک براق ماشین خشک شد. بعد به گربه‌هایی نگاه کرد که هنوز دور جای خالی جوان می‌چرخیدند. لب‌های خشکیده‌اش لرزید و زیر لب گفت:«ای عوضی…»پی نوشت :«عوضی» حاصل یک تجربه‌ی همنویسی میان من و اندیشه است؛ داستانی که در رفت‌وآمد میان دو نگاه و چند بازنویسی، شکل نهایی‌اش را پیدا کرد.خوشحالیم که این تجربه‌ی مشترک را با شما به اشتراک می‌گذاریم. ✨🌱ArezooArezooSun, 20 Sep 2026 19:54:30 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/قلعه-ی-خاموش-zwkkqktlv4cdصدای زوزه‌ی باد هنوز در دشت می‌پیچید، اما من چیزی نمی‌شنیدم. روی زمین سرد نشسته بودم و نگاهم روی نقطه‌ای قفل شده بود که سایه‌ی مرد در آن حل شد. سرم پر از نجوا بود؛ پر از طنین آن صدای بم و مخملین.ویل چند قدم دورتر ایستاده بود. سنگینی نگاهش را حس می‌کردم، اما برای چند ثانیه هیچ‌کدام کلمه‌ای نگفتیم.ناگهان صدای خش‌خش قدم‌هایش آمد. سرش را بالا آورد و با اضطراب به اطراف نگاه کرد.— یه چیزی اینجا درست نیست.نگاهش کردم. هنوز گیج بودم.— چی؟جوابم را نداد. چند قدم با احتیاط به عقب برداشت و به زمین زیر پایش خیره شد.— باید از اینجا بریم.— بریم؟... چرا؟این بار صدایش خشن و جدی‌تر شد:— همین الان!قبل از اینکه دلیلی بخواهم، زمین زیر پاهایمان لرزید.لرزش آن‌قدر خفیف بود که اول فکر کردم تکانه‌های سرگیجه‌ی خودم است. اما بعد، سنگ‌های ریز از شیب کنارمان لغزیدند.ویل به سمتم هجوم آورد و مچم را چنگ زد.— بدو!— صبر کن، مورن...— وقت نداریم!مرا به دنبال خود کشید. بی‌اراده به پشت سرم نگاه کردم و نفسم در سینه خشکید. دشت داشت از هم می‌شکافت. زمین مثل پوسته‌ی خشک و چرمی یک کالبد مرده، با صدایی مهیب دهان باز می‌کرد و ستون‌هایی از غبار از شکاف‌ها فوران می‌کردند.ویل دستم را محکم‌تر کشید و با تمام توانی که در عضلاتم مانده بود دویدیم.نمی‌توانستم مانع چشم‌هایم شوم؛ میان دویدن، باز هم به عقب برمی‌گشتم. انگار منتظر بودم چیزی را میان آن فروریختن ببینم.اما آنجا دیگر هیچ‌چیز نبود. نه آن موجود بی‌چهره، نه آن زن با تاج شکسته‌اش، و نه آن سایه‌ی مرموز.فقط دنیایی بود که داشت خودش را تکه‌تکه می‌بلعید.دروازه در میان مه دوردست پیدا شد؛ تنها خط ممتد و ثابت در دنیایی معلق.ویل فریاد زد:— نایرا! سریع‌تر!یک قدم... دو قدم... و درست در آخرین ثانیه، هر دو خودمان را از دهانه‌ی دروازه به بیرون پرتاب کردیم.پشت سرمان آوار شد؛ صدای غرش خفه‌ای آمد، انگار طاقی سنگین در خلأ فرو ریخته باشد. روی خاک سرد کوبیده شدم و چشم‌هایم را روی هم فشار دادم. چند لحظه بی‌حرکت ماندم و فقط به پتک ضربان قلبم در شقیقه‌هایم گوش دادم.ویل کمی آن‌طرف‌تر روی زانو خم شده بود و کف دست‌هایش خاک را چنگ می‌زد. مثل دو غریق که پس از دقایق طولانی به سطح آب رسیده باشند، بریده‌بریده نفس می‌کشیدیم.به‌سختی سرم را بالا آوردم:— چی... اونجا چی شد؟ویل هنوز نفس کم می‌آورد:— تو... از اون خاطره... رد شدی.اخم کردم و تکیه‌ام را روی آرنج انداختم.— یعنی چی؟کمی تکیه‌اش را صاف کرد، اما چشم از مهی که جای دروازه را پر می‌کرد برنمی‌داشت.— اون دنیا به اون خاطره بند بود. وقتی ازش گذشتی، دیگه چیزی نگهش نمی‌داشت.به خاکی که زیر انگشتانم جمع شده بود خیره شدم.— پس داشت محو می‌شد.ویل بی‌رمق تکانی به شانه‌اش داد:— اگر چند ثانیه تعلل می‌کردیم، همراهش محو می‌شدیم.نفس سردی بیرون دادم:— پس شانس آوردیم.ویل زمزمه کرد:— خیلی بیشتر از چیزی که فکرش رو می کنی.— سرپایید؟طنین آشنای صدایی در سکوت درختان باعث شد تکانی بخورم.سایه‌ای تیره بی‌صدا میان تنه‌ی درختان کهنسال حرکت کرد و چند قدم جلوتر ایستاد. مورن بود. حضورش مثل تکیه‌گاهی از سنگ، سنگینی بار روی سینه‌ام را کمتر کرد.— مورن...نگاه تیزش در چند ثانیه‌ی کوتاه، سر تا پای هر دوی ما را کاوید؛ ارزیابی صامت و سرسختانه‌ای برای پیدا کردن ردی از جراحت. وقتی چیزی ندید، بدون مکث رویش را برگرداند:— حرکت کنید.پشت سرش راه افتادم، اما ذهنم پر از گره‌های بازنشده بود.گام‌هایم را تند کردم تا شانه‌به‌شانه‌ی او شوم:— مورن؟بدون چرخش سر، کوتاه پاسخ داد:— بله؟— اونجا... واقعا همه‌چیز فقط در یک خاطره خلاصه می‌شد؟— بله.— پس اون حضور... اون موجود چی بود؟صدای له شدن شاخه‌های خشک زیر پوتین‌های سنگینش تنها پاسخ اولیه بود.— عارضه‌ای که روی اون خاطره ریشه دوونده بود.سرعتم را کم کردم؛ دلخور از ایجاز کلافه‌کننده‌اش.— این بیشتر شبیه پنهان‌کاریه تا جواب.صدای ویل از پشت سر با خنده‌ای کوتاه همراه شد:— بیهوده تلاش نکن، همیشه جواب‌هاش همین‌قدر بخیلانه‌ست.برگشتم و نگاهش کردم:— یعنی تو هم نمی‌دونی؟ویل دست‌هایش را کمی بالا برد:— منم همه چیز رو نمیدونم نایرا.حس غریبی از سبکی زیر پوستم دوید. رهایی از آن جهان خاکستری، جسارتی در لحنم می‌کاشت که تا آن روز نداشتم.به نیم‌رخ سنگی مورن خیره شدم:— فکر می‌کنی سایه‌ای که اونجا موند هم از بین رفت؟ صدای محکمی داشت... حیف شد اگر زیر آوار مونده باشه.گام‌های مورن برای لحظه‌ای کوتاه لغزید. نگاه اریب و کدرش از روی شانه به سمتم سرید:— الان داری برای چیزی دلسوزی می‌کنی که حتی ماهیتش رو نمی‌شناسی؟ابروهایم را بالا انداختم و نگاهش را با آرامش پس زدم:— دلسوزی نیست. فقط برام جالب بود. خیلی مطمئن‌تر از تو حرف می‌زد.گوشه‌ی لب مورن در انقباضی سرد تکان خورد:—بعضی صداها فقط بلندتر حرف می‌زنن، نه اینکه بیشتر بدونن. نایرا، بحث رو تموم کن.لبخند کم‌جانی روی لبم نشست. بی‌آنکه پاسخی بدهم، دو قدم از او جلو افتادم و نگاهم را به فضای اطراف دوختم.این جنگل با هر تصویری که در خاطر داشتم بیگانه بود. ساقه‌ها تنومند، مرطوب و کهن بودند. نوری بی‌رنگ و نقره‌ای از شکاف شاخه‌های درهم‌پیچیده سرازیر می‌شد و خطوطی شبح‌گون روی خاک می‌انداخت.دستم را روی پوسته‌ی یکی از برگ‌های پهن کشیدم؛ خنک و دارای رگه‌های شفاف بود. ناخودآگاه ساقه را کشیدم و آن را چیدم.هنوز انتهای برگ میان انگشتانم بود که درست از موضع بریدگی، نقطه‌ی ریزی باز شد و ساقه‌ای تازه، تر و درخشان‌تر، در عرض چند ثانیه جوانه زد و رویید.با چشم‌هایی گردشده انگشتانم را عقب کشیدم:— دیدید؟ویل نزدیک شد:— چی رو؟— خودش رو ساخت... به همین سرعت.کنجکاوی بر ترسم چیره شد. به سمت درخت دیگری رفتم. دست زدن به تنه‌ها حس لمس نبضی دوردست را منتقل می‌کرد؛ رگه‌هایی از نوری ضعیف زیر پوسته‌ی گیاهان تپش داشتند و شاخه‌ها گویی حضور خون را حس کرده باشند، آرام تنفس می‌کردند.تا اینکه جلوی درختی مشخص میخکوب شدم.شاخصه‌هایش... خطوط نامنظم شاخه‌ها و رنگ مات میوه‌های خوشه‌ای‌اش، ناگهان پرده‌ای از غبار را از خاطرم کنار زدند.دستم در میان هوا لرزید و معلق ماند. غریزه‌ام مدام فریاد می‌زد که دست‌درازی به عناصر ناشناخته جنون است.ویل پشت شانه‌ام مکث کرد:— بوی فریبنده‌ای داره، اما بهتره ریسک نکنی.مورن که قدم‌هایش را متوقف کرده بود، به آرامی به درخت خیره شد. نگاهش از همیشه عمیق‌تر بود.— بچین نایرا.با شک سر چرخاندم:— اما نمی‌دونم ممکنه چه اتفاقی بیفته؟چند قدم نزدیک شد، چشم در چشمم:— این بار فرق می کنه. این همون درختیه که گوشه‌ی حیاط قدیمی‌تون ریشه داشت.حرفش مثل تکانه‌ای از اعماق آب‌های یخ‌زده بود.— چی گفتی؟— یادت نیست؟ دوباره به بافت برگ‌ها چشم دوختم. گرمای عصرهای دور، بوی خاک آب‌پاشی‌شده و تصویر دست‌هایی کوتاه که برای رسیدن به شاخه‌ها بالا می‌رفتند، به ذهنم هجوم آوردند. احساسی غلیظ و سنگین در حنجره‌ام دوید؛ از سر رنج عمیق سال‌های ازدست‌رفته. انگشتانم دور ساقه‌ی میوه حلقه شد و آن را چیدم. بافت آشنای پوستش زیر سرانگشتانم زنده شد.بدون مکث، آن را به دندان کشیدم. طعمش... دقیقا طعم خانه بود.مورن نگاه کوتاهی به من انداخت، بدون کلمه‌ای راه افتاد و من نیز با میوه‌ای در مشت، پشت سرش قدم برداشتم.هوا به‌سرعت رو به تاریکی رفت. جنگل رنگ باخت و سایه‌ها میان تنه‌ی درختان باستانی درازتر و وهم‌انگیزتر شدند. پاهایم از فرسودگی راه سنگین شده بود که ناگهان مورن متوقف شد.قدم هایم را متوقف کردم و نگاهش کردم:— چی شد؟مورن حرفی نزد؛ فقط به روبه‌رو خیره بود.مسیر نگاهش را دنبال کردم و نگاهم از میان شبکه‌ی شاخه‌ها عبور کرد. نفسم در سینه‌ام منجمد شد.درست روبه‌روی ما، در دل تاریکی مطلق، یک هیولای سنگی قد کشیده بود.یک قلعه‌ی عظیم و باستانی. دیوارهای بلندش تا سیاهی آسمان بالا رفته بودند. ساکت، سرد، با پنجره‌های باریک و توخالی که مثل چشم‌های کور به ما خیره شده بودند.با صدایی که به زحمت از گلو خارج می‌شد، پرسیدم:— اینجا... کجاست؟مورن سر چرخاند؛ چهره‌اش در نیم‌سایه‌ی شب ناخوانا بود.— رسیدیم.ابروهایم در هم رفت:— کجا؟دستش را به سمت آن دژ خاموش تکان داد:— از اینجا به بعد...مکث کوتاهی کرد؛ نگاهش مثل تیغی بر تنم کشیده شد:— اینجا خونه ی توئه. _ خونه؟ _ بلهبه درهای چوبی غول‌پیکر و سکوت مرگبار قلعه نگاه کردم، و بعد به مورن.طعم شیرین میوه‌ی حیاط کودکی‌ام در دهانم مانده بود، اما با طعم گس و سنگین ترسی ناآشنا آمیخته می‌شد. با این حال، چاره‌ای نبود؛ قدم در پی‌اش گذاشتم و به سمت تاریکی مطلق قلعه روان شدم.ArezooArezooSun, 20 Sep 2026 14:20:14 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/مامان-من-سنگم-jxjyrcacqou0یک شب در باشگاه نویسندگی، چالشی داشتیم با عنوان «فقط صدا»؛ قرار بود یک گفت‌وگو بنویسیم، فقط با دیالوگ‌های دو شخصیت و بدون هیچ توضیح اضافه‌ای.من اما آن شب هیچ ایده‌ای نداشتم. هی به این فکر می‌کردم که خب، حالا من باید درباره‌ی چی بنویسم؟همان شب، طبق معمول، قبل از خواب برای پسرم قصه و لالایی گذاشتم و بعد طبق عادت همیشگی‌مان، شروع کردم به جواب دادن سوال‌های ریز و درشتش.وسط همان سوال‌وجواب‌های شبانه، یک گفت‌وگوی بامزه شکل گرفت؛ گفت‌وگویی که خیلی زود فهمیدم می‌تواند خمیرمایه‌ی همان چالش باشد.این نوشته، حاصل همان شب است؛ یک گفت‌وگوی ساده بین یک مادر و پسر هفت‌ساله‌اش، درباره‌ی سنگ بودن، آدم بودن و سوال‌هایی که گاهی از قد ما بزرگ‌ترند.بماند اینجا به یادگار..._ مامان، من سنگم؟• وا... این چه حرفیه آخه؟ معلومه که نه. تو انسانی._ انسان چیه؟• یعنی آدم دیگه. آدم‌ها مغز دارن، فکر می‌کنن، حرف می‌زنن، سوال می‌پرسن... مثل تو._ مغز چیه؟• وای خدایا... پسرکم، تو همش هفت سالته‌ها. این وقت شب چرا این‌قدر سوالای فلسفی می‌پرسی؟_ فلسفی چیه؟• یعنی سوالایی که جوابش از قد خودمون بزرگ‌تره. سوالایی که حتی آدم‌بزرگ‌ها هم همیشه جوابشونو نمی‌دونن._ آخه مامان...سنگ‌ها که نمی‌خوابن. خب منم خوابم نمی‌بره. می‌گم شاید منم یه سنگم که فقط حرف می‌زنه. نه؟• عجب... ای وروجک! باشه، تو بردی. آقای سنگ سخنگو، ولی سنگ‌های سخنگو هم باید بخوابن، می‌دونستی؟_ مامان، سنگ‌ها مامان دارن؟• نه قربونت برم. سنگ‌ها مامان ندارن که شب‌ها پتو بکشه روشون، بغلشون کنه و بگه بخواب. ولی تو داری. پس دیدی سنگ نیستی؟_ خب باشه... پس من یه آدمم که... شبیه سنگ‌ها بیداره.• آفرین، پسر فیلسوفم. حالا بخواب. فردا صبح اگه بازم سوال داشتی، قول می‌دم جوابتو بدم. باشه؟_ باشه، مامان... دوستت دارم.ArezooArezooSat, 19 Sep 2026 10:00:59 +0330https://virgool.ir/The_Unwritten_Archive/نیمه-تاریک-tnsb3ongw9foهوووم... بالاخره.عاشق بوی نسکافه‌ام وقتی فنجون رو می‌گیرم زیر بینیم.تلخ، شیرین...همون‌جوری که دوست دارم.وای، چه لذتی داره این نفس عمیق...انگار تازه بعد از ساعت‌ها یادم افتاده نفس بکشم.بذار چشمامو ببندم.خدای من...صدای باد توی درخت‌ها رو می‌شنوی؟چک‌چک قطره‌های بارون...بوی خاک خیس...وای، به‌به.مگه چند بار دیگه قراره اینا رو تجربه کنم؟حتی چراغ‌های دوردست شهر رو هم می‌تونم از پشت پلک‌هام ببینمیکی‌یکی روشن می‌شن.چقدر به این لحظه نیاز داشتم.هوا داره تاریک می‌شه.ولی من که عجله‌ای ندارم برای روشن کردن چراغ.بی‌خیال دنیا...من این نیمه‌تاریکی رو دوست دارم.یه جور امنیت خاصی توشه.آخ...اصلا یادم نبود کتاب رو باز کرده بودم که بخونم.ولی خب، راستش رو بخوای، کلمه‌ها فقط از جلوی چشمام رد می‌شن.هیچ‌کدومشون وارد مغزم نمی‌شن.برامم مهم نیست.امروز قرار نیست چیزی یاد بگیرم.امروز فقط می‌خوام همین‌جا باشم.ای بابا...امروز صبح موهامو جمع کردم، یادم رفت بازش کنم.ولی الان که فکر می‌کنم...دلم می‌خواد همین‌جوری بمونه.ازش خوشم میاد.شاید بعضی وقت‌ها آدم باید یه چیزی رو همین‌جوری که هست دوست داشته باشهبدون اینکه درستش کنه.هعی...فردا دوباره برمی‌گردم به همون هیاهو.ایمیل‌ها.آدما.کارها.انتظارها.پیام‌هایی که باید جواب بدم و کارهایی که باید انجام بدم.ولی الان نه.الان می‌خوام فقط من باشم.همین فنجون.همین کتاب.همین صدای بارون.همین سکوتی که خودم انتخابش کردم.بذار یه قلپ دیگه بخورم...این دفعه طعمشو نگه می‌دارم توی دهنم.فقط یه لحظه بیشتر از معمول.آروم...هوووم.نمی‌دونم.شاید امشب زودتر بخوابم.شایدم نه.شایدم همین‌جا بمونم.تا وقتی هوا کامل تاریک بشه.تا وقتی چراغ‌های شهر بیشتر از ستاره‌ها به چشم بیان.تا وقتی دیگه نتونم صفحه‌ی کتاب رو ببینم.شاید هم...فقط دلم می‌خواد چند ساعت،هیچ‌کس چیزی ازم نخواد.نه جوابی.نه توضیحی.نه تصمیمی.فقط همین.من باشم و این فنجون نسکافه،این کتاب بازصدای بارون...و این نیمه‌تاریکی امن.فردا دوباره روشنش می‌کنم.امشب نه.ArezooArezooThu, 17 Sep 2026 09:49:46 +0330https://virgool.ir/@serendipity.story2025/دنیای-رویا-bw1arvyv1hteبچه که بودم، وقتی دنیا زیادی سخت می‌گرفت، یک آرزوی خیلی ساده داشتم.کاش یک اتاق جدا داشتم.همین.یک اتاق کوچک که مال خودم باشد.درش را ببندم و دیگر صدای کسی را نشنوم.جایی که بتوانم برای خودم کار کنم، پول دربیاورم و هیچ‌کس نگوید:«خرت به چند؟»آن موقع فکر می‌کردم اگر فقط یک اتاق داشته باشم، همه‌چیز درست می‌شود.بزرگ‌تر که شدم، فهمیدم قرار نیست کسی آن اتاق را به من بدهد.یک نگاه به خودم انداختم؛نه پولی داشتم، نه راهی برای رفتن.پس چه کار می‌کردم؟آها...فرار می‌کردم به دنیای رویا.برای خودم یک خانه ساخته بودم.یک خانه‌ی واقعی، با پنجره‌های بزرگ و اتاق‌هایی که هیچ‌کس جز خودم کلیدشان را نداشت.کار می‌کردم.پول داشتم.آزاد بودم.هر کاری می‌خواستم می‌کردم.اگر تصمیم اشتباهی می‌گرفتم، خودم مسئولش بودم.اگر خراب می‌کردم، خودم درستش می‌کردم.و اگر درست نمی‌شد؟فدای سرم.حداقل کسی نبود بالای سرم ایستاده باشد و بگوید:«دیدی گفتم؟»آن‌جا می‌توانستم اشتباه کنم، بدون اینکه بابت اشتباهم کوچک شوم.می‌توانستم مسیرم را عوض کنم، بدون اینکه مجبور باشم برای تغییر عقیده‌ام به کسی توضیح بدهم.می‌توانستم فقط خودم باشم.شب‌هایی که دلم می‌گرفت، بند و بساطم را جمع می‌کردم، چمدانم را می‌بستم و می‌رفتم.نه هواپیما می‌خواستم، نه بلیت.چشم‌هایم را می‌بستم و...رسیده بودم.دنیای رویا بهترین جای دنیا بود.چون فقط متعلق به من بود.هر وقت حالم خوب می‌شد، برمی‌گشتم.به همین دنیا.به همین خانه.به همین زندگی.و دوباره وانمود می‌کردم همه‌چیز روبه‌راه است.تا اینکه بزرگ شدم.زندگی شلوغ‌تر شد.کارها بیشتر شدند.آدم‌ها بیشتر شدند.و من، کمتر و کمتر فرصت کردم چمدانم را بردارم و بروم.اول چند روز نرفتم.بعد چند هفته.بعد چند ماه.تا یک روز فهمیدم خورشید دنیای رویا دیگر مثل قبل نمی‌تابد.دیوارهای خانه‌ام تار عنکبوت بسته بود.پنجره‌ها خاک گرفته بودند.و بدتر از همه...آدرسش را فراموش کرده بودم.آن روز فهمیدم بعضی جاها را وقتی زیاد ترک کنی، دیگر راه برگشتشان را پیدا نمی‌کنی.من ماندم و روزگار.من بزرگ شده بودم.ولی روزگار هم دستش سنگین‌تر شده بود.گاهی با خودم فکر می‌کردم چرا باید آدم را با یک شکنجه‌گر به اسم زندگی بزرگ کنند؟چرا هیچ‌کس به ما یاد نمی‌دهد وقتی دیگر جایی برای فرار نداریم، کجا برویم؟من دیگر دنیای رویا را نداشتم.وقتی می‌ترسیدم، باید می‌ماندم.وقتی می‌شکستم، باید جمعش می‌کردم.وقتی زمین می‌خوردم، باید خودم بلند می‌شدم.دیگر اتاقی نبود که درش را ببندم و بگویم:«امروز نه.»باید سینه سپر می‌کردم.باید دوام می‌آوردم.و دوام هم آوردم.اما یک چیز را خیلی دیر فهمیدم.من تمام آن سال‌ها واقعا دنبال فرار نبودم.من فقط دنبال جایی برای برگشتن بودم.جایی که اگر دنیا خسته‌ام کرد، بتوانم چند ساعت خودم باشم.جایی که اشتباه کردن، جرم نباشد.جایی که کسی بابت خسته بودنم از من توضیح نخواهد.جایی که مجبور نباشم قوی باشم.و شاید برای همین است که هنوز گاهی دلم می‌خواهد همه‌چیز را رها کنم و بروم.نه اینکه از زندگی فرار کنم...فقط برای یک‌بار هم که شده،جایی بروم که هیچ‌کس مرا نشناسد.یک خانه‌ی کوچک برای خودم بسازم.درش را ببندم.چمدانم را گوشه‌ای بگذارم.و بعد، آرام‌آرام...دوباره خودم را از نو پیدا کنم.شاید بزرگ شدن همین باشد.اینکه یک روز می‌فهمی دیگر آن اتاق کوچک را نداری.دیگر آن دنیای رویا را نداری.و با این حال...یک گوشه از همان بچه هنوز درونت نشسته،زانوهایش را بغل کردهو منتظر است یک نفر بالاخره به او بگوید:«اشکالی ندارد.امشب لازم نیست قوی باشی.»ArezooArezooFri, 11 Sep 2026 14:51:38 +0330