https://virgool.ir/feed/@sepiherنیمچه نویسنده ی همه چیز باورfa2026-11-12 22:24:39https://files.virgool.ir/upload/users/523693/avatar/lqgleM.jpeghttps://virgool.ir/@sepiherhttps://virgool.ir/@sepiher/مردی-در-دایره،-پسری-با-هنزفری-utjhtnuobdemشاید بهتر بود با این جمله شروع میکردم که "بیاین بدون مقدمه بریم سراغ اصل مطلب"؛ اما اصلا چنین قصدی ندارم و حالا که بعد مدت ها دست به قلم شدم قراره حسابی گوش هاتون رو درد بیارم. همه چیز از اونجا شروع شد که این دانشجوی تُهی دستِ همیشه محتاج به هندزفری، تصمیم گرفت یکبار برای همیشه بجای هندزفری های ۵ تومنی دستفروش های دم مترو، که معمولا تا ایستگاه بعدی جوابگو اند،یه هندزفزی بخره تا دیگه محتاج نمونه های یکبار‌مصرف نباشه، و بعد از کلی گشت و گذار چشمم خورد به هندزفری level U pro سامسونگ که شاید مدل قدیمی‌ایی به حساب بیاد اما برای منِ حواس‌پرت و خرابکار، مقاوم ترین نمونه در برابر حوادث محیطی و گم شدن در مکان های عمومی به حساب میومد. این داستان گذشت و من در حسرت این هندزفری بودم و توی دانشگاه روی گردن هر کسی که میدیدمش دلم میخاست ازش بدزدم. تا اینکه بهمن ۹۸؛ راهی سفری شدم به بندر زیبای چابهار که اگر فرصت بشه و دلتون بخواد بعدا مفصل براتون از اونجا میگم.خلاصه که من این بندر زیبا و شهر های اطراف رو زیر‌ و رو کردم اما بجز نسخه کپی اون هندزفری که به قیمت اصلی به فروش میرسیدند چیزی پیدا نکردم و ناامید و بدون اینکه بدونم چه سر نوشتی تا چند روز دیگه در انتظارمه به سمت دانشگاه برگشتم. میشه گفت که هنوز چمدون هام رو باز نکرده بودم که خبر اولین مبتلایان به کرونا در کلانشهر ها منتشر شد و چند بیمارستان هم در سطح شهر برای پذیرش افراد مشکوک به کرونا اعلام آمادگی کرده بودند. توی یه چشم به هم زدن به خودم اومدم و دیدم که دانشگاه های کشور تعطیل شدند من هم وسط جلسه مدیریت بحران کرونا با بقیه فعالین فرهنگی و معاونین دانشگاه نشستم.به خوبی یادمه که اون روز ها گریه کنان، دوباره اون وسایلی که از توی چمدون بیرون ریخته بودم رو سر جاشون میگذاشتم و با چند نفر از دوستام برنامه ریزی کردیم و تا از دانشگاه هرچه سریعتر برگردیم به شهر و دیارمون. از اینجا قصه ی روز های سخت ما کلید خورد؛ من بودم و یه دنیا برنامه و هدفی که بخاطر کرونا بر باد فنا رفته بود و قرار بود برگردم به همون چهار دیواری ایی که دو سال بخاطر کنکور داخلش حبس بودم، اونهم به همراه همخونه جدیدی به نام سگ سیاه افسردگی که مقداری هاری هم داشت. و توی این نبرد سخت، تنها یار و همدم همیشگی من تلفن همراهم بود و دنیای داخلش که من رو به یک کهکشان متصل میکرد.کهکشانی که انتهایی نداشت و به موازات بالهای خیال میتونست من رو به هرجا و یا هر چیزی که میخواستم برسونه.وقتی که گریه های روز های اول و خیره شدن به حفاظ های پنجره تموم شد؛ به هر بد بختی ایی که بود پولی جمع کردم و نسخه اصلی اون هندزفری ایی که میخاستم رو با مشقّت های فراوان پیدا کردم و اینترنتی سفارش دادم. با خودم گفتم اگر از شادی حاصل از خرید درمانی رو هم کنار بگذاریم،حداقلش اینه که دیگه میتونم گوشی های اون هندزفری خوش ساخت رو با خیال راحت توی سوراخ گوش هام فرو کنم و همزمان به دنیایی فرو برم که هیچ بنی بشری از جمله سگ سیاه افسردگی نتونه وارد دایره و محیطِ امنِ من بشه.طراحی شده برای کج گوش هایی مثل خودمشما باشید دلتون میاد فقط پادکست گوش بدین؟اما بیاین قبول کنید شما هم اگر جای من بودید، دلتون نمیومد استفاده خودتون رو از این دو دوست سامسونگی به گوش دادن چند تا آهنگ و پادکست و فرار از سگ سیاه افسردگی خلاصه کنید؛ پس اینجوری شد که من کمال توانم رو در راستای استفاده و سو استفاده از گوشی گلکسی کوچولو ام و هندزفری ایی که از روز اول تا الان یک دقیقه هم از بلوتوث گوشی جدا نمونده گذاشتم. تمام بهونه ها رو بیخیال شدم و شروع کردم به هر فعالیتی که میتونست توی فضای امن و  دور از کرونا انجام بشه تا یکم حالم رو خوب کنه؛ همچنین بتونه جایگزین برنامه ها و هدف های بر باد رفته ام بشه.به پیشنهاد یه دوست اولین کار صدا پیشگی ام رو برای یه مجموعه کوتاه انیمیشن آموزشی کرونا برای بچها انجام دادم، و به عنوان تدوینگر اون قسمت های مجموعه میتونم به جرات بگم که کیفیت صدای ضبط شده ایی که من با هندزفری سامسونگ لول یو پرو خودم و کمترین امکانات تهیه کردم اصلا قابل مقایسه با صدای بقیه عوامل کار نبود( حتی اون هایی که با تجهیزات مناسب ریکورد کرده بودند).من که تابحال اوج کیفیتی که تجربه میکردم، همون خِش خِش های هندزفری های دست فروش ها بود؛ از این حجم کیفیت ضبط و پخش، شگفت زده بودم و این من رو ترغیب میکرد تا بیشتر و بیشتر این وسیله هیجان انگیز رو توی روزمره‌ام استفاده کنم.شاید قبل از این دوران عجیب؛ همه این رفتار های برای من نکته های منفی به حساب میومدند، اما با شرایط فعلی بدون گوشی همراه و هندزفری ام زندگی نکات منفی بیشتری رو برام به ارمغان میاورد.خلاصه که این دو یار غار تا اینجای داستان همراه همیشگی من باقی موندند و هنوز که هنوزه دست همدیگه رو ول نکردیم. از تماس تلفنی با کسایی که دوستشون دارم گرفته (وحتی اون هایی که دوستشون ندارم..) تا وبینار ها و ویدو کال هایی برای برنامه ریزی‌های کاری و حتی کلاس های مجازی دانشگاه ؛ همه و همه با کیفیت تمام و به کمک گوشی تلفنم و هندزفری ایی که همیشه و همه جا به اون وصله انجام میشه( که البته کاش در مورد کلاس های دانشگاه موقعی که استاد سوال میپرسه؛انقدر با کیفیت برخورد نمیکرد یکبار هم که شده صدای من نمیرسید??) . و میتونم بگم که اگر امکان انتقال بو و لمس رو هم میتونستند فراهم کنند، من یکی به همین دوری و دوستی ها راضی بودم  و دلم میخواست تا سالیان سال همینطوری بدون مصرف ذره ایی انرژی و حتی جا به جایی از رختخواب، تمام فعالیت های روزانه ام رو انجام بدم و هیچوقت این قرنطینه تموم نشه؛ اما خب متاسفانه اینطوریا هم نیست و گاهی همین گوشی همراه صداش در میاد که اَپ سلامت سامسونگ داره بهت هشدار میده وقت دوچرخه سواری یا پیاده روی و بو کشیدن هوای تازه و لمس کردن آسفالت خیابون ها با کف کفش رسیده، و من بعد از  کلنجار رفتن با خودم، در نهایت خودم رو متقاعد میکنم که مثل بچه خوب با زدن ماسک و عینک و هندزفری (اگر گوشواره داشتم حداکثری میزان استفاده از گوش رو انجام میدادم) و پخش کردن موزیک مورد علاقه ام  پا به بیرون از خونه بگذارم و برای راضی کردن دل اون خانم مهربونه داخل نرم افزار [که گاهی از توی هزفری خارجکی تشویقم میکنه و میگه افرین برو چیزی نمونده و فقط خدا کیلومتر دیگه باقیه تا پایان مسافت] هم که شده نیم ساعت یا یک ساعتی رو دور شهر بچرخم و بعد برگردم سمت خونه و محیط دایره امن همیشگی این روز هام. خلاصه که با تکنولوژی های امروز مخصوصا نوع همراهش مثل تلفن هوشمند، هندزفری، ساعت های هوشمند و …؛  قرنطینه و سختی هاش تا حد زیادی کاهش پیدا کرده و به قول قدیمی ها «مرگ میخوای برو کاشون»(میدونم گیلانه اصلش اما نمیدونم چرا ماها میگیم کاشان؛ فکر کنم لجبازی ملیتیه). دیگه شماها خیلی اگر حس کردید حوصلتون سر رفته توی خونه، میتونید مرور گر گوشی هوشمندتون رو باز کنید و یه تحقیقی در مورد دوره همه گیری های وبا و طاعون و … بکنید ، شخصا قول میدم دیگه حوصلتون از دیگ اش سر نمیکنه.نتیجه گیری اخلاقی:از نظر بهداشتی در دوران کرونا توصیه میشه برای بیرون از خونه رفتن از همون هندزفری های دستفروشی مترو استفاده کنید؛چون میتونیم همراه ماسک موقعی که "به خانه برمیگردیم" توی سطل زباله بندازیم.#روایتگرباش #کرونا #قرنطینه #تکنولوژی و #زندگی_روزمره #نوشته_های_دقیقه_نودیسپهر حیدرپورسپهر حیدرپورThu, 31 Dec 2020 19:36:24 +0330