https://virgool.ir/feed/@sepehrbaesهیچ اگر سایه پذیرد ، منم آن سایه هیچfa2026-11-12 04:30:42https://files.virgool.ir/upload/users/1068361/avatar/aQJPTO.jpghttps://virgool.ir/@sepehrbaeshttps://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-در-باب-میل-و-ملال-brdhatcmek7hدر همین ابتدا لازم می‌دانم به این نکته اشاره کنم که نوشته پیش رو احتمالاً در مواردی دارای تشابهاتی با قسمت دیگری از این سلسله مقالات یعنی بخش "در باب خوشبختی" خواهد داشت، اما یقین داشته باشید در این دو متن جان کلام و اساس مفهومی که درباره آن صحبت می‌شود دو موضوع کاملاً متفاوت است.صرفاً این اشتراکات و تشابهات از آنجایی نشات می‌گیرد که میل بدست آوردن چیزی و رسیدن به آن در شخص احساسی از خوشحالی ، رضایت و خوشبختی را به وجود می‌آورد ، اما بیش از این مورد این دو نوشته هیچ قرابت دیگری با یکدیگر نخواهند داشت .پر واضح است که داشتن میل و خواستن مکرر ریشه در غریزه بقا دارد و بر تمام موجودات زنده سیاره ما نیز حکمفرماست ، حتی می‌توان گفت از یک استاندارد عمومی نیز برخوردار است چه در یک سنجاب با میل به جمع آوری آذوقه و چه در یک خرس قطبی برای انباشت چربی در خواب زمستانی .تمامی موجودات برای استمرار حیات خود میل به بدست آوردن چیزی دارند که سود این تمایل عموماً دو وجه دارد: نخست آنکه امنیت جانی و فیزیکی آن موجود (در اینجا به طور خاص انسان) را تضمین می‌کند و در شرایط سخت مانند قحطی ، سرما ، خشکسالی و مواردی از این دست می‌تواند تا مدتی اسباب زنده ماندن او شود و دوم آنکه آرامش روانی و ذهنی به شخص می‌دهد که میزان اضطراب و ترس از آینده را در شخص به مقدار زیادی کاهش خواهد داد ،که همین امر موجب بالا رفتن کیفیت زندگی و به دست آوردن لذت مضاعف برای آن شخص می‌شود، حال آنکه حتی در تحقیقات جدید نیز ثابت شده است میزان حداقلی ای از پس انداز در روند خواب شبانه فرد نقش بسیار موثری دارد .همین ابتدای کار به نظر می‌آید در شاخصه نخست این غریزه جهان شمول، تمامی موجودات زنده بر روی سیاره زمین مشترک هستند و گویی همگی در یک بازه مشخص که ممکن است مقدار کمی با یکدیگر تفاوت کند در میل بدست آوردن غذا ، قلمرو جنس مخالف ، تولید مثل و جایگاه در گله و قبیله یکسان هستند و اما آنجا که مسئله امروز و دغدغه این متن است وجه دوم این ماجراست ،یعنی میل بدست آوردن چیزی صرفا برای آرامش روانی و ذهنی و ارضای غریزه خواستن و داشتن .این همان جاییست که گویی شکاف عمیقی میان تمام موجودات این سیاره و گونه انسان ایجاد می شود تفاوتی فاحش در این یک گونه خاص که تاثیری شگرف در دراز مدت بر روی مسیر عادی این سیاره نیز گذاشته است . (در ادامه به این نیز خواهیم پرداخت)می‌توان گفت انسان در مسیر تکامل و پیشرفت ،همین میل سیری ناپذیرش اسباب رسیدن به دستاوردهایشگرف علمی ، مهندسی ، تکنولوژی و ... بوده است ، اما اینجا نیز باید به این نکته توجه کنیم که میل به «دانستن» با میل به «داشتن» متفاوت است . بی‌شک میل به دانستن در مورد همه چیز و کنجکاوی سیری ناپذیر او برای کشف ناشناخته ها یکی از چند عنصر اساسی وجه تمایز این گونه با دیگر گونه های سیاره بوده است که اسباب امکان پذیر شدن چنین دستاوردهایی در تاریخ بشر بوده.ما بدون میل بی نهایت به دانستن هیچگاه از غارهایمان بیرون نمی‌آمدیم ،آتش را تحت کنترل نمی‌گرفتیم و به آسمان شب خیره نمیشدیم و در مورد ساز و کار جهان نمی اندیشیدیم به دنبال ساخت ابزار نمی‌رفتیم و از آن برای کشف دست نیافتنی ها استفاده نمی کردیم هرگز قاره ها را فتح نکرده و سیاره را آنگونه که هست نمی‌شناختیم و برای دانستن آنچه که در بالای سر ما می‌گذرد خود را میان ناشناخته‌ها به جهان بی‌کرانه در فضا پرتاب نمی‌کردیم !! دست به تیغ نمی‌شدیم و در کالبد خود موشکافی نمی‌کردیم.پس روشن شد که تا به امروز و در طول تاریخ بشر این غریزه کنجکاوی و میل سیری ناپذیر همان عامل محرکه دستاوردهای عظیم این گونه بوده است ،اما در دنیای به اصطلاح مدرن رویه‌ای نو در میان اکثریت مردم ظهور کرد و شکل گرفت که می‌توان گفت هزاران سال یا به کل وجود نداشته بود و یا صرفا در هر جغرافیا و دوره ای فردی عموماً خونخوار و دیکتاتور ،فرمانروا و حاکم یک سرزمین ممکن بود دچار آن شود و یا آن میل را از خود بروز دهد و این همان وجه دوم ماجرا یعنی میل به داشتن و داشتن و داشتن است ،میل دیوانه وار برای به دست آوردن همه چیز،برای اموال بیشتر ، فتح تمام زمین ها و سرزمین ها ،انباشت همه غنایم جهان در سالن پذیرایی برای نمایش به عموم همچون چنگیز مغول ،ناپلئون ، اسکندر و همین اواخر پسر کوچکی به نام هیتلر .نکته تاریخی و حائز اهمیت این ماجرا برای ما آن بوده است که همیشه میل به داشتن بیش از حد و حرص به دست آوردن چیزی که آن را امورات سطحی و زودگذر و فانی دنیوی در تقابل با مسائل معنوی و عمیق و پایدار می شمردند ،غالباً مورد تقبیح اکثریت قریب به اتفاق جامعه بوده است و حتی در بسیاری از فرهنگ ها از رذایل اخلاقی نیز به شمار می‌آمده همانطور که جناب مولانا شاعر و عارف بزرگ در یکی از رباعیات خود به زیبایی به این موضوع اشاره می کنند که :تا در طلب گوهر کانی کانی تا در هوس لقمه نانی نانیاین نکته رمز اگر بدانی دانی هر چیز که در جستن آنی آنیو چنانچه از وجوهات معنوی آن نیز بگذریم باز باید به این نکته اشاره کرد که انسان به صورت ذاتی موجود راحت طلبی است و تا آنجایی که به بقایش لطمه نخورد ترجیح می‌دهد دست به کار سخت نزند مانند آن مثل قدیمی که می‌گوید : هر که بام اش بیش ، برف اش بیشتر !!تفکر قالب انسان‌ها طی هزاران سال اینچنین بوده است که داشتن اموال زیاد و یا املاک و زمین و باغ های متعدد به جز فکر مشغولی ، مسئولیت و کار بیشتر چیزی برایش به ارمغان نخواهد آورد ،بنابراین اگر شخص صاحب سرپناهی بود هیچ میل و دلیل عقلانی برای به دست آوردن ملکی دیگر در وی وجود نداشت ، به همین ترتیب این امر در همه موارد مشابه صدق می‌کرد ، بنابراین در یک جمع‌بندی می‌توان گفت انسان ترجیح می‌داده صرفاً با بسنده به آن موارد حیاتی ،زندگی توام با آرامش و رهایی برای خویش فراهم کند و این نحله فکری تا آنجا پیش رفته و در انسان غالب بوده است که می توان به گواه تاریخ دید و دریافت که حتی در امورات کلان مرتبط با یک گروه ، قبیله و کشور نیز اکثریت مطلق جامعه ترجیح می دهد تصمیم گیری های مهم و حیاتی را به شخص دیگری واگذار کند و با کمال میل مایل است در این راستا تمام قدرت را به یک فرد بسپارد تا خود متقبل کار سخت نشده و با عواقب آن تصمیمات نیز مواجه نشود بنابراین گونه انسان آرامش و راحتی اش همیشه بر میل به زیاده خواهی چیره بوده است .اما در سده اخیر و کمی پس از صنعتی شدن کشورها گویی برخی از همان تعداد اندک افرادی که در تاریخ دارای خصلت هایی بر خلاف عموم بودند و میل به زیاده خواهی و به دست آوردن همه چیز در آن ها همچون نوعی اختلال وجود داشت ، حال در جهان مدرن به جای فرمانروایی و کشورگشایی به راه اندازی امپراتوری های تجاری و ابر برندها روی آوردند ،کمپانی هایی که در تمام جهان به بهانه احداث شعبه های جدید هزاران هزار ملک خریداری کرده و قلمرو خویش را " قانونا " افزایش می دهند ، با اندک حقوق که کفاف همان خرید غذا و اجاره یک چهار دیواری برای زنده ماندن را می‌دهد عملاً برده‌داری مدرن نیز می‌کنند ،منابع سیاره را به نفع یک کمپانی و صرفا چند شخص می بلعند و حقوق طبیعی نسل های آینده برای زیستی سالم و عادی را پایمال کرده و تاراج می کنند .این افراد همان چنگیزان مغول اند با کت و شلوار و سوار بر جت های شخصی می تازند و تنها دودی از خاکستری که به جا می گذارند به چشمان تاریخ خواهد رفت .تا اینجا نیز داستان هنوز تکراری بوده است و صرفا آنچه که در تاریخ توسط معدود افرادی اتفاق می افتاده امروز شمایلی تازه به خود گرفته که درست است نفوذشان بسیار وسیع تر و جهانی شده و قدرت پنهان شان بسی خطرناک تر اما هنوز به زعم من خطر اصلی و تفاوت تاریخی عظیم جای دیگریست.در طول تاریخ این میل افسار گسیخته و بیمارگونه چون غالباً در محدود اشخاصی و در زمان ها و مکان های متفاوتی از هم نمود پیدا می کرد و بعضا بسیاری از آن افراد نیز در شرایطی می زیستند که فرصت و قدرت بروز آن را پیدا نمی‌کردند این میل در حیطه خانه و زندگی فردی شان محدود و آتش آن به اجبار فروکش می‌کرد و نهایتاً آن تعداد بسیار اندک که شرایطی برای عملی کردن آن می‌افتند در بدترین حالت برای چند سال و یک دوره تاریخی تبدیل به آن دسته افرادی که نامشان را در بالا بردیم می شدند که بعد از مرگشان تا مدت ها درس عبرتی بودند برای جامعه که دوباره به آن سمت و سو نرود .و اما خطر ویرانگر امروز جهان مدرن آن است که امپراتوری های بزرگ مالی جهان طی مدت چند دهه به وسیله انواع رسانه آن روحیه و غریزه اقلیتی محدود را به اکثریت گونه انسان انتقال دادند و اما نه به معنای واقعی به دست آوردنی که خود عایدشان میشد ،بلکه صرفاً یک مصرف گرایی دیوانه وار که انباشتی سرسام آور بود از هر آنچه که به آنها نیازی نداریم !!رسانه ها و اتاق های فکر تبلیغاتی کمپانی ها با القای توهم به دست آوردن رفاه و امنیت بیشتر ،زیبایی ،طول عمر و لذت از غریزه بقای گونه خویش سواستفاده کرده و میل به دانستن و آگاهی در انسان را طی دهه‌ها به میل به داشتن هر چیز بی‌دلیل و ناکارآمد و به درد نخور تقلیل دادند و با اضافه کردن پسوند " تر " به هر چیز تکراری و عبثی ،میل به رقابت کورکورانه برای رسیدن به کالایی جدیدتر ، بزرگ‌تر ،زیباتر و گرانتر را همچون ویروسی مرگبار و همه گیر در جهان پخش کردند.حال بگذارید همین ابتدا پیکان نقد را صرفا از سمت چنگیزان مدرن بردارم و بگویم که مسئله این متن آن اکثریتی است که بسیار سریع بند را به آب دادند ،این گونه خاص که شاید بالاخره می رفت پس از ده ها هزار سال سختی و رنج و تقلای جان فرسا برای بقا و به دست آوردن حداقلی‌ها بتواند اکنون در جهان پربارتری مدتی به آرامی و آسایش زیست کند و انتظار می‌رفت در دوره‌ای طلایی که دیگر نگران حمله حیوانات وحشی ، آب آشامیدنی پاکیزه و کوچ های مکرر ناگزیر برای فرار از سرما و گرماهای شدید نیست ،به ارتقای همان شاخصه‌های انسانی و تفکری خویش بپردازد و به جای ساعت ها کار طاقت فرسا به رشد فردی و میل به دانستن اش بیفزاید !!حال آنکه حرص و ولع برای به دست آوردن نسخه جدید سال از هر محصولی خواب را از چشمان جهانیان ربوده است ،نسخه به ظاهر جدید همان تلفن همراه در دستتان که چند ماه از خریدش می‌گذرد نسخه جدید تلویزیون خانه ،نسخه جدید خودرو و نسخه جدید تمام لوازم الکترونیکی منزل و هزاران نسخه تکراری به درد نخور دیگر که به دست آوردنشان فرای بردگی و اضطراب و البته جان ،بله جان که عزیزتر و گرانبهاتر از آن نیست می‌طلبد ، بلکه در مقیاس جهانی برای تولید بی‌نهایت محصول تکراری نیاز به برداشت و نابودی تمام منابع محدود موجود در سیاره می باشد منابعی که اکثر آنها برگشت ناپذیر هستند ،حال آنکه برای تبدیل آن منابع به محصولات مورد نظر نیاز به مصرف بی نهایت انرژی و استفاده از انواع سوخت های فسیلی و انرژی های برگشت ناپذیر است که می‌بینید چطور شرایط اقلیمی سیاره را تغییر داده و اسباب گرمایش فزاینده ، آلودگی های کشنده و جنگل زدایی در مقیاس بی سابقه بوده که تمامی گونه های جانوری را در معرض خطر و انقراض قرار داده است ، و در آخر نیز گونه خودمان را .و اما آخرین و شاید در کمال ناباوری خطرناک‌ترین پیامد مصرف گرایی و میل و حرصِ داشتن و انباشتن برای انسان ،می تواند رسیدن به ملالی باشد که هیچگاه و در هیچ دوره تاریخی به این شدت احساس نکرده است ، احساس میل و ملالی که شاید جزو مولفه های ذاتی بشر محسوب می شده اما اکنون سرعت آونگش گویی به نزدیکی سرعت نور رسیده است ،میان میل به بدست آوردن چیزی و دل زدگیِ از آن و جذب چیز جدیدتری شدن آنقدر فاصله اندک است که دیگر انسان امروز فرصت لذت بردن از هیچش را نمی‌یابد و به مثابه موجودی که تمام عمر تا آستانه یک ارضای رویایی رفته و هربار جلوی او گرفته شده می‌ماند ،موجودی در خماری جان فرسا که همه چیزش را برای لحظه‌ای نعشگی ناب می‌دهد غافل از آنکه خمار از دنیا خواهد رفت ،و این همه خود اسباب افسردگی فراگیر در جهان امروز ،پوچی همه گیر و تهی شدن از معنا را برای ما به ارمغان آورده است و این تناقض زمانه ماست.دقیقاً در دوره‌ای از تاریخ که برای نخستین بار توانسته‌ایم بر عوامل محیطی تا حد بسیاری غلبه کنیم و بالاترین میانگین طول عمر را در طول تاریخ تجربه کرده و فرای آرزوها و رویاهای نیاکانمان تمامنیازهایمان را در فروشگاه بزرگ محل همچون معجزه‌ای به اشارتی در دسترس خویش بیابیم ،همیناکنون از همیشه بدبخت‌تریم با روان‌هایی که هیچگاه این چنین تحت فشار نبوده و رنج‌های ذهنی که شاید حتی در ضعیف ترین دوران های گذشته بر ما چیره نمی شده است ،زمانی که پیشرفت‌های پزشکی و دارویی ده‌ها سال به طول عمر بشر افزوده است ،افزایش میزان خودکشی در جهان خبر از اشتباه فاحشی در انتخابمان می دهد !!! ساعت‌های طولانی کار روابط انسانی را به کل از میان برده و منفعت طلبی و حرص و آز اعتماد و همبستگی ای که قرن ها عامل آرامش و آسایش انسان بوده را خدشه دار کرده.نکته بسیار حائز اهمیت که باید پیش از پایان به آن اشاره کنم آن است که باید بدانید به هیچ عنوان بنا به رویکرد پیشنهادی من در این متن و جهان‌بینی ارائه شده ، خط فکری و گرایش سیاسی اینجانب را طبق کلیشه‌های موجود جزو دسته‌ای از شاخه‌های فلسفی و سیاسی مانند کمونیست ، چپ و امثال آنها قرار ندهید که اساساً فاصله بسیاری با این عناوین و مفاهیم دارم و یقیناً برای آنها قلم نمی‌زنم .آنچه که من از آن سخن گفتم را شاید بشود ( یا آنطور که خود می‌پسندم ) باید گفت صرفاً در قالب نوعی نگاه معنوی و درونی جای می‌گیرد دقیقاً و اتفاقاً خارج و فرای تمام رویه‌های سیاسی و ساختاری. مسئله من نه در این مقاله به خصوص بلکه در تمام این سلسله مقالات قطعاً «انسان» بوده است .حال اما ما را از این وضعیت راه گریزی هست ؟!می‌توان گفت اگرچه از لحاظ همه‌گیری و شدت آن ،شرایط این دوره از تمام تاریخ پیچیده تر و گسترده تر است اما یک وجه تمایز مهم نیز دارد که شاید تنها راه گریز ما است ، و آن اینکه برعکس تمام چنگیزان تاریخ که با شمشیر می تاختند و همه جا را به آتش می کشیدند این مرتبه شما همه چیز خویش را به تهدید و تبلیغ یک شمشیر مجازی از کف داده‌اید، بنابراین آگاهی شما می‌تواند تنها راه برون رفت شما از این معامله دو سر باخت باشد !!اکثریت مردم می‌توانند با آگاهی از اینکه چه چیزی را در ازای چه چیز دیگری می‌دهند ،با درک و تفکیک آنچه به واقع به آن نیاز دارند و آنچه صرفا به آنها القا شده که باید داشته باشند ،با رهایی از فشارهای اجتماعی و عدم تاثیر پذیری در مقابل تبلیغاتِ چه پنهان و چه نهان ،خود را از این دور باطل میل و ملال نجات دهند و به زندگی طبیعی خویش بازگردند . آن زمان به طور خودکار تمرکز قدرت و انباشت سرمایه از روی امپراتوری های تجاری برداشته می شود .از بین رفتن تقاضا عرضه را قطع و یا محدود می‌کند و دوباره همچون گذشته ها فقط آنچه که مورد نیاز انسان امروز است تولید میشود و این روند طی چندین سال می تواند زخم های سیاره را نیز بهبود بخشد.این نگاه و عمل یک رویا و خیال در حیطه شعار نیست بلکه زندگی طبیعی و تاریخی نوع بشر است که به تازگی دستخوش تغییر شده ،پس لطفاً همین اکنون که در حال خواندن این متن هستید صدای منفی کاسبان خرد و درشت را از سرتان بیرون کنید و خودتان برای نحوه زندگیتان تصمیم بگیرید که اگر همراهی اکثریت در این بازار شام بزرگ ادامه پیدا کند ، تا پایان فاصله اندکی خواهد بود !!!خطر در آب زیر کاه بیش از بحر می‌باشدمن از همواریِ این خلقِ ناهموار می‌ترسم"صائب تبریزی"" سپهر احمدزاده " (باعث)سپهر باعثسپهر باعثTue, 10 Sep 2024 11:33:00 +0330https://virgool.ir/@sepehrbaes/هفت-تیر-آغاز-پرده-آخر-czb5fdkpbqxmتصویر روی جلد کتابکتاب پیش رو بر گرفته از هفت اپیزود در قالب فیلمنامه و در سبک ابزورد می باشد .این هفت اپیزود هر کدام راوی داستانی مجزا از یکدیگرند و خط داستانی مشترکی را طی نمی کنند ، اما همگی از منظر معنایی و مفهومی در یک راستا پیش می روند ، کلیتی که می توان گفت حکایت انسان امروز را روایت می کند که دچار وضعیتی تلخ و دردناک از معنا باختگی در جایگاه فردی خویش و بی هویتی و گم گشتگی در ارتباطات جمعی خود می باشد . منفعت طلبی ، مصرف گرایی ، بی هدفی و هیچ انگاری مولفه هاییست که شخصیت های هر کدام از این روایت ها دچار آن شده اند .این مجموعه در 54 صفحه به نویسندگی " سپهر احمدزاده " و تصویرگری استاد "محمدرضا احمدزاده" در سال 1403 به چاپ رسید .سپهر احمدزاده (باعث)قسمتی از مقدمه نویسنده در ابتدای کتابرویکرد اینجانب در مجموعه پیشرو کاملا متفاوت با کتاب پیشین خود " سه گانه پوچی " است که اساسا نگاه فراواقعی به شخصیت ها و موقعیت ها داشت و با مکالماتی به درازای تاریخ اما بی نتیجه به پایان می رسید ; در اینجا نخست به دلیل سیر وقوع اتفاقات و موقعیت های بصریِ پرداخت شده در درام، برخلاف نیّت اولیه، متن را از یک نمایشنامه به یک فیلمنامه تغییر دادم، اما هم زمان تمام تلاش خود را اعمال کرده ام که تا حد توان همه آن المان های تئاتر ابزورد که در ابتدای مقدمه درباره اش صحبت کرده ام را در اینجا نیز به کار ببندم که می توان به عنوان مثال به استفاده از کاراکترهای خالی شده از بنمایه های شخصیتی و البته ارائه تصویری مینیمال از جهان و استفاده از بستری در بی زمانی و بی مکانی ( البته تا حد امکان و در بعضی از قسمت ها ) اشاره کرد. در ادامه نیز تلاش کردم همانگونه که عرض شد، با رویکردی متفاوت نسبت به اثر پیشین در این مجموعه شرایط و المان های تا حد توان ملموس تر و حقیقی تر را به تصویر در بیاورم، می توانم ادعا کنم موقعیت هایی که همگی از تیتر خبرگزاری های خارجی بیرون آمده، دستمایه هر کدام از روایت ها شده است .بنابراین من در اینجا صرفا تلاش کرده ام برش هایی از واقعیات جهان را که یقینا به یک مفهوم کلی در باب انسان نیز اشاره می کنند، به شکلی نمایشی به تحریر در بیاورم، برش هایی که قطعا هر کدامشان برای شخص من بسیار ناگوار و تکان دهنده بوده اند .باشد که برای مخاطب اثر نیز تأثیرگذار یا حداقل تلنگری باشد، آنگونه که برای من بوده است .قسمتی از متن کتاب "هفت تیر آغاز پرده آخر"... گوش بده! به فرض اینکه شما سایه ای باشی از یک خو د متعالی در بیرون این غار تاریک، یا یک مهره ی کوچیک در بازی بزرگ سرنوشت و جهان، آفریده ای بی خبر یا آفریننده ای محتمل در آینده و یا تا جایی پیش بریم که احتمال موش آزمایشگاهی بودن برای گونه ای پیشرفته تر را بدیم. این که همه در یک ظرف آزمایشگاهی می لولیم یا اینکه واژه ی همه صرفا یک شوخیه و درکل یک" من" وجود داره یا اینکه یک " من" متوهم! و شاید این" من" و" مال من " ، ساده انگارانه ترین راه ارضای غرایض بیولوژیک به حساب می آد یا اساسا چیزی هستیم که خیلی ها سعی در اثباتش داشتن، یک انرژی محض در طبیعت که نه به وجود می آد نه از بین می ره، بلکه از حالتی به حالت دیگه تبدیل می شه، یک جریان الکترومغناطیسی !حالا بیش از این نمی خوام بهت فشار بیارم؛ همین بس که بهت بفهمونم در این ملغمه ای از احتمالات که الان باهم مرور کردیم، تنها گزینه ی قطعی، عدم قطعیت ...سپهر باعثسپهر باعثWed, 15 May 2024 23:01:52 +0330https://virgool.ir/@sepehrbaes/سپهر-باعث-بودن-mcftyxphmoaxدر عصر ارتباطات و هجوم شبکه های اجتماعی ، مزیت گردش آزاد اطلاعات در قیاس با گذشته بشر بر هیچ کس پوشیده نیست ، بهره برداری درست و نیک از این منبع بی انتهای دانش که پیش تر فقط وفقط در انحصار طبقه خاصی از جامعه قرار داشت نیز می تواند جایگاه و آگاهی ای را در اختیار توده مردم بگذارد که در تاریخ بشر بی سابقه است .حال اما امروز و در این متن کوتاه نگاه شخص بنده معطوف به نکته دیگری است ، یکی از بزرگترین آفت های این تبادل اطلاعات بی وقفه در اینترنت و به خصوص صفحات اجتماعی مسئله نمونه برداری و تقلید صرف و بی اندیشه است .از یک به اصطلاح اشتراک گذاری ساده از مطالبی غیرعلمی و نادرست که با سرعتی باورنکردنی همچون ویروسی خطرناک تمام جهان را در بر می گیرد ، تا دنباله روی از یک شخص به عنوان یک چهره ، یک سلبریتی ... البته باید در همین ابتدا به این پدیده جدید و گاهاً باورنکردنی نیز کمی پرداخت که دقیقاً پس از به وجود آمدن همین شبکه‌های اجتماعی و دسترسی عمومی مردم به بارگذاری اطلاعات در فضای اینترنت دیگر واژه مشاهیر یا همان سلبریتی مفاهیم جدیدی پیدا کرد و هرگز به آن معنای کلاسیک خود یعنی به افرادی دارای هنر و استعداد خاص اطلاق نمی شود و صرفاً یعنی شخصی که در میان افراد زیادی از جامعه شناخته شده می باشد یعنی به معنای اخص کلمه مشهور است حال اینکه به چه مشهور باشد دیگر اهمیتی ندارد . عمق فاجعه از اینجا آغاز شد که ما دیگر حتی نمی دانیم با که و چه طرف هستیم ، شخصی که روزی با ساخت یک مثلاً صفحه در شبکه های اجتماعی و تولید به اصطلاح محتوا به هرقیمتی ، مخاطب جذب کرده حال پس از سال‌ها لوده بازی دیگر حتی مخاطبینش یادشان نمی آید او از کجا آمده و چه بوده و البته خود او نیز با تمام وجود باور کرده که خبری است و علی آباد نیز شهری است و خدا را نیز بنده نمی باشد ، حال چشم باز می کنی و میبینی مانیفست سیاسی نیز می دهد ، مشاور سلامت و تغذیه نیز شده است ، فلسفه و روانشناسی را در یک پکیج لایف استایل با تخفیف ویژه به مخاطبین ارائه می‌دهد و اگر کمی شانس با او یار باشد "تیک آبی" نیز دریافت می کند !! عجب تاییدیه معتبری ... حال اینکه عموما این نوع از اشخاص و سوپراستارها دنبال کنندگان بسیار بیشتری به نسبت دانشمندان ، متفکرین و ... دارند بنابراین اشتباهات آنها نیز با سرعتی بسیار بالاتر و در اِشلی بسیار گسترده تر همه گیر خواهد شد .در یک دنیای خیالی تصور کنید بنده یک چهره بسیار معروف که در فضای مجازی به راحتی میلیونها نفر دنبال کننده نیز دارم باشم ، حال چطور در طول روز تمام دُرافشانی ها و هیچ و پوچ من لحظه به لحظه برای میلیون ها نفر ثبت و ضبط شده و بعضاً به عنوان یک حقیقت و یا راه و رسم درستِ زیستی قلمداد می شود ؟!اینک "سپهر باعث" بودن به آمال و آرزوی بسیاری مبدل خواهد شد ادبیات من ، نوع پوشش من ، علائق و سلائق من و خطرناک تر از همه طرز فکرمن. این می تواند مثال زنده ای باشد از دیوانه ای که سنگی در چاه می اندازد و حال مصیبت آن که هزاران نفر پشت سرش دقیقاً همان کار را می کنند !!مثال ساده آن همین به اصطلاح چالش‌های فضای مجازی ، چه سیرک باور نکردنی و مذبوحانه ای !! شخصی امروز تصمیم می‌گیرد بنا به فشارهای شدید روانی خودزنی کند و آن را در قالب چالش ارائه دهد و میلیون ها نفرِ به ظاهر سالم همان کار را به عنوان چالش تکرار کرده فیلم گرفته و پخش می کنند برای مثال فیلمی می دیدم از اشخاصی که در وانی از یخ غوطه ور می شوند و این را به چالش تبدیل کرده اند و سپس ملتی که شروع به پریدن در یخ کرده‌اند و با افتخار فیلمش را انتشار می دهند ... سخن کوتاه کنم که آیا میدانستید برای چنین کاری از لحاظ علمی و پزشکی شما باید حداقل ، عرض می کنم حداقل ۶ ماه تمرین داشته باشید و با راه های علمی و ورزشی بدن خود را مرحله به مرحله با شرایط مواجه شدن با دمای پایین وفق دهید ؟؟ وگرنه احتمال بروز حمله قلبی و مشکلات عروقی به راحتی برایتان اتفاق می‌افتد . در صحنه ای دیدم گله ای از گوسفندان را در حال چرا بر بلندای تپه ای ، یکی از آنها به دلیل نامعلوم از بالای صخره یا به اشتباه یا جستن غذا به پایین پرید و در نهایت تاسف و تحیر بیشتر گله پشت سر و همین راه را رفتند. بگذریم ، "چه سرنوشتی شوم غریبی ..."مانند "فلانی" بودن هویت جوامع مدرن را گرفته است و اینگونه است که هیچ فیلسوف و متفکر بزرگی ، هیچ هنرمند نوآور و رادیکالی ، هیچ سازنده خلاقی ... ساخته نمی شود ، همگی مانند همسرایان یک گروه سرود یک حرف را به یک زبان و به یک شیوه بیان در صف‌های منظم ادا می کنند . چنانچه می بینیم برای مثال در هنر به چه رکود و بن‌بستی گرفتار شدیم و این به هیچ وجه مختص این سرزمین و آن سرزمین نمی باشد ، یقیناً کیفیت اش متفاوت است اما کاملاً جهان شمول است چون معضل جهانی است ، یک شبکه پخش موسیقی را باز کنید یک ساعت فقط شنونده کارها باشید به تصاویر نگاه نکنید، تکرار و تکرار در سطح بسیار نازل ، همه به یک شکل و فرم ، دیگر صداها را نیز نمی توان از هم تشخیص داد و یا به عمده تولیدات سینمایی نگاه کنید حتی معتبرترین جشنواره های جهان را رصد کنید جشنواره‌هایی که پیش از شیوع همه گیری تقلید و همانند سازی در یک دوره اش امثال فلینی و برگمان و گدار و تارکوفسکی و کیارستمی و ... حضور داشتند ، حال آثار راه یافته که هیچ ، آثار منتخب نیز به یک شوخی تلخ می مانند سرشار از کلیشه های همه پسند ...به همین شکل تا انتها می شود مثال آورد ، حتماً که استثناهایی نیز هنوز وجود دارد وگرنه که نه منی به نگارش این متن دست می‌زد و نه شمایی به خواندن آن ، اما قطعاً استثنا باید برای طرف مقابل می بود ... آه « چه سرنوشت شوم غریبی ... »همه آرزو دارند که از چشم آن به اصطلاح سلبریتی به جهان نگاه کنند ، در جایگاه خیالی او که در قاب های ساختگی تصاویرش تمامی رنج ها و جهل و تنهایی اش را پنهان می کند قرار داشته باشند و در "هیچ" بزک شده او هیچ و پوچ خود را پنهان کنند .امروز خاطره فیلمی که سالها پیش دیده بودم جرقه این متن شد، "جان مالکوویچ بودن" ساخته "اسپایک جونز" که در سال ۱۹۹۹ پیش از به وجود آمدن شبکه‌های اجتماعی ،موقعیتی را به ما نشان می دهد که مردم هزینه ای پرداخت می‌کنند برای این که ساعاتی بتوانند درون سر یک بازیگر معروف باشند و از چشمان آن دنیا را ببیند ، که منظور ( دستشویی رفتن و ادرار کردن ، غذا خوردن و خوابیدن و ... اوست )به زعم من این طریقۀ به ظاهر خود خواسته ، بسیار تاسف بار و البته خطرناک است به همان اندازه که سیستم های دیکتاتوری به صورت سیستماتیک تلاش برای همانند سازی و پیروی گله وار آحاد مردم دارند حال گویی بستری مجازی فراهم شده که اکثریت مردم بی هیچ فشار و اجباری به تمامی درب افکار و هویت خویش را ببندند و از رنگ جوراب تا مدل موی خویش را نیز از بیرون خط گرفته و دیگر به جای ابراز حتی واژه‌ای که از آنِ خود باشد ، صرفاً به اشتراک گذاری هر مزخرف "تِرند" شده ای بپردازند .اما آیا این نیز اساساً یک تب کوتاه مدت تکنولوژیک است که مانند یک اسباب بازی بسیار جدید بشر را سرگرم کرده و یا تبدیل به بزرگترین افول بشریت خواهد شد ؟!شما کجای این ماجرا نشستید ؟!!!!سپهر باعث400/11/24سپهر باعثسپهر باعثMon, 14 Feb 2022 01:12:34 +0330https://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-خوشبختی-pwkdpiirqnnfماییم که از بادهء بی جام خوشیم ************** هر صبح منوریم و هر شام خوشیمگویند سرانجام ندارید شما ******************** ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیمخوش بودن و احساس خوشبختی کردن اساسا چیست و از کجا نشات می گیرد ؟ همانطور که به اختصار در بالا مشاهده کردید جناب مولانا نظرات متفاوتی نسبت به این مقوله دارد و در همین راستا باز هم شعری سروده است که در آن می گوید وقتی خانه اش در آتش می سوزد ، خدا را شکر می کند .چرا ؟ چون حال بهتر می تواند طلوع ماه را ببیند . جدا از وجوه زیبایی شناسانهء شعر ، پیامی روشن دربارهء ارجحیت ارزش های معنوی بر ارزش های زمینی وجود دارد . حال اینکه در دنیای امروزی خانه ای که مامنی برای استراحت و آرامش به حساب می آمده به کالا و سرمایه بدل شده است کما اینکه این در مورد تمامیِ گزینه هایی که صرفا برای رفاه و آسایش ما بوجود آمده اند صدق می کند مانند وسیله ی نقلیه ، اسباب منزل و ... در همین مورد نظر جناب سقراط را پیش تر داشته ایم که می گویند روزی با شاگردان اش در میدان شهر قدم می زد و به انبوه دستفروشان و کالا ها نگاه می کرد و در آخر رو به شاگردان گفت : ( چه بسیار چیزها که مرا بدان ها نیازی نیست . )به نظر می رسد که این رویکردِ نگاه به درون و حظِ از خویشتن و جهان در تاریخ امروز بسیار رنگ باخته است و گویی دیگر با معیارهای کنونی هیچ حسن و مزیتی محسوب نمی شود .می شود دید که جدای از مسائل مربوط به کسب سرمایه و حرص و ولع به دست آوردن کالا که سیستم سرمایه داری مدرن آن را شکل می دهد ، انسان ها دیگر در همین خانه ها با بدست آوردن تمامیِ این کالاها باز بسیار از خوشی دور هستند و نماد بیرونی آن سفرهای پی در پی و رفتن های مکرر و هی رفتن و رفتن و رفتن که گویی خوشی جایی است در دورترین نقطهء جهان که فقط شاید ، شاید روزی با گران ترین بلیط هواپیما و طی طولانی ترینِ مسافت ها بشود به آن دست یافت ، این حرص و آز و خلاء از کجا سرچشمه می گیرد ؟ آیا می شود آن را به یک خود بیزاری مدرن تشبیه کرد ؟ یک پوچی عمیق درونی همانطور که در جای دیگری جناب مولانا اشاره ای دارد به این مضمون من باب شخصی که در خود باغی ندارد و جایی برای کند و کاو نمی بیند و مکررا بدنبال باغ بیرون می گردد و همه جا را برای فرار از خود می پیماید !! بنده در ابتدا به رد و تایید هیچ یک از این مسیرها قلم نمی زنم و تلاش می کنم همچون فرد جستجوگرِ راه خوشبختی ، هر دو راه بیرون و درون را به مطالعه بنشینم ، نخست باید بدنبال بزرگترین صاحبان سرمایه رفت ، مسافران مکرر جهان با جت های شخصی ، افرادی با بالاترین قدرت خواستن و در لحظه داشتن،آن نقطهء نهایی سیراب شدن بیرونی از هر چیز ، آن ها باید معیار خوبی برای سنجش باشند ، حال آیا لیست اسامی این افراد در زمرهء خوشحال ترین و خوشبخترین افراد تاریخ بشر قرار می گیرد ؟؟!و آیا تمامیِ لحظات زندگی آنها نماد رضایت مطلق به حساب می آید ؟؟ و اگر اینطور نیست که به مشاهدهء من نه تنها اینطور نیست بلکه فرسنگ ها نیز با آن فاصله دارد باید آنوقت متوجه آن شد که چطور سیستم های امپریالیستی به همراه زیر مجموعه های تولیدکننده یشان جهان را از بنرهای تبلیغاتی و اقلام مصرفی پر کرده اند و لحظه ای چشم مخاطب را رها نمی کنند و چطور تمام منابع سیاره را می بلعند برای تولید چیزهایی که هیچ کس به آن ها احتیاجی ندارد ...باید فهمید و تصمیمی قاطعانه گرفت و قطعا این تصمیم با انقلابی بزرگ میسر نمی شود ، با یک هیاهو و قیل و قال که خود صرفا بازیچه و در خور تبلیغی جدید خواهد شد !!! بلکه باید این تصمیم را با ایده ای بزرگ عملی کرد که به زعم من تغییر یک نفر بیشتر نیست ( خویشتن ) از همین لحظه می توان تلاش کرد و کم کم سفری را به درون آغاز نمود سفری خارق العاده و ژرف در مسیر خوشبختی و رهایی از تمام قیود و شرطی شدن ها و بازیچه بودن ها ، به نظر من این بزرگترین انقلابی است که می توان در جهان ایجاد کرد و این لحظات کوتاه زندگی را به مانند زرتشت نیچه از بالا به مردم بازار نیشخند زد ." باشد که همهء موجودات شاد باشند "نویسنده : سپهر احمدزاده ( باعث )99/4/17 سپهر باعثسپهر باعثTue, 24 Aug 2021 22:28:50 +0430https://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-درد-dqej49ihjo3qجناب دِکارت می گوید : می اندیشم پس هستم ...اما من به جِد معتقدم ابتدا ، من درد می کشم پس هستم !بنظر می آید که هیچ چیز واقعی تر از درد در جهان وجود ندارد نخست حتی باید این مقوله را از رنج جدا کرد خصیصه های این دو در بسیاری جهات با هم متفاوت است رنج می تواند صرفا برگرفته از یک اِلمان ذهنی و روانی باشد که به هیچ وجه جهان شمول و عمومی نیست و کاملا به مشخصه های ذهنی فرد رنجور مرتبط می شود اما درد نه ، برای همین تا این حد واقعی است شکستن استخوان فرای هر نژاد و جغرافیا و فرهنگی بسیار دردناک است برای هر که آن را تجربه کند ... البته در اینجا به این هر دو شاخصه در کنار هم پرداخت خواهیم کرد .اینها را گفتم که به کجا برسم ؟ مقصودم این است انسانی که در تمام تاریخ از درد فرار می کند آیا اساسا بدون درد ، بودنش معنی پیدا می کند ؟! می شود هم بود و حضور داشت هم هیچ دردی نداشت ؟؟ شاید لازم است که ابتدا تعریفی کلی در باب درد نیز داشته باشیم می شود گفت درد اساسا محرکی بیرونی است که توسط یکی از حواس در بدن انسان دریافت و به وسیلهء رشته های عصبی به مغز منتقل و در آنجا به نوعی از درد مانند سوزش ، خارش ، فشار و ... ترجمه می شود .حال آیا می شود تمامیِ محرک های بیرونی را از بین برد ؟؟ و آیا می شود ارتباط رشته های عصبی با مغز را قطع کرد و هنوز هم زنده ماند ؟! و در آخر آیا شدنی است که ناحیه دریافت درد در مغز را جدا کرده و یا از کار انداخت و هنوز انسانی بود زنده با همین مشخصه ها ؟ می شود از چند زاویه به این موضوع نگریست ابتدا می شود اینطور دید که در تاریخ مکتوب بشر یا همگی و یا عمدهء آثار مهم ، قدم های رو به جلو ، کشفیات و ... عمدتا نشات گرفته از درد و رنج بوده اند و یا برای پایان دادن به درد و مقابله با آن . حتی جمیع انسان ها نیز طی قانونی نانوشته بر این معتقدند آثاری که توام با شادی و لذت و پایان خوش است صرفا سرگرم کننده و سطحی محسوب می شود و گویی درد است که یک اثر را ماندگار تر می کند تا آنجا که هنرمندان جدی در آثار خود درد و رنج را ده برابر قلو شده نیز تحویل ما می دهند و برای مثال طی یک نگرش و رسم باستانی در ژاپن هرگاه که ظرفی شکسته می شود و یا ترک می خورد آنرا با طلا بند می زنند و بهم می چسبانند که این نشانی باشد از ارزش والای آن و داشتن تجربه سختی و درد در گذشته اش ...پس می بینیم که انسان ناخود آگاه هویتش را در گروی دردهایش می بیند چنانچه درد و دقدقه همیشه در کنار هم قرار می گیرند و گویی انسان بی درد انسانی است بی دقدقه که از جایگاه انسانی بی بهره مانده همانطور که در یکی از اشعار جناب مولانا می بینیم :هر که او بیدارتر پر دردتر هر که او هوشیارتر رخ زردتر /////////////////// حصرت و زاری که در بیماری است وقت بیماری همه بیداری است ////////////////// پس بدان این اصل را ای اصل جو هر که را درد است او برده است بو اما این داستان وجه دیگری نیز دارد برای اینکه بی مورد سخن گزاف نگفته باشم یک راست مثالی می آورم از بزرگ مردی بنام سیداتا گوتاما ملقب به " بودا " او در باب درد و رنج و رهایی از آن اینچنین می گوید :( سه نوع احساس وجود دارد خوشایند ، ناخوشایند و خنثی . هر سه اینها ناپایدار ، مرکب ، وابسته به شرایط اند و در معرض نابودی و فساد ، پژمردن و پایان یافتن ، با درک این واقعیت مرید تعلیم دیدهء راه والا نسبت به حس های خوش آیند ، ناخوشایند و خنثی متعادل باقی می ماند . با پرورش انفصال ، وی رها می گردد . )و در باب تمام شدن درد و رنج نیز اینگونه ادامه می دهد :( هاله ای از تجربه گرداگرد حوزهء ذهن موجود است که نه این جهان نه آن جهان و نه هر دوی اینهاست ، نه ماه است و نه خورشید ، نه ایجاد شدن می خوانمش و نه نابودی ، نه انتظار نه مردن و نه میلاد دوباره ، چیزی است بی تکیه گاه بی رشد و نمو ، بی بنیان . پایان رنج چنین است . )در این نگاهِ بس پیچیده پایان درد و رنج غایت است و تنها راه خروج از چرخهء بی پایان برزخ گونهء بشری ... همین اکنون هر کدام از شما که به این واژگان بر روی کاغذ نگاه می کنید و یا با گوشهایتان آن ها را می شنوید به یقین در همین لحظه در قسمتی از جسمتان دردی را احساس می کنید و یا رنجی را در ذهنتان به دوش می کشید ، شما کدام مسیر را برای تمامیِ روزهای باقی مانده از زندگیتان انتخاب می کنید ؟! شما کجای بودن خویش ایستاده اید ، آیا درد و رنجتان را به دوش می کشید و یا تصمیم گرفته اید که برگردید و با آن چشم در چشم شوید ؟؟!سپهر احمدزاده ( باعث ) 1399/4/9سپهر باعثسپهر باعثTue, 10 Aug 2021 19:23:41 +0430https://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-ترس-kfreyo2pa1y8از نخست مرد آگاه پرسیدند : پیش از تو که بوده است ؟ بی هیچ تاملی پاسخ داد « ترس » .پیشنهاد می کنم به عقب‌تر برویم ، به درون سیاهی می خواهم به این بیندیشم که ترس صرفاً پدیده‌ای است که می ترساند و یا اینکه خود نیز می‌ترسد ؟! و اساساً آن ترسِ خود است که دوست دارد دیگران را در آن شریک کند؟! می ‌توانم بگویم که ترس در ظلماتی تاریک زیست می‌کند و اساساً از این سیاهی نیز تغذیه می کند ... حال باید اضافه کنم که این تاریکی أبداً دال بر نشانه های ظاهری نمی باشد بلکه تماماً از جهلی درونی نشات می گیرد و اما مسئله اساسی در کجاست ؟ در آن جایی که به نظر می‌آید ترس با کوله بار حوادثی که بر او حادث شده از بزرگترین انفجار ناگهانی و بی مقدمه ، از مدتها سردرگمی میان مه و دود ، از ضربه های ممتد و برخوردهای یکسره از سردترین دوران جهنمی تا داغ ترین و گداخته ترینِ دوران ها و چه و چه و چه ... چیزی را با خود به دوش می‌کشد که تحمل آن در توان هیچ موجودی نمی باشد و اینگونه شد که گویی با هر کدام از ما در سکوت قسمتی از وجودش را به اشتراک می گذارد .عرضه ای یک طرفه که در ابتدا هیچ تقاضایی برای آن نبوده است ، این همان تاریکی است که معامله در آن انجام گرفته است ، شاید دیگر مسئله این نیست که چگونه می‌شود به آن روز نخست بازگشت و این معامله را فسخ کرد !!!شاید ابتدا باید دانست وسعت ترسی که ترس را می‌ترساند مرتفع کردن اش در چارچوب توان من و تو نمی باشد ، پیش تر که می‌رویم می بینیم گویی که مقابله با این مهم در توان هیچ شخصی به تنهایی نخواهد بود ...نقاشی " جیغ " اثر ادوارد مونکگونه ما هزاران سال است که در ترس غوطه ور است تمامی ما پیش از تولد حتی در رحم مادر ترس را در کنار خود تجربه می‌کنیم این وجود سیاه و این ماده تاریک با ما شکل می‌گیرد و در قالبی جدید زاده می شود و در هر کدام از ما یک قسمت و یک شکل از خودش را ارائه می‌دهد . ما گویی در تمام حیات بسته‌بندی‌های شکیل و آراسته برای حمل ترس به مقصدش هستیم که آن مقصد همانا جایی نیست جز همان نقطه شروع که تحویلش گرفته‌ایم که در منی دیگر ادامه پیدا کند در یک چرخه بی پایان ناگزیر...و من دیدم ... و من با چشمان خودم دیدم که دیگر به جایی رسیدیم که نه تنها می‌ترسیم ، بلکه حالا دیگر از ترسیدن نیز می‌ترسیم و این ترس از ترس دیگر حتی لحظاتی که خود ترس نیز ما را در آرامش رها کرده است دست از سر ما بر نمی دارد اینجا به گمانم آغازِ پایان همه چیز است برای گونه ما ، غرق در میان قرص ها و داروها تنهاتر از همیشه ، اتاق های تک نفره زندگی های در هیچ در هیچ در هیچ ...اما می‌توانم روزنی را تصور کنم ، کورسوی امیدی ، با همان استدلال کهن : " کاری که یک نفر نمی‌تواند انجام دهد قطعاً انجام آن در توان ده نفر می باشد " .اکنون که ترس خود گنجایش هضم خودش را نداشته است و هر تکه اش را با ما شریک شده ، تنها راه این است که ما نیز این سکوت خفقان بار را بشکنیم و از پستوهای خود به بیرون بیاییم و راجب این اژده های تاریکی با همگان صحبت کنیم .به نظر می‌آید تنها و تنها راه باطل کردن این چرخه و پایان این رنج بیان آن توسط همه انسانها و یکدستگی و همراهی برای خروج از تاریکی است هر کدام از ما ترسی دارد که برای دیگری بی معنی است و این نقطه قوت ماست . روشنایی های ما در کنار یکدیگر گویی تنها راه برون رفت ما از تاریکی ترسناک جهل است ..سپهر احمدزاده ( باعث )99/3/27سپهر باعثسپهر باعثSun, 01 Aug 2021 18:30:13 +0430https://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-خیال-dysrnz8axeiaاین چنین به نظر می رسد که گونه انسان تنها موجودی است که قابلیت رویاپردازی و تصور و خیال را دارا است ، این امکان که از پیچیدگی مغز ما نشأت می‌گیرد لایه ها و تاثیرات شگرف و گوناگونی دارد .اما به واقع خیال چیست ؟! ساز و کار رویا چگونه است ؟تصوراتِ در بیداری و رویاهای در خواب چگونه و برای چه دلیلی اتفاق می‌افتند ؟ می توان گفت سرعت خیال پردازی همچون سرعت نور از همه چیز در جهان بیشتر است ، انسان می‌تواند در زمانی که به گوشه‌ای نشسته به هر نقطه از جهان که می‌خواهد در کسری از ثانیه سفر کند می‌تواند در تصوراتش در هر مکانی و به هر شکلی حضور یابد و این کار را تا جایی پیش ببرد که حتی حواسش را نیز درگیر کند و ذهن می‌تواند این تصورات را به مرحله‌ای برساند که در شرایطی خاص به توهماتی قدرتمند تبدیل شده که در آن دیگر شخص تفاوت واقعیت از غیر را تشخیص ندهد ، البته کیست که بتواند ادعا کند حقیقت جهان به تمامی هم این است که اکثریت نوع بشر مشاهده و درک می کنند ؟!!و اما درخواب جهانی خارج از کنترل همه انسانها ، ذهن به کجا سفر می کند و فایده این تصویر سازی ها برای مغز و ذهن ما چیست ؟!باید اقرار کنیم که خوب میدانیم از درونیات و ناخودآگاهمان هیچ نمی دانیم ، اما مسئله اکنون من اینجاست که مبحث خیال و رویا بینی گویی به یک تجسم و تصویرسازی لحظه‌ای ختم نمی‌شود . بسیار داشتیم اشخاص ویژه‌ای در تاریخ که اشارات مهم و بس پیچیده‌ای به این مبحث داشته‌اند .روایت بسیار عجیب و خارق العاده ای از جناب " چوانگتسی " موجود است که می‌گوید : ( خوابیدم و خواب دیدم پروانه ای هستم ، اکنون که بیدار شدم نمیدانم آیا انسانی هستم که خواب دیده پروانه شده و یا پروانه ای هستم که خواب انسان بودن را می بیند . )باور کنید به هیچ وجه جواب این سوال راحت نخواهد بود در همین لحظه که شما یقین دارید که انسانی هستید با این مشخصات در جهانی این چنینی شاید اساساً داستان از قرار دیگری باشد ...جناب بودا نیز به اختصار می فرمایند : ( جهان یک توهم است . ) و اما امام علی (ع) نیز در این زمینه می فرمایند : ( جهان خوابیست که اگر آن را باور کنید پشیمان خواهید شد . )در همین راستا در بسیاری از ایدئولوژی ها و ادیان اساساً نیت شخص از عمل او مهمتر قلمداد می‌شود .در این نگاه اساسا همه چیز را در تصویر ذهنی خلاصه می کنند و جهان بیرونی گویی صرفاً بازتابی از تصورات ماست تا آنجا که برای مثال عیسی مسیح به پیروانش می‌گوید چنانچه با چشم بد و نیت پلید به زن دیگری نگاه کردید همان لحظه چشم تان را از کاسه در بیاورید زیرا با یک چشم وارد بهشت شدن بهتر است تا با دو چشم وارد جهنم شدن است ... !!!و اما در عصر مدرن نیز دانشمندان به کشفیات فوق‌العاده‌ای در زمینه فیزیک و ساز و کار جهان دست یافتند و نظریات ویژه‌ای ارائه کرده‌اند . در نظریه کوانتوم به طور ساده هرچیزی همزمان هم " هست " و هم " نیست " .مثال واضح تر آن " گربه شرودینگر " است . گربه ای که در جعبه کنار مقداری سم قرار گرفته ، تا زمانی که درب جعبه توسط مشاهده‌گر باز نشود می‌توان گفت گربه هم زنده و هم مرده است و تنها آن وقت که به او نگاه کنید یکی از این دو حالت ثابت می شود . این ذهن مشاهده گر است که تولید واقعیت می کند . در همین راستا دانشمندان متوجه شدند که جهان گویی به مانند یک طراحی عظیم در یک کامپیوتر است اما نکته جالب آنجاست که این سیستم برای این که بتواند تمام این اطلاعات را پردازش یا اصطلاحاً ( رِندر ) کند انرژی و قدرت بسیاری باید صرف کند به همین دلیل به نظر این افراد اکثر نقاط جهان در حالت Standby و غیر فعال است تا زمانی که ذهن یک مشاهده گر به آن نقطه نگاه کند .فقط آن موقع است که آن قسمت فعال می شود و شکل می‌گیرد . و اما این نظریه علمیِ چنین پیچیده کلید جواب سوال های بسیار کهنی است .حتی می‌توان به زعم من آن را به ایده مرکزیت انسان در جهان و اصطلاحاً چرخش همه چیز به دور انسان نیز مرتبط کرد . نه به صورت آن باور کلاسیک و صرفاً مادی و فیزیکی مردمان کهن بلکه به همین شکل که اگر به واقع گونه انسان چیزی را در چشم خود نبیند و در ذهن آن را تصویر و پردازش نکند آن چیز اساساً وجود نخواهد داشت ، سپس با این نگاه نه تنها ما در مرکز عالم قرار داریم بلکه عالم همه در ذهن ما ساخته می‌شود آنگونه که به زیبایی فیلسوف و شاعر معاصر جناب حسین پناهی می گوید : ( پلک اگر فرو بندم جهان در ظلمات فرو خواهد رفت . )جای بسیار تامل است ...امروز بهتر از گذشته می‌دانیم که تمام محدودیت ها ، ترس ها ، ضعف ها و ... همگی صرفاً ساخته ذهن ماست و انسان های بسیار قدرتمند و توانا یقیناً ذهن قدرتمندتری در تصویر سازی ، ایده پردازی و شجاعت دارند نه لزوماً فیزیک و تن سالم و قوی .برای این مورد مثالی بارزتر از نابغه بزرگ اثر جناب استیون هاوکینگ نیست . او فقط و فقط در خیالاتش کهکشان ها و سیاهچاله ها را برای انسان‌ها تشریح کرد .ما از ابتدا در رویا زندگی می‌کنیم آینده‌مان را در خیال می سازیم و ساز و کار جهان برای ما بسیار بسته به ذهنیات و ایده‌های ما از آن دارد همانطور که جناب انیشتین گفته است : حقیقت بسته به جایی که مشاهده گر ایستاده متفاوت است .و شاید در آخر بتوان گفت هیچ چیز در جهان به عنوان شئ فی‌نفسه معنا پیدا نمی‌کند و تا زمانی که مشاهده گری نباشد که آن را دیده ، تفسیر و تعبیر کند هیچ هویت و واقعیتی شکل نخواهد گرفت . ( وجود فی غیره )نویسنده : سپهر احمدزاده ( باعث ) 99/7/29سپهر باعثسپهر باعثFri, 30 Jul 2021 12:05:02 +0430https://virgool.ir/@sepehrbaes/مجموعه-مقالاتی-از-سپهر-احمدزاده-w1qbnm1kupkpمی توان چنین گفت که انسان بازدارنده های روانی متعددی در ذهن خود دارد یا در طول حیات برای خود به وجود می‌آورد که بسیار اسباب از بین رفتن فرصت ها ، امیال و آرزوهای شخص می شوند . به زعم من یکی از برجسته ترین آنها که طلب کردم امروز کوتاه در مورد آن صحبت کنم مسئله " تردید " است . به نظر می آید تردید غولی است بی شاخ و دم که میل تخریب و نابودی اش حد نمی شناسد . بسیار قدرتمند است و در سکوت و خفا ویران می کند بی هیچ هیاهو و قیل و قال . اما چگونه و چطور ؟ ابتدا باید بر این موضوع واقف بود که گویی انسان پیش از شروع هر کاری و حرکت به سمت هدفی مدت‌ها آن را در ذهن خود تصویر می‌کند جوانب گوناگون آن را ارزیابی کرده و بارها در خیال همه آنچه می‌خواهد را زندگی می کند ، در وهله اول این قدرت عظیم و ارزشمندی است اما " تردید " نیز از همین در وارد میشود از قدرت ذهن خلاقِ سود می‌جوید و بذر خود را همه جا می پراکند ، همه چیز از یک اما و اگر کوچک آغاز می شود در مقابل یک تصویر زیبا از هدفی بزرگ و ارزشمند یک ( اگر چنین نشود چگونه خواهد شد ؟! ) به مثابه ترکِ کوچکی است در دیواره سدی عظیم که اگر دقیقا همان لحظه و در همان مکان به فوریتی جلویش گرفته نشود چنان گسترش می یابد که بزرگترین و قدرتمندترین دیوارها را در آخر مجال ایستایی نیست همانطور که بی شک بهترین توصیف آن را می‌توان در شاهکار جناب شکسپیر به نام " هملت " یافت ...نمایش " هملت "هملت در موقعیتی است که باید تصمیمات مهمی اتخاذ کند اما شک و تردید او تا به آنجا پیش می رود که عملاً نه تنها هیچ قدم بزرگی بر نمی دارد بلکه یکسره باعث نابودی تمام اطرافیان و حتی عزیزانش می شود تردید او به حدی است که همه چیز را به نابودی می کشاند او در مورد همه چیز شک و تردید جنون آمیزی به خرج می دهد ، این داستان بیشتر انسان های روی زمین است ، از کوچکترین قدم ها مانند یک ابراز علاقه ساده و یا یک پیشنهاد که تردید مکرر مانع آن می‌شود و یک زندگی و خوشبختی در آینده را همانجا در نطفه به نیستی می کشاند تا قدم های به ظاهر بزرگ تر مانند تصمیم به حذف یک شخصیت در زمان مناسب که اگر تردید کنید ممکن است منجر به آغاز جنگ جهانیِ عظیمی ‌شود ( که شدنش را دیده ایم ) . تردید مثل خوره به جان تمام تصاویر ذهنی ما می‌افتد و تمام آن تخمها و بذرها را می بلعد . گویی انسان بیشتر خواستار کاری نکردن ، نخواستن ، نرفتن و انفعال است اکثریت انسان ها در حباب ایمن خویش بسیار خرسند و آسوده تر یک عمر را زیست می‌کنند چرا که مبارزه با شک و تردید شان برای مقابله با ناشناخته ها و قدم به سوی کشفیات جدید بسا سخت دشوار است و به مثابه مواجهه با " ترسی " عظیم می ماند . تردید همه چیز و همه کس را بد و اشتباه جلوه می‌دهد .شک مستمر همچون بمب ساعتی است زیر صندلی شما که هیچ گاه موعد انفجارش نمی رسد اما تا انتهای زمان شما را برای هر حرکتی مردد می کند ... عجب افیونی است تردید !!!شاید هیچگاه نتوانیم به تمامی از آن رهایی یابیم اما بی شک یکی از مهم‌ترین راه‌های مقابله با آن و رهایی ذهن ، شروع به بودنِ در لحظه است ، در همین جا و اکنون بودن و با شرایط این لحظه تصمیم گرفتن و با اعتماد به این حس بهترین اقدام را در زمان حال انجام دادن ... بینشی که شاید بتواند عمده بشریت را از انفعال یکسره خود رهایی بخشد و در جهانی بدون فردا همین امروز بهترین اثر ها را خلق کند . نویسنده : سپهر احمدزاده ( باعث ) 1399/4/28سپهر باعثسپهر باعثTue, 27 Jul 2021 14:40:24 +0430https://virgool.ir/@sepehrbaes/کتاب-سه-گانه-پوچی-سپهراحمدزاده-w9olkqp307r0نمایشنامه سه گانه پوچیتصویر روی جلد کتابکتاب پیش رو با عنوان سه گانه پوچی برگرفته از سه نمایشنامه در ژانر ابزورد می باشد .این سه نمایشنامه به ترتیب با نام های آسمان خراش ، یک قتل عام خیابانی و موازی در ۵۴ صفحه به نویسندگیسپهر احمدزاده ( باعث ) توسط نشر فرانگر پارس در فروردین ۱۴۰۰ به چاپ رسید .این متن در سال ۱۳۹۵ توسط خود نویسنده ، کارگردانی شده و بر روی صحنه رفته است و به عنوان اثر برگزیده موفق به راهیابی به جشنواره تئاتر استان البرز شده است .کتاب با مقدمه‌ای از منتقد و کارشناس تئاتر جناب استاد صمد چینی فروشان آغاز می‌شود . در این مقدمه به طور خاصدایشان به بررسی این اثر و همچنین جایگاه ژانر ابزورد در تئاتر چند دهه اخیر ایران پرداخته اند که مطالعه آن را به شما عزیزان توصیه می‌کنیم .سپهر احمدزادهدر ادامه یادداشت مولف در ابتدای کتاب را نیز برای شما قرار داده ایم :یادداشت مؤلف(( مجموعه پیش رو بر گرفته از سه نمایشنامه نیمه بلند می باشد که در قالب یک مضمون کلی به نگارش در آمده است. اما لازم به ذکر دیده ام که به عرض خواننده برسانم مفهموم "پوچی" در این سه گانه اشاره به "موضو ع" نداشته بلکه به بحث و جدل در باب آن موضو ع خاص دلالت میکند. سه مورد از موضوعاتی که به زعم بنده مباحثه در مورد آنها در طول تاریخ بدون در نظر گرفتن جغرافیا، تاریخ و فرهنگ، بی فایده بوده است و غالبا در انتها بی نتیجه و پوچ به اتمام خواهد رسید، در این سه گانه مطرح خواهد شد.در اینجا هر چه بیشتر تلاش کرده ام اولویت را بر روی فرم و ایجاد یک فضای نمایشی و تئاتری قرار دهم و سپس در همین قالب، مفاهیم اصلی را به خواننده ارائه کنم. امید آنکه به این مهم دست پیدا کرده باشم.سپهر احمدزاده ( باعث )مهر ماه 1394 ))در پشت جلد کتاب پاراگرافی از متن اثر قرار داده شده که برای آشنایی با ادبیات و قلم نویسنده در اینجا برایتان آورده ایم :" چند وقت پیش هم اینطوری گذری توی شبکه بی مخاطب ، داشت یک نمایش مزخرفِ حوصله سر بر جداً بی معنی نشون می‌داد که بین حرفاشون چند بار این کلمه رو شنیدم ، خیلی روم تاثیر گذاشت ، معمولا واژه‌ها تأثیری روی من ندارن یعنی توی سال‌های اخیر بنا به شرایط { نگاهی منظور دار به زن میکنه } کاملاً خودم رو طوری تغییر دادم که عمدتاً بیشتر کلمه ها را نمی شنوم و یا اگر هم می شنوم ، برام معنی خاصی نداره دقیقا مثل یک خارجی توی کشور غریب که زبونشون رو نمی دونه و یک نفر یک ریز داره واسش حرف می زنه و این بدبخت هم هاج و واج به صورت رگباری یکسری جمله می‌شنوه و هیچی حالیش نمی شه . ولی این کلمه رو دوست داشتم هرچند که بازم معنیش رو نفهمیدم اما یک حس نزدیکی به این واژه دارم ... "( برای تهیه کتاب شما عزیزان می توانید به سایت "طاقچه" از طریق این لینک مراجعه فرمایید :https://taaghche.com/book/114095 ( عکس از نمایش " موازی " در سال 1395 )سپهر باعثسپهر باعثSat, 24 Jul 2021 19:53:49 +0430