https://virgool.ir/feed/@serat707707fa2026-11-12 08:23:19https://files.virgool.ir/upload/users/154131/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@serat707707https://virgool.ir/@serat707707/اگر-من-را-دوست-داری-کشفم-کن-s2yxl7mhhev8اگر من را دوست داری کشفم کنانسان ها موجوداتی پیچیده و عمیق هستند مانند یک اقیانوس که در انتهای خود اسراری دارداسراری که فقط برای آنان که اهل غور در عمق ها هستند نمایان میشودمانند کتاب های نفیس اساطیری هستند، که حرف های مگوشان را فقط به عاشقان و کاوشگران میگویند نه هر خواننده ی گذراییمحبت یعنی میل به نزدیک تر بودن، میل به یکی شدن میل به یافتن محبوببه همین خاطر است که محبوب ها با زبان رفتارشان بارها تکرار میکنند کهاگر مرا دوست داری من را کشف کندر اقیانوس وجود من غور کن و مرا، زیباییهای مرا و کاستی های مرا بیاب قایق سوار رهگذری نباش که مرا نگاهی میکند و غریبه وار لبخندی میزند و میگذرد.غواصی باش که به شوق و شور خود را به عمق میزند و می ماند.کتاب وجود من را محبّانه وعاشقانه بخوان.نه از روی سرگرمی و اتلاف وقت. و بدان که من هم مانند تو نیاز به رشد دارمبدان که ضعف هایی دارم و غم هایی کمبودهایی که دوست دارم بدانی اش و در رفعش کمکم کنی اما نمیخواهم بگویمشدوست دارم با رهنماییم بیابی اشاگر مدعی هستی که می خواهی خوب باشماز من نپرس مشکلم چیست تابه زبان بگویماز رفتارم بپرس، از احساسم بپرس از افکار و آرمان هایم بپرس اگر توانستی مرا بی آنکه زبانِ تصریحم بیان کند، آنگونه که باید بشناسی، تو قهرمان من خواهی بود نه فقط به دلیل اینکه مرا فهمیده ای نه فقط چون میخواهی کمکم کنی.بلکه به این دلیل، که نخواسته ای من را بی زحمت بفهمی و من و کاستی ها و دارایی هایم را مانند یک رمز کشف کرده ایاگر من را دوست داری کشفم کن#دلنوشته1399/7/23علی شعلی شFri, 13 Nov 2020 19:15:03 +0330https://virgool.ir/@serat707707/سرِ-جمع-sbnjon6yyadnسرِ جمعنمیدونم چقدر تا حالا به جمع هایی که توش هستین توجّه کردین . آدما در جمع، به قول اهالی «تجربی» ، ترکیب میشن نه مخلوط. به قول اهل فلسفه «جامعه» میشن نه «اجتماع».یعنی تو جمع دیگه «من» نیستن و همه با هم تبدیل به یه «ما» میشن.اونوقت هر کسی به اندازه ی توانایی و ویژگی هاش یه نقشی رو تو این «ما» ایفا میکنه.یکی میشه «مغز» متفکّر «ما» ، یکی میشه «قلب» ما ، یکی میشه دست پرتوان «ما» و ...به نظر میرسه ، بررسی کردن شخصیّت اجتماعی آدما هم خیلی جالبه هم خیلی به کار میاد.مثلا اگه یه نفر «فعّال» تر از بقیه باشه ، اگه اون باشه که جمع بودن جمع رو حفظ میکنه (یعنی اگه نباشه جمع از هم می پاشه) ، اگه یه نفر بهتر از بقیه بتونه اعضای جمع رو قانع کنهاونوقته که خودش به تنهایی تبدیل میشه به «سر» جمع.یعنی اونه که با رفتار هاش و فعالیّتهاش به جمع سمت و سو میده.اونه که مشخّص میکنه کی تو جمع باشه کی نباشهچه کارهایی تو جمع زشت باشه چه کارهایی بد باشهاونه که برای اینده و حال جمع برنامه می ریزهاگه اینارو قبول کردی ، حالا بگرد ببین تو چه جمع هایی هستی؟نقشت تو اون جمع ها چیه؟«سر» اون جمع ها کیه؟ جمع هایی که توش هستی «قلب» داره؟«دست» کیه؟«چشم» هوشیار کیه؟اینطوری هم میتونی مفید تر باشی هم احتمالاً می فهمی که اگه «سر» یه جمعی مشکل دار باشه دیگه اون جمع ، جمع به درد بخوری نمیشه مگه اینکه سر از تن جمع جدا باشه و جمع دوباره متولّد بشه که اگرم جمع دوباره متولد بشه دیگه جمع قبلی نیست1399/7/21منتظر نظراتت هستمعلی شعلی شThu, 12 Nov 2020 10:01:27 +0330https://virgool.ir/@serat707707/یاد-mxzp5uiifo2e"یاد"از تکرار پر سرعت موقعیت های مشابه در زندگیم، از معمولی شدن آمد ورفت روز هایم، عادی شدن خطاها و فراموش شدن رویاهایم از تکرار پر سرعت موقعیت های مشابه در زندگیم، از معمولی شدن آمد ورفت روز هایم، عادی شدن خطاها و فراموش شدن رویاهایم از فراموشی چیزهایی که نباید فراموش میشدخسته شدم...1،_این ساختمان دو سه ساله که تو کوچه ی ما ساخته شده، یادته قبلش چی جای این ساختمان بود؟ ._اووم، نه درست یادم نمیاد،_ مگه میشه تو هر روز از جلوی این مکان رد شدی.!._آره میشه، تصویری که تو ذهنم ازش مونده همین تصویر الآنشه....،_چه جالب مخاطبینی را ذخیره کرده ام که یادم نمیاد، که الآن نمی شناسمشان، برای تو هم پیش آمد ؟._بله کاملا "طبیعیه" (!)....،_این چهره ی نورانی چقدر آشناست، انگار کن که برادر بزرگترم است امّا یادم نمی آید اورا کجا دیده ام، تو او را به یاد داری؟._من "خود" "تو" هستم معلومه که من هم اورا در همان حد تو به یاد دارم...2،_دلم سخت برای آغوشی مهربان تنگ است، آغوشی از جنس نور، در هنگامه ی حضور،سرارسر پر از عطر بهترین گل های بهترین باغ ها در زیبا ترین بهار، تو نمیدانی من دلتنگ که هستم؟ ._نمیدانم اما بهانه ی دل و تپش قلب و خیال سر، گواه بر این است که انگار زمانی، با او الفتی عمیق داشته ای،_راست میگویی، در دلم حسی غریب نسبت به این محبوب ناشناخته دارم زلال تر از "عشق" به "مادر"، بی کران تر از"مهر" به" پدر"، بی ریا تر از "حس"ّم به "دوست"، پایدارتر از "علاقه" ام به "همسر"...با این همه چهره اش را به یاد نمی آورمو موسیقی صدایش راو اینکه خانه اش کجا بودو اینکه چه شد که اینقدر او را "خواستم"؟عجیب نیست؟._عجیب است ولی، غرابت و عجیبی یک حادثه چیزی از واقعیت داشتنش و تلخی اش کم نمی کند...3اما حالا دیگر به نظرم همه باید دست به قلم بشوند و دوربین و ضبط دست بگیرند از آنچه بر دل و ذهنشان میگذرد بنویسند تا "فراموش" نکنند.فراموشی یعنی تو اصلا یادت نیاید که زمانی محبوبی داشته ای، تا بخواهی دنبال او بگردییعنی اصلا یادت برود گنجی را پنهان کرده ای تا بخواهی به چطور مصرف کردنش بیاندیشییعنی...بنویس.، به تصویر بکش، ضبط کن، شاید بتوانی از این همه، ریسمانی بسازی تا در آینده گذشته ات را گُم نکنی.چه بسیارند روایت کنندگانی که بعد از"تغییر" خواستند از "گذشته" روایت کنند ولی با حس و حال زمانه ی امرورشان و با فراموشی حال دیروزو... همه ی تلاشت را بکن تا "یادت نرود"#سلمان علی شعلی شSat, 20 Jun 2020 18:23:12 +0430https://virgool.ir/@serat707707/لحظهتو-wieoc2rulb7hیک لحظهارزش یک لحظه چقدر است؟ یک ثانیه ات را به چه چیز ها میدهی؟چه وزنی دارند لحظه ها در ترازوی اندیشه ات؟ اشتباه ها همگی در لحظه رخ میدهند و لحظه مثل دستمالی است یکبار مصرف، نمیشود یک لحظه را دو بار مصرف کرد.هر لحظه مانند ظرف است. ظرفی بیرنگ و بی بو که میتواند در دل خود انتخاب تو را حمل کند. انتخاب است که لحظه را سیاه و متعفن میکند یا سبز و عطر آگین.تو لحظه را که کودکی است بی گناه تغذیه میکنی با انتخابت. هر چه در لحظه ریختی به آن خو میگیرد و در درون بایگانی وجودت دانه ای میشود، و در بدنت سلولی. که منتظر مثل خودش میماند تا بخشی از وجود تو باشد.لحظه های گذشته ات با چهره هایی که تو طراحشان بوده ای مشغول یارکشی اند. و یکسره در رقابت با هم، تا تو را وادار کنند تا انتخابی کنی همرنگ خودشان.زندگی را لحظه ها می نویسند.اخلاق را لحظه ها تشکیل می دهند.موفقیت ها را لحظه ها می سازند.مصیبت ها در لحظه ها به بار می آیند.آینده را لحظه ها می آفرینند.جامعه و تمدن ها را لحظه ای بالا میبرد یا به خاک می نشاند.تو را لحظه هاست که می سازند.و لحظه همچون اسبی راهوار است که تو سوارش را معین میکنی.لحظه ها ملک تو هستند اما ملکی که مجبوری خرجشان کنیمجبوری مصرفشان کنی،اماآزادی روح لحظه هایت را انتخاب کنی.بداخلاق باشند و غرغرو و شرور یا خوش طینت و بلند همت و پرحیات.و این معنای آزادی انسان است. انسان آزاد است در لحظه انتخاب کند.بدان که انتخاب لحظه را می سازد و لحظه تو را و تو لحظه های بعد را و این روند آینده را پس لحظه هایت را دریاب که مانند ابر(بی صدا و پیوسته)در رفتنند.#سلمانعلی شعلی شThu, 30 Apr 2020 17:20:43 +0430