https://virgool.ir/feed/@sepid.fakhimسلام من سپیدم و 35 سالمه.مدرس زبان ترکی استانبولی ام. عاشق کتابها، هنر، موسیقی و... اینجا از خودم،کارم و چیزهایی که یاد گرفتم میگم. اگر دوست داشتی تو هم به من ملحق شو.fa2026-11-11 11:06:41https://files.virgool.ir/upload/users/741874/avatar/FqW229.jpghttps://virgool.ir/@sepid.fakhimhttps://virgool.ir/@sepid.fakhim/شرم-fi3hdamtfl3vکتاب شرم اثر مکنا گودمن ترجمه نیلی انصارشیلا هتی در معرفی خودش از این کتاب که در پشت جلدش چاپ شده، میگوید این داستان راجع به حسادت زنانه است و خواندن این کتاب کمک می کند از شرش خلاص شویم. می توان گفت جمله جسورانه ای است برای کسی که درگیر این حس است و خیلی اتفاقی پشت جلد این کتاب را می خواند و از توی قفسه کتابها برش می دارد و قصد می کند بخواندش تا از شر حسادتی که درگیرش است خلاص شود. اما...حقیقتا خواندن این کتاب بسیار ناامیدم کرد. شاید به خاطر اینکه درگیر این دست از حسادت های زنانه نشده ام یا شاید تجربه ای از زندگی زناشویی و فرزندپروری ندارم و نتوانستم آن طور که باید غرق در داستان شوم.راوی داستان زنی است در اواسط دهه سی زندگیش. متاهل است و مادر دو فرزند. زنی که نویسنده و نقاش هم هست اما رسمی ترین شغلی که در حال حاضر دارد مادر و همسر بودن است. چیزی که اصلا و ابدا از ان راضی نیست. اصلی ترین و اساسی ترین مشکلش البته ناراضی بودن از خودش است. شرایط و خودی که وقتی داستان را می خوانی مدام در ذهنت به خودت می گویی: « خب تو چرا باید از خودت ناراضی باشی؟!» و در ادامه داستان به جواب تمام سوال هایت میرسی. زنی که در کودکی با مادری بزرگ شده که اتفاقا او هم از مشکلات مشابه رنج میبرده و تعالی را در کسب موفقیت های آن چنانی شخصی می دیده نه در مادر و همسر خوب بودن. آلما، راوی داستان، داستان را از جایی شروع می کند که دو فرزند و همسرش را بی خبر رها کرده و زده به دل جاده تا دیدن زنی(سلست) برود که ماههاست در فضای مجازی درگیرش بوده و مدام دلش خواسته جای او باشد. به زعم خودم نویسنده مقادیری در احاطه انسان توسط فضای مجازی و مقوله کاپیتالیسم اغراق کرده. مدام از خودم پرسیدم مگر می شود یک زن دو تا بچه کوچک را و همسرش را( بر فرض که مالی هم نبوده) ول کند به امان خدا و برود دنبال یک زن دیگر که دوست داشته شبیهش باشد اما نیست؟ اما بعدا وقتی در قسمت مصاحبه یادداشتی را خواندم به درک نصبی از موضوع رسیدم.این کتاب دغدغه مهمتری را هم در دل خود جا داده، آن هم همان حسی است که وقت خطر کردن سراغ آدم می آید، اینکه چطور وقتی آدم نمی تواند سر مسائل مهم خطر را به جان بخرد و ریسک کند، می رود سراغ مسائلی که مهم نیستند و آنجا خطر می کند. اینکه آدم شبانه می زند به دل جاده تا به ملاقات کسی برود که او را فقط در اینترنت دیده، اما نمی شیند سر جایش اثر هنری اش را خلق کند.در کنار اینها کتاب توصیفات زیبایی داشت و از حق نگذریم نویسنده در بیان احساسات و و شیوه اجرای خودخوری ذهنی موفق عمل کرده بود و تا جایی که می شد با بیان حس و حال و درونیات راوی، توانسته بود چیزی را که میخواسته محقق کند. می توان گفت به دور از بحث تاهل و فرزندآوری همه ما کم و و بیش درگیر این احساست شده ایم یا حداقل یک بار در زندگی، خودمان را با کس دیگری مقایسه کرده ایم. حتی دلمان خواسته شبیه یا جای آدم دیگری باشیم و حسرت بخوریم به خاطر چیزهایی که می خواستیم اما نتوانستیم به دست بیاوریم. به عنوان یک آنتی فمنیست هیچ سعی نخواهم کرد این کتاب را از دریچه زن بودن بهتان پیشنهاد کنم. اما به عنوان یک زن میتوانم درک کنم که زن دیگری در مقام مادر و همسر هم همچنان می تواند زن باشد و همچنان می تواند حقی برای خودش و زندگی شخصی اش یا شاید خودی که از دست داده و می خواهدش، داشته باشد. و باید هم!به هر حال تجربه خوشایندی با خواندن کتاب برای من حاصل نشد. صرفا میتواند خوانش سطحی و زمان پرکن باشد برای کسی که از خواندن کتابی سخت و حجیم فارغ شده. اما خیلی دوست داشتم متاهل بودم و مادر تا ببینم حس و حالم موقع خواندن این کتاب تغییر میکند یا نه؟! سپید فخیمسپید فخیمFri, 03 Oct 2025 17:18:05 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/راهنمای-مردن-با-گیاهان-دارویی-fbnc6ekujkdiمسئله این است که در جهان من همیشه فقط یک امکان می تواند اتفاق بیفتد و افتادن یک اتفاق به معنای نیفتادن اتفاقات دیگر است. از این رو اگر درمورد جهان معنایی ندارد و کلا فرضی است باطل. اگر را باید از جهانم حذف کنم و به جهانی ببرمش که سرتاسر اگر است.در این کتاب داستان دختر هفده ساله ای را از زبان خودش می خوانیم که در پنج سالگی با فرورفتن شاخه عاقرقرحا در چشمانش نابینا می شود و به همراه مادرش از خوی به تهران مهاجرت کرده و در خانه مادری به زندگی خود ادامه می دهد. مادر شخصیت دنیا زده ای دارد یعنی از دنیای بیرون بیزار است. به همین دلیل از پنج سالگی به دخترک اجازه برقراری ارتباط با دنیای بیرون را نداده و تنها رابطه دخترک با جهان بیرون خودش است. مادر ودختر در زیرزمین خانه مشغول ساخت گیاهان دارویی هستند و آنها را به شخصی به نام سید که به خانه رفت و آمد دارد می فروشند. پدر قصه مادر و دختر را بعد از حادثه ترک و به آلمان مهاجرت کرده است. ویژگی عجیب این دختر به وجود آمدن حس لامسه قوی در اوست طوری که دنیا را به واسطه این حس لامسه درک می کند و همچنین ارتباط عمیقش با کتابها...اما نقطه اوج داستان خارج شدن اتفاقی مادر و دختر از خانه و رفتن به کاشان است، بعد از برگشت به خانه دخترک دیگر همان آدم سابق نیست. شناخت جهان بیرون او را از لاک تنهایی اش بیرون آورده و باعث ایجاد احساسات جدید مانند خشم و نفرت در وجودش شده، نفرت از مادر! چرا که او را مسبب این اتفاق می داند. نویسنده مخاطب را آرام آرام از زیبایی، لطافت و گرما به سردی، تاریکی، زشتی، خشم، اندوه و در نهایت مرگ می برد...ویژگی دیگر این کتاب توصیفات شگفت انگیز و زیبای آن است. دخترک به واسطه حس لامسه قوی خود جهان بیرون را با ادارکی قدرتمند بازسازی می کند و مخاطب با خواندن این توصیفات به درک کاملی از احساسات دخترک می رسد. همیشه با دیدن فردی نابینا از خودم سوال می کردم که زیستن در تاریکی چگونه می تواند باشد؛ با خواندن این کتاب پی به تاریکی دنیای بینایان شدم. روشنی و لطافتی که نابینا در جهان خود دارد زیبا و غیرقابل وصف است. فرد نابینا نه با تصاویر که با صداها و بوها زندگی می کند و ترکیب این دو جهانی ماورایی خلق می کند. جهانی که نویسنده به خوبی از پس توصیف آن برآمده است.کتاب به وفور از گیاهان دارویی، خواص آنها، طب سنتی و ترکیب اعجاب انگیزشان سخن گفته. از کتابهای ابن سینا، طبابتش، تشریح اجساد و رابطه خیالی دخترک با شخصیت های تاریخی خصوصا بوعلی. به گمانم خیال پردازی بیش از اندازه ومیل به خشونت در شخصیت دخترک باعث اختلال فکری در او شده؛ حس انتقام و کینه نسبت به مادرش چرا که او را مسبب نابینایی و بعدها قطع ارتباطش با جهان بیرون می داند اما این موضوع را در اعماق وجودش انکار می کند.در خلال داستان نقاط مبهمی وجود دارد که نویسنده درک آن را به مخاطب می سپارد و این موضوع باعث می شود خود را از کتاب جدا نکنیم و پیوسته به خوانش آن ادامه دهیم. نمی توان گفت بی قید و شرط کتابی است که باید مطالعه شود اما در مقایسه خط فکری کلیشه ای و ثابت دیگر آثار، میتوان گفت ارزش یک حتی دوباره خواندن را دارد. کتابی که بعد از خواندن چند کتاب قطور و درگیرکننده برای سرگرمی و عاری شدن از خستگی و یا استراحت های شبانه انتخاب خوبی به شمار می آید.من این کتاب را به همراه نسخه صوتی آن که با صدای نگار جواهریان بود خواندم و لذت توصیفات زیبای کتاب را دو چندان کردم (میتوانید آن را از طاقچه دریافت کنید). امیدوارم بخوانید و لذت ببرید. https://taaghche.com/audiobook/98267/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%DA%AF%DB%8C%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C%DB%8C https://taaghche.com/book/54031/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%DA%AF%DB%8C%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C%DB%8C سپید فخیمسپید فخیمSun, 23 Apr 2023 21:04:55 +0330https://virgool.ir/ketabaz/فلسفه-تنهایی-gf0aj21bxrkeنام کتاب : فلسفه تنهایی نویسنده : لارس اسونسنمترجم : شادی نیک رفعتانتشارات : گمانکتاب فلسفه تنهایی اولین شماره از مجموعه خرد و حکمت زندگی نشر گمان است. به گفته خودشان : «کتابهای این مجموعه فلسفه را ساده نمیکنند بلکه از ابهت هراس آور آن می کاهند.» قبلا از این مجموعه شماره سوم یعنی « همه دروغ می گویند» را مطالعه کرده ام و یکی از اهرم های فشاری که مرا به سمت خواندن این کتاب سوق داد همین بود. اما مهمترین اهرم همان تنهایی ست.میتوانم بگویم تا قبل از خواندن این کتاب تفسیر و نگاه من به تنهایی جور دیگری بود. یک نگاه مقدس گونه که جای تغییر در آن وجود نداشت. خواندن این کتاب دریافت های متعددی برایم داشت - دریافت های گاها عجیب و تعجب آور که هیچ راجع به آنها نمی دانستم و به گفته خود نویسنده در انتهای کتاب به مرحله ای رسیدم که باید اطلاعات ودریافت های آن را با وضعیت موجود می سنجیدم و برای خودم حکمی صادر می کردم.حال قصد دارم اندکی راجع به این دریافت ها و اطلاعاتی که نویسنده در خصوص تنهایی می دهد بگویم. اگر این کتاب را نخوانده اید گمان می کنم در نهایت بتوانید تصمیم بگیرید که این کتاب را به لیست کتابهایتان اضافه کنید یا نه و اگر خوانده اید حتما نظر خود را با من به اشتراک بگذارید.نویسنده در هشت فصل نسبتا کوتاه و با عناوین جالب سعی در توصیف تنهایی دارد. در ابتدا سعی دارد فلسفه ومفهوم تنهایی را نخست از دید خود ما برایمان آشکار سازد. احساساتی را که شاید همه ما تجربه کرده ایم ولی معنای «تنهایی» به آن نداده ایم و صرفا در موقعیتی خاص تجربه اش کرده ایم بی آنکه روی آن تمرکز داشته باشیم. در این بخش یاد می گیریم که میان «تنهایی» و«تفرد» تمایز قائل شویم و بدانیم که تنهایی وقتی سراغمان می آید که توقعمان از رابطه با کسی برآورده نشود و این حس ناامیدی ما را به سمت نوعی گوشه گیری اجتماعی می برد که به آن تنهایی می گوییم. سپس سعی میکنیم تا با بررسی یافته های اجتماعی، جامعه شناختی، روانشناسی و ... دلایل تنهایی را بیابیم و بفهمیم که تنهایی منشأ بیرونی دارد یا درونی. یعنی تنهایی صرفا به دلیل خصیصه هلی شخصیتی ما شکل می گیرد یا نتیجه تأثیر روابط با دیگران است.در فصل اول راجع به تعریف تنهایی و تفاوت آن با تفرد میخوانیم. چیزی که حین خواندن این فصل و بعد از آن متوجه شدم این بود که رابطه ما با خودمان رابطه ای ویژه است که در کیفیت تنهایی مان بسیار موثر است، همه ما انسانها تنهایی را تجربه می کنیم چرا که همه ما در تجربه هایمان از جهان تنها هستیم. هنگامی که در یک کنسرت شلوغ و یا یک کنفرانس چند صد نفری حضور داریم هم تنها هستیم یعنی تجربه ما از گوش دادن به موسیقی در Hن جای شلوغ کاملا منحصر به فرد است و متعلق به خود ماست و ربطی به حضور در جمع یا تنها بودن ندارد.ما تنها به دنیا می آییم، تنها زندگی می کنیم و در تنهایی می میریم.همه ما یک «خود» داریم که خودش را درک می کند و واقف است به جدایی اش از دیگران. به همین دلیل احساس می کنم اگر رابطه با خودمان رابطه عمیقی باشد، این تجربه ها نیز خاص تر وعمیق تر خواهد بود و رنج واحساس منفی تنهایی در وجودمان کمرنگ تر خواهد شد.پس می توان گفت تفرد (alone) جنبه فیزیکی و تنهایی (Lonliness) جنبه احساسی دارد.آدمهای زیادی هستند که تمام طول روز را در خلوت و بدون حضور آدمهای دیگر سپری می کنند ولی احساس تنهایی ندارند. در مقابل کسانی هم هستند که همیشه دور و برشان شلوغ است ولی مدام درگیر تنهایی هستند.تنهایی از دیدگاه نویسنده سه نوع است: تنهایی مزمن، تنهایی موقعیتی وتنهایی گذراتنهایی مزمن نوعی از تنهایی ست که در آن به دلیل نداشتن روابط مناسب با دیگران نوعی رنج مدام را تجربه می کنیم. تنهایی موقعیتی ناشی از تغییرات زندگی ست مثل اتمام یک رابطه عاشقانه وتنهایی گذرا می تواند هر لحظه به سراغمان بیاید، وقتی تنها هستیم یا در یک مهمانی شلوغ.پس تنهایی موقعیتی علت بیرونی دارد و تنهایی مزمن وگذرا علل درونی. با این اوصاف نویسنده تنهایی را در دو دسته کلی برون زاد و درون زاد قرار می دهد. به نظر من تنهایی چه برون زاد باشد چه درون زاد نباید آن را به عنوان یک اختلال یا بیماری در نظر گرفت بلکه تنهایی یک نوع مکانیسم دفاعی ست در مقابل شرایط بیرونی ودرونی. در فصل سوم عواملی را بررسی میکنیم که باعث تجربه تنهایی می شود مثل مراحل زندگی، گروههای اجتماعی، جنست، شخصیت و ... . در فصل چهارم راجع به اعتماد وتنهایی صحبت میکنیم تا تنهایی را بهتر درک کنیم. در فصل پنجم راجع به دوستی و عشق میخوانیم و اینکه فقدان این دو چطور سبب تنهایی می شود.در فصل ششم نگاهی به فردگرایی مدرن داریم و میخواهیم بدانیم که افراد فردگرا در جوامع مدرن دچار تنهایی هستند یا نه. در فصل هفتم با خلوت و انزوا آشنا می شویم و در فصل آخر می فهمیم که چطور در قبال تنهایی مان مسئولیم و چطور باید آن را مدیریت کنیم.موضوعی که نویسنده به آن پایبند است این است که مامحتاج داشتن رابطه با دیگران هستیم و تمام موضوعات دیگرکتاب حول این محور می چرخد. وقتی از یک رابطه عاطفی بیرون می آییم، با دوستانمان قطع رابطه میکنیم، به صورت خود خواسته تنهایی را بر می گزینیم یا وفتی تحت تأثیر اجتماع و عوامل بیرونی تنها می شویم تأثیر ایجاد شده در ما به خاطر عدم حضور انسانهایی ست که قبلا در زندگی ما حضور داشتند و الان نیستند.اما اگر از من بپرسید تنهایی چیست؟ اینطور پاسخ می دهم:دلپذیرترین حالت واحساسی که یک فرد می تواند تجربه کند به شرطی که بتواند آن را در تمام مراحل زندگیش کنترل کند.این را بعد از خواندن کتاب دریافتم، اینکه تنهایی همیشه لذت بخش نیست واگر کنترل نشود تبدیل به معضل خواهد شد. یکی از این معضلات تنها تر شدن است.وقتی تنهایی را انتخاب میکنیم باید بدانیم که لازمه لذت بردن از این تنهایی خروج های به موقع از آن است.چیزی که من گاهی اوقات در آن به مشکل بر میخورم. تنهایی عموما یا خودخواسته شکل میگیرد یا در پی یک اتفاق و پیشآمد.کنترل نیز همین جا به درد می خورد. مثلا وقتی در پی یک رابطه ناخوشایند( نه لزوما عاطفی) تصمیم میگیریم که مدتی تنها باشیم، این تنهایی ممکن است ما را تنهاتر کند چرا که این رابطه ناخوشایند باعث از دست رفتن اعتماد ما شده و بی اعتمادی یکی از مهتمرین دلایل تنهایی ست و اگرکنترل نشود برگشتن از نو به روابط خیلی سخت ترخواهد بود.جایی در فصل سوم کتاب از ارتباط تنهایی با شخصیت انسانها می گوید، اینکه تنهایی در بعضی افرد به خوی و منش آنها بستگی دارد تا شرایط بیرونی. ربط مستقیمی دارد به تعاملات اجتماعی فرد و توقعات فرد از تعامل.همیشه این حس را داشته ام که تعاملات من کاملا پرت و بی ربط است. یعنی آنچه که به عنوان تعامل اجتماعی در ذهنم متصور شده ام و یا به آن نیاز داشته ام اکثرا از طرف جامعه ای که لا آن در ارتباط بوده ام بی پاسخ مانده لذا برای آسیب کمتر تنهایی راه حل خوبی بوده.این تنهایی اجباری مرا به سمت خلوت برد و چیزی را تجربه کردم که تا قبل از آن نمی دانستم وجود دارد. خلوت یعنی هم نشینی با خود- یعنی لذت بردن از تمام لحظه ها و ساعاتی که فقط خودت در آن حضور داری. به نظر من تنها چیزی ست که می تواند ما را به حقیقت برساند. حقیقتی که فقط از آن ماست و به کس دیگری تعلق ندارد. در خلوت می توانیم ابعادی از خود را کشف کنیم تا به حال لمس نکرده ایم، می توان به تمام جنبه های خوب و بد شخصیت خود یکجا دسترسی پیدا کرد و بعد از آن تنها خودمان هستیم که می توانیم کمک حال خودمان باشیم. درست است که بعد از دستیابی به آن خلوت کمتر به همراهی دیگران نیازمندیم ولی این حقیقت را که ما اساسا به اطرافیانمان نیازمندیم، نباید انکار کنیم. تنهایی مخصوص خودمان است، مسئولیتش نیز با ماست.می توان از سهمناکی تنهایی کاست اگر بیاموزیم چگونه در خود قرار یابیم و آنقدر به تأیید و تصدیق دیگران وابسته نباشیم، در عین اینکه عزلت نگزینیم و قلبمان را به روی دیگران بگشاییم. و باز هم گهگاه تنهایی سر بر می آورد. این تنهایی ست که باید مسئولیتش را بپذیرید، چون هر چه باشد این تنهایی شماست.در ادامه لینک نسخه الکترونیکی کتاب رو از طاقچه براتون میذارم. اونجا میتونید قسمتی از کتاب را به عنوان نمونه و رایگان مطالعه کنید و اگر علاقه مند شدید ادامه بدید. https://taaghche.com/book/55132/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C?utm_source=ref_book_falsafetanhaE&utm_medium=post302&utm_campaign=blog ممنون از اینکه تا انتهای نوشته با من همراه بودید. امیدوارم شما هم این کتاب رو بخونید و ازش لذت ببرید. سپید فخیمسپید فخیمThu, 20 Jan 2022 18:32:00 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/طراحی-یک-رسانه-دو-بعدی-ywufyav4mzftبه احتمال زیاد نمی توان فردی بالای دو سال پیدا کرد که نتواند چیزی بکشد، همه می توانند بکشند.بسیاری از مردم می توانند عکاسی کنند، بعضی ها نقاشی می کنند، عده ای مجسمه می سازند، و تعداد خیلی کمی حتی میتوانند یک ساختمان طراحی کنند اما همه می توانند چیزی بکشند.شما در حالی که در یک جلسه کاری با سر کلاس نشسته اید و یا حتی وقتی غرق در افکار خود هستید، گرد و غبار روی میز و یا یک دفترچه خالی می تواند انگیزه طبیعی شما را برای کشیدن چیزی با حتی خط خطی کردن کاغذ بر بی انگیزد. این انگیزه طبیعی بیشتر در کودکان مشهود است، وقتی که آنها قبل از اینکه نوشتن را یاد بگیرند شروع به کشیدن میکنند، بعضی وقتها قبل از اینکه بتوانند به طور قابل درک صحبت کنند نیز توانایی کشیدن چیزی را روی کاغذ دارند. کودکان در کشیدن بیشتر از گفتار می توانند دنیای درونی، فانتزی ها و یا حتی ترس هایشان را بازگو کنند. محتوا هر چیزی که باشد، تقریبا همه بچه ها توانایی کشیدن را از همان سنین پایین دارند و این موضوع نشان می دهد که مهارت کشیدن به عنوان روش بیان مرسوم در جهان کاربرد دارد.دقت داشته باشید که کشیدن با طراحی تفاوت های اساسی دارد. می توان گفت طراحی حالت پیشرفته ای از کشیدن است که با استعداد ذاتی و مهارت های تخصصی همراه شده است ولی کشیدن مهارتی است غریزی که صرفا برای بیان منظور یا احساسی کاربرد دارد. همه افراد توانایی کشیدن چیزی را دارند ولی تعداد معدودی می توانند طراح و نقاش شوند و به خلق اثر هنری بپردازند.مهارت طراحی اغلب با دو ویژگی همراه است: آشنایی و صمیمیتطراحی از این جهت آشناست که معمولا از ابزار وموادی استفاده میکند که برای عموم مردم آشناست و به نحوی از آن استفاده کرده اند مثل مداد، خودکار و یا یک تکه گچ. شما میتوانید یک مداد بردارید و شمایل یک شخص یا یک جسم را روی کاغذ پیاده کنید همانند کاری که یک طراح حرفه ای انجام می دهد. فارغ از اینکه طرح شما چقدر شبیه طرح طراح است، شما دقیقا کاری را که او انجام داده ، امتحان کرده اید.طراحی به نظر صمیمی می آید و خود را به آن نزدیک حس میکنیم چرا که طراحی، یادداشت برداری خصوصی هنرمند است و ما هنگام نگاه کردن به طراحی یک هنرمند در واقع با خالص ترین افکار او در ارتباط هستیم.بسیاری از طراحی ها معمولا برای نمایشگاه در نظر گرفته نمی شوند و به همین دلیل در طول حیات هنرمند به صورت عمومی به نمایش درنمی آیند. این طرح ها معمولا به عنوان طرح های اولیه برای دیگر کارهای هنری و یا صرفا تفکرات و اندیشه ها یا تمرین های ذهنی یک هنرمند هستند. این نوع طرح ها به صورت یک بیان مستقیم از مغز به دست و از آنجا نیز به روی کاغذ منتقل می شوند بدون هیچ نوع سنسور دخالتگر جهت کسب تأیید از جانب عموم.بسیاری از طراحی ها در مقایسه با نقاشی ابعاد کوچکتری دارند و بسیار سریع و بدون توجه به جزئیات اجرا می شوند. در این میان استثناهایی نیز وجود دارند مانند کارهایی که ابعادشان بزرگ است و با توجه عظیم روی جزئیات اجرا شده اند. همچنین طراحی ها در مقادیر بسیار زیاد ایجاد می شوند، گاهی یک هنرمند برای خلق یک اثر بیشتر از صد طراحی اجرا میکند تا از میان آنها بهترین و مناسب ترین را انتخاب کند و همین موضوع می تواند به تنهایی دلیل جذابیت طراحی به عنوان یک رسانه دو بعدی باشد. حتی اگر یک طراحی در نمایشگاه نیز به نمایش گذاشته نشود، با این حال صمیمیت و نزدیکی را تا ابد به همراه دارد و یک اثر هنری ارزشمند محسوب می شود.Edward_Law._Pencil_drawing_by_H._M._Raeburn,_1909._Wellcome_V0003431Self-portrait_at_13_by_Albrecht_Dürerتاریخچه طراحیما در طراحی معمولا از کاغذ به عنوان سطح تأثیر پذیر استفاده میکنیم اما از منظر تاریخی بسیاری از سطوح دیگر نیز وجود داشته اند که برای طراحی استفاده می شدند. در این بخش به طور خلاصه سعی میکنم به این موضوع بپردازم.قدیمی ترین آثار هنری که می شناسیم مربوط می شوند به " نقاشی های غار" که متعلق به جنوب فرانسه و اسپانیا هستند. این تصاویر اغلب به عنوان نقاشی معرفی می شوند اما با توجه به کیفیت خطی بالا در آنها میتوان به راحتی انها را در زمره طراحی طبقه بندی کرد. هنرمندان نقاشی غار، آنها را به طورمستقیم روی دیوارهای سنگی غارها نقش کرده اند.باستان شناسان گمان می کنند این آثار با کشیدن طرح کلی توسط دسته مو یا چوب زغالی شده و سپس رنگ آمیزی آن به صورت دمیدن رنگ درون لوله های خالی شکل گرفته است.پنج هزار سال تا ده هزار سال بعد از نقاشی های غار، عشایر تکنیک " سفالگری" را توسعه دادند و فرهنگ های بعدی از جمله یونانیان باستان و مردم بومی آمریکای جنوبی و مرکزی سنتهای پرقدرت سفالگری داشتند.دیگر فرهنگها روی "پاپیروس" و "پوست کاغذی" کار میکردند.پاپیروس یک ابزار کاغذ مانند بود که از فشرده کردن ساقه گیاهان حاصل می شد و پوست کاغذی طی فرآیندی از پوست حیوانات مرده به عمل می آمد.نقاشی روی پاپیروسپوست کاغذیچینی های باستان روی ابریشم که ابزار مخصوص به خودشان بود طراحی میکردند و بسیاری از هنرمندان چینی هنوز هم از آن استفاده می کنند. با وجود این تاریخچه غنی در مورد سطوح طراحی می توان گفت چینی ها در فراهم کردن بیشترین سطوح رایج در طراحی زبانزد بوده و هستند.نقاشی روی ابریشمبر طبق افسانه، چینی ها کاغذ را در سال صد و پنج بعد از میلاد اختراع کردند و قرنها بعد مسلمانان دانش کاغذ سازی را از شرق در اروپا و جهان مدیترانه گسترش دادند. صفحه ای از نسخه خطی قرآن متعلق به قرن یازدهم نشان می دهد که چگونه ایرانیان آن عصر " خوشنویسی" یا نگارش زیبا را به شکلی از هنر تبدیل کرده اند.هدف از این نسخه های خطی انتشار و تعلیم ایمان بود ولی در حال حاضر دیگر هدف این نیست.امروزه هنرمندان برای طراحی و ایجاد یک اثر با مجموعه ای گیج کننده از سطوح و ابزارها مواجه هستند که تعدادی از آنها سنتی بوده و بقیه مربوط به تکنولوژی عصر حاضر است.در ادامه میخواهیم اهدافی را که یک هنرمند برای ایجاد یک اثر دنبال میکند، بررسی کنیم.اهداف طراحیبسیاری ار طراحی ها، مطالعات ابتدایی برای نقاشان هستند. هنرمند قبل از اینکه زمان و مواد را به کار نهایی اختصاص دهد اغلب طراحی و آزمایش می کند تا به درست ترین فرم ممکن برسد. تمام هنرمندان در هر زمینه از این روش استفاده میکنند. مانند محسمه سازان، معماران، طراحان داخلی، چاپگرها، معماران مناظر، طراحان صنعتی همه و همه از طراحی های ابتدایی استفاده میکنند.گاهی وقتها طرح ابتدایی حتی در کار نهایی مشاهده نمی شود چرا که هنرمند سعی می کند ایده های خود را به روشهای مختلف روی کاغذ بیاورد سپس از بین آنها چیزی را انتخاب میکند که بهترین بیان برای بینش اوست. ما در مواجهه با این پیش طرح ها عموما احساس میکنیم که در یک مکالمه شخصی با هنرمند هستیم.این پیش طرح ها معمولا طرح های ابتدایی هستند برای چیزهایی که لزوما بدیهی نیستند. برای هر هنرمندی که از نقاشی لذت می برد هر طرح، پتانسیل تبدیل شدن به یک اثر هنری بی نقص را دارد.امیدوارم این نوشته برایتان مفید بوده باشد. در مقاله های بعدی سراغ انواع ابزارهای طراحی میروم .با من همراه باشید.سپید فخیمسپید فخیمFri, 14 Jan 2022 21:06:56 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/طبیعت-بی-جانstill-life-nqiacqthx3b2قبل از اینکه به موضوع طراحی از طبیعت بی جان بپردازیم، لازم است ابتدا با اصطلاح طبیعت بی جان آشنا شویم و نیم نگاهی به تاریخ تصویری این آثار داشته باشیم وبا هنرمندان مطرح در این زمینه آشنا شویم. به همین منظور سعی میکنم خیلی مختصر به این بحث بپردازم.Jacopo da Empoli (Jacopo Chimenti), Still life (c. 1625)طبیعت بی جان به اشیاء بی حرکتی گفته می شود که از خود اراده ای ندارند و به انتخاب انسان چیده و تنظیم می شوند. این اشیاء به دو دسته تقسیم می شوند:طبیعی (Natural)ساخته دست انسان(Man Made)طبیعی مانند : غذا، گل ها، حیوانات مرده، گیاهان، سنگها و صخره ها، صدف ها و ...Ambrosius Bosschaert (1573–1621), Still-Life of Flowers (1614)ساخته دست انسان مانند لیوان های نوشیدنی، کتاب، گلدان، جواهرات، سکه، لوله و ...Lubin Baugin (c. 1610–1663), Le Dessert de gaufrettes (c. 1631)یک اثر هنری با محوریت طبیعت بی جان عمدتا موضوعات بی جان را به تصویر می کشد.هدف از طراحی و نقاشی با موضوعیت طبیعت بی جان منعکس کردن دیدگاه انسان نسبت به اشیاء بیان شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی یک جامعه با انتخاب اشیاء مرتبط منبع الهام هنرمند و نمودی از اندیشه و تفکر او ثابت بودن و سهولت جا‌بجایی اجزاء و در دسترس بودن آنها موضوعی برای ظهور عواطف و ادراکات مختلف به شیوه های گوناگونقدمت نقاشی از طبیعت بی جان به قرون وسطی و آثار یونانی-رومی باستان بر میگردد. اولین آثار طبیعت بی جان به تمدن مصر باستان مربوط است چرا که مصریان باستان در مقابر خود هر آنچه را که نشانی از نعمت بود، تصویر میکرده اند.پس از مصریان، رومی ها نیز به طبیعت بی جان توجه زیادی کردند و شواهد آن نیز در آثار نقاشی دیواری پمپئی مشهود است. نقاشی های مصری و رومی بازتاب اولین تلاش های هنرمندان باستان برای بازیابی اشیاست. چرا که انسان آن زمان در پی یافتن جایگاه خویش در زمین بوده و محیط زندگی اش اهمیت ویژه ای داشته و به تبع آن اشیاء اطرافش نیز مفهومی با ارزش یافته.Glass bowl of fruit and vases. Roman wall painting in Pompeii (around 70 AD)پس از رومی ها می رسیم به قرون وسطی که در آن اغلب نقاشی های طبیعت بی جان شامل نمادهای مذهبی و تمثیلی بوده و بیشتر به حقایق و عناصر دینی، شخصیت مسیح و مریم عذرا و داستان های کتاب مقدس پرداخته می شده.Hans Memling (1430–1494), Vase of Flowers (1480), Museo Thyssen-Bornemiszaبعد از این دوره وارد عصر رنسانس می شویم که در آن موضوعات دینی از دیدگاههای انسانی بررسی می شد و اجسام بی جان به طور مستقل در دایره توجه هنرمندان نبودند و نقشی حاشیه ای داشتند. نقاشی از طبیعت بی جان به عنوان یک ژانر مستقل و تخصصی از قرن شانزده و هفده و با نقاشی های هلندی آغاز شد و حتی اصطلاح انگلیسی Still Life نیز از کلمه هلندی stilleven گرفته شده است.کارهای نقاشان هلندی از جمله «کاراواجو» نمونه های آغازین توجه نقاشان به طبیعت بی جان بوده است.Michelangelo Merisi da Caravaggio, Fruitbasket (1595–96), oil on canvas, 31 × 47 cmویژگی مشترک این آثار : وجود جنسیت های مختلف اشیاءبررسی تأثیر نور وسایه بر آنهاتراکم و انباشتگی در ترکیب (composition)نقاشانی از جمله شاردن با معنا بخشیدن به اشیاء و تأکید بر نقشی که در زندگی ما ایفا می کنند، به دنبال مفهوم در طبیعت بی جان بوده اند.Still Life with Attributes of the Arts (1766), oil on canvas, 112 x 140.5 cmامپرسیونیست ها نیز رنگ و نور را بیش از پیش در کارهای خود دخالت می دادند که از مهمترین دستاوردهایشان می توان به موارد زیر اشاره کرد :ثبت طیف وسیع رنگهای سرد و گرم تأثیر متقابل رنگهاتغییرات مختلف نورپل سزان نقش مهمی در این حیطه داشت و از هنرمندان برجسته در این زمینه به شمار می رفت.او از طبیعت بی جان به عنوان ابزاری برای سازماندهی کل تابلو استفاده می کرد، اشیاء را بسیار ساده، برجسته وتندیس وار نقش می کرد، در شکل ظاهری اشیاء دخالت می کرد، خطوط کناری اشیاء را سست و گسسته نشان می داد تا آنها را به هم پیوند بزند، فهم جدیدی از عمق فضا را ارائه داد و با محدود کردن عمق فضل به روش های گوناگون، بین عمق نمایی سه بعدی و سطح دو بعدی توازن ایجاد کرد.Cézanne,_Paul_-_Still_Life_with_a_Curtainبا مطالعه وتأمل در آثار طبیعت بی جان متوجه می شویم که هنرمندان در هر مکتب و با هر سبک و سیاقی، توجه ویژه ای به طبیعت بی جان داشته اند و با روش ها و تکنیک های خاص خود مفهوم جدید و قابل تأمل در اشیاء خلق کرده اند تا پاسخ گوی نیازها و اندیشه هایشان باشد .با توجه به تفاوت های گسترده میان سبک های نقاشی در شرق و غرب می توان به یک نکته مشترک اشاره کرد و آن این است که هنرمند، طبیعت بی جان را وسیله ای برای هماهنگی انسان با جهان اطرافش قرار داده.چه درنقاشی کوبیست، چه درکلاژ، چه از منظر متافیزیکی، چه از دید سورئالیستیک و یا پاپ آرت و چه در نقاشی شرقی از جمله نقاشی ژاپنی، همه وهمه به دنبال برقراری ارتباط با جهان بیرون و طبیعت بوده اند و این امر را از طریق اشیاء بی جان به شکلی زیبا به مخاطب انتقال داده اند.در ایران نیز نقاشی از طبیعت بی جان به طور مستقل مطرح بوده و می توان گفت از زمان قاجار یعنی زمانی که هنر غرب تأثیر خود را بر فرهنگ ایرانیان گذاشت، توجه به زندگی درباری و در نتیجه توجه به اشیاء تجملی و ظروف میوه و غذا در کنار دیگر اشیاء مطرح شد.A Nourouz still life, Persia, Qajar, 19th centuryبا اینکه نقاشی از طبیعت بی جان در ایران لهجه و رنگ ایرانی دارد اما تأثیر پذیری آن از هنر غربی کاملا واضح و روشن است. قبل از دوره قاجار هم نقاشی از طبیعت بی جان مشهود است ولی تنها قسمتی از کار بوده و مستقل نیست.تا به اینجای کار سعی کردم خلاصه ای از طراحی و نقاشی از طبیعت بی جان و قدمت آن را بیان کنم، چرا که معتقدم این ژانر از نقاشی آن طور که باید شناخته نشده و صرفا مرحله ای برای تمرین طراحی معرفی می شود.در حالی که دیدیم چه معنای عمیقی در پس این آثار نهفته است.امیدوارم این مطلب تا حدودی به شناخت اولیه آن دسته از عزیزانی که با تازگی وارد حیطه نقاشی شده اند کمک کرده باشد.در ادامه به معرفی خود طراحی و مقوله اسکیس خواهم پرداخت تا با یک پایه علمی ودرست به سراغ طراحی برویم.سپید فخیمسپید فخیمWed, 12 Jan 2022 23:45:44 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/تجربیات-طراحی-من-ipfmnn36r1qoمقدمهدر این سری نوشته ها قصد دارم از طراحی برایتان بگویم، از تجربیات سه ساله ام در زمینه طراحی به خصوص طراحی سیاه قلم.طراحی از مدل زنده( متریال: مداد) قطعا و ابدا خودم را مدرس یا معلم در هیچ کدام از زمینه های طراحی نمی دانم و فقط و فقط قصد دارم تجربیات خودم را در این زمینه به افرادی که به طراحی علاقه دارند یا قصد شروع آن را دارند، انتقال دهم چرا که معتقدم امروزه طراحی و آموزش آن جنبه تجاری پیدا کرده و متدهای آموزشی در بیشتر مواقع کاملا غیراصولی است و از چیزی که واقعا باید باشد دور شده است. لذا امیدوارم این نوشته ها هرچند اندک، راهنمایی اصولی برای کسی باشد که علاقه مند به طراحی است و یا دوست دارد در این زمینه بیشتر بداند.اولین و مهمترین نکته ای که باید به آن توجه کنیم همین علاقه است. شروع طراحی فقط و فقط باید بر اساس شور و اشتیاق قلبی باشد که اگر غیر از این باشد چیزی به جز یک تفریح کوتاه مدت نیست. پس روی صحبت من با کسی است که علاقه شدید قلبی به این هنر داشته و قصد انجام آن را به صورت حرفه ای دارد نه از روی هوسی زودگذر یا تفریحی برای گذران وقت.بر خلاف اکثریت که می گویند اگرحتی یک بار هم قلم به دست نگرفته ای می توانی طراحی کنی، من معتقدم که اگر حتی یک بار هم قلم به دست نگرفته ای نمی توانی طراح شوی و در خوش بینانه ترین حالت مدت زمانی را بیهوده سپری خواهی کرد. چرا که اگر علاقه ای نباشد نتیجه ای هم حاصل نمی شود. اگر میخواهی در مسیری موفق شوی باید عمیقا در آن مسیر قرار گرفته باشی. زیرا علاقه، تاثیر و ارتباط مستقیمی روی میزان یادگیری و خلاقیت شما دارد و این دو مهمترین عوامل پیشرفت شما به حساب می آیند.مفهوم طراحیدرادامه می خواهم راجع به مسائلی صحبت کنم که تجربه شخصی خودم از طراحی است. قبل از شروع طراحی ابتدا باید بدانیم که هدفمان چیست! و راه اصولی رسیدن بهاین هدف را نیز برای خودمان مشخص کنیم.هدف ما طراحی است اما طراحی اصولی. پس ابتدا باید بفهمیم که مفهوم طراحی چیست؟طراحی در لغت نامه به معنای «طرح افکنی» و «نقشه ریزی» آمده است ولی در مفهوم تخصصی باز آفریدن تصاویر عینی یا تجسم بخشیدن به تصاویر ذهنی است.به عبارات «تصاویر عینی» و «تصاویر ذهنی» با دقت توجه کنید. هدف اصلی ما در طراحی این است که بتوانیم سوژه ای را که با چشم می بینیم روی کاغذ ترسیم کنیم یا ایده ای که در ذهنمان پرورش داده ایم روی کاغذ بیاوریم. پس با توجه به این تعاریف، کپی برداری در هیچ کدام از این موارد نمی گنجد. چیزی که امروزه رایج ترین روش در آموزش طراحی است ومتاسفانه ملموس ترین.تصویر یک نقاشی در کتابکپی از تصویر کتابطراحی در مفهوم واقی خود یعنی بتوانیم در عین سادگی، سوژه ای را که می بینیم یا مفهومی را که در ذهن داریم به صورتی تاثیرگذار بیان کنیم نه اینکه شیوه ی بیان کس دیگری را تقلید کنیم. کپی برداری فقط می تواند در ابتدای راه مجاز باشد آن هم کپی از آثار هنرمندان بزرگ و آثار برجسته هنری به منظور مطالعه تکنیک های به کار گرفته شده، سایه پردازی و دیگر موارد. در غیر اینصورت یک کار کپی شده هیچ ارزش هنری نداشته وازنظرمن تقلیدی بیش نیست.طراحی از مدل زندهسپید فخیمسپید فخیمFri, 26 Nov 2021 01:15:51 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/جوانی-ont4nimynahwجوانی برای من یعنی تجربه ناشناخته ها! دنیایی بین نا آگاهی و اگاهی کامل.من جوانی خودم را بین سالهای بیست تا بیست وپنج خودم قرار داده ام،دور از تعریفات عامیانه و قراردادهای بیولوژیکی تعریف خاص خودم را دارم. یعنی سنینی که نه رفتار کودکانه داشتم و نه عاقل بودم.پیاده رو آخر شهناز(تبریز)به نظر خودم که خیلی عجیب است. اینکه فکر کنی خیلی عاقلی و تمام تصمیاتی که می گیری همه از روی عقل است و آگاهانه. هر اتفاقی که تجربه می کنی به نظرت عمیق، بزرگ و پر از چالش است در حالی که ابدا نیست. انگار که داخل یک حباب بزرگ از توهم حبس شده باشی، دنیا از پشت آن حباب برای تو جور دیگری است.رفتار ما در این دوران شاید یک رفتار احساسی باشد که هست ولی تاثیری که این رفتار در آینده بر زندگی ما می- گذارد کاملا واقعی است و اگر کنترل نشود تبدیل به معضل بزرگی درزندگی آینده مان خواهد شد و من فکر میکنم بزرگترین چالش دوران جوانی هم همین باشد و زیبا ترین وجه جوانی، تجربه ناشناخته ها!شاخص ترین ناشناخته ای که هر جوانی تجربه میکند "عشق" است.البته چیزی که فکرمی کند عشق است و در واقع غلیان و به هم ریختگی هورمونی، کنجکاوی و خیلی چیزهای دیگر است تا عشق! ولی "عشق اول" از همان دوران برای هر فردی به عنوان یک خاطره شیرین از جوانی اش تا همیشه در ذهن او ثبت می شود.همیشه اولین یا حداقل جالب ترین چیزی که یک فرد میانسال یا مسن از جوانی اش برای دیگری تعریف میکند داستان عاشق شدنش است. من هم از این قاعده غلیان هورمونی مستثنا نبودم و حس عاشق شدن از نوع جوانی اش را تجربه کرده ام ولی بر خلاف تمام یا عموم افراد که معتقدند آدمی تا ابد عشق اول را فراموش نمی کند و هیچ چیز جای عشق اول را نمی گیرد، معتقدم که واقعا اینطور نیست و حتی کاملا هم فراموش می شود چرا که تجربه ما چیزی جز مواجهه با موجودی ناشناخته به نام جنس مخالف نبود پس منصفانه هم نیست که تا ابد جایی در ذهن ما داشته باشد و فقط اتفاقی است که در گذشته اتفاق افتاده و تمام شده است. چیزی که مانده، نتیجه وعصاره آن در ذهن وقلبمان است.نمایی از دانشگاه هنر تبریز از روی پل عابر پیادهاولین تجربه از هرچیزی رابطه مستقیمی با ارتباط ما با آن چیز در آینده دارد.طعم و بوی غذایی که برای اولین بار می چشیم( خوشمان بیاید یا نه)، ارتباط مادام العمر ما با آن غذا را شکل می دهد. صدای زیبایی که برای اولین بار به گوشمان می خورد یا صدایی دلخراش و غیر قابل تحمل همیشه در پس ذهنمان باقی می ماند. مکانی بسیار زیبا که برای اولین میبینیم، جمله ای، شعری، کسی...همیشه اولین مواجهات تاثیر گذارند واگر بخت واقبال با ما یار باشد، آن اولین مواجهه تبدیل می شود به خاطره ای شیرین که دراولین فرصت مشتاق تجدید آن هستیم.عشق نیز یکی از این اولین هاست که فقط مختص جوانی است و در سالهای بعد از آن کاربردی ندارد. به همین علت نیز برایمان جالب است وسعی در فراموش نکردن و انباشته کردن آن در ذهنمان داریم. آخر در سی سالگی که عاشق چشم و ابروی کسی نمی شویم و دلمان نمی رود برای لبخند کسی. در سی سالگی خیلی محتاط تر و منطقی تر هستیم برای تجربه عشق و حتی مثل من دیگر حتی به آن معتقد هم نیستیم. چیزی که من درک کرده ام این است که این اولین مواجهات نیستند که برایمان جالبند، این خود ما در آن دورانیم که الان و در این دوران برای خودمان جالب هستیم. خود ما وقتی جوان تر بود برایمان جالب است نه اتفاقی که برایمان افتاده.و من در سی و یک سالگی از اینکه چیزی از جوانی ام در ذهن و قلبم انباشته کرده ام خوشحالم. از اینکه خاطراتی دارم که تجدیدشان خنده بر لبم می آورد...سپید فخیمسپید فخیمWed, 24 Nov 2021 22:10:07 +0330https://virgool.ir/@sepid.fakhim/مواجه-شدن-با-خود-واقعی-ام-iuzj6j1y2ohoاین نوشته، اولین نوشته از سری نوشته هایی است که قصد آغاز آن را دارم. دلیلش را اگر بخواهم در یک عبارت بیان کنم، میتوانم ‌ «مواجه شدن با خود واقعی ام» تعریفش کنم. معتقدم که ما انسانها با یک هدف وارد این دنیا شده ایم و به هیچ وجه این هدف نمی تواند پوچ و تهی باشد. این هدف همان مواجه شدن با خود است، در واقع مواجه شدن با خود واقعی مان و حتی بهتر است بگویم شناخت خودمان. حالا که به این مرحله رسیده ام نتیجه گرفته ام که زندگی هر آدمی دو بخش دارد: بخش ناآگاه و بخش آگاه. بخش ناآگاه زندگی همان دورانی است که در آن منفعلانه زندگی می کنیم و در واقع هیج نقشی در زندگیمان نداریم. دوران کودکی هم شامل این دوران می شود اما می تواند برای بعضی ها فقط شامل کودکی بوده و برای خیلی ها تا بعدتر از آن هم ادامه پیدا کند که خودم نیز از این دسته ام و قسمت بزرگی از عمر سی ویک ساله ام را در این بخش ناآگاه گذرانده ام و حال که به زعم خودم از آن دوران بیرون آمده و پا به بخش آگاه گذاشته ام، تصمیم گرفته ام مراحل طی شده را ثبت کنم. نه برای هدفی والا و نه برای آگاهی بخشی که خیلی خیلی کوچکتر از این ها هستم و نه برای تبدیل کردن خودم به آیینه عبرتی برای همگان که فقط و فقط به خاطر خودم تا نظاره گر اتفاقاتی که برایم افتاده باشم، تا یک نظمی به افکارم داده باشم و در نهایت منفعل نباشم. قصد انتشار این نوشته ها را نیز دارم و امیدوارم در این مسیر بتوانم بیشتر و بیشتر یاد بگیرم و با افکاری از جنس خودم روبرو شوم و می دانم خواستن توانستن است...سپید فخیمسپید فخیمMon, 22 Nov 2021 21:49:27 +0330https://virgool.ir/fboard/معرفی-ده-فیلمی-که-در-نیمه-اول-1400-دیدم-t2l9cyddnphlعید امسال برای خودم دو تا لیست تهیه کردم: یکی کتابهایی که موفق شدم در سال جدید بخونم و بعدی، لیست فیلم ها. تا اینجای کار که چیزی به تمام شدن هفتمین ماه نمونده، در مورد کتابها نه ولی راجع به فیلمها موفق عمل کردم وطبق روال تصمیم گرفتم راجع بهشون بنویسم تا هم انگیزه بگیرم و همین که ثبت بشه برای روزهای آتی...خب بریم سراغ اولین فیلم از ده تا فیلمی که تا به این لحظه دیدم:Another Roundمحصول سال 2020 و ساخته توماس وینتربرگ.فیلمی خارجی زبان (دانمارک) که اسکار همان سال بهترین فیلم بین المللی را هم داره.برخلاف اکثر افرادی که علاقه زیادی به فیلم های غیر انگلیسی زبان ندارند و حتی ازشون فراری اند، معتقدم دیدن فیلم با زبان های متفاوت در فرهنگ های متفاوت، دریافت های ارزشمندی رو به ما می ده حتی اگر زبان فیلم رو بلد نباشیم .پس توصیه میکنم این فیلم رو با زبان اصلی و زیرنویس فارسی ببینید.صدای بازیگران ونحوه ادای کلمات در گویش و لهجه ای خاص، بخصوص در مورد نقش اول فیلم بسیار بسیارجذابه، از من گفتن!فیلم داستان چهار معلم با چهار شخصیت ، سن، و زندگی متفاوت رو به تصویر میکشه که همشون در یک چیز مشترکند: " یأس و نامیدی" که با ورود به میانسالی و شرایط زندگی دچارش شدند ودر یک دورهمی در نتیجه یک اتفاق پیشبینی نشده یک راه حل مشترک برای نجات از این روزمرگی به دهنشون میرسه: "الکل"الکل به غیر از مارتین ( نقش اول) که بیشتر از بقیه به خلوتش نزدیک میشیم، عنصر مهم دوم این فیلم هست که به شکلی عجیب وجالب وارد داستان میشه. الکل در کشور دانمارک نقش پررنگی داره و ازاونجایی که مردم دانمارک بسیار بهش رو میارند بعید نیست که کارگردان خواسته باشه اون رو به عنوان مسئله اجتماعی در لایه های پنهان فیلم بررسی کنه.فیلم مطلقا راجع به الکل نیست و صرفا بهانه ای هست برای اینکه کارگردان نشون بده عبور از هر میزان اون چطور روابط اجتماعی، عاطفی و روانی افراد روتحت تاثیر قرار میده. از یک سوموجب سرزندگی و از سوی دیگر هم موجب مرگ میشه...در این فیلم ما مرگ وزندگی رودر تقابل با هم میبینیم، در واقع میبینیم که مرگ یک نفر چطور باعث دوام زندگی بقیه افراد میشه!برای من همیشه سوال بود که میل به نوشیدن این مایع مرموز از کجا میاد؟ آیا احساسی که بعد از نوشیدنش در فرد ایجاد میشه واقعیه؟ چرا به عنوان راه چاره در نظر گرفته میشه؟ تاثیرش بر زندگی فرد چیه؟ تاثیرش بر روابط؟مخصوصا اگه فردی که به الکل رو آورده، فردی دور از هیجانات جوانی وپا به سن گذاشته باشه و از لحاظ اجتماعی به ثبات رسیده باشه، پدر باشه، همسر باشه، ولی الکل رو به عنوان راهی برای فرار از روزمرگی و ناامیدی انتخاب کرده باشه! چون در جستجوی خودی است که از دستش داده...این فیلم با بازیهای بسیار عمیق و نزدیک به واقعیت وفضاسازی های زیبا پیشنهاد همیشه من برای کسانی هست که از فیلم های تجاری و سرشار از شعار و کلیشه خسته شدن و به دنبال لحظاتی برای غرق شدن در خیالات دور و درازند و صد البته دریافت های ارزشمند برای مابقی عمر...بخشی از سرود خوانده شده در انتهای فیلم:« اگر چیزی برای جنگیدن نداشتیم... آنوقت من وتو چه می شدیم؟ به همین خاطر است که این دنیا را دوست داریم. با وجود کمبود ها و کشمکش هایش، زمین به چشم من زیباست...درست مانند دوران خلقت...»سپید فخیمسپید فخیمMon, 15 Nov 2021 01:05:25 +0330https://virgool.ir/sepidia/از-خودت-چه-میخواهی-mujshwtvqhtiاگر بشود آدم ها را به چنددسته تقسیم کرد، من آنها را در دو دسته قرار می دهم!دسته ی اول آنهایی که توانسته اند بفهمند از خودشان چه می خواهند و درحقیقت خودشان را شناخته اند و دسته ی دوم آنهایی که نتوانسته اند. شاید دسته ی سومی هم در این میان باشد، یعنی آنهایی که فکرمی کنند خودرا شناخته اند ولی در واقع فقط فکر میکنند که بحث در مورد آن دسته کمی پیچیده است و من در این نوشته با آنها کاری ندارم.اما منظورمن از اینکه میگویم خود را شناخته ایم یا نه و از خودمان چه می خواهیم دقیقاً چیست؟منظور من موقعیتی نیست که در آن حضور داریم. نه شغلمان، نه میزان دارایی مان، نه همسری که اختیار کرده ایم، نه فرزندانی که داریم، نه نوع رابطه ی عاطفی مان، نه دوستانی که با آنها در ارتباطیم و نه هیچ چیز دیگر! منظور من این است که وقتی تنهامی شویم حتی برای مدتی کوتاه، آیا از آن تنهایی لذت می بریم؟ یا همیشه به دنبال راهی برای فرار از آن هستیم؟ اگر جوابتان به این سوال مثبت است باید بگویم که شما در واقع از خودتان فرار میکنید نه از تنهایی تان. شما از اینکه فقط و فقط با خودتان باشید لذت نمی برید و مدام به دنبال راهی برای فرار از آن هستید. اگر این جمله شما را به فکر فرو برد و سری به نشانه ی تأیید تکان دادید، بدانید که یک جای کار در زندگی فردی شما اشکال اساسی دارد. همانند مشکلی که من ده سال پیش با خودم داشتم...دلایل مختلفی می تواند دلیل این مسئله باشد ولی بنا به تجربه ی شخصی من تصمیم گیری نادرست در شرایط حیاتی زندگی می تواند مهمترین عامل این سردرگمی باشد. اینکه جائی باشیم که نباید، کاری را انجام دهیم که نباید، با کسانی باشیم که نباید، همه وهمه نتیجه ی همان تصمیم گیری نادرست است که نباید انجام می شد. این موضوع باعث می شود که به مرور از خود واقعی مان دور و دورتر شویم تا جائی که تحمل تنها بودن را حتی برای چند دقیقه نداشته باشیم چرا که تحمل خودمان را نداریم. چون از خودمان راضی نیستیم ، خودمان را دوست نداریم...شاید به نظرتان عجیب بیاید ولی من تمام این ده سال را درگیر رفع این مشکل بوده ام، نه مثل یک آدم عاقل و بالغ که بداند اشکال کار کجاست و دقیقا همان جا تمرکز کند، نه! مانند یک انسان سردرگم که راه را از چاه تشخیص نمی داد و مدام اشتباه می کرد. تنها چراغ راهنمایی که داشتم همان حس درونی بود که مدام یه من یادآوری می کرد : « خودت را پیدا کن.»چراغ راهنمای من باعث می شد هربار که شکست می خوردم، هربار که منزوی وگوشه گیر می شدم یک دوره ی عجیب تکاملی را سپری کنم. خبری از الهام و اتفاقات فرازمینی نبود ولی من هربار بعدی از وجودم را کشف می کردم که تا به آن روز برایم کاملاً ناشناخته بود و از وجودش بی خبر بودم؛ تغییرات عجیب در ذهن و روحم که اوایل از آنها می ترسیدم ولی به مرور زمان به آنها به عنوان بخشی از منِ جدید عادت کردم و کنترلشان را به دست گرفتم و اکنون بعد از ده سال از این تغییرات لذت می برم.بله درست است، تغییرات همچنان ادامه دارد و انسان هیچ وقت کامل نیست. زندگی تاوقتی در جریان است هر روز یک روز جدید است همراه با یک تغییر جدید به شرطی که از تنهایی نترسیم، صدای دورنمان را بشنویم، به آن گوش فرا دهیم، کنجکاو باشیم، با خودمان آشتی کنیم و از با خودمان بودنمان لذت ببریم.سپید فخیمسپید فخیمThu, 29 Apr 2021 21:23:40 +0430https://virgool.ir/sepidia/تاریخ-را-نه-می-شود-پاک-کرد-نه-عوض-z2pofccmvqacسوکوروتازاکی بیرنگ و سالهای زیارتش/هاروکی موراکامی/ترجمه: امیرمهدی حقیقت/نشر چشمهNagoya-Japanداستان از اینجا شروع میشه،...جایی که تو یکی از دبیرستان های حومه شهر سه تا پسر و دو دختر یک گروه پنج نفره دوستی تشکیل میدن، سه تا پسری که یکیشون قراره شخصیت اصلی داستان ما بشه: "سوکورو تازاکی"«در نام خانوادگی هر چهار تای آنها اسم یک رنگ بود: قرمز و آبی و سفید و سیاه، تازاکی تنها نامی بود که اسم هیچ رنگی را در خود نداشت و از همان اول کاری کرده بود که سوکورو بفهمی نفهمی خودش را تک افتاده ببیند.»جمله ای از صفحه ی دوازده کتاب که فکرمی کنم تأثیر زیادی در کل ماجرا داشته ولی در ابتدا به نظر خواننده یک جمله پیش پاافتاده و نوجوان گونه می رسه.چون سوکورو از همون اول علاقه ی عجیبی به ایستگاههای قطار داشت، بعد از اتمام دبیرستان به توکیو میره و در اونجا رشته ی راه و ساختمان رو برای تحصیل انتخاب می کنه که بتونه در نهایت ایستگاه قطار بسازه ولی بقیه دوستانش برای اینکه از هم جدا نشن همونجا تو ناگویا موندگار میشن...یک روز سوکورو خیلی ناگهانی متوجه میشه که از اون جمع دوستانه کنار گذاشته شده بدون هیچ دلیلی! پانزده سال بقیه ی عمرش رو با سوال های بی جواب زندگی میکنه، سوالاتی که اون رو به انزوا و افکار خود کشی میرسونن. تا وقتی که با شخصی به اسم سارا آشنامیشه و با کمک سارا تصمیم می گیره دنبال سوالات بی جوابش بره، دوستانش رو پیدا کنه و دلیل رفتارشون رو بپرسه...«خودش بود وخودش نبود.سوکورو تازاکی بود و سوکورو تازاکی نبود .وقتی دیگر طاقت درد نداشت خودش را از تنش جدا می کرد و از نزدیک، از نقطه ی بی درد، سوکوروتازاکی را نگاه می کرد که این چنین زجر می کشید...»« عاشق این بود که رد شدن قطار از ایستگاه یا کم کردن سرعت و توقف شان توی ایستگاه را تماشا کند.مجسم می کرد مسافرها را سوار و پیاده می شوند، اعلان بلندگوها، زنگهای ایستگاهها پیش از حرکت قطار و کارمندهای ایستگاه که فرز و چابک کارشان را می کردند...»و اما نظر خودم راجع به کتاب:کتابی عجیب که از چند تا بعد میشه راجع بهش بحث کرد و نوشت. کتابی که تو خیلی از قسمتهاش میشه با شخصیتهای کتاب همذات پنداری کرد، جوری که انگار نویسنده داره راجع به خودت صحبت میکنه.طرد شدن وکنار گذاشته شدن از طرف فرد یا افرادی که بخشی(بخش مهمی) از زندگیت بودن و فرو رفتن در اندوه اون وضعیت.داخل کتاب رفتن دنبال چرائی و دلیل قضیه رو به عنوان درمان مطرح کرده و خیلی خوب هم ازش جواب گرفته ولی اینکه دنبال چرائی رفتن چند درصد تو زندگی ما آدمها جواب داده به نظرم مجهوله! حداقل برای خود من که تجربه ی چندان موفقی ازش نداشتم.به عنوان اولین اثری که از آثار موراکامی خوندم اینو باید بگم که تجربه ی نه چندان عمیق ولی خوبی بود.مخصوصا استفاده ار عنصر موسیقی کلاسیک من رو خیلی به خودش علاقه مند کرد و قطعه ی زیبای لو مل دوپی از فرانتس لیست که میشه گفت داستان رو در بر گرفته(Liszt Le mal du pays Lazar Berman )استفاده از شخصیتهایی مثل هایدا و نوازنده ی پیانو که تو کلیت داستان تأثیر چندانی نداشتند ولی قوه ی تخیل شخصیت اصلی رو به شدت درگیر کرده بودن و همینطور مجهول بودن بعضی قسمتها که به نظرم نویسنده واگذارش کرده به تخیل مخاطب و خیلی جذاب و دور از کلیشه بود.و یک سری از جملات کتاب که خیلی دوسشون دارم:هرچی باشد، این یادت بماند تاریخ را نه می شود پاک کرد نه عوض.مثل این است که بخواهی خودت را نابود کنی.(سارا)هرچی تو زندگی پیش تر میرویم، یواش یواش بیشتر می فهمیم کی هستیم،ولی هرقدر بیش تر میفهمیم کی هستیم، خودمان را بیشتر از دست می دهیم. (آکا)توانایی فهمیدن درد چیز خوبی است.دردسر وقتی است که دیگر درد را هم نفهمی. ( سوکورو)زخم است که قلبها را عمیقاً به هم پیوند می دهد. پیوند درد با درد، شکنندگی با شکنندگی. تا صدای ضجه بلند نشود، سکوت معنی ندارد و تا خون ریخته نشود، عفو معنی ندارد و تا از دل ضایعه ای بزرگ عبور نکنی، رضا و رضایت بی معنی است.هماهنگی واقعی در همین ها ریشه دارد.اگه دنبال یه داستان خوشخوان می گردین که هم بتونه سرگرمتون کنه و هم باعث بشه به فکر فرو برید، خوندن این رمان رو بهتون پیشنهاد می کنم.سپید فخیمسپید فخیمThu, 29 Apr 2021 02:29:02 +0430https://virgool.ir/MePlusBook/بزرگترین-گناه-انسان-بزدلی-است-wk8yhlii3djd* مرشد و مارگریتا/میخائیل بولگاکف/ ترجمه عباس میلانی/نشر نو*سال جدید را با یک کلاسیک روسی آغاز کردم،کتابی که مدتها بود در قفسه کتابم خاک میخورد و من با یک قضاوت بی دلیل سراغش نمی رفتم.این موضوع را نادیده گرفته بودم که سلیقه کتابخوانی برای هر فردی متفاوت است وکتاب را باید صرفاً بر اساس علاقه وکنجکاوی شخصی و در اندک مواردی بر حسب پیشنهاد افراد با تجربه تر انتخاب کرد.به هر حال چالش کتابخوانی طاقچه بهانه ای شد برای نادیده گرفتن قضاوتم و بیست و هشتم فروردین این شاهکار روسی به لیست برترین های من اضافه شد و حیفم آمد چند سطری راجع به آن ننویسم.بماند که کتابی که فروردین ماه برای چالش در نظر گرفته بودم از بیخ و بن اشتباه بود ولی با این حال هنوز هم پشیمان نیستم،بگذریم...این کتاب توسط میخائیل بولگاکف در دوران حکمرانی استالین دیکتاتور بر شوروی نوشته شده و به نوعی با طنز و درامی تلخ شرایط آن زمان مسکو، قواعد حاکم، فضای ادبی خفه و فرمایشی و ... را به تصویر می کشد.نکته جالب دیگر در این کتاب وجود شخصیت "مرشد" است که می توان گفت خود بولگاکف است و "مارگریتا"نیز همسرش و ما به نوعی داستان زندگی خود نویسنده و اتقاقاتی که برایش هنگام نوشتن این رمان اتفاق افتاده را به طرز عجیبی می بینیم و لمس می کنیم.رمان سه داستان مجزا از هم را به موازات یکدیگر به تصویر می کشد: ورود شیطان(ولند) به مسکو و عشق مرشد ومارگریتا، داستان پونتیوس پیلاطس و تصلیب مسیح در اورشلیم که در بعضی مواقع به هم مرتبط می شوند در حالی که زمان داستان ها با هم متفاوت است؛ داستان اول در زمان حکومت استالین در مسکو نقل می شود و داستان های بعدی در زمان عیسی مسیح.منظورم از توازی زمانی هم، رخ دادن اتفاقات همزمان و تنهادر هفتاد و دو ساعت است که با خواندن کتاب بیشتر متوجه منظورم خواهید شد.سبک داستان رئالیسم جادویی است که اگر شما هم مثل من علاقه مند به این سبک باشید، بی برو و برگرد عاشق کتاب خواهید شد.رئالیسم جادویی یعنی اتفاقات جادویی در دنیای معمولی.برجسته ترین جمله ی کتاب از نظر من این جمله است:« بزرگترین گناه انسان بزدلی است.» که مدام در طول رمان تکرار می شود و هم خود نویسنده و هم جامعه را مورد انتقاد قرار می دهد، خردگرایی را زیر سوال می برد و وجود عدم قطعیت را در سرنوشت انسان گوشزد می کند و این عمل را با وجود ولند انجام می دهد یعنی شیطان.«قدرتی که همواره خواهان شر است،اما همیشه عمل خیر می کند.» در واقع شیطان داستان بولگاکف متفاوت تر از شیطانی است که انتظار می رود، شهر را به آشوب می کشد با هدف خِیر! ودر نهایت نیز به ما نشان می دهد که خیر و شر در تقابل با هم هستند و هرکسی دیر یا زود مجازاتی را که لایق آن است دریافت می کند.« اگر اهریمنی نبود، کار خیر شما چه فایده ای میداشت؟ و بدون سایه دنیا چه شکلی پیدا می کرد؟» و همچنین به ما نشان می دهد که تنها راه رهایی بشریت عشق است و بس.من دو ترجمه از این کتاب را همزمان با هم خواندم.یکی ترجمه ی آقای پرویز شهدی ودیگری نسخه الکترونیکی ترجمه ی آقای عباس میلانی ( لینک کتاب رو از طاقچه براتون میذارم) «مرشدومارگریتا»راازطاقچهدریافتکنید https://taaghche.com/book/21277 از نظر من ترجمه ی آقای میلانی به مراتب بهتر از ترجمه ی آقای شهدی بود.گیراتر، دقیق تر و دلنشین تر. البته کلیت داستان در هردو تفاوت چندانی نداشت، تنها تفاوت در ترجمه ی اسامی شخصیت ها و بعضی جملات است ولی اگر لذت بردن از ترجمه برایتان ملاک مهمی است حتما و قطعا ترجمه ی آقای میلانی را توصیه می کنم. امیدوارم شما هم مثل من این شاهکار را بخوانید و از آن لذت ببرید.سپید فخیمسپید فخیمWed, 28 Apr 2021 23:19:28 +0430https://virgool.ir/MePlusBook/نقدکتاب-نقشه-هایی-برای-گم-شدن-cwfjrkvqlcpqنویسنده: ربکا سولنیت/ ترجمه ی نیما م.اشرفی /نشر اطرافکتاب با مقدمه پرشور ناشر شروع می شود و به نظر من توجه هر دودسته مخاطب را در مواجهه با کتاب به خودش جلب می کند.توصیفی کامل ودر عین حال هیجان انگیز از اینکه جستار در اصل چیست وتوصیفی آشنا و گیرا برای کسی که به دنبال ماجرای جدیدی به سمت این کتاب آمده است.در ادامه توصیف مختصری از "سولنیت" نویسنده ی کتاب، نگاه عمیقش به زندگی و نوع نوشتارش وهمچنین چند جمله ای راجع به مترجم کتاب و یادداشت مترجم که به جا و زیبا آورده شده.طوری که از همان ابتدا مشخص می کند که چه درپیش روی ماست و قرار است با چه ویژگی ها و داستان هایی مواجه شویم واین پاراگراف جادویی: «خود» فقط با ارجاع به باقی جهان وجود دارد؛ بدون کوه ها، خورشید، آسمان ها و انسانها وموجودات دیگر،هیچ «تو»یی در میان نیست و «آن چیز ثابت جهان است، توخودت منوط و مشروطی، جزئی از محیط خویش»اگر بخواهم تمام کتاب را در یک جمله خلاصه کنم میتوانم بگویم:« گاهی باید گم شویم تاخودمان را بیابیم.»گم شدن نه به معنای پیدا نکردن مسیر بازگشت،بلکه گم کردن خود در پی یافتن ناخودآگاه و خود واقعی در این جهان.پیدا کردن مسیری که پیش روست، پیدا کردن حقایق نهان در وجودخود واین جمله درخشان نویسنده:«گم کردن خود یعنی تسلیمی لذت بخش،گمشده در آغوش خود، بی اعتنا به جهان، یکسره غرق در آنچه حاضر است طوری که همه چیز اطرافش محو شود.»از این جملات درخشان به وفور در متن کتاب یافت می شود اما به شرطی می شود آنها را دید که قلاب به دست بالای سر کتاب بایستیم و با دقت به عمق آن نگاه کنیم.جستار یکی از زیبا ترین نوع نوشتار در ادبیات غیر داستانی است. گویی نویسنده دست مخاطب را گرفته با خود به اعماق ذهنش می برد و در این کتاب نیز ما در راهروها و دالان های ذهنی نویسنده گم می شویم، به افکار و اتفاقات خاک خورده در شیروانی ذهن نویسنده برمی خوریم تا ما نیز بتوانیم ذهن خودمان را کشف کنیم یا حداقل به فکر فرو برویم.ربکا سولنیت در این کتاب به تناوب از " آبی دور دست " سخن می گوید:« دنیا در کرانه هایش آبی است.این آبی همان نور گم شده است. ... آب کم عمق رنگ چیزی را می گیرد که زیرش باشد اما آب عمیق پر است از این نور پراکنده؛ هرچه آب خالص تر، آبی پر رنگ تر...» پاراگرافی بود از زبان نویسنده در توصیف آبی دوردست. می گوید آبی دوردست رنگ جائی است که خودت در آنجا نیستی ورنگ جائی که هیچوقت نمی توانی بروی، رنگ حسرت دوردست هایی که هیچوقت به آن نمی رسی.همه-ی ما انسانها به جای لذت بردن از اشتیاقمان به رسیدن به چیزی یا رسیدن به نهایت مسیری، تمرکزمان را روی خود مسیر می گذاریم یا همان آبی دوردست که هیچگاه قرار نیست به آن برسیم در نتیجه دنبال اشتیاقی کاذب هستیم.چیزی که مهم است ماهیت اشتیاق است نه چیزی که به ان اشتیاق داریم.نویسنده با مثال های مختلفی سعی در توصیف گم شدن دارد. گم شدن در خرابه های شهری، بیمارستان های متروک، گم شدن درخلوت صحراها، موسیقی های گلچین شده برای جاده های دور، گم شدن در شهربازی های رها شده، اعجاز موسیقی کانتری و بلوز، گم شدن در سرگیجه های هیچکاک، آبی های جادویی نقاشی های ایو کلن واشتیاق او به پرواز و در نهایت گم شدن در خاطرات نویسنده از خانه کودکی و آن پایان زیبا.« تمرین آگاهی نمی گوید جهان خودت را نباف،می گوید خیلی پابند گمانت نباش، بیش از حد مطمئن نباش.گاهی بد نیست که ندانیم قرار است چه کنیم، بد نیست گاهی به مانعی بربخوریم، بد نیست متوجه شویم که زندگی رازآلود است. کمی عدم قطعیت و بلاتکلیفی در خود دارد، بد نیست بدانیم که ما احتیاج به کمک داریم...»از نظر من با اینکه بعضی قسمت های کتاب پرگویی دارد و ممکن است مخاطب را خسته کند، ولی نکات مثبت کتاب این پرگویی را پوشش می دهد.اینطور نیست که خسته شوی و کتاب را کنار بگذاری، برعکس میخواهی بدانی نویسنده از دل این پرگویی ها و مثال های فراوان و بعضاً بی سر و ته می خواهد به چه چیزی برسد؟مانند گفتارهای درونی تمام ما انسانها. در واقع تمام این مثالها وکش و قوس ها واقعیت ذهن نویسنده است و باعث می شود که مخاطب در انتظار نتیجه همچنان به انتهای کتاب برود و البته با پایانی لذت بخش رو به رو شود.سپید فخیمسپید فخیمMon, 26 Apr 2021 18:28:24 +0430