<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های پرپل</title><link>https://virgool.ir/feed/@sepideh.gharnagh</link><description>گاهی هم مینویسیم که فقط از باری که توی سرمون میکشیم به این ور و اون ور خلاص شیم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 01:01:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/9848/avatar/avatar.png</url><title>پرپل</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh</link></image><item><title>نقطه ای وارونه در شمال تهران</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/نقطه-ای-وارونه-در-شمال-تهران-ncb0t4szt1nr</link><description>شهر انقدری دور بود که زیبا هم باشه. آدم ها اونقدری دور بودند که دروغ و تکبر و انتقام گرفتن هاشون به چشمم نیاد. خیلل کردم که هنوزم هستندآدم هایی که زیر و رو و گوشه کنارشون ، همش شکل هم باشه ها. اصلا همونی هستند که می بینم. دیگه نمی خواد شب ها قبل خواب فکر کنم که چه ها گفت و چه ها کرد و چه ها شد. خونه ها اونقدری دور بودند که پر از نور بودند و نور و نور. اینجا که بودم به خودم گفتم نگاااا چراغ خونه ها رو دل آدم ها روشن نگه می داره ها . انگار تو هیچ خونه ای کسی انتظارو نمیکشید و چشم ها از شادی برق میزد انگار تمام ستاره های کویر را یک جا قورت داده باشی . اینجا شبیه هیچ جا نبود. اصلا انگار در هیچ عرض و طول جغرافیایی ثبت نشده بود.به همین خاطر بود که باید بر می گشتم . برمیگشتم که به همه چیز نزدیک بشیم که خلاف حرف رو در عمل آدم ها ،از نزدیک ببینم. که زندگی شون کنم. برگشتم که شبا قبل از خواب فکر کنم به زیر و رو و گوشه و کنار آدم ها. انتظارو بکشم و بکشم و بکشم. و یادم باشه که تووی زندگی وارونه ی این روزهای ما آدم ها ، دل مهم هست و دل و دل! دل اگر آبی بسوزد و بازی در نیاورد شمال و جنوب شهر که هیچ، قطب شمال و جنوب هم میشود دونقطه ی بی ارزش روی نقشه ی قراردادی این به اصطلاح کره ی زمین!</description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:27:36 +0430</pubDate></item><item><title>زِ سوزن نون دال گاف یه</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/زِ-سوزن-نون-دال-گاف-یه-tmpvk6oe7hx4</link><description>لحظه ای که تصمیم گرفتی شفاف،زلال،سفید،جاری باشی جریان زندگی از میانت عبور خواهد کرد. تند و مهیب چنان می پیچاند و می چلاندت که چشمت و حواست و فکرت و زندگیت صرف این میشه که خوشبختی، بدبختی ، غم، شادی، آرامش، بلوغ ، یک اتفاقه بوده یا تصمیم؟! قید کلمات و واژه ها رو میزنی و دنبال مفاهیم دیگه ای میگردی. چیزی که راضیت کنه ، توی کَلت فرو کنه که این دنیا آینه ی درون توست. میفهمی که تصویر و توصیف آدم ها و اتفاقات در ذهن ما جدا از واقعیت و حقایق آدم ها و اتفاقات است. هر آنچه به خورد مغز و روح و‌جسمت میدهی ارزشمند می شه. شفاف و زلال و سفید و جاری که باشیم جریان زندگی نه مهیب ، نه تند، داینمیک طور و ریتمیک هم اگر از تو در توی ذهنمان عبور کنه ، یادمون میده، رد حس ِخوشایندی که در ذهن هر فردی بر جای میگذاریم ، در ابعادی بزرگ و بزرگتر به خودمان باز خواهد گشت. جریان زندگی را از میانمان عبور بدهیم. با پیچ و خم و بلند و کوتاهی اش تمرین انعطاف پذیری کنیم و توی آسمان شب های خودمون برای چشم و دل خودمون بدرخشیم. </description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:26:37 +0430</pubDate></item><item><title>از منظر معلم بودنم</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/از-منظر-معلم-بودنم-ot48xwgpnksf</link><description>یادمه پارسال ها حس و حال بیشتری داشتم و یه پستی چیزی میذاشتم روز معلم به بقیه ی دوستام که معلم هستن تبریک میگفتم و تگ شون می کردم. ته دلم از اینکه معلمم خوشحال بودم ، هی کپشن میکردم اگه باز به دنیا بیام باز هم معلم میشم و فلان. اما امسال هیچ حسش نیست. انگار فهمیدم که از تدریس زبان خارجه که هیچ بگذریم ، حتی از ته لکچر های چندین و چند دقیقه ایم سر کلاس واسه بچه ها چیزی در نمیاد. نمیدونم اشکال کار از منه ، بچه ها یا کجا که مغز بچه ها رو به سمت مصرف گرایی، همچشمی ، حسادت و خود برتر بینی و امثالهم می برد که ما هر چی هم که بگیم کیسه پلاستیکی موقع خرید نگیرید یا اینکه شماها با ۱۰ سال سن هر لحظه مشغول انتخاب از بین خوب و بد هستید و از الان تمرین کنید مسئولیت انتخابتون و بپذیرید یا مثلاًبرای چیزهای بی ارزش اشک نریزید. قوی باشید. جواب نمی دهد که نمی دهد که نمی دهد. در ۹ سال گذشته هیچ سالی به قدر و اندازه ی امسال نسبت به معلم بودنم بی تفاوت نبوده ام!! ماهیت کار فرسایشی مونه یا عصاب تحلیل رفته مشخص نیست. </description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:25:04 +0430</pubDate></item><item><title>نوشخوار عاطفی به هنگام مستی</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/نوشخوار-عاطفی-به-هنگام-مستی-uknqplwtxufk</link><description>هر جا که بری خودت و تکه هایی از آدم (هایی)که در دل داریو می بری اما فقط تکه هایی سلکت شده با وسواسی آن چُنانی!این تکه ها ی دلچسب یا غیر دلچسب مثل کندن یه زخم کهنه از روی پوست دردناک هستن اما وسوسه کننده و گاهاً ارزشمند!وای از روزی که از جایی رد شوی و بوی آشنایی به مشامت برسه، لباس مشابه ای و کسی تنش کرده باشه، حرفی خاطره ای یا حتی اخلاقی، گوشه ای از کرکتری شبیه تکه های توی دلت باشه !اون وقت است که تکه ها در مقیاسی چند ده برابر از مقابل چشمانت میگذرندو ....بقیه ی داستان قصه مع الهذه! آدم هایی که تو کار انتقال تکه ها از وری به ور دیگه هستن (همه ی آدم ها)بعد یه مدت به این فرآیند سرعت میدن و کل قصه ی بالا رو تو کسری از ثانیه تجسم،نوشخوار و هضم میکنن. حالا هر کی یه جور و مدل. مدل من اینه که پاشم برم یه جایی ، که حالم و خوب کنه و این تکه هارو پرت کنم بره و فکر نکنم چقدر یه روز دلچسب اما وسوسه کننده بوده.آدمه دیگه یاد می گیره که فقط خودش باید حال خودشوخوب کنه و چ**ناله هرگز راهی به جایی نبرده ست و نخواهد برد. و این روند فارغ از بُعد زمانی در زندگی هر انسانی اتفاق افتاده ، یا خواهد افتاد حداقل یک یا چندین بار•پ.ن: کاش دستمو و بالم تو نوشتن بازتر بود و از کلماتی که بهتر حق مطلب و ادا میکرد می شد استفاده کرد. این سوشیال مدیا دست و بالم و بسته. انگار یکی تو سر منم نشسته و انگشت گذاشته رو فیلترینگ!!</description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:24:04 +0430</pubDate></item><item><title>در مسیر سنگچال به فیلبند در فکرم بودی</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/در-مسیر-سنگچال-به-فیلبند-در-فکرم-بودی-hvt7pv39u7rp</link><description>صدایی توی سرم پیچید. برگشتم و به عقب که نگاه کردم فقط تصویر بود تصویر و تصویر. هر تکه از خودم به کناری افتاده بود. تلاش برای جمع کردن تکه تکه های من همانند تلاش برای بیرون کشیدن اجساد پرواز هواپیمایی آسمان به مقصد نمیدانم کجا بود که حداقل دو ماه طول کشید. هر تیکه از خودم کف پایم فرو می رفت و درد به مغز استخوان هایم نفوذ میکرد مثل تو بوی تو در مشام و طعم بدبختی که هر چه مزه مزه میکردم شبیه چیزی جز جهنم نبود. حتی خاطراتت هم مرا از هم فرو می پاشد. واای از روزی که از جایی رد شوم و بویی شبیه بوی تو بیاید. وای به روزی که حسم مرا به جایی ببرد که از آنجا گذشتی. در سرم کسی میخواند من بی تو چنانم تو چونی بی من؟ حال و روزت مبارک است؟ راستی تو هم مثل پرواز هواپیمایی آسمان بعد از من از هم پاشیدی یا من فقط به درک واصل شده ام؟ راستی حال دلت خوب است ؟ راستی چطور میتونی پیرهن خاکستری ات را تن کنی؟ یادم نمی افتی ؟ خوش بحالت چرا که من حتی در خودم هم تورا میبینم. </description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:22:56 +0430</pubDate></item><item><title>حیاطی در لاهیجان</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/حیاطی-در-لاهیجان-bz7t8muyd1ek</link><description>خالی از هر مفهومی غرق آسمان عمیق این شهر میشوم. سایه ی تو در زندگی من عجیب شبیه سایه ی این شمعدونی های این حیاط دلباز است که من رو با تمام دل تنگی هایم بی منت میپذیرد. جای خالی تو حتی در مختصات جغرافیایی بی اشتراک هم تماماً محسوس است و این تمام حساب کتاب آدم را بهم می ریزد. </description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:21:27 +0430</pubDate></item><item><title>پیاده در فاز ۲</title><link>https://virgool.ir/@sepideh.gharnagh/پیاده-در-فاز-۲-bahge0qmef0q</link><description>صدای رعد و برق ناله ی گربه های عاجز از بارون (مرد میانسالی نشسته روی نیمکت زیر درخت توت):حالا بذار باهاش حرف میزنم چک و پاس کنه (دختر نوجوانی رو به مادرش در حال گاز زدن چیپس):استاده گفت بندازمتون بیرون دیگه راتون نمیدم ( مرد تقریبا سی ساله ای به دختر جوان سرزنده ی کنارش ):قهوه هاش قبلاً بهتر بود (خانم میانسال قد کوتاهی به همسایه ی طبقه ی بالا): به خیاطه گفتما حالا نمیدونم من چاق شدم یا یارو اندازه ها رو اشتباه زده (چندتایی دختر و پسر جوان که به ظاهر دانشجو هستند): صدای خنده های بلند به موضوعی نامفهوم صدای بارون که تند تر میشه (مرد میانسال به رفیق بازنشسته اش): حالا میگن دلار تا ده تومنم میرسه ( خانم قد کوتاه و میان سال به دخترش که مشغول ور رفتن با سایه بان کالسکه ی پسر دو ساله اش هست):بهش گفتم هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد دختره رو باید ببینی حالا ( خانم حدودا سی ساله ای در مسیر برگشت از محل کار ): من که گفتم نمیام جیغ یک بچه ی به ظاهر لجباز ( دختر ۱۷ ۱۸ ساله با کانورس هاس سفیدش که حسابی گلی و خیس شده ) :صدای موزیک نامفهوم دختری با یک لیوان قهوه تو دستش ( مرد جوانی سوار به موتور و به شدت خسته و گیج):من رسیدم اینو تحویل بدم میام سریع در مغازه (خانمی با چهره ای مضطرب):رسیدی بهم خبر بده (پسر بچه ی ۱۰ ساله ای که لپ هاش به خاطر فعالیت زیاد سرخ شده با ضربه های ممتد توپش به دیوار سام را صدا میزند): باز مامانتو نیاری درخونموناگزارشی ناقص از تمام صداهای خیابان در تابلوی نیمه کاره ام که عجیب شبیه امروز بود.... با گوش دادن به صداهای اطراف میشه به اونچه که نباید بهش فکر کرد ، فکر نکرد یا حداقل تلاشی کرد نیمه کاره و ناکام!!!</description><category>پرپل</category><author>پرپل</author><pubDate>Wed, 30 May 2018 00:20:26 +0430</pubDate></item></channel></rss>