https://virgool.ir/feed/@sepideh.shafiieiتجربه‌گر جهان هستی🌱fa2026-11-10 21:25:28https://files.virgool.ir/upload/users/2288980/avatar/VIHQRJ.jpghttps://virgool.ir/@sepideh.shafiieihttps://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/عشقی-که-به-تنفر-شبیه-بود-tjm6kfbb1lhpبعضی‌ها بی‌آنکه بدانند، بی‌آنکه بخواهند، عشق خودشان را در قالب تنفر بروز می‌دهند.عجیب است. نه؟آن‌ها دیوانه‌وار عاشق می‌شوند. آنقدر که نمی‌خواهند ثانیه‌ای از تو دل بکنند. آنقدر که تو را در یک قفس محبوس می‌کنند و می‌خواهند که تو برای خودشان باشی. برای خودشان بمانی.تقریباً هیچ وقت نفهمیدم که چرا و چطور این اتفاق می‌افتد؟ به قول بچه‌های روانشناسی، سازوکار این مسئله هنوز مبهم است.ولی هرچه که هست جذاب است.قصه آنجا سخت می‌شود که تو می‌بایست بفهمی که همه آنچه او نشان می‌دهد از سر عشق است.شاید هم تعبیر قشنگ به تبع فیلم "Obsession" همین باشد، «وسواس».آن‌ها آنقدر عاشق می‌شوند که وسواس‌گونه ما را می‌خواهند. با تمام مختصات وجودی‌مان.ولی چه فرقی می‌کند که اسمش چه باشد، عشق یا تنفر یا وسواس؟زندگی ما مختل می‌شود.به خصوص جایی که نمی‌خواهیم این عشق را ناکام گذاریم و این مهر را با گسست مواجه سازیم.ما تبدیل می‌شویم به عروسک خیمه‌شب بازی آن‌ها. آنقدری که نمی‌دانیم و نمی‌فهمیم که از کجا تصمیم گرفتیم شخص دیگری باشیم تا رضایت خاطر آن‌ها جلب شود.ما اظهار ناتوانی می‌کنیم تا عاشق دیوانه خیالش راحت باشد که ما دربند و گرفتار و محتاج اوییم.ما تا یک جا نقش بازی می‌کنیم ولی از جایی به بعد واقعا تبدیل می‌شویم به همان درمانده‌ای که به لطف و مهر صاحبش محتاج است.ما فقط جایی به خود می‌آییم که آن عاشق دیوانه، ناتوانی ما را به رخ می‌کشد. ناتوانی که خودش به ما القا کرد و ما برای دلخوشی او در وجودمان پروراندیم.آن لحظه جایی است که جز تنفر چیزی دیده نمی‌شود. عشق لعنتی در سایه سیاه تنفر خودنمایی می‌کند و مثل یک سیلی ما را از خواب دیرینه بیدار می‌کند.بیداری بعد از این خواب شیرین‌ترین موهبتی است که نصیبمان می‌شود.اگر شما هم دوست دارید زندگی‌تان را زندگی‌ کنید سایه این عشق وسواس‌گونه را از زندگی‌تان دور کنید. حتی عاشق را ناراحت کنید، البته اگر نتوانستید معنای حقیقی زندگی را به او یادآور شوید.امید و روزهای سپید در پس این تاریکی انتظار دیرین شما را می‌کشد.سپیده شفیعیسپیده شفیعیSat, 26 Sep 2026 00:39:44 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/روزهایی-که-دوست-داشتی-از-دست-من-خلاص-شوی-tdin66arclv4نمی‌دانم چند ساله بودم فهمیدم که وجودم برایت ارزش نیست. تو فقط دوست داری هرچه سریع‌تر از دست من خلاص شوی! به هر شکلی.کاش فقط نمی‌گذاشتی اینقدر زود بفهمم.ثانیه‌هایی را که با کلامت تحقیرم می‌کردی را هنوز به یاد می‌آورم. دقیق و با جزئیات.روزهایی که بابت چیزهایی تحقیرم می‌کردی که خودت عاملشان بودی.یادت هست که چقدر زود مرا به دنیای بزرگسالی کشاندی؟!یادت می‌آید که دغدغه‌های دختر ١٣ ساله را چطور به حد یک دختر ٣٠ ساله کشاندی و چه اندازه مرا تحت اضطرابی قرار دادی که برایم خیلی خیلی زود بود.من با آن اضطراب لعنتی بزرگ شدم.آن چیزی که مرا به اضطراب می‌انداخت اتفاق افتاد.می‌دانی چرا؟چون تو نگذاشتی به وقتش آنقدری از زندگی بفهمم که آن اتفاق لعنتی هرگز در دنیای واقعی محقق نشود.هنوز هم روزهایی که برای رفتن من از کنارت دعا می‌کنی، در کمال ناباوری‌ات من به نبودن فکر می‌کنم. نبودن در کنار تو، نه! نبودن در جهانی که تو هستی.تو شاید هم ندانی، شاید هم آن اندازه درک نکنی - که حتما همینطور است- ولی من را بابت بودن و نفس کشیدن در این دنیا معذب می‌کنی!من دیگر آنقدر از تو خسته‌ام که حتی نمی‌توانم اشک بریزم. فقط تمام تلاشم را برای نبودن می‌کنم. قول می‌دهم. حالا نبودن در کنار تو یا نبودن در دنیای تو!سپیده شفیعیسپیده شفیعیMon, 21 Sep 2026 19:56:52 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/هیچ-کس-سازنده-زندگی-تو-نیست-imygxdsu14rcمتأسفم که به لطف مغز مهربان و مراقبم به خاطر نمی‌آورم که چندساله بودم که فهمیدم باید مسیرهایی را انتخاب کنم که تنهایی (یعنی من و خدا) - بی‌آنکه هیچ‌کس دیگری باشد - از پس آن برآیم.تزلزل برای من مساوی بود - و هست- با نابودی. آدم‌هایی که به من تزلزل راه می‌دادند را هنوز به خاطر می‌آورم. هیچ‌گاه نمی‌گذاشتند احساس امنیت کنم. و البته‌ احساس ثبات. این بدترین حس دنیا بود.هیچ وقت مطمئن نبودم که تا چه اندازه می‌توانم روی آن‌ها حساب کنم. چون نمی‌دانستم این بار که کمک می‌خواهم هستند یا نه؟!گمان می‌کنم از ١۴ سالگی شروع شد و اولین تصمیم جدی زندگی‌ام. و بعد آن تصمیمات دیگر. یکی در پی دیگری. همه صف می‌شدند تا به من یادآوری کنند که اساس هر تصمیمت این باشد: «اگر قرار باشد این مسیر را بی هیچ کمکی طی کنی، کدام راه را انتخاب می‌کنی؟»دروغ است اگر بگویم به آدم‌های که کمک داشتند حسادت نمی‌کردم. می‌کردم. عمیقاً. خصوصاً وقت‌هایی که با پوزخند به تعریف من از زحمات شبانه‌روزی‌ام نگاه می‌کردند. واقعاً رشک‌برانگیز بود.از یک جایی کمک خواستن تبدیل شد به نقطه ضعف. آنقدر که هرجا کمک می‌خواستم چنان روان مرا زیر و رو می‌کردند که از کرده خود پشیمان می‌شدم و آرزو میکردم که هیچ‌گاه وجود نداشتم.از یک جایی آدم‌هایی که کمک داشتند در نگاه من حقیر بودند.من نقطه قوت را تنهایی جنگیدن تا سرحد مرگ می‌دانستم. بدون کمک. بدون یاور.روحم زخمی می‌شد و جانم زخمی‌تر و خودم را تا پای جان شکنجه می‌دادم که بدون کمک از همه‌‌ی آن‌هایی که با کمک‌هایشان تفاخر می‌ورزند پیشی بگیرم.یک جاهایی هم که زورم نمی‌رسید می‌زدم کنار جاده و توقف می‌کردم و چندی بعد که جان تازه می‌گرفتم دوباره حرکت می‌کردم.من فقط می‌خواستم ثابت کنم که تنهایی می‌توانم به اندازه همه آن‌ها و بلکه بهتر از آن‌ها خوب باشم.و مهم‌تر آنکه به خود کودکم قول داده بودکه هیچ‌چیز از دیگران کم نخواهد داشت. منِ بزرگسال برایش همه‌چیز بودم.این روزها در ٢۶ سالگی هنوز بنای همه‌ی تصمیماتم این است که حالا که تنها هستم چه کنم. بدون هیچ کمکی چه انتخابی کنم؟!این شیوه جواب می‌دهد. تجربه ثابت کرده است.نمی‌دانم بهایش را با روان رنجور و فسرده‌ام می‌پردازم یا اعتمادی که هیچ گاه نتوانستم نسبت به آدم‌ها بازیابی کنم.سپیده شفیعیسپیده شفیعیMon, 21 Sep 2026 00:58:03 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/پذیرفتم-که-بعضی-چیزها-برای-من-نیست-mskqezaxksywدبیرستانی که بودم عاشق نوشتن بودم - همانطور که الان هم هستم-، به زنگ ادبیات که می‌رسیدیم ذوق واژه به واژه کلماتی را داشتم که کنار هم ردیف می‌شدند که زیبا‌ترین معانی را در ساحت الفاظ به تصویر بکشند.بگذریم از اینکه یک شعر یا نثر را هزار بار می‌خواندم و هربار جان تازه‌ای می‌گرفتم و دگرباره عاشقانه‌تر می‌خواندمش.بگذریم از برگه‌هایی که تا جان داشتم و دستانم یاری می‌کرد روی آن‌ها می‌نوشتم و بعد هزار بار نوشته‌های خودم را در ذهن مرور می‌کردم تا درک کنم که دنیا تا چه اندازه می‌تواند زیبا و لطیف باشد.از لابه‌لای تمام این احساسات زیبا که عبور کنیم من ریاضی را دوست نداشتم، همینطور فیزیک و شیمی و زیست و زمین‌شناسی و... هرعلم دیگری که مربوط به تجربی و ریاضی بود را دوست نداشتم.البته که نمره بدی نمی‌گرفتم ولی همان را هم با کلی تلاش ناخوشایند و زحمت بااکراه می‌گرفتم.دلیلش هم ساده بود. نمی‌فهمیدم. ریاضی را هیچ‌ وقت نفهمیدم و همه‌ی درس‌های دیگری که بالاتر گفتم.آن موقع‌ها هوش مصنوعی که نبود، محتواهای روی اینترنت هم مثل امروز نبود. کتاب‌های آموزشی هم آنقدر گسترده نبود. بچه‌های کلاس دو دسته می‌شدند: آن‌هایی که استعداد ریاضی و تجربی داشتند و گروه دوم کسانی که پول گزاف کلاس‌های خصوصی یا فامیل ریاضی‌دان و علوم‌تجربی‌شناس داشتند.من جزو هیچ کدام از گروه بالا نبودم.بنابراین در مدرسه تیزهوشان و بین بچه‌هایی که آمده بودند که پزشک یا مهندس شوند کمیتم حسابی لنگ می‌زد.برای اولین بار بود که تجربه شاگرد زرنگ کلاس نبودن را داشتم. حالم حسابی گرفته بود.نمی‌دانستم می‌خواهم چه‌کاره شوم. اصلاً مسیر دانشگاه برایم روشن نبود.مدرسه بچه‌های علوم انسانی را مسخره می‌کرد و بیش‌تر از آن، یکی از اطرافیانم!از بچگی ادبیات را دوست داشتم، می‌نوشتم، شعر می‌گفتم، می‌خواندم. همه‌چیز روشن بود. من قرار بود علوم انسانی بخوانم ولی این وسط بین آن‌ همه دلباخته تجربی و ریاضی، درگیر تردید شدم.یک جایی گفتم اصلاً تجربی می‌خوانم. می‌خواهم پزشک شوم.یادم می‌آید که فکر می‌کردم حتماً ادبیاتی که در آن خوب هستم چیز بی‌ارزشی است. بعد با علوم انسانی می‌خواهم چه کنم؟!تقریباً مطمئن شده بودم. تا رسیدیم به امتحانات پایان‌ترم خرداد. دوباره درس‌هایی که با انزجار می‌خواندمشان و شب تا صبح بیداری برای آنچه که حتی نمی‌فهمیدم!حتی یادم می‌آید یک نفر هم که می‌توانست کمکم کند، غیب شده بود. نه غیبِ غیب. خواسته بود که غیب شود.یک جا دیگر عصبانی شدم. گفتم تا همینجا بس است. دیگر خسته شدم از درس‌هایی که نمی‌فهمم و مسیری که مال من نیست. از نمره‌های که زوری بالای ١٨ می‌آوردم تا خودم را دلخوش کنم که من هم ریاضی و فیزیک می‌فهمم. از روزهایی که تنهایی با کسانی رقابت می‌کردم که از هیچ نظر مزیت رقابتی کنارشان نداشتم. نه استعداد بود، نه علاقه و نه آنچه می‌توانست قدری جبران استعداد و علاقه نداشته شود، پول!تصمیمم را گرفتم. می‌روم رشته علوم انسانی.حداقل خودم درس می‌خوانم. لذت می‌برم. علاقه و استعداد هم که دارم. به پول هم نیازی ندارم. رشته دانشگاهی و کار چه؟ آن را هم خدا می‌رساند.یادم می‌آید که یک نفر هر روز می‌گفت: «خب رفتی رشته علوم انسانی. دیگر این رشته که درس خواندن و اضطراب ندارد!» تا سال آخر دبیرستان نمی‌دانستم چه می‌خواهم بخوانم. حتی کنکور که دادم و دورقمی شدم هم نمی‌دانستم چه بخوانم. آخر سر هم رفتم یک رشته‌ای که بعدش مجبور شدم تغییر رشته بدهم.ولی از آن روز که تغییر رشته دادم بگویم که همه‌چیز تغییر کرد.من به مسیری رفتم که عاشقانه دوستش داشتم. من درس‌هایی را خواندم که از واژه به واژه‌اش لذت بردم.سر کلاس‌هایی نشستم که با هر کلام استاد جانم تازه می‌شد.و من مسیری را پیدا کردم که حتی گمانش را هم نمی‌کردم.این قصه را یادآوری کردم که به خود امروزم بگویم:«اگر چیزی را نمی‌فهمی، رهایش کن.اگر تمام زورت را زدی و نشد، رهایش کن.اگر چیزی که با تمام وجود خواستی، به تو داده نشد، رهایش کن.یاد بگیر که بعضی چیز‌ها برای تو نیستند.رهایش کن تا به سویی بروی که جهان تو را هدایت می‌کند.رهایش کن تا به مسیر خودت بروی.رهایش کن حتی اگر قرار است تنها بمانی و سردرگم‌تر از امروز قدم برداری.رهایش کن حتی اگر قرار است حرف‌هایی بشنوی که تا عمق جان از خود و انتخاب‌های بیزار شوی. رها کن و فقط به سویی برو که تنهایی از پسش برمی‌آیی. تا روزی به همه آن‌ها نشان دهی که تنهایی تا چه‌اندازه محکم قدم برداشتی.»‌سپیده شفیعیسپیده شفیعیThu, 10 Sep 2026 21:04:35 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/بیا-اسب-نباشیم-mzg2govs47jsیک وسیله‌ای هست به نام «بلایندرز» که اطراف چشم‌های اسب‌ بسته می‌شود تا موقع تاختن، معطوف به محرک‌های محیطی نشود و فقط به رو به رو نگاه کند.این وسیله مواقعی استفاده می‌شود که اسب قرار است در یک محیط شلوغ و پر هیاهو بتازد. هرچه فرصت‌های محیطی بیش‌تر باشد ضرورت استفاده از بلایندرز بالا می‌رود.اسب بیچاره چه هیجاناتی را از دست می‌دهد، فقط برای آنکه وادارش کرده اند به رو به رو نگاه کند. حیوان زبان‌بسته درمانده از توجه به همه‌جا، بی آنکه نگاه کج کند فقط به سویی می‌رود که صاحبش می‌خواهد. فقط به همان سو که صاحبش به او اجازه‌ی نگاه کردن می‌دهد.من فکر می‌کنم شاید خیلی وقت‌ها ما هم بلایندرز می‌بندیم. شاید هم دیگران برایمان بسته‌اند.ما به رو به رو نگاه می‌کنیم و گلایه می‌کنیم و گلایه می‌کنیم و گلایه می‌کنیم تا یادمان می‌رود که ما اسب نیستیم! اختیار داریم. قدرت آن را داریم که بلایندرزی که برایمان بسته‌اند را وا کنیم و دور بیندازیم و همه فرصت‌ها را نگاه کنیم.شاید هم از یک جایی جامعه به ما وانمود کرد کسی که بلایندرزش را وا کند آن یاغی نافرجامی است که محکوم است به شکست! پس با بلایندرز جلو برو تا محبوب جهان باشی!به نظرم بلند شو و یک بار در آینه نگاه کن. اگر به تو هم بلایندرز بسته‌اند زودتر بازش کن و دورش بینداز. تو به آن هیچ احتیاجی نداری!حیف نیست این چند روزه دنیا را مثل اسب زندگی کنی؟!سپیده شفیعیسپیده شفیعیSat, 22 Aug 2026 01:21:36 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/کانون-زبان-تمام-شد-چرا-این-نشود-lqtiqe67vhheوقتی ١۴-١۵ ساله بودم، کلاس‌های کانون زبان را شرکت می‌کردم. بگذریم از تمام نقدهایی که به شیوه آموزش این مؤسسه داشتم و دارم. قصه از این قرار بود که یک بخشی از نمره نهایی هر ترم نمره کلاسی بود.آن موقع‌ها چون هوش مصنوعی نبود و یادگیری زبان مثل امروز آسان و شیرین نبود، خودمان را می‌کشتیم که نمره بالای ٩٠ بگیریم. همیشه داوطلبانه سر کلاس حرف می‌زدیم، برنامه‌ریزی می‌کردیم که احتمالاً چه زمانی نوبت ما می‌شود که درس جواب بدهیم و خلاصه‌ی Readingها را با کلمات دو ترم بالاتر از خودمان آماده می‌کردیم که بهTeacher بفهمانیم که مثلاً خیلی بلدیم. همین الان هم یادم آمد که وقتی گرامر If Clause را هم نخوانده بودیم، یک همکلاسی داشتیم که با رمان‌های شکسپیر سر کلاس می‌آمد که Teacher را تحت تأثیر قرار دهد.از روز Final که نگویم. دست و پایمان می‌لرزید که listening را از تلویزیون قراضه کلاس کامل بشنویم و ته listening هم می‌گفتیم مکالمه تمام شد؟ این دو سؤال آخر را کی جواب داد؟یک چیزی هم داشتیم به اسم not ready که اگر شانس می‌آوردیم و Teacher خوش‌مشربی نصیبمان می‌شد می‌توانستیم یک بار در طول ترم موقعی که نوبتمان می‌شد درس جواب بدهیم از آن استفاده کنیم.یک Teacher هم بود که هرچند وقت یک بار در شعبه‌ها جابه‌جا می‌شد و همه خدا خدا می‌کردند که به شعبه آن‌ها نیاید و هرجا می‌رفت تعداد کلاس نصف می‌شد. یا همان جلسه اول بچه‌ها را فراری می‌داد یا آخر ترم زحمت می‌کشید و نصف کلاس را می‌انداخت.احتمالاً اگر شما هم متولد نیم دوم دهه ٧٠ یا اوایل دهه ٨٠ باشید این تجربه‌ها را از سر گذرانده‌اید و این حرف‌ها برایتان آشناست.این خاطرات برای تقریبا ١٠ سال قبل هستند.امروز اما خیلی چیزها تغییر کرده.شعبه‌ای که من کلاس زبان می‌رفتم جمع شده و به جای دیگری منتقل شده.آن Teacher سخت‌گیر نزدیک ٧ سال است که به رحمت خدا رفته.از آن دختر شکسپیر به دست هم خبر ندارم که با آن حجم از استعداد و نبوغ ایران است یا آمریکا؟!نمره‌های هیچ کدام از ترم‌های زبانی را که گذراندم را هم به یاد ندارم.یادم می‌آید که هیچ وقت not ready هم ندادم که مبادا روز دیگری احتیاج شود و برای آن روز ذخیره کرده باشم. هیچ وقت هم آن روز مبادا نیامد و من بیخود سخت‌گیری کردم! برای این حرف‌هایی که گفتم، کلی فکر کردم تا یادم آمد. قبل از آن حتی یادم نبود که یک دوره‌ای از زندگی‌ را در کلاس‌های کانون زبان گذرانده‌ام.این‌ها را نوشتم که بگویم:شب پر استرس تمام آن Finalها گذشت.همه‌ی آن روزهای که حساب کتاب می‌کردیم که این ترم نمره چند می‌گیریم و کلاسی و Final هرکدام چقدر اثرگذار هستند هم گذشت.تجربه‌ی همه‌ی Teacherهای خوب یا ناخوب هم گذشت.لابد وقتی کانون و تمام ماجراهای پردردسرش گذشت و دوام آوردیم، حتماً این روزها هم می‌گذرد و ١٠ سال دیگر حکایت روزهایی را تعریف می‌کنیم که به چه سادگی گذشت و ما بی جهت برایش بی‌تابی کردیم!سپیده شفیعیسپیده شفیعیFri, 21 Aug 2026 03:37:17 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/آشتی-با-دیده-شدن-lpo3er0zxvbbاز یک جایی تلاش کردم به هیچ وجه دیده نشوم.در حالی که من همان کسی بودم که برای دیده شدن دست و پا می‌شکست. از خدا می‌خواستم فلانی بپرسد و من جواب دهم.ولی از یک جا تمام این احساس به یک باره فرونشست.از دیده شدن متنفر شدم.اینکه برای دیگران توضیح دهم که چه کرده‌ام و قرار است از این پس چه کنم خسته‌ام می‌کرد.اینجا بود که خیال کردم من به آن اندازه بالغ شده‌ام که دیده شدن را دوست ندارم.گمان می‌کردم که به چه فهم عمیقی از این جهان رسیده‌ام که دوست دارم فقط خودم بدانم که چه کرده‌ام و بس.اما...واقعیت این نبود.من از این خسته بودم که وقتی برای دیگران توضیح می‌دادم که چه کرده‌ام، آن‌ها مسیری را که با هزار زحمت و افت و خیز طی کرده بودم به سخره می‌گرفتند و برای آن برجی که هیچ بالابری نداشت فوراً بالابر می‌ساختند و با سرعتی که حتی گمان هم نمی‌کردم از من جلو می‌زدند.تا اینجا همه‌چیز درست بود. اما قصه آن بود که بالابر را خودشان نمی‌ساختند. هزاران نفر دست و پا می‌کردند که برایشان فوراً بالابر بسازد. آن هم نه برای آنکه از منظره بالای برج لذت ببرند، بلکه برای آنکه به من ثابت کنند پیمودن پله‌های برج کار چندان شاقی هم نیست!عمر خوشحالی من کوتاه بود. خیلی کوتاه. تا می‌آمدم یک خوشی را جشن بگیرم، دیگری در طبقات بالاتر از من آن را جشن می‌گرفت و صدای تفاخرش جهان را برمی‌داشت.از یک‌جایی خسته بودم از اینکه یک مشت موجودی که نمی‌دانم چه باید اسمشان را گذاشت، درست بعد از من همان برج را فتح می‌کردند و به من ثابت می‌کردند که کاری که کردم ارزش چندانی نداشته. آن‌ها حتی نمی‌فهمیدند که تنها دویدن چه اندازه سخت است و هزاران کمک ریز و درشت خود را حتی قایم هم نمی‌کردند چون خیال می‌کردند من هم از تمام آن‌ها برخوردار بوده‌ام که به اینجا رسیدم.این شد که تصمیم گرفتم دیده شدن را کنار بگذارم.تا آسوده زندگی کنم.تا بتوانم از خوشی‌هایی که با زحمت و تنهایی به دست می‌آورم لذت ببرم.تا کسی نباشد که با میانبر و فریبکاری زحمات مرا بی‌ارزش کند.این مسیر را نمی‌دانم چند وقت است که در پیش گرفته‌ام ولی حالم را خوب می‌کند. خیلی خوب. آنقدری که دیگر دوست ندارم دیده شوم.اما...این روزها به این فکر می‌کنم که دیده شدن بخشی از نتیجه‌بخشی زحمات ماست. خواه ناخواه امروز دیده شدن بخشی از فرمول موفقیت است. همانگونه که علم تمام راه نیست و نتیجه بخشی‌اش موکول به مهارت است؛ دیده‌شدن هم بخش دیگری از فرآیند اثربخشی آن مهارت است.به این فکر می‌کنم که شاید از مذمت دیده شدن در خیال خودم کم کنم.شاید بگذارم برخی چیز‌ها را هم دیگران ببینند و بدانند که این مهارت و روزهای عمر زیسته برباد نرود.من چه می‌دانم که بعد از من چند نفر برانگیخته می‌شوند که همان برج رفته را فتح کنند و مسیر پیموده را با راه‌های ناصواب طی کنند و از طبقه‌ی بالا برای من دست تکان دهند ولی دیگر دوست ندارم تلاش‌هایی که برایشان جان خرج کردم برای فرار از این ناکسان، بیهوده از دست رود.نمی‌دانم چه موقع زمانش خواهد رسید؟!ولی شاید در آینده‌ای که دیر هم نباشد دوباره زندگی را از سرگیرم. دوباره به جمعی برگردم که دوستش می‌داشتم و دوباره دست از مذمت بی‌اندازه دیده شدن بردارم!من نمی‌دانم که چند سال یا ماه یا روز دیگر در این جهان خواهم زیست. شاید بهتر آن باشد که برج‌های فتح‌شده به نام ما ثبت شود. چه فرقی می‌کند که چند نفر دیگر آن را فتح کنند. نام اولین نفر تا ابد در یادها خواهد ماند.سپیده شفیعیسپیده شفیعیSat, 08 Aug 2026 17:20:35 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/شاید-امروز-زورم-به-تو-نرسد-u2eofhmutrrbشاید امروز زورم به تو نرسد همانطور که به خیلی از آدم‌های قبل از تو نرسید ولی این را بدان که دنیا به پایان نمی‌رسد!این را بدان که تمام دنیا می‌چرخد تا به تو ثابت کند که ظلم در این جهان گم نمی‌شود و تو خواهی دید که تاریکی وجودت با تو چه خواهد کرد!این را بدان که دیر یا زود ما آنقدر از هم دور می‌شویم که آرزو می‌کنی که ای کاش در روزهایی که دستت می‌رسید آینده‌ات را بهتر می‌ساختی!من امروز تو را نمی‌بخشم ولی فراموش می‌کنم تا حتی کنج کوچکی از ذهنم را با وجود پلیدت اشغال نکنم.من امروز تو را نگاه می‌کنم که بنگرم چطور یک انسان می‌تواند به این اندازه پست شود و با ظلم به دیگران آسوده سر کند؟!فراموش نکن که آن کس که به او ظلم می‌شود قربانی نیست. خودش را نجات می‌دهد. با اولین دستاویزی که دستش برسد رها می‌شود و نمی‌گذارد که چون تویی هرچه خواهد بکند و به خیال خامش که دنیا قرار است بر مدار او بچرخد.عزیز جان، تو ظلم کن. تا جایی که زورت می‌رسد. ولی بدان که کسی که که مقابل توست، امثال تو را از سر گذرانده و قرار نیست بعد از این همه تجربه آسوده بنشیند و به تو اجازه دهد که به خیال خودت افسارگسیخته برانی!آری. بالأخره یک نفر جلوی این ظلم خواهد ایستاد.تو بفهمی یا نه، آن یک نفر نخواهد گذاشت که قربانی بعدی وجود ناوجودت شود!سپیده شفیعیسپیده شفیعیFri, 07 Aug 2026 01:45:28 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/به-سمتی-برو-که-قلبت-تو-را-فرامی-خواند-sw5afs5aa9dhتلفن زنگ خورد.آنقدری حال‌ندار بودم که دلم نمی‌خواست با هیچ‌کس صحبت کنم. در پس آن همه تحقیر دوست داشتم هرکه را می‌شناسم پس بزنم و فقط تنهایی گز کنم.اسم روی تلفن را دیدم. اشتباه می‌کردم؟! دوباره خواندم. کمی فکر کردم تا به یاد آوردم. حوصله هم نداشتم ولی گفتم شاید کمی از این احوال ناخوش به دنیای بهتری پرت شوم.تلفن را برداشتم: «الو، سلااام. خوبی؟ فکر کردم اشتباهی اسمت را روی گوشی دیدم.»از آخرین باری که با او حرف می‌زدم سال‌ها می‌گذشت. دقیقاً ۴ سال. اما این بار برخلاف ۴ سال قبل حالش خوب بود و سرحال. گلایه نداشت. صدایش پر از امید به زندگی بود. کنجکاو شدم ولی چیزی نگفتم.از من پرسید.بی‌ آنکه دلم بخواهد در پس تحقیرهای آن روز از خودم حرف بزنم، مختصر و بریده بریده جواب دادم. تعجب می‌کرد. مثل همیشه نبودم. من را با خنده و امید می‌شناخت.ادامه داد. از خودش پرسیدم. انگار آماده بود که دستاوردهای ۴ ساله‌اش را به رخم بکشد. حالم از قبل هم بدتر شد. آن از تحقیرهای صبح و این هم از افاده‌هایی که تمامی ندارد. گوش می‌دادم و به صدایم را معمول و نرمال نگه می‌داشتم.چیزی نکشید که فهمیدم اشتباه می‌کنم. او فقط خوشحال بود از مسیر اشتباهی که ۴ سال برای بازسازی و بهبودش تلاش کرده بود. از مسیری که دوباره از نو ساخته بود. آرام آرام فرکانس امید را از صدای گرمش می‌گرفتم. یادآوری رؤیاهایی که دقیقاً نمی‌دانم کجا گمشان کرده بودم داشت جان مرا زنده می‌کرد.اول به رو نمی‌آوردم که چه روز سختی را پشت سر گذراندم. گفتم بگذار آرام آرام از لابه‌لای حرف‌هایش گذشته خوشحال و امیدوارم را پیدا کنم. اما نشد. خیلی زودتر از چیزی که گمان می‌کردم همه‌چیز را لو دادم. از آن روز گفتم و تلفن او که چقدر به موقع بود. درست در لحظه‌ی منتهای پوچی و یأس.برایم یادآوری کرد. اینکه از کجا شروع کردم و چه خواستم و به کجا رسیده بودم. تازه فهمیدم که سر کدام پیچ زندگی قافیه را باخته‌ام و به ناکجا رفته‌ام. ادامه داد: «قرار نیست شبیه آن‌ها شوی. به سمتی برو که قلبت تو را می‌خواند. همه‌چیز دست خداست. بسپار.»جملاتش کلمه به کلمه جان مرا تازه می‌کرد. هدایتی که درست همان لحظه به آن احتیاج داشتم.١ ساعت طول کشید.بعد از آن یک‌ساعت، من مانده بودم و خودم که انگار هزاران ساعت استراحت کرده و خستگی را از جان به در کرده و آماده است برای زندگی که سر همان پیچی که اشتباهی دور زدم انتظار مرا می‌کشید.نفس کشیدم. بعد از ۴ سال این من بودم که نفس می‌کشیدم. خودم. خودی که می‌شناختمش. خودی که دوستش داشتم. دور زدم و به سر همان پیچ رسیدم. این بار مسیر را از نو انتخاب کردم.من باور دارم که ما از پس هر انتخاب دوباره زاده می‌شویم. از پس هر بازگشت یک بار دیگر با خود مرور می‌کنیم که: «این بار به سمتی خواهیم رفت که قلبمان ما را فرا می‌خواند»سپیده شفیعیسپیده شفیعیThu, 06 Aug 2026 02:47:34 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/من-دیگر-از-تو-خشمگین-نیستم-i9nnumbwo2eiدرست یادم نمی‌آید چه روز و ساعتی از تو متنفر شدم و دوست داشتم که دیگر یک لحظه هم تو را نبینم.عجیب است که خوب که فکر می‌کنم دلیل دقیقش را به خاطر نمی‌آورم. شاید بهتر است بگویم یادم نمی‌آید کدام یک از هزاران رفتار تو مرا به انزجاری رساند که تصمیم گرفتم تا ابد از تو فاصله بگیرم!خوب یادم هست روزهایی که نگذاشتی زندگی کنم و خودم باشم! تو گمان می‌کنی دلیل دلخوری‌های من کمک‌هایی است که دریغ کردی ولی نه. تو فقط باید انسان می‌ماندی ولی همین را هم از من دریغ کردی.من فقط می‌خواستم تو عادی باشی همین! ولی نبودی. من همواره در اضطراب مداوم وجود تو زندگی می‌کردم. تو برای من هیچ وقت قابل پیش‌بینی نبودی و زندگی برای من تبدیل شده بود به جهنمی که محکوم به با تو بودن در آن بودم.تا جایی که بالأخره توانستم و لحظه به لحظه بندهای وابستگی من به تو گسست و با هر گسست احساس رهایی می‌کردم از زندانی که در آن محبوس بودم.من فهمیدم هرچه از تو فاصله می‌گیرم، هرچه از تو بی‌نیازتر می‌شوم حالم بهتر است.من فهمیدم که قادر نخواهم بود که از تو یک انسان معمولی بسازم ولی می‌توانم با بی‌نیازی از تو حداقل احوال خودم را به روزگار معمول نزدیک کنم.من تو را نبخشیدم. فقط به تو فکر نمی‌کنم. فقط تو دیگر هیچ‌جایی ولو اندک در زندگی من نخواهی داشت. فقط تو را می‌بینم و هر روز تلاش می‌کنم به امید آنکه روزی کاملاً از تو و وجود مضطرب و خشمگینت فاصله بگیرم.من اما دیگر از تو خشمگین نیستم. فقط تلاش می‌کنم برای روزی که در فرسنگ‌ها فاصله برایم قصه‌ی روزهایی را تعریف کنی که به خیال خودت همه‌ کار برایم کردی. من آن روز با شنیدن دروغ‌بافی‌هایت تبسمی می‌کنم و به حال خوشی می‌اندیشم که برایش تا جان داشتم تلاش کردم.سپیده شفیعیسپیده شفیعیWed, 05 Aug 2026 13:51:29 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/مگر-ما-با-هم-چه-نسبتی-داریم-taithst7m9srهمه‌چیز از این سؤال شروع شد.در حالی تلاش می‌کردم کوچک‌ترین کدورتی را با توضیح دادن یا توضیح خواستن از دیگران برطرف کنم، یک از آن‌ها از من سؤال کرد: «مگر ما چه نسبتی داریم که برای حل این مسئله بین خودمان این همه وقت صرف کنیم؟»سؤال جالبی بود.من فقط داشتم به او توضیح می‌دادم که او منظور من را اشتباه متوجه شده و رفتاری که در پاسخ به من داشته اشتباه بوده ولی او خسته‌ از توضیحاتی که می‌شنید و جواب‌هایی که من انتظار شنیدن آن‌ها را داشتم معتقد بود نسبت ما دورتر از آن‌ است‌ که‌ برای‌ رفع این کدورت وقتی صرف کنیم و شاکی بود از آنکه چرا باید برخورد او مرا ناراحت کرده باشد و چرا بعد از ناراحتی این اندازه تلاش می‌کردم که آن را برطرف کنم؟!پرسش او یک تلنگر بود.شاید اصلاً با بعضی‌ها نسبتی نداریم و قرار هم نیست هیچ وقت نسبتی داشته باشیم!ماجرا این بود که من همیشه عادت داشتم همه‌ی آدم‌ها را به یک چشم نگاه کنم. همه برای من عزیز بودند و بسیار قابل احترام. متقابلاً این انتظار را هم از آن‌ها داشتم که غالباً برآورده نمی‌شد و من می‌ماندم و افسوس آنکه چقدر دنیا و آدم‌ها بی‌رحم شده‌اند!من در خیال خودم فکر می‌کردم که یا باهم دوست نیستیم یا دوست صمیمی هستیم. یا همدیگر را نمی‌شناسیم یا اگر شناختیم قرار است برای خواسته‌های طرف مقابل خود را قیمه قیمه کنیم!این سؤال کافی بود برای تمام برداشت‌های نادرستی که یک عمر با آن‌ها کلنجار می‌رفتم. حق با او بود. ما باهم نسبتی نداشتیم. قرار هم نبود نسبت خاصی داشته باشیم. جبر زمانه باعث شده بود که فقط یک مدت همدیگر را بشناسیم و ناگزیر تحمل کنیم! همین. به همین سادگی.از آنجا فهمیدم که همه‌ی آدم‌های زندگی‌ما قرار نیست در صف اول بایستند. ما حتی حق داریم تا صف پنجم یا دهم را خالی نگه داریم و بعد از آن اجازه ایستادن دهیم. قرار نیست هرکه را می‌شناسیم صمیمی ببینیم و عزیز. او فقط یکی از کسانی است که در زندگی با او برخورد می‌کنیم. همین. نه چیزی بیش‌تر.اشتباه دیدگاه من آن بود که از آدم‌ها بی‌اندازه متوقع بودم چون فکر می‌کردم در مقابل فداکاری‌های بی‌اندازه من، آن‌ها نیز متقابلاً مسئولند. کوچک‌ترین لطف آن‌ها در نظر من به قدری بزرگ و قابل احترام بود که خود را ملزم می‌کردم که هرچه خواستند برایشان فراهم کنم تا جبران آن لطف کوچک باشد. من از آدم‌ها بتی می‌ساختم و حقیقتاً آن‌ها را ستایش می‌کردم.این روزها زندگی شیرین‌تر شده، مراوده با آدم‌ها هم آسان‌تر. چون هیچ‌کس قرار نیست در یک قدمی من بایستد و من خود را مقید بی‌چون و چرای پاسخ به نیازهای او بدانم. چون متوجه هستم من هم در یک‌قدمی آن‌ها نایستاده‌ام. من در صف دهم یا دورتر از آن ایستاده‌ام و قرار نیست برای هر مسئله‌ای ساعت‌ها وقت صرف کنم تا کدورت بینمان را برطرف کنم.راستش را بخواهید حتی برای آدم‌های صف اول هم وقتی برای رفع کدورت نمی‌کنم. عبور می‌کنم تا فراموش نکنم که هر فرد موجود تنهایی است که قرار نیست موجودیت و ارزش خود را به وجود دیگران گره بزند. این روزها بیش‌تر از هروقت ارزش تنها دویدن را می‌فهمم و ستایش می‌کنم.سپیده شفیعیسپیده شفیعیWed, 05 Aug 2026 00:49:54 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/ما-نهایتاً-شبیه-به-کسی-می-شویم-که-او-را-ستایش-می-کنیم-hcqyqcczfbtqخیلی عجیب است که خواسته یا ناخواسته ما شبیه کسانی می‌‌شویم که قلباً آن‌ها را ستایش می‌کنیم.مهم نیست که آن فرد کسی باشد که هر روز او را می‌بینیم، یا معلم دوران دبیرستان و یا شخصیت کارتونی مورد علاقه کودکی‌هایمان!وقتی حدودا ٨ یا ٩ ساله بودم کارتونی را می‌دیدم که عمیقاً دخترک آن کارتون را دوست داشتم. بیش‌تر از هرچیز شور زندگی در وجودش را ستایش می‌کردم و احترامی که برای تمام اجزا و عناصر این جهان قائل بود.همیشه دوست داشتم شبیه او باشم. ولی نبودم. هیچ شباهتی نبود. دنیای من و او هزاران فرسنگ فاصله داشت. من حتی فانتزی‌های ذهن او را نمی‌توانستم لحظه‌ای درک کنم.سال‌ها از آن روز می‌گذرد. از روزهایی که پای کارتون محبوبم می‌نشستم و دخترک دوست‌داشتنی را نگاه می‌کردم و می‌گفتم کاش دنیای من هم شبیه او بود.به تازگی و خیلی اتفاقی به یاد آن کارتون افتادم و یک قسمت آن را از آرشیو تلوبیون نگاه کردم. عجیب بود. امروز من ٢۵ ساله هستم ولی زندگی من شباهت عجیب و زیادی به آن دخترک دارد. ذهن و دنیای من کاملاً شبیه اوست. فانتزی‌های او را کاملاً می‌فهمم و تعریف و نگاهش از جهان کاملاً شبیه زاویه‌ای است که امروز به دنیا می‌نگرم.عجیب است ولی امروز من همان دخترک قصه‌ام. قصه‌ای که هیچ‌وقت گمان نمی‌کردم آن را زندگی کنم!پس دوباره به خود کودکی‌ام یادآوری می‌کنم: در کمال ناباوری، ما نهایتاً شبیه کسی می‌شویم که قلباً او را ستایش می‌کنیم. چه ٩ ساله باشیم، چه ٢۵ ساله. ما بالأخره دنیای فرد محبوبمان را زندگی می‌کنیم.سپیده شفیعیسپیده شفیعیMon, 03 Aug 2026 17:02:02 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/بدون-هم-wj99b1homjtiاوایل گمان می‌کردم بدون تو دوام نمی‌آورم!چقدر سخت و عجیب می‌شود زندگی بدون تو.آدم‌هایی که سعی داشتم جایگزین تو کنم و نمی‌شد.مدت‌ها اشک ریختن باعث شده بود گمان کنم زندگی قرار است بعد از تو متوقف شود و من بمانم و روزهایی که معلوم نیست چطور خواهد گذشت!چرا دروغ بگویم؟!هنوز که هنوز است شیرینی قدم زدن‌های هر روزمان را به خاطر می‌آورم، حرف‌های بی‌انتها و باهم بودنمان. روشن‌تر از روز. انگار که همین امروز بود.ولی فهمیدم که ممکن بود هر اتفاق دیگری این باهم بودن را تمام کند. چیزی شبیه به دوری مسافت، مرگ یا هر اتفاق دیگری.پس من بدون تو خوب می‌مانم. نه برای آنکه دلتنگت نمی‌شوم. برای آنکه زندگی یک بار جریان دارد و قاعده این زندگی آن است که تنها بودن و خوش بودن را یاد بگیرم.پس ممنونم که بخشی از سفر من را در این زندگی با وجودت زیبا کردی. ممنون که با وجودت من را به خودم شناساندی. ممنونم به خاطر تمام روزهایی که بودی و با بودنت فهمیدم حال خوب دقیقاً چه مختصاتی دارد.بعد از این وظیفه من است که این زندگی را تنهایی روشن و زیبا کنم. قول می‌دهم این وظیفه را به خوبی به انجام برسانم.فقط برایت یک آرزو دارم.تو هم آنقدر خوب بمان که با دیدن تنها ماندنت مطمئن باشم که من هم سهم کوچکی در حال خوب امروزت داشتم رفیق.سپیده شفیعیسپیده شفیعیSun, 02 Aug 2026 23:30:22 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/همه-چیز-از-یک-سوءاستفاده-شروع-شد-wr9munadr1ymتلفن زنگ خورد. پشت تلفن صدای گرمی بود که هرچه را در پاسخ به سؤالاتش می‌گفتم تأیید می‌کرد. «بله عزیزم، حتماً.»تلفن قطع شد. قرار ما شد فردا ساعت ۱۱:٣٠.نشانی را نگرفتم. پیام دادم.جواب داد: فردا ارسال می‌کنیم.فردا، ساعت ١٠:هنوز نشانی ارسال نشده بود. زنگ زدم. جواب داد ولی این بار به سردی تمام جوابم را می‌داد. نشانی را می‌فرستیم. نشانه‌ها شروع شد. همه‌چیز مشکوک! شخصی که اصلا وجود خارجی نداشت قرار بود با من ملاقات کند!این را درست یک ساعت و نیم مانده به قرار فهمیدم. همه‌ی علائم گویای یک سوءاستفاده‌ی برنامه‌ریزی شده بود! به موقع فهمیدم. ولی این بار، بار آخر بود! ملاقات دیگری نخواهد بود.شاید با هیچ‌کس.از اول می‌نویسم:همه‌چیز از یک سوءاستفاده شروع شد. سپیده شفیعیسپیده شفیعیThu, 30 Jul 2026 21:21:21 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/وقتی-هیچ-کس-نیست-i9axrsddr6nbمن تقریباً در اظهار خواسته‌هایم بسیار راحت برخورد می‌کنم. مگر در مواردی که رودربایستی شدیدی داشته باشم معمولاً راحت حرفم را می‌زنم و خیلی به این فکر نمی‌کنم که چه قرار است بشود. انتقاد باشد یا تعریف یا هرچیز دیگری، خیلی صریح بیان می‌کنم.قبلاً فکر می‌کردم این رفتارِ معمولی است که همه‌ی آدم‌ها همین‌طور هستند. چه سختی دارد که بروی و به آدمی که در موقعیتی بالاتر از تو قرار دارد بگویی که تصوراتش اشتباه است و شیوه برخوردش با مسائل را باید اصلاح کند؟!اخیراً فهمیدم که حرف‌هایی که بی‌پرده می‌گویم، اظهارات و انتقاداتی که در بیان آن‌ها واهمه‌ای به خود راه نمی‌دهم تا اندازه زیادی معلول روزهایی است که کسی را برای انتقال حرف‌هایم نداشتم. من همان کسی بودم که باید مستقیم حرفش را می‌زد.همان دختربچه کوچکی که دستانش عرق می‌کرد و قلبش تند می‌زد که قرار است جمله‌ای به این سنگینی را روبه‌روی یک بزرگ‌تر به زبان بیاورد و هیچ‌کس نبود که در انتقال این مطلب به او کمک کند. همان کسی که بارها این جمله را مرور می‌کرد که وقتی کسی را نداری پس باید خودت از پس این اتفاق برآیی!هنوز این جمله در گوشم هست: «تو خیلی دختر جسوری هستی!» جالب این است که من حتی آن زمان نمی‌دانستم جسور یعنی چی و این حرف مدح است یا ذم.خوب که فکر می‌کنم خصیصه خوب امروزم را مدیون تمام کسانی هستم که دختربچه‌ی ده‌ساله را در برابر آدم‌های بدسرشتی که هیچ واهمه‌ای از خراشیدن حال خوب آدم‌ها ندارند تنها گذاشتند.بهتر که فکر می‌کنم اما نمی‌دانم که جسارت امروزم را با چه بهایی به دست آوردم؟ از دست دادن لطافت کودکی یا اشک‌هایی که در پی حرف‌های نخراشیده‌شان می‌ریختم؟!سپیده شفیعیسپیده شفیعیSat, 25 Jul 2026 14:22:13 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/حق-با-شماست-mcrw1nwsv4ldقبل‌ترها شدیدا برای قانع‌ کردن اطرافیانم تلاش می‌کردمهزار دلیل و اماره که فلانی راست می‌گوید یا نهصدها قرینه که سوءنیتی پشت رفتارم نبودهساعت‌ها حرف می‌زدم که ثابت کنم کاری که انجام داده‌ام معلول اتفاقاتی بوده که واقعاً رخ دادنشان از اراده و کنترل من خارج بودهعجیب است که دیگر همه‌چیز عادی شدهقضاوت مردمپیش‌داوری‌هایی که بابتش ثانیه‌ای تامل نمی‌کردندو....واقعا برایم تفاوتی نمی‌کند که فکر کنند من بدترین آدم روی زمین هستمکوچکترین اهمیتی ندارد که هررفتارم را متضمن سوءنیت بداننداینکه به من دروغ بگویند و خیال کنند که من نفهمیدماینکه به اسم سیاست هر رفتار غیرانسانی را از خود نشان دهند و کَکشان هم نگزدو نهایتا اینکه به درستی باور پیدا کنند که من عاشق تنهایی خودم هستم و حضور بی‌اندازه در جامعه برایم لذت‌بخش نیست...و هزار جور باور درست و نادرست دیگرتقریبا برایم هیچ اهمیتی نداردهرجور میخواهند فکر کنندمن بلیط زندگی را که میتوانم با خودم بودن خوش باشم برای این افکار بیهوده نمی‌سوزانممن حتی ثانیه‌ای را صرف توضیح خودم به آن‌ها نمی‌کنمحق با آن‌هاستهر طور فکر کنند لابد درست است دیگر!سپیده شفیعیسپیده شفیعیFri, 24 Jul 2026 23:20:38 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/ممنون-که-گفتی-نمی-توانم-o2lwadmm3rucدرست همان لحظه‌ای که نشستی رو به روی من، زل زدی در چشم‌هایم و با نیشخند گفتی معلوم است که نمی‌توانی. از پس این یکی هم بر نمی‌آیی. بی‌آنکه خودت بدانی بزرگ‌ترین لطف دنیا را در حق من کردی.من آن لحظه به خودم قول دادم که تمام وجودم را به کار گیرم تا به تو نشان دهم که نتوانستن تنها واژه‌ای است که در فرهنگ‌لغات ذهن من تعریف نشده.آن روزی که گفتی بسم‌الله ولی خواهی دید که چه خواهد شد من آن روز به خودم قول دادم که یک روز جلویت بنشینم، در چشمان خاموش از زندگی‌ات زل بزنم و تک تک این لحظات را مرور کنم و به وجود پلیدت یادآوری کنم که این من بودم که توانستم و نتوانستن برای ساده‌لوحانی چون توست که گمان می‌کنی هر باور کثیفی را می‌توانی به دیگران تحمیل کنی!فقط فراموش نکن که اگر آن روز نشستی و گفتی خب طبیعی است که شد و توانستی. کاری نداشت. از اول هم معلوم بود که می‌شود و میتوانی، من ثانیه به ثانیه‌ای این روزها را به خاطر پلیدت خواهم آورد که بدانی تا چه اندازه توانستی بدنهادی‌ات را به رخ بکشی و ککت هم از این بابت نگزید!!سپیده شفیعیسپیده شفیعیTue, 21 Jul 2026 11:51:04 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/در-ستایش-یک-دختر-vszodkj71aitشاید ما دخترها خیلی راحت شروع به خیالبافی کنیمشاید باور کنیم که آنچه را بابتش رویاپردازی می‌کردیم محقق شده و هزار اما و اگر بگذاریم و بگوییم ولی بالأخره همان چیزی شد که فکرش را می‌کردیمشاید هزاران بار دلشکسته شویم ولی بگذاریم به حساب اتفاقات طبیعی که حتما باید رخ می‌دادهشاید هزار بار ببخشیم و بگذریمشاید غیرنرمال‌ترین اتفاقات را به روی خود نیاوریم و بگوییم حتما خیریتی داشته و چقدر قرار است همه‌چیز شیرین‌تر از امروز شود، همه‌چیز درست می‌شود!ولی همین دختر خیالباف، یک روز برمی‌خیزد و یک سیلی در گوش خودش می‌زند، موهایش را محکم‌تر از همیشه می‌بندد، آهنگ‌های نخراشیده را با ولوم بلند در گوشش می‌گذارد و می‌شود همان موجود خطرناکی که از بعد قرار نیست لطافتش را خرج آدم‌های بی‌مصرف کندمی‌شود همان موجودی که حتی انتظار نمی‌رفت یک دهم این قدرت و ایستادگی را از او دیداین دختر به همان‌اندازه که خیالبافی می‌کرد، می‌تواند امروز با نادیده گرفتن احساساتش تمام جهان را با دیده سختگیرانه منطق فتح کند و از قله، منظره بی‌کران دستاوردهایش را به نظاره بنشیندسپیده شفیعیسپیده شفیعیTue, 21 Jul 2026 11:17:51 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/لطفا-رؤیاهای-مسخره-تان-را-بر-ما-تحمیل-نکنید-bvjjxokv7uuoهیچ کس حق ندارد به اسم آینده‌نگری کنار ما بنشیند و مسیر ما را مسخره کند و به ما القا کند که راهی که در پیش گرفته‌ایم نادرست است و اگر چنین و چنان میکردیم چه آینده مطلوبی در انتظارمان بود.واقعا خجالت نمی‌کشید که یک جوان تازه‌کار را با هر کلام خود - بی‌آنکه متوجه مسئولیت حرف‌هایی باشید که به زبان می‌آورید - از مسیر بیرون می‌برید و بعد هم خیلی راحت پا روی پا می‌اندازید و می‌گویید خب من فکر می‌کردم این راه بهتر است؟!شما چه حقی دارید که یک نفر را که با هزار تلخی و شکستگی دست روی زانو گذاشته و برخاسته، با حرف‌های صد من یک غاز خودتان هر روز مردد کنید و اسمش را خیرخواهی بگذارید؟!تا وقتی کمکی نمی‌کنید - که البته از اول هم انتظاری نمی‌رفت -؛ تا وقتی قرار نیست برای ایده‌های دور از دسترستان نقشه راهی ارائه کنید، حق ندارید جوانی را که با هزار درد برخاسته و سعی دارد روی پای خود بایستد ناامید و مردد کنید!چطور می‌توانید اینقدر سخيف باشید و متوجه کلامتان نباشید؟!چطور می‌توانید این حجم از انزجار را با الفاظ غیرمسئولانه‌تان القا کنید؟!لطفا اگر نمی‌توانید در مسیر حقیقی ما را یاری کنید، لاقل نباشید و بگذارید مسیر را به دست خودمان بسازیم.لاقل هر روز بر سر راهمان سنگ‌اندازی نکنید و بگذارید فقط خستگی تلاش‌های جانفرسا وجودمان را زخمی کند، نه تردیدهای گاه به گاه که ما را به سان مرده‌ی متحرک از اراده‌ی تصمیم و قدم خواهد انداخت!لاقل شرافت را با سکوت معنا کنید!همان سکوتی که وقتی دست مدد پیشتان دراز می‌کردیم بر جان خسته‌مان چنگ می‌زد و روح ناامیدمان را با نیشخند، له می‌کرد.سپیده شفیعیسپیده شفیعیTue, 21 Jul 2026 02:37:54 +0330https://virgool.ir/@sepideh.shafiiei/برای-تو-که-هنوز-هم-هستی-rai018lxz0qwشد هفت سال. هفت سال که از روزهای شیرین و خاطرات قدم زدن‌های طولانی ما گذشت. شد هفت سال که دیگر تو را ندارم و من چقدر ساده‌لوح بودم که گمان می‌کردم مثل تو را آسان خواهم یافت و چه‌اندازه مسخره که رفتنت را با آغوش باز بدرقه کردم.شد هفت سال که دیگر موقع راه رفتن تو در کنارم نیستی و من کسی را ندارم که برایش درد و دل کنم و او بشنود و همراهی کند.شد هفت سال که دیگر کسی را ندیدم که احساس کنم آینه وجود من است و هرچه را می‌گویم از عمق جان می‌فهمد.شد هفت سال که دیگر کسی نیست که بی‌اعتنایی به مرا، بی‌احترامی به خودش تلقی کند. شد هفت سال که وقتی می‌گویم حالم خوب نیست کسی مثل تو من را نمی‌فهمد و نمی‌داند که دقیقا منظورم از حال خوب چیست. شد هفت سال که گاه گداری را با این توهم گذراندم که تو هنوز هم هستی و در کنار هم راه می‌رویم و حرف می‌زنیم و می‌خندیم و گلایه می‌کنیم و همديگر را آرام می‌کنیم. اما امروز بعد از آن هفت سال تصمیم گرفتم که تو برای همیشه باشی. برای همیشه بمانی و خاطرت در جان من تا ابد زنده بماند! آری، شد هفت سال، ولی دیگر بس است. از این به بعد لطفاً باش. اگر واقعا هم نبودی، لاقل بگذار خاطر من با خیال وجودت روشن بماند. سپیده شفیعیسپیده شفیعیSat, 18 Jul 2026 02:53:31 +0330