https://virgool.ir/feed/@sepehr.khosravifa2026-11-11 19:48:16https://files.virgool.ir/upload/users/253671/avatar/uHLt1C.pnghttps://virgool.ir/@sepehr.khosravihttps://virgool.ir/@sepehr.khosravi/دکتر-تنهاست-wgxnbreaykob«این قدر خودکار رو محکم فشار نده!»صدای پدرم را می‌شنوم که برای هزار و چندمین بار نصیحتم می‌کرد، درد دستم برای چندین سال تنها بهانه‌ی صحبت کردن ما بود.فکر می‌کردم برای همیشه از شر این درد لعنتی خلاص شده ام تا اینکه امروز صبح مرا از خواب بیدار کرد.درد، گنگ و مبهم از عضلات داخلی ساعد شروع می‌شود، جمع می‌شود سمت مچ، مکث می‌کند و بعد ادامه راهش را پیدا می‌کند، به سمت تک تک انگشتان.به دستم نگاه می کنم، روی میز، بدون اینکه کاغذی در کار باشد آماده ی نوشتن است، مثل دونده ای که خم شده و چهار دست و پایش آماده ی شنیدن شلیک شروع مسابقه باشد بدون اینکه زمینی زیر پایش باشد.انگشت کوچک خسته و بی‌حرکت، خم شده و روی شیشه‌ی میز چسبیده است، انگشت بعد رویش افتاده است و هر از گاهی با یک تکان کوچک بند اولش سر می‌خورد و روی میز می‌افتد.انگشست وسط هم یک جایی همان وسط ها خم شده و وزن خودکار را روی گردنش تحمل می‌کند.نوک انگشتان بعد دو طرف خودکار را گرفته اند، جایی که بی‌حسی به اوج می‌رسد، جایی بین خودکار و پوست نوک انگشت اشاره‌ی دست چپ و نیمه‌ی سمت چپ بند اول انگشت شست.صدایی از بیرون اتاق باعث می‌شود ناخودآگاه سرم را از روی میز بلند کنم، روی صندلی جا به جا شوم و رو به در بسته‌ی اتاق لبخند بزنم.-«دکتر تنهاست؟»-«بله، می‌تونید برید داخل.»سپهر خسرویسپهر خسرویTue, 25 Aug 2020 12:25:55 +0430