https://virgool.ir/feed/@sepehr.zangenehتوضیح خاصی ندارم، اگر کنجکاو بودین گوگل کنید.fa2026-11-11 14:26:32https://files.virgool.ir/upload/users/65915/avatar/lcbupV.pnghttps://virgool.ir/@sepehr.zangenehhttps://virgool.ir/@sepehr.zangeneh/بدترین-معضل-فرهنگی-ایرانیان-d1hpvod75do8ایران 200 - 300 سال از اروپا عقب تر است. این جمله ای بود که در دهه 70 شمسی بارها و بارها در محافل خودمانی مطرح می شد و عمدتا به عقب ماندگی دانش، تکنولوژی، فرهنگ و مسائلی از این دست ارتباط داشت.اما اینترنت به سرعت همه چیز را متحول کرد، نه تنها مشخص شد که چنین گفته ای بی سند است، بلکه پیشرفت عجیب و غریب ژاپن، کره جنوبی و اخیرا ترکیه و چین، به خوبی به ایرانیان نشان داد که شاید در مدتی کمتر از 300 سال نیز بتوان به سطحی از رفاه و پیشرفت اقتصادی دست یافت.با این حال طی سالیان اخیر، تحریم و مشکلاتی از این دست آنچنان بلایی بر سر اقتصاد ایران زمین آورده‌است که توجه به پیشرفت، جای خود را به معقوله ای به نام "حفظ بقا یا حفظ وضع موجود" داده است و دیگر کسی به فاصله بین ایران و اروپا و فاصله زمانی رسیدن به سطح کشورهای جهان اول فکر هم نمی کند.نقشه شیوع ویروس کرونا در کشوراز بحث خارج نشویم، سال هاست که گاه و بیگاه با این سوال مواجه می شوم که آیا واقعا فرهنگ ایرانی باعث ایجاد چنین وضعیتی شده، یا باید تقصیر را به گردن مجموعه ای از اتفاقات بیرونی و سیاسی بیاندازیم؟طبیعتا پاسخ روشنی برای این پرسش وجود ندارد و جواب دقیق ترکیبی از بسیاری عوامل سیاسی، اقتصادی، مدیریتی و فرهنگی را شامل می شود.اما پس از سال ها دقت در این موارد، می خواهم در این مطلب از یک مشکل عمدتا فرهنگی به عنوان چالش اصلی تفکر ایرانی جماعت در مواجه با مسائل نام ببرم که به نظر من، ریشه اصلی بسیاری از بدبیاری های فعلی است.معضل عمده بی خیالی (ایده آل گرا نبودن در هیچ موردی)بهترین یا هیچ چیز! شاید بدانید که این شعار اصلی کمپانی مرسدس بنز است که معمولا شماری از برترین خودروهای جهان را در سبد محصولات خود دارد، یا حداقل تلاش می کند تا چنین محصولاتی را راهی بازار کند.به عبارت دیگر، هدف اصلی وجود کمپانی مرسدس بنز، ساخت بهترین هاست.جهان غرب نیز به شکل کلی در همین راستا گام برمیدارد. در تفکر پسا صنعتی شدن رسیدن به _ترین ها_ همواره از جایگاه والایی برخودار بوده و عمده پیشرفت و رقابت نیز از همین تلاش ناشی می شود.رانندگی با نا ایمن ترین خودروها در جاده ها بین شهری، یکی از مصادیق بی خیالی سیستماتیکاما تفکر ایرانی، سال ها و یا قرن هاست که با این رویکرد فاصله گرفته است. در بینش ایرانی، کارها به ساده ترین و دم دستی ترین شکل ممکن انجام می شود و مطرح کردن هر نگرانی ای با چنین جملاتی پاسخ داده خواهد شد.حالا طوری نیست.سخت نگیر، ایشالا چیزی نمیشه.اینجا ایرانه، سوییس نیست!خدا بزرگه!تا حالا گذشته، این هم میگذره!و.....طبیعتا چنین دیدگاهی تاثیر خود را بر روی هر چیزی نشان می دهد، از امورات شخصی گرفته، تا انتخاب مدیران و سیستم های سازمانی و ساخت هر محصول یا ارائه هر خدماتی در ایران زمین، مشمول قانون -سخت‌نگرفتن- می شود.ساختمان سازی در مناطق زلزله خیز بدون توجه به خطرات زلزله، یکی از معیار های غیر دولتی بی خیالی جمعی در ایراناز حق نگذریم، ظرفیت های عظیم این سرزمین نیز تاکنون بسیار با ساکنانش همراه بوده است و عمده اشتباهات ایرانیان به لطف ثروت عظیم نفتی (در دوران اخیر) یا حاصلخیزی زمین های کشاورزی (در قرن های قبلی) به نوعی حل و فصل شده است، اما طی چند سال اخیر به شرایطی رسیده ایم که طبیعت ایران به سختی می تواند کفاف جمعیت بیش از 80 میلیون نفری کشور را بدهد، ثروت نفتی در اثر تحریم ها و شرایط کلی اقتصاد جهان رو به کاهش گذاشته و مشکلات محیط زیستی نیز به دلیل تغییرات اقلیمی و سالیان سال بی توجهی تشدید شده است.بنابراین حالا دیگر در بر روی پاشنه سابق نمی چرخد و اتفاقا شرایط بسیار پیچیده تر از آن است که کشوری بتواند بر چنین حجمی از بیخیالی صغیر و کبیر استوار باقی بماند.فاجعه آتش سوزی پاساژ تجاری پلاسکو، یکی دیگر از مصادیق اخیر بی خیالی در سطوح مختلفتاثیر معضل "بیخیالی" در ماجرای شیوع کروناابر بحران شیوع کرونا در کشور را از هر منظری می توان توضیح داد، به جز موضوع همیشگی غافلگیری که عموما توسط مسئولان مطرح می شود.در واقع شیوع ناگهانی این بیماری در چین و نحوه مواجهه این کشور با کرونا، به خوبی نشان داد که در صورت رسیدن این ویروس مرگبار به ایران با چه شرایطی رو برو خواهیم بود.با این حال نه تنها تدابیری از سوی مدیران امر برای تجهیز، اطلاع رسانی، پیش گیری، آماده سازی و تنظیم سیستم مدیریتی اندیشیده نشد، بلکه حالا شماری از شهروندان نیز در برابر خطر بلقوه این بیماری مسیر بیخیالی و سهل انگاری همیشگی خود را در پیش گرفته اند.ایران علیرغم وجود تحریم های سنگین (قابل مقایسه با شرایط کره شمالی) با بیخیالی، تبدیل به یکی از کشورهای بحرانی در مواجه با ویروس کرونا شدهبه نحوی که ایران علیرغم فاصله جغرافیایی با چین و محدودیت های تجاری و بین المللی (ناشی از تحریم ها)، حالا به یکی از کانون های بحرانی مواجه با کرونا تبدیل شده است!از این رو ناگفته پیداست که چطور بی خیالی ایرانی، می تواند زیر و زبر امور را برهم بریزد.ترمیم این معضل فرهنگی، فارغ از تمام مسائل سیاسی و اقتصای، برای بقای نسل ساکنین ایران زمین ضروری و گریز ناپذیر خواهد بود.سپهر زنگنهسپهر زنگنهFri, 13 Mar 2020 02:38:28 +0330https://virgool.ir/@sepehr.zangeneh/اندر-تجارب-کار-تیمی-به-سبک-ایرانی-lrc5kkzf8ujuاین روزها بیشتر از هر زمان دیگری به تفاوت های اصولی ایرانی جماعت با سایر ملل جماعت فکر می کنم، احتمالا دلیلش بیشتر از هر چیز اوضاع قشنگ اقتصادی و اداری (اداره کلیه امور) مملکت هست اما شاید هم بیشتر شدن تجربه هام به عنوان یک مدیر میان رده این مساله رو تشدید کرده.به هرحال ماحصل غرق شدن در بحر تفکرات فعلا اینکه ژاپنی ها و آلمانی ها اگر تونستن از خاکستر بلند بشن، مسلما دلایل چند وجهی داشته اما احتمالا یکی از مهمترین هاش کار تیمی صحیح هست که ما کلا ازش بی بهره ایم.حالا مرثیه خوندن و توصیف اوضاع اظهر من الشمس مملکت که فایده ای نداره اما در مقام ناچیز خودم، چند تا راهکاری که فعلا به ذهنم میرسه برای رسیدن به نتیجه مطلوب (تر) در فعالیت های گروهی رو اینجا فهرست میکنم، امیدوارم که گره ای بگشاید یا به تدریج کامل تر بشود، چرا که به نظر واقعا نیازمند تفکر کردن در این زمینه ایم و منابع به شدت کمی اختصاصی شرایط ایران وجود دارند متاسفانه!1- هدف رو هرجوری شده برای تمام اعضای گروه جا بندازید.این بند رو انقدر خودمونی نوشتم که نیازی به توضیح نیست اما به نظر می رسه که ما کلا از فهمیدن زبون شیرین فارسی همدیگه عاجزیم و خیلی دیدم که اعضای یک تیم، در عمل هدف های متفاوتی رو دنبال میکنند، از شهرت تا ثروت تا موفقیت تا بزن در رویی و در پاره ای موارد همه این موارد باهم. طبیعتا خروجی این ماجرا هم همین آشوبیه که مثلا تو وضعیت شهر (اعم از ساختمون سازی و شهرداری و آسفالت و ...می بینیم)، چون اساسا هدف مردم یک شهر ظاهرا زندگی راحت در کنار همدیگه نیست و هر کسی بیل برداشته جلو در خونه خودش وایساده به کَندَه کاری یا سرعت گیر سازی.2- وقتی مطمئن شدید هدف رو فهمیدن همگی، به نقطه نظرات افراد توجه کنید و سعی کنید تو بازی درگیر باشن._ یکی از بدترین اشتباهات تو کار تیمی اینکه اعضا رو در حد ربات و اپراتور در نظر بگیرین و به حرفاشون توجهی نکنید. این کار توی شرایط غیر استاندارد ایران معمولا باعث دلخوری، زود رنجی، فرار از کار، زدن از کار، زیر آب زنی و هزارتا مصیبت دیگه میشه. حالا ممکنه به نظرتون فلان کارگردان مشهور یا فلان دیکتاتور معروف، با این شیوه بسیار موفق بوده باشه، اما یادتون نره که موفقیت تو یک پروژه تکی، با موفقیت تو یک کار ادامه دار بسیار متفاوته، به خصوص وقتی بودجه کافی برای ساکت کردن نظرات مخالف ندارید و میخواید هزینه کمی پرداخت کنید، بیشتر لازم هست که به نظر اعضای تیم احترام بذارید.3- زیاده روی توی مورد 2همیشه اعتدال خوبه ولی باورتون بشه یا نشه، توجه به نظرات همه افراد هم باعث میشه که با یک بلبشو طرف بشید، مخصوصا وقتی همه اعضای تیم رو خودتون انتخاب نکردید (گاهی مجبور به همکاری با افرادی هستید که به هرحال دارن توی اون سازمان یا شرکت یا گروه کار می کنند). در چنین حالتی شاید بهترین کار این باشه که یه سیستم سلسله مراتبی درست کنید و برای هر عضو تیم جا بندازید که کجای ماجرای قرار داره.تجربه فعلی و ناچیز من میگه که توی این حالت، سیستم هرمی (مثلثی، آبشاری) یا هرچیزی که شما اسمش رو میذارید بهتر از سایر روش ها جواب میده، یعنی مثلا یک مدیر پروژه داشته باشید که مسئولیت کامل رو به عهده بگیره (حتما ادم مسئولیت پذیری باشه وگرنه گند میزنه به کل کار)، بعدش 2 نفر ادم با تجربه که توانایی نظر دادن و هماهنگی داشته باشن و زیر دست اونها هم نیروهای فنی تر.البته توصیه میکنیم که محیط کاری رو سعی کنید کوچیک و صمیمی نگه دارید تا نیروهای کف هرم هم بتونن به مدیر اصلی دسترسی داشته باشن و نقطه نظراتشون رو آزادانه بگن، مدیر هم حتما باید تشویقشون کنه و در صورت رد شدن پیشنهاداتشون، دلایل رو کامل و واضح بهشون توضیح بده تا دلسرد نشن.مدیر آمازون در مورد تعداد اعضای هر تیم، یک جمله معروف داره که میگه، باید تیم به قدری کوچیک باشه که بشه با دوتا پیتزا سیرشون کرد. فکر کنم در مورد ایران مثلا میشه 4 تا 6 نفر (با توجه به اینکه اونوری ها کلا کار تیمی رو از بچگی بلدن و ما در پیری هم فقط دنبال دعوا میگردیم، طبیعتا باید تیم هامون کوچک تر باشه)0- افراد تیم رو هم راستا و با انگیزه انتخاب کنیداینکه چرا مورد 0 رو بعد از مورد 3 آوردم دلیلش اینکه الان به ذهنم رسید، دلیل دیگه ای هم داره که به همون مساله برمیگرده که نمیشه همیشه تیم رو خود آدم انتخاب کنه.اما در کل واقعا تاکید میکنم که انگیزه مهم ترین چیزه، یک نیروی فوق مستعد بی انگیزه، به درد لای جرز هم نمیخوره اما یک نیروی تعطیل ولی با انگیزه، ممکنه بتونه پیشرفت کنه و کار یاد بگیره. معمولا مدیرای دیکتاتور هیچ کس رو توی سیستم راه نمیدن و دوست دارن همه زیر دستشون باشن که اشتباه مهلکی هست، بنا بر یک جمله معروف دیگه، عالیه اگر بتونید همیشه یک نیروی منتقد رو کنار خودتون و توی تیمتون داشته باشید که باهاش تعامل کنید. همینطور وجود آدم های باهوش واقعا لازمه. شاید یک گروه خنگ خیلی در صلح کار کنن، اما خروجیشون در نهایت با یک لاکپشت که تریلی از روش رد شده تفاوتی نخواهد داشت.پس تا اینجا شد انگیزه، هوش، انتقاد و البته همراستا بودن. یعنی هدف مشترک داشته باشید. البته میدونم که درست کردن همچین تیمی به هیچ عنوان ساده نیست و نیازمند شانس و EQ فوق العاده در بخش استخدام و منابع انسانیه. از طرف دیگه تو شرایط فعلی مملکت، خیلی از نیروهای باهوش و با انگیزه، در حال مهاجرتن، پس تشکیل همچین تیمی هر روز فانتزی تر میشه و عملا با دسته کورها طرفیم متاسفانه...ظاهرا کاریش هم نمیشه کرد.4- چطوری تیم رو کنار هم نگه داریم؟این سوال یک میلیون دلاریه، بخاطر اینکه بازم توی شرایط قشنگ وطن هیچ چیزی (هرچقدر هم موفق) ثبات نداره مثال بارزش از ارج و آزمایش بگیرین تا همین برنامه بینوای 90 که یارو شد. طبیعتا در شرایط بی ثبات هم هرکی به فکر خویش هست. یکی مهاجرت میکنه، اون یکی بیزینس موازی راه میندازه و رقیب میشه، سایرین هم زیر اب میزنن.اما فارغ از این وضعیت قشنگ مملکتمون، رمز کار در تشویق اعضا، احترام به عقایدشون، پیشرفت دادن نفرات مستعد، توجه به نیازهاشون و تعامل باهاشون هست که طبیعتا هرچی تیم کوچک تر باشه، شدنی تر میشه.البته توی هر سیستمی، نفرات حق دارن که مستقل عمل کنند و گروه رو ترک کنند، برای این جور مواقع با توجه به ساختار مثلثی، لازمه که یکی از نفرات رده پایین تر، یک رتبه ارتقا بگیره و بیاد بالاتر تا هم تشویق بشه هم با تجربه هایی که داره بتونه جای نفر قبلی رو پُر کنه. تو چنین حالتی وارد کردن یک نفر بیرونی به تیم، بسیار آسیب زاست چرا که باعث سرخوردگی افراد قدیمی تیم میشه و شکافی هم بین نفر جدید و نفرات قدیمی ایجاد میکنه که از حیث تجربه و زاویه دید هم پُر کردنش سخت خواهد بود. بنابراین بهتره که چنین اشتباهی رو مرتکب نشید.5- حتی در صورت ورشکستگی هم حق و حقوق تیم رو پرداخت کنیدیک مدیر خوب حتما باید مسئولیت پذیر باشه، همونطور که در صورت موفقیت، بیشتر حقوق و مزایا نصیب مدیر میشه، در صورت شکست هم طبیعی هست که مسئولیت قبول کنه و حقوق کارمنداش رو تمام و کمال پرداخت کنه و ازشون دلجویی کنه.اینکار باعث میشه تا در پروژه های بعدی هم شانسی برای همکاری وجود داشته باشه، اما در صورتی که همه موارد رو رعایت کنید ولی توی دادن حقوق ملت کم و کسر بگذارید، شک نکنید که تیر خلاص رو به تیم و تجربه و رزومه و پرستیژو اعتبار خودتون زدید. پس واقعا اینکار رو هیچ وقت در هیچ حالتی نکنید.این 5 مورد ماحصل تجربه های آماتوری من به عنوان یک مدیر میان رده اجرایی تو چند تا پروژه مختلف بود که امیدوارم گره ای رو از کار کسی باز کنه، اما اگر نقدی داشتید یا تجربه جالبی در این زمینه، خوشحال میشم مطرح کنید.از وقتی که گذاشتید برای خوندن این مطلب خیلی ممنونم.سپهر زنگنهسپهر زنگنهSun, 18 Aug 2019 03:12:18 +0430