https://virgool.ir/feed/@sepehr.advaniسلام، سپهر هستم. شریف مدیریت خوندم و بعد از فارغ التحصیلی به همراه همسر گلم اومدیم استانبول. ایشون دکتری میخونه و من هم کار می کنم. در این بین، می خوام از تجربه های زندگی ام بنویسم. کاملاً خودمانی : )fa2026-11-11 02:32:18https://files.virgool.ir/upload/users/33484/avatar/jdiBUS.jpeghttps://virgool.ir/@sepehr.advanihttps://virgool.ir/@sepehr.advani/چقدر-از-ترکیه-میدانیم-واقعاً-reg6jusp1aywهم اکنون نزدیک به 9 ماه است که در استانبول زندگی و کار می‌کنیم. از زمانی که وارد ترکیه شدیم، 2 ماه نگذشته بود که اتفاقات فاجعه آمیز ایران پشت سر هم رخ دادند. آبان ماه، قطعی اینترنت، سقوط هواپیما، و گل سر سبد همه مسائل، کورونا. همین موضوع شاید سبب شد که با چشم تیزتری زندگی اطراف خود را نگاه کنم. موضوعاتی که در طول این مدت از ترکیه متوجه شدم، از یک جهت خوشحالم می‌کند و از جهت دیگر ناراحت. خوشحالی از این بابت که کشوری رو به رشد با فرهنگ کاری و اجتماعی نزدیک به ایران است که می‌توانم به خوبی در آن رشد کنم. ناراحتی از این بابت که چرا چنین نادانی نسبت به این کشور وجود دارد با وجودی که همه ساله عده زیادی از ایرانیان به ترکیه سفر می‌کنند. در این نوشته (و شاید نوشته‌هایی در آینده) می‌خواهم بیشتر به این موضوع بپردازم تا ترکیه را شاید آن طور که واقعاً هست بشناسیم. البته که دانش کنونی من نقص‌های فراوانی دارد و این اطلاعات حاصل زندگی کوتاه من در این کشور همسایه است. منطقه Levent استانبولاولین موضوعی که می‌خواهم به آن بپردازم، مسائل فرهنگی است. بالاتر اشاره کردم که فرهنگ این کشور زیاد از فرهنگ کشور ما دور نیست، این نزدیکی را در چند مسأله می‌بینم. اولین (و از نظر من مهم‌ترین) نزدیکی فرهنگی مربوط به غذاست! ترک‌ها هم مثل ما ایرانی‌ها به مرغ و گوشت در وعده غذایی اعتقاد والایی دارند (شاید بیش از حد اعتقاد داشته باشند) و به دلیل نبودن برنج به عنوان بخشی از وعده، نوآوری‌های بیشتری را با گوشت و مرغ به ارمغان آورده‌اند. دوستانی دارم که پس از سفر به کشورهای اروپایی یا آمریکایی، مجبور به عوض کردن رژیم غذایی خود شده‌اند تا بیشتر به سلیقه آن کشور نزدیک شوند. این اتفاق در ترکیه رخ نمی‌دهد و شما با خیال راحت می‌توانید هر چیزی که در منوهای رستوران می‌بینید را سفارش دهید و مطمئن باشید که غذای دل انگیزی برای شما حاضر خواهد شد. (البته زمانی که رفتن به رستوران استرس کمتری داشته باشد.)موضوع دیگر، مسأله نظافت است. اگر در کشور فرانسه زندگی می‌کنید و این مطلب را می‌خوانید، مطمئنم از نبودن بهداشت کافی فردی و محیطی عذاب می‎‌کشید. برای ما ایرانی‌ها که نظافت و تمیزی جزئی جدایی ناپذیر از زندگی شده است، قرار گرفتن در محیط‌هایی که کثافت از سر و روی آن بالا می‌رود شاید قابل تحمل نباشد. این نگرانی را در ترکیه نخواهید داشت. اسلام مدت‌ها پیش مسأله نظافت را در این کشور حل کرده است و محیط‌های شخصی (داخل خانه افراد) و محیط‌های عمومی (مترو، اتوبوس، پاساژ، خیابان) همواره تمیز نگهداشته می‌شوند. مسأله توالت فرنگی بدون شلنگ نیز چیزی نیست که در ترکیه برای آن نگرانی داشته باشید چرا که سیستم تعبیه شده روی آن، مشکل شما رو حل خواهد کرد!در راستای موضوع اسلام که بالاتر ذکر کردم، باید اضافه کنم که بیشتر جمعیت ترکیه را مسلمانان تشکیل می‌دهند که از این میان، بیش از 80% آن‌ها سنی هستند. مسلمان بودن این کشور در بیشتر آداب و رسوم آن‌ها نیز دیده می‌شود که شباهت‌ها و تفاوت‌هایی با ایران دارد. عید فطر و قربان از اعیاد پرطرفدار مردم ترکیه است. ماه رمضان از سمت تمامی اقشار گرامی داشته می‌شود ولی مانند ایران، رستوران‌ها و کافه‌ها مجبور به تعطیل کردن یا کار پنهانی در طول این ماه نخواهند بود. صدای اذان همواره در سطح شهر شنیده می‌شود چرا که سنی‌ها معتقدند که نمازهای 5 گانه روز باید به صورت جداگانه ادا شوند و در نتیجه برای هر کدام جداگانه اذان خوانده می‌شود. در بیشتر محله‌ها مساجد وجود دارند و نماز جمعه هر هفته میزان نمازگزاران است.بخش دیگری که به آن می‌پردازم، شهرهای بزرگ ترکیه است. همان طور که احتمالاً می‌دانید، بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر ترکیه استانبول است. نزدیک به 15 میلیون جمعیت دارد که تقریباً 18.3% از کل جمعیت ترکیه است. در مقام مقایسه، تهران با 9.5 میلیون جمعیت، 11.5% از کل جمعیت ایران را در خود جای داده است. شهرهای پر جمعیت دیگر ترکیه به ترتیب آنکارا با 3.5 میلیون نفر، ازمیر با 2.5 میلیون نفر و بورسا با 1.5 میلیون نفر جمعیت هستند. همانند ایران که بیشتر شرکت‌های مرکزی و کارخانه‌ها در تهران هستند، استانبول نیز میزبان تعداد زیادی از دفاتر، شرکت‌ها و کارخانه‌های تولیدی است. با این تفاوت که صنایع مختلف، علاوه بر استانبول شهرهای دیگر را نیز محل احداث کارخانه خود قرار می‌دهند. بورسا یکی از شهرهای صنعتی و رو به رشد ترکیه است که تعداد زیادی از صنایع نساجی ترکیه را در خود جای داده است. بسیاری از شرکت‌ها برای استفاده از فضای صادراتی ازمیر، دفاتر خود را به این شهر انتقال دهند و خیلی از شرکت‌ها به دلیل ساده اینکه استانبول دیگر فضای کافی برای مکان دادن به کارخانه و شرکت‌ها را ندارد، شهرهای دیگری را برگزیده‌اند.اتفاقی که در ایران افتاده است کمی تفاوت دارد. تهران و حومه مکانی برای بهترین دانشگاه‌های کشور، قشر جوان و فعال کشور، بهترین برندهای تولیدی کشور، بهترین کارخانه‌های کشور و به طور کلی فضایی سرشار از فرصت و موقعیت شده و این فرصت، برعکس ترکیه، آنچنان در اختیار شهرهای دیگر قرار نگرفته است. این امر سبب شلوغی بیش از حد شهر، آلودگی فزآینده آن و نقل مکان بسیاری از افراد از شهرها و روستاها به تهران به امید کسب زندگی بهتری شده است. (که خود به حاشیه‌نشینی دامن می‌زند.) در ترکیه، پایتخت سیاسی کشور (آنکارا) با پایتخت تجاری آن (استانبول) متفاوت است که متأسفانه این امر نیز در ایران در تهران جمع گشته است. با وجود شباهت‌های زیادی که استانبول به تهران دارد، تفاوت‌های آن است که این شهر را برای زندگی و کار در کنار یکدیگر مناسب‌تر کرده است.آنتالیامورد بعدی در ارتباط با ترکیه، تفاوت‌های توریستی این کشور با ایران است. شاید تصور کنید که درآمد اصلی ترکیه از بخش توریست آن باشد که این موضوع صحیح نیست. تولید ناخالص ملی ترکیه ناشی از توریسم در سال 2019 تنها 11.2% از کل تولید ناخالص ملی بوده است و بیشتر این کیک را "تولید" با نزدیک به 85% به خود اختصاص داده است. با این وجود، توریسم همچنان بخش مهمی از سیاست‌های درآمدزایی ترکیه است. طبق اطلاعات سایت Business Insider، دو شهر استانبول و آنتالیا در سال 2019 مجموعاً 25.8 میلیون نفر بازدید کننده داشته‌اند و به ترتیب شهرهای 8ام و 10ام در بین پربازدیدترین شهرهای جهان قرار گرفتند. در مجموع ترکیه در سال 2019، بیش از 50 میلیون توریست داشته است و قصد دارد این آمار تا سال 2023 به 75 میلیون نفر برساند. از جذابیت شهر استانبول، در کنار قرار گرفتن بین دو دریای سیاه و اژه، می‌توان مکان‌های تاریخی‌ای باشد که از دوران عثمانی و روم باقی مانده‌اند. این ویژگی‌ها به همراه غذاهای هیجان انگیز و هتل‌های 5 ستاره فراوان (در شهر آنتالیا 421 هتل 5 ستاره وجود دارد) و مهم‌تر از آن، قیمت مناسب، سبب شده است که ترکیه مقصد بسیاری از افراد برای تعطیلات باشد.در آخرین مطلبی که قصد دارم در این نوشته در مورد ترکیه بیان کنم، فضای کاری و استارت آپی آن است. سیستم تحریم و فیلترینگ به آن شکلی که در ایران وجود دارد در ترکیه دیده نمی‌شود ولی با این وجود، خود دولت به برخی شرکت‌ها اجازه فعالیت نداده است و در نتیجه شرکت‌های دیگری در این زمینه برای آن نقش شکل گرفته‌اند. در یکی از پست‌ها، به عدم فعالیت اوبر اشاره کرده بودم. در کنار آن، شرکت PayPal نیز به دلیل کسب نکردن لیسانس لازم از بانک‌های ترکیه در سال 2016 از ترکیه خارج شده است و در نتیجه شرکت ایزیکو جای آن را گرفته است. شرکت آمازون تازه در سل 2018 وارد بازار ترکیه شده است، بازاری که بازیگران ترک و قدرتمندی مانند ترندیول در آن وجود دارند. بازار کسب و کار ترکیه با وجود حمایت‌هایی که برای شرکت‌های ترک قائل است، بازیگران خارجی را بیرون نگه نمی‌دارد و رقابت شدیدتری بین بازیگران صنعت وجود دارد. برخی شرکت‌ها مانند AirBnB با قدرت در ترکیه فعالیت می‌کنند و معادل‌های ترکی آن مانند میسافیر با آن رقابت می‌کنند. همین امر سبب یک تفاوت اساسی بین کسب و کارهای ترکیه و ایران گشته است. به دلیل عدم فیلترینگ و حضور بازیگران خارجی، در بسیاری از زمینه‌ها نیازی به ایده حس نشده است و همان شرکت‌های خارجی توانسته‌اند بازار بزرگی کسب کرده و افراد زیادی را به استخدام خود در بیاورند. همین کم شدن ایده سبب گشته که بازار استارت آپی ایران به نسبت پویاتر از بازار استارت آپی ترکیه باشد. به عنوان کسی که چندین سال در فضای استارت آپی ایران فعالیت کرده‌ام، آن‌چه مشاهده می‌کنم بیشتر بودن شرکت‌های بزرگ داخلی و خارجی است در حالی که در ایران و تهران، تعداد ایده‌ها و شرکت‌ها بسیار بیشتر است و از طرف دیگر، تعداد شرکت‌های بزرگ آن چنان نیست. از جمله‌ شرکت‌های بزرگی که در ترکیه فعالیت‌ می‌کنند می‌توانم به شرکت‌های Google, Apple, AirBnB, Unilever, Nestle, McKinsey, BCG, L'oreal Danone, Bayer و Oracle اشاره کنم. همچنین بیشتر شرکت‌های ماشین‌سازی در ترکیه کارخانه تولیدی دارند.در کلام آخر، ترکیه بزرگ‌ترین همسایه ما محسوب می‌شود و شاید به جز مساجد بزرگ استانبول و قونیه، آرامگاه مولانا، اطلاعات چندانی از آن نداشته باشیم. در این نوشته و نوشته‌هایی که در آینده خواهم نوشت تلاش خواهم کرد واقعیت‌های جغرافیایی، اقتصادی و سیاسی ترکیه را بیشتر بازگو کنم.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیMon, 06 Jul 2020 01:38:23 +0430https://virgool.ir/applymag/اپلای-کاری-انجام-بدهم-یا-ندهم-zqw9jjfymh2hمهاجرت بحث جدایی ناپذیر برای اقشار جوان است. بیشتر ما احتمالاً دوست نزدیکی داریم که هم اکنون خارج از ایران تحصیل می‌کند. شاید خودمان مدت‌هاست به گزینه‎‏های خود خارج از ایران فکر می‌کنیم. ممکن است همین مطلب را از خارج از ایران مطالعه می‌کنید. به همین منظور قصد دارم در مورد آن بخشی از مهاجرت بنویسم که شاید کمتر درباره آن صحبت می شود و اطلاعات کمتری در مورد آن وجود دارد، اپلای کاری!من هم اکنون در شهر استانبول زندگی و کار می کنم. از همان روزهای ابتدایی حضور در کشور ترکیه، اپلای کاری را از داخل خود خاک ترکیه آغاز کردم. در نوشته ای دیگر درباره این دوره و نحوه پیدا کردن کار مطلب نوشتم و در اینجا قصد دارم موضوع را کمی از ترکیه فراتر ببرم و از آن‌چه که در مدت اخیر نسبت به اپلای کاری متوجه شدم برای شما بگم تا شاید این گزینه را نیز در کنار اپلای تحصیلی که گزینه اول بیشتر مهاجرت هاست، در نظر بگیرید. مطلب را به چند بخش مختلف تقسیم می کنم: تجربه شخصی از اپلای در ترکیه، اپلای به آمریکا، کانادا و استرالیا و اپلای به سایر کشورهای اروپایی. (اطلاعاتم نسبت به کشورهای شرق آسیایی بسیار کم است چرا که نه دوستانی داشتم که دانشگاه‌های این کشورها را انتخاب کنند و نه گروهی که به عنوان کارآموزی یا کار موقتی به این کشورها بروند. در نتیجه اگر شما اطلاعاتی در این بخش دارید، خوشحال می‌شوم در بخش کامنت ها داستان خودتان را بیان کنید.)تجربه شخصیبخشی از تجربه شخصی ام را در واقعیت های پیدا کردن کار در استانبول بیان کردم، در اینجا به حواشی آن می‌پردازم. من فرآیند اپلای کاری را از روز اولی که به ترکیه آمدم آغاز کردم. به عنوان یک فارغ التحصیل از مدیریت شریف و داشتن سه چهار سال سابقه کار مدیریتی، رزومه قابل قبولی داشتم. با این حال، واقعیت های کاری ترکیه را نیز درک می کردم و اصلاً انتظار نداشتم که شغلی نزدیک به شغل قبلی خودم در شرکت "تومن" داشته باشم. به دلیل اینکه در دوره مدیریتی خود "عملیات" خوانده بودم، در تمام عنوان های شغلی که Supply Chain یا Operations می دیدم اپلای می کردم. امکان دعوت به مصاحبه خودم در این عنوان‌ها را بیشتر می دیدم چرا که بیشتر حول یک علم مشخص یعنی "علم عملیات" ساخته شده بودند و دلیل علاقه‌مندی‌ام را می‌توانستم واضح‌تر بیان کنم. ایراد کار (برای اپلای کاری در آن مقطع، نه به صورت کلی) این بود که تمام سابقه کاری من در عنوان‌های Business Development و Business Analysis یا Product Analysis بود. فعالیت هایی که بیشتر روی مهارت‌های نرم (Soft Skills) استوار هستند و زبان نقش اساسی در آن‌ها ایفا می‌کند. در اکوسیستم کسب و کاری ایران، کانکشن‌های زیادی داشتم، مدیران بسیاری را از نزدیک یا با یک فاصله کوتاه می‌شناختم و برای رفتن به جلسه مصاحبه آن‌چنان نیاز به اثبات خود نداشتم ولی موضوع اینجا فرق می‌کرد. زبان ترکی را بلد نبودم، نتوورک خاصی در اکوسیستم نداشتم و کارفرما برای استخدام من باید هزینه‌های مالی و زمانی بیشتری پرداخت می‎‌کرد، پس کار خیلی دشوارتر است.کاری که من انجام دادم این بود که به منظور پیدا کردن کار در اکوسیستم کسب و کاری ترکیه، برای خودم زمان خریدم و این کار را به کمک نتوورک سابقم در ایران انجام دادم. پروژه‌ای کوتاه مدت پذیرفتم تا بتوانم هم مشکلی مالی خودم را حل کرده باشم هم فرصتی برای آشنایی با ترکیه و زبان ترکی پیدا کنم. هم اکنون که در حال نگارش این مطلب هستم، مجدداً در حال اپلای هستم که مصائب بیشتر آن را در بخش بعدی بیان می‌کنم که حول اپلای کردن به کشورهای اروپایی برای کار است.اپلای کاری به کشورهای اروپایی غیر انگلیسی زبانزبان را به طور خاص عامل تفکیک کننده این کشورها می‌دانم و در ادامه دلیل آن را توضیح خواهم داد. فرض کنیم شما قصد اپلای کاری به کشوری پر از فرصت‌های کاری مانند آلمان را دارید. اینکه این کشور فرصت‌های کاری فراوانی دارد از یک طرف مایه امیدواری شما خواهد بود، ولی باید درک کنید که این کشور مقصد افراد جوانی از سراسر جهان است و اگر راه ساده‌تر است، رقابت نیز شدیدتر خواهد بود.شما دو گزینه دارید:1- از خود ایران فرصت کاری کشور آلمان را در لینکدین یا پلتفرم‌های مخصوص خود کشور آلمان پیدا کنید و در موقعیت‌هایی که مناسب شماست، رزومه خود را بفرستید.2- از آلمان ویزای جستجوی کار درخواست کنید، به کشور آلمان سفر کنید و از داخل خود خاک این کشور، اقدام به فرستادن رزومه بکنید.راه دوم مزیت‌هایی دارد. از جمله اینکه کارفرمایان در آلمان، آگهی های شغلی خود را 3 ماه در کشور خود و 3 ماه برای سایر کشورهای اتحادیه اروپا ارسال می‌کنند و سپس سراغ افرادی از سایر کشورها خواهند رفت. در صورت دعوت شدن به مصاحبه، می‌توانید حضوری بروید که شانس پذیرفته شدن شما را بیشتر خواهد کرد. از داخل خود آلمان به منابع بیشتری دسترسی خواهید داشت و می‌توانید در همایش‌ها، نمایشگاه‌ها و یا گردهمی‌های مختلفی که شرکت‌ها در آن حضور پیدا می‌کنند، شرکت کنید.مشکل این مسیر چیست؟ طبق آخرین آمار، برای گرفتن ویزای جستجوی کار شما باید زبان آلمانی را تا سطح B1 بلد باشید و آن‌گاه درخواست دهید. این ویزا 6 ماه اعتبار دارد یا به بیان دیگر، شما 6 ماه فرصت خواهید داشت که شغل مربوطه را بیابید و قرارداد ببندید. در این مدت درآمدی نخواهید داشت و باید با سرمایه اولیه قابل توجهی وارد خاک آلمان شده باشید و به طور کلی، ریسک موضوع زیاد است.سایر کشورهای اتحادیه اروپا نیز شرایط یکسانی را برای شما رقم می‌زنند. (می‌توانید شرایط کاری هر کشور را به صورت فارسی گول کنید.) با وجودی که کشورهایی نظیر آلمان و هلند کشورهای پیشرفته و بین‌المللی محسوب می‌شوند، بدین معنا نیست که شانس شما با شانس سایر ملیت‌های اروپایی یکسان است. این "یکسان نبودن" به صورت کمرنگ در قوانین کاری و به صورت پررنگ در خود کارفرماها و سیستم جذب آن‌ها جلوه می‌کند. بدین صورت که رزومه شما را می‌بینند ولی آگاهانه یا ناآگاهانه مردم کشور خود یا همسایگان خود را ترجیح خواهند داد! (متأسفانه)در اینجا اگر شما رشته‌های مدیریتی خوانده‌اید و زبان بخش مهمی از کار شماست، مثلاً نیروی فروش هستید، باید توجه داشته باشید که شرکت هدف با خود فکر می‎کند که مشتریان و همکارانش ممکن است انگلیسی بلد نباشند پس چرا ریسک کنم و کسی را بگیرم که زبان کشورم را بلد نیست؟ اگر زبان را یاد بگیرید، شانس بیشتری خواهید داشت ولی باید متوجه باشید که کارفرما قرار نیست نسبت به شما لطف مضاعفی داشته باشد و اگر رزومه شما در حد و اندازه رزومه هم میهنانش باشد، حدس می‌زنید چه کسی را انتخاب می‌کند؟اگر تخصص شما آن چیزی که بالاتر تعریف کردم نیست، مثلاً برنامه نویس کارکشته‌ای هستید و با داشتن سابقه کار در تیم‌های محصول شرکت‌های بزرگ و کوچک و تسلط به زبان‎‌های مختلف برنامه‌نویسی، یک کاندیدای قابل توجه محسوب می‌شوید. در این بخش، رزومه شما می‌تواند به راحتی نسبت به سایر کاندیدهای آن جایگاه برتری پیدا کند و موضوعات دیگر مثل ملیت و زبان به عقب رانده شوند. این اتفاق می‌تواند برای Data Analyst ها به صورت مشابه اتفاق بیافتد. (تأکید کنم که این برتری یافتن لزومی ندارد!)در واقع هر چه به سمت مهارت‌های سخت (Hard Skill) پیش می‌روید می‎‌توانید امیدواری بیشتری داشته باشید که رزومه شما بیشتر از ملیت شما به چشم بیاید.اپلای کاری به کانادا، آمریکا، استرالیاقطعاً حدس زده‌اید که چرا این سه کشور را در یک گروه‎‌بندی آورده‌ام. حال قصد دارم به صورت حذفی برای شما بیان کنم که چرا کانادا می‌تواند بهترین گزینه برای این مسیر باشد!در سال‌های اخیر (به خصوص 2 سال اخیر) کشور استرالیا با ایران رسماً قهر کرده است. تعداد زیادی از دوستانم که برای ویزای این کشور اقدام کردند، یا همچنان در صف ویزا هستند یا ویزای‌شان کنسل شده است. حتی کسانی که دارای ادمیشن از دانشگاه بودند نیز از این موضوع استثنا نبودند. این مسأله کم و بیش با آمریکا نیز رخ داده است. از زمان حضور ترامپ، سخت‌گیری‌ها به مهاجرین و دانشجویان به مراتب بیشتر از قبل شده است. رفتارهای قهرآمیز نسبت به دانشجویان کمتر است و با این وجود، تعداد زیادی از دوستانم با مشکل نگرفتن ویزا مواجه شدند. گرفتن فرصت‌ کاری به اندازه کافی مسأله ساز هست و اینکه بخواهید درگیر مسائل ویزا و اقامت خود نیز باشید، به نظر من ارزشش را ندارد، البته خودتان می‌دانید.کانادا برای من جوابش را پس داده است. سیستم PR این کشور یک مسیر ایده‌آل برای کسانی است که قصد دارند به صورت کاری به این کشور سفر کنند. آن چیزی که در این سیستم اهمیت دارد دو موضوع است:سابقه کاریامتحان IELTSبرای درخواست PR، گزینه‌های مختلفی وجود دارد که شما می‌توانید در هریک از آن‌ها امتیاز کسب کنید. دو مورد فوق از مهم‌ترین گزینه‌ها به حساب می‌آیند. بهترین کار گرفتن نمره خیلی عالی در امتحان IELTS هست (مثلاً ترکیب نمره‌های 8 8 8 7). در کنار داشتن امتیاز بالا از آیلز به همراه سابقه کاری خوب، اگر بتوانید سندی ارائه دهید که یک شرکت در شهر تورنتو ،به عنوان مثال،خواهان شماست، می‌توانم بدون شک بگویم که مشکل دیگری نخواهید داشت.شاید مشکلاتی که بالاتر برای کشورهای اروپایی گفتم در کانادا کمتر صادق باشد، ولی باز باید توجه کنید که در حال اپلای کردن برای یک کارفرمای خارجی هستید. کارفرمایی که شما را نمی‌شناسد، اسم شرکتی که در آن کار می‌کنید را نشنیده است و حالا قصد دارد طبق رزومه ارسالی شما درباره پوزیشن خالی شرکت خود تصمیم‌گیری کند. کانادا کشوری فوق العاده بین‌المللی محسوب می‌شود و ملیت‌های مختلف و فرهنگ‌های متفاوت سال‌هاست در همسایگی هم و یا به عنوان همکار در کنار یکدیگر زندگی کرده‌اند. شما نیز احتمالاً مشکلی با زبان انگلیسی ندارید و تسلط شما به زبان فارسی می‌تواند مزیت شما قلمداد شود. اگر به کمک مهارت‌های سخت هم اپلای می‌کنید نیز شانس شما دو چندان خواهد شد. با این حال، بدانید که اپلای برای یک شرکت خارجی به مراتب پیچیده‌تر از اپلای برای یک شرکت ایرانی است.انتخاب کشور مقصدتا بدین جا، یکی از مهم‌ترین فاکتورهای انتخاب شغل را حذف کرده بودم، مکان شغل!شاید در حال حاضر تنها این آرزو را داشته باشید که در جایی غیر از ایران کار کنید و یا داستان‎هایی از دوستان و اقوام خود در اروپا، آمریکا یا کانادا شنیده باشید و می‌خواهید شما هم داستان خود را تعریف کنید.بر حذر باشید!سلیقه زندگی افراد خیلی با یکدیگر متفاوت است. یک نفر کشور آرام دوست دارد، یک نفر رقابتی. یک نفر شرایط کاری متعادل کننده دوست دارد، یکی اقتصاد آزاد. یک نفر کشور آفتابی دوست دارد، یکی بارانی. یکی دوست دارد زبان و فرهنگ جدید یاد بگیرد، یک نفر بدش می آید. اینکه چه کشوری می‌تواند انتظارات شما از زندگی را پاسخ دهد، به خود شما مرتبط است. دانشگاه و کار یک بخش از زندگی هستند و بسیار فاکتورهایی وجود دارند که شما از آن‌ها بی‌خبر هستید. پیشنهاد من این است که تمام موارد فوق را در نظر بگیرید، با دید باز به مسائل نگاه کنید و از کشورها بت نسازید.انشالله که آن چه به دنبالش هستید، خواهید یافت!با امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSun, 24 May 2020 22:18:36 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/هیجان-یادگیری-یک-زبان-جدید-pgdr2fnc8g4mمطلبی که قصد دارم اینجا بیان کنم، از مهم ترین دغدغه های مهاجرت است. مزایایی که برای آدمی ایجاد می کند فراتر از آن چیزی است که تصور می کند. مخاطب این مطلب کسانی هستند که قصد زندگی واقعی در کشوری دیگر را دارند. کسانی که هم اکنون در حال گشتن به دنبال دانشگاه های مورد علاقه و پوزیشن های جذاب در کشورهای هیجان انگیز هستند. با این حال، نمی خواهم افرادی را مخاطب قرار دهم که به کشورهای انگلیسی زبان مانند آمریکا و کانادا مهاجرت می کنند. چرا که اگر یک Millennial هستید و هنوز زبان انگلیسی را درست و حسابی نمی دانید، متأسفم، شما فرصت های بی شماری را از خود گرفته اید!مخاطب این مطلب، افرادی هستند که به کشورهای اروپایی مهاجرت می کنند. کشورهایی که با وجود دانش عمومی نسبت به زبان انگلیسی، زبان مادری متفاوتی دارند. این کشورها می توانند ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، ترکیه، آلمان، کشورهای اسکاندیناویایی و یا هر جای دیگری باشد. درد افرادی که به این کشورها مهاجرت می کنند مشترک است و آن درد، زبان این کشورهاست. همان طور که شاید از پست های قبلی مرا دنبال کرده باشید، من هم اکنون در ترکیه زندگی و کار می کنم. کشوری که به شکل عجیبی حتی جامعه جوان، آنطور که باید انگلیسی را متوجه نمی شوند و اگر از فضای آکادمیک دور شویم، تنها ابزار ما برای ارتباط زبان ترکی خواهد بود. در این نوشته می خواهم تجربه ام را از آموزش یک زبان خارجی با شما در میان بگذارم. چرایی این اعتقاد که یاد گرفتن زبان کشور مقصد نه تنها مشکلات شما را رفع خواهد کرد بلکه یک اجبار محسوب می شود و بدون آن نمی توانید کیفیت زندگی قابل قبولی داشته باشید.به تعداد انسان ها، راه هست برای آموزش زبان خارجی! اگر خیلی کوتاه گوگل کنید به عنوان مثال:"How can I learn a foreign language..."بی نهایت سایت و کلیپ یوتیوب و مقاله و روش به شما پیشنهاد خواهد شد. من اینجا نمی خواهم روش های مختلفی که می توانید زبان را فرا بگیرید به شما بیان کنم (البته شاید هم می خواهم اینکار را بکنم!) در اینجا تنها قصد دارم اشتباهاتم در یادگیری زبان (همچنان در دست ترمیم) را با شما در میان بگذارم تا شاید علاقه مندی بیشتری برای طی کردن مسیر هیجان انگیز آموزش زبان پیدا کنید.من به همراه غزاله، اوایل مهر ماه 98 به استانبول آمدیم. از همان ابتدا می دانستم که زبان ترکی در کشور ترکیه خیلی مهم خواهد بود. برای کار کردن، معاشرت کردن، دوست پیدا کردن و به بیان کلی زندگی کردن. من هم از همان روز اول آموزش ترکی را آغاز کردم. کمی این طرف آن طرف را نگاه کردم و دیدم شاید جواب پس داده ترین نقطه آغاز، استفاده از Duolingo باشد. کمی که با جملات ابتدایی ترکی آشنا شدم، جستجوی بیشتری در اینترنت انجام دادم و با فردی آشنا شدم به نام Benny Lewis که در وبلاگ و دوره خود به نام Fluent in 3 Months روی موضوعی دست می گذارد که به نظرم در آموزش زبان بهای زیادی به آن داده نمی شود، با وجودی که موضوع بسیار روشنی است. این موضوع چیزی نیست جز "صحبت کردن".Benny Lewisاعتراف می کنم که بعد از تمام این مدتی که با یاد گرفتن ترکی کلنجار رفتم و روش های مختلفی که برایم جواب می دهد را امتحان کردم، هنوز "صحبت کردن" را به درستی در برنامه هایم جا نینداخته ام. چیزی که Benny به آن تأکید می کند این است که از همان ابتدای کار به خود اجبار کنید که صحبت کنید. حتی اگه 4 جمله را بلدید، همان ها را دست و پا شکسته بیان کنید. غلط حرف می زنید؟ اصلاً اهمیتی ندارد، کسی قرار نیست به شما نمره بدهد. چیزی که با این صحبت کردن های آهسته و ماشین وار به دست می آورید، اعتماد به نفس صحبت کردن است.شما از ابزارهای مختلفی ممکن است ورودی دریافت کنید، می‏‏‌خواهد همین Duolingo باشد، می خواهد فیلم و سریال باشد، می خواهد کتاب داستان باشد و یا کلاس آموزشی. همه این ها به عنوان ورودی شماست. قطعاً که باید ورودی خود را تقویت کنید، و الا درباره چه چیزی می خواهید حرف بزنید؟ نکته این است که انتهای کار کسی از شما نمی پرسد که فلان جمله به ترکی یا آلمانی یا ایتالیایی چه می شود تا شما با ذوق و شوق ترجمه کنید و به خودتان افتخار کنید که زبان را بلد شده اید. یاد گرفتن کلمه و جمله های جداگانه خوب است، ولی هدف شما از آموزش زبان این است؟شما باید روی خروجی های خود هم کار کنید و این خروجی چیزی نیست جز "صحبت کردن". شما هر آنچه تمرین می کنید را باید پس از مدتی به صحبت کردن های در ابتدا 1 دقیقه ای، سپس چند دقیقه ای تبدیل کنید تا در نهایت بتوانید مکالمه های کاملی را با افراد محلی داشته باشید. شاید سؤالاتان این باشد که من دوستی ندارم به عنوان مثال ایتالیایی بلد باشد، با چه کسی باید صحبت کنم؟ شما اولین نفری نیستید که این سؤال را از خود می پرسید و من به شما سایت های زیر را معرفی میکنم:1. Tandem2. HelloTalk3. italkiاین سایت ها (که هر سه اپلیکیشن موبایل هم دارند)، به نام سایت های Language Exchange شناخته می شوند. اتفاقی که می افتاد این است که به کمک فیلترهایی که دارند، افرادی را به شما معرفی می کنند که زبان هدف شما را بلد هستند یا Native هستند و قصد دارند زبان مادری شما را یاد بگیرند. اگر شما به انگلیسی هم مسلط هستید، گزینه های خیلی بیشتری را برای پارتنر خواهید یافت. با آن ها می توانید ارتباط بگیرید، برنامه بچینید، در اسکایپ و واتس اپ چت کنید، قرار بگذارید و "صحبت کردن" خود را تقویت کنید. ممکن است در ابتدا، توانایی کم شما در زبان هدف باعث خجالت شما شود. باید از این سد بزرگ بگذرید و برنامه کوتاه ولی کارآمد بچینید. خاطره خودم از اولین Language Exchangeام را قصد دارم با شما در میان بگذارم.از اپلیکیشن Tandem برای اینکار استفاده کردم و با دختری به نام عایشه که اصالت ترک داشت و در صدد تقویت انگلیسی خود بود، برنامه ریزی کردم. برنامه ریزی که هدف از این ارتباط چیست، روی چه مواردی دوست دارم تمرکز کنم و چه نکاتی برایم مهم تر است. اولین مکالمه را قصد داشتم بیشتر از 5 دقیقه نگه ندارم چون متریال کافی برای صحبت کردن نداشتم، در حالی که عایشه صرفاً انگلیسی اش ضعیف بود. انگلیسی ضعیف او خیلی قوی تر از ترکی من بود. یک سری جمله و پیش بینی از دیالوگ برای خودم نوشتم و سعی کردم آن ها را حفظ کنم، حول اینکه چه کار می کنم، قبلاً چه خوانده ام و موضوعاتی شبیه به این. از طریق واتس اپ تماس گرفتیم. ابتدا استرس زیادی داشتم ولی اولین جمله ترکی را که گفتم و عایشه آن را تأیید کرد، قوت قلب گرفتم. برخی جمله ها را پس و پیش گفتم، برخی جاها کمک گرفتم ولی تا جایی که توانستم ترکی صحبت کردم. با وجودی که 5 دقیقه بیشتر از سمت من زمان نبرد، احساس خیلی خوبی بهم دست داد. احساسی اینکه که اگر ورودی خودم را بیشتر کنم، می توانم خروجی های خیلی بیشتری داشته باشم.از آن پس سعی کردم برنامه صحبت کردن را درون برنامه هفتگی خود بچینم. از آن زمان تا کنون مسیرهای متفاوتی را برای تقویت ورودی و خروجی خود انجام داده ام که بسیاری از آن ها را در ابتدا نمی دانستم. در اینجا می خواهم آن چیزی را که 8 ماه پیش به خودم میگفتم را به شما هم بگویم. این مسیری است که فکر میکنم باعث یادگیری یک زبان جدید در "یک سال" خواهد شد. (قطعاً به زبانی که قصد یاد گرفتن آن را دارید وابسته است و این عدد یک میانگین است.)1. یک اپلیکیشن آموزش زبان پیدا و یک تارگت روزانه برای خود تعیین کنید، مثلاً 20 دقیقه. سعی کنید این روتین را نگهدارید تا ذهن شما با این زبان جدید آشنایی اولیه پیدا کند.دو اپلیکیشنی که برای این کار می توانم معرفی کنم، Duolingo و Busuu هست. دولینگو بیشتر بر روی قواعد و ساختار تأکید می کند و بوسو هدف را صحبت کردن می گذارد.2. از همان ابتدایی که کار 1 را آغاز کردید، یک سریال با زبان هدف پیدا کنید و روزانه یک قسمت را با زیرنویس انگلیسی تماشا کنید. اگر در روز فرصت دیدن فقط یک سریال را دارید، این سریال را جایگزین مثلاً Peaky Blinders بکنید! هیچ چیز مانند سریال، شما را با گفتارهای عامیانه زبان هدف آشنا نمی کند.3. شروع کنید به جایگزین کردن بخشی از PlayList خود با آهنگ های زبان هدف. اگر این آهنگ ها مثل آهنگ های ترکی دلنشین باشند، اتفاق من برایتان می افتد که پس از مدتی غیر از آهنگ ترکی، آهنگ های دیگر شما را سرحال نمی آورند.4. بعد از تمرین کردن موارد فوق به مدت 1 ماه، به یکی از اپلیکیشن های Language Exchange بروید و پارتنر زبان پیدا کنید. با او برنامه ریزی انجام دهید و در ابتدا یک بار در هفته صحبت کردن تمرین کنید. به مرور تعداد صحبت در هفته را به 2 و 3 افزایش دهید.{در اینجا می توانم پیشنهاد دهم که اگر مدتی در حال گشتن هستید و پارتنر پیدا نمی کنید، با خودتان صحبت کنید! یک موضوع انتخاب کنید، درباره آن صحبت کنید و صدای خود را ضبط کنید. سپس با گوش دادن مجدد، صدای خود را تصحیح کنید.}5. کمی که جلوتر رفتید، ورودی های خود را گسترده کنید، مثلاً:فیلم و سریال را یک بار با زیرنویس انگلیسی ببینید و یک بار با زیرنویس اصلی و ببینید چقدر از آن را متوجه می شوید. سریال را چند باره ببینید و مکالمه ها را سعی کنید از حفظ بیان کنید. در واقع سریال را به یک مینی پروژه تبدیل کنید.کتاب های زبان هدف را بخوانید. ابتدا از کتاب های داستان کودکانه که در حد زبان کنونی شماست شروع کنید. کلمه ها و جمله هایی که بلد نیستید را علامت بزنید و دایره لغات خود را افزایش دهید. این کار را با متن آهنگ هایی که گوش می دهید هم می توانید انجام دهید.6. زنجیره فیلم و سریال، کتاب، صحبت کردن را تا جایی ادامه دهید که...این کار انتها ندارد. شما شاید هرگز در حد افراد محلی نتوانید سخن بگویید ولی با تکرار زنجیره فوق، بسیار به آن ها نزدیک خواهید شد و هدف نیز همین هست. بهترین لحظه برای زبان شما، آن جایی است که با کمترین استرس حتی با غلط، منظور خود را به درستی انتقال می دهید و ارتباط برقرار می کنید و همین ارتباط بزرگ ترین ثمره برای شما خواهد بود. توانایی که زبان به شما می دهد، برقراری ارتباط با جمعیتی به بزرگی یک کشور است، برقراری ارتباط با فرهنگ آن کشور است. این مسیر دایره ذهنی و فکری شما را گسترده می‌کند و دیدگاه جدیدی نسبت به پدیده ها و افراد به شما می بخشد.پس از همین الان شروع کن!سپهر عدوانیسپهر عدوانیWed, 20 May 2020 00:41:42 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/لیرهای-خود-را-برای-تاکسی-خرج-نکنید-i0ta4v5rzqatاولین روزی که وارد فرودگاه استانبول شدیم، از قبل با هتل مقصد هماهنگ کرده بودیم تا ترانسفر از فرودگاه تا هتل را برای ما بفرستند. خیلی حس فیلم گونه ای بود وقتی که اسمم را در مکان انتظار راننده ها دیدیم و به سمت یک فلوکس واگن عظیم برای انتقال از فرودگاه تا هتل به راه افتادیم. البته که پول قابل توجهی برای این سرویس پرداخت کردیم (250 لیر یا به قیمت آن موقع، 500هزار تومان)، ولی به دلیل عدم شناخت مسیرها و همچنین زیاد بودن چمدان ها ترجیح دادیم ریسک نکنیم و با خیال راحت روز اول را سپری کنیم. دو هفته بعد از آن روز که پس از دفاع پایان نامه از تهران به استانبول بازگشتم، به راحتی مستقیم سوار یک اتوبوس شهرداری شدم و تنها به 5.25 لیر به خانه رسیدم! دلیلی که قصد دارم این متن را بنویسم این است که بسیاری از دوستان را میبینم که هزینه های بسیار عجیب و غریبی را در استانبول بابت حمل و نقل متحمل می شوند در حالی که استانبول از بابت تنوع حمل و نقل از بهترین ها در جهان است و شما تقریباً به بیشتر نقاط این شهر بزرگ (لااقل بخش هایی که برای شما مهم خواهد بود) دسترسی ساده ای دارید.تراموای خیابان استقلالقصد دارم شما را با انواع وسایل نقلیه ای که در استانبول فعالیت می کنند آشنا کنم تا زمانی که به این شهر سفر کردید، بدانید که به راحتی می توانید برای جا به جایی بین مکان های مختلف گزینه ای غیر از تاکسی را انتخاب کنید.مترو یکی از معمول ترین راه های سفر کردن به بخش های مختلف استانبول است، مخصوصاً اگر مسیر شما طولانی باشد. هزینه هر سفر مترو که در اوایل 2020 افزایش پیدا کرد، 3.5 لیر است. متروی استانبول دارای 6 خط متفاوت است که در نقشه زیر می توانید مشاهده کنید:نقشه دقیق تر در مورد خطوط مترو را می توانید در این سایت مشاهده کنید. اگر به خطوط فوق توجه کنید، بیش از 6 خط و رنگ مشاهده می کنید. 4 رنگ از این خطوط مربوط به خطوط تراموا هستند که روی زمین حرکت می کنند:این ترامواها بیشتر در جنوب بخش اروپایی استانبول قرار دارند که مکان توریستی استانبول است. تقریباً به تمامی مکان تاریخی استانبول در Eminönü شامل سلطان احمد، ایا صوفیه و دلماباغچه با خط تراموای T1 دسترسی دارید. یک خط مخصوص بین میدان تقسیم و کاباتاش به نام Füniküler نیز به شکل زیر است: کسانی که برای سیاحت به استانبول می آیند بیش از هر خط مترو، احتمالاً با مترو سبز رنگ M2 و خط تراموای T1 کار خواهند داشت. خطوط مترو استانبول یا به طور کامل در بخش اروپایی قرار دارند یا به طور کامل در بخش آسیایی. با این وجود اگر در بخش اروپایی هستید و می خواهید از سواحل بخش آسیایی دیدن کنید، یک مترو به کمک شما خواهد آمد که طولانی ترین خط مترو در استانبول نیز هست، مارمارای!این خط مترو اولین راه ریلی است که اروپا را به آسیا متصل می کند. خط مارامارای در سال 2013 افتتاح شد و سپس در سال 2019 تکمیل گشت. این مترو 76.6 کیلومتر طول دارد و از زیر بسفوروس عبور کرده و از سمت دیگر مجدد سر از دریا بیرون می آورد. شاید فکر کنید زمانی که زیر دریا هستید حس خاصی خواهید داشت، ولی تجربه کاربری مارمارای متأسفانه کاملاً شبیه خطوط دیگر مترو است! نام این خط هم ترکیبی از مارمارا (دریای مدیترانه) و رای (ترکی کلمه ریل) است.به جز مارمارای، راه های دیگری نیز برای جا به جایی بین بخش اروپایی و آسیایی استانبول وجود دارد و شاید معروف ترین، سریع ترین و پرطرفدارترین آن، متروباس (Metrobüs) باشد که شبیه خطوط BRT تهران است. متروباس به جز مسیری که از روی پل های استانبول عبور می کند، خطوط حرکتی خودش را دارد. تعدد اتوبوس های آن به شدت بالاست و برای من هرگز رخ نداده که بیش از 1 دقیقه منتظر متروباس ها باقی بمانم. چهره متروباس مانند زیر است:راه دیگرِ گذر از بخش اروپایی به آسیایی، سفرهای جذاب بر روی کشتی است. کشتی در استانبول مانند اتوبوس رفتار می کند، ساعت های حرکت مشخص دارد و شما را علاوه بر حرکت بین دو قاره، در پهنای آن نیز جا به جا می کند و بسیار سریع تر از همکاران روی خشکی خود شما را به مقصد می رساند. اپلیکیشن Şehir Hatları مسیرها و ساعت های کشتی ها را به طور دقیق نمایش می دهد.حال می رسیم به دو حمل و نقلی که من در کنار مترو، بیشترین استفاده از آن ها را دارم. اولین آن اتوبوس های عادی شهرداری هستند که به شکل زیر هستند:تقریباً در هر جای استانبول باشید، با انتخاب مقصد بر روی گوگل مپ، به سمت نزدیک ترین ایستگاه اتوبوس راهنمایی خواهید شد. مانند خط بالا که روی آن عدد 108 نوشته شده، روی گوگل مپ کاملاً برای شما نشان داده می شود که چه خطوطی شما را به مقصد می رسانند، در کجا می توان پیاده شد و یا خط عوض کرد. حتی اگر در مکانی با فاصله از ایستگاه اتوبوس باشید، قطعاً از کنار شما مینی بوس یا "دلموش" عبور می کند. ون هایی که ظاهر زیر را دارند:دلموش ها برعکس سایر سیستم های حمل و نقل استانبول، با پول نقد کار می کنند. وقتی سوار دلموش می شوید، به راننده باید مقصد و تعداد مسافرین را بگویید و راننده باقی پول را به شما پس خواهد داد. دلموش ها مسیر حرکت مشخصی دارند ولی ایستگاه ندارند و هر فردی که قصد سوار شدن را دارد، جلوی دلموش دست خود را بلند می کند و به راحتی سوار می شود.لازم به ذکر هست که گوگل مپ با وجودی که بیشتر خطوط حرکتی دلموش ها، اتوبوس ها، مترو ها و ترامواها را در خود جای داده است ولی به تجربه می توانم بگویم که لزوماً بهترین پیشنهاد را به شما نخواهد داد. دلایل آن را می توانم موارد زیر بدانم:1- تشخیص ندادن مسیرهای حرکتی متروباس2- تشخیص ندادن مسیرهای حرکتی کشتی ها3- در نظر نگرفتن ترانزیت بین اتوبوس ها و متروهاالبته فیچرهایی در گوگل مپ وجود دارد که به شما "کمترین ترانزیت" یا "کمترین پیاده روی" را بدهد که می توانید با امتحان کردن روش های مختلف بهترین مسیر را پیدا کنید. ولی تنها با زندگی کردن در استانبول به تدریج متوجه می شوید که بهترین وسیله برای یک مسیر کدام است. با این وجود، خود شهرداری استانبول اپلیکیشنی به نام Mobiett دارد که به صورت دقیق تر مکان کنونی اتوبوس ها را نشان می دهد. به کمک این اپلیکیشن خیلی راحت تر می توانید زمان بندی کنید تا معطل نشوید. این مطلب ضد تاکسی به نظر می رسد، ولی لازم است درباره شان کمی صحبت شود:اگر به هر دلیل قصد ندارید از سیستم های حمل و نقل متنوع استانبول استفاده کنید، مثلاً باری که همراه دارید زیاد است و یا چند نفر هستید و گرفتن تاکسی صرفه دارد، می توانید در هر خیابانی تاکسی های زرد رنگ را پیدا کنید. در استانبول سیستم جا به جایی مانند "اسنپ" و "تپسی" وجود ندارد و "اوبر" نیز در اثر اعتراض هایی که رانندگان تاکسی به فعالیت هایش داشتند، مجبور به توقف فعالیت هایش شد. ولی خود تاکسی ها، اپلیکیشنی مانند "کارپینو" در تهران دارند که نام آن BiTaksi است.به کمک این اپلیکیشن می توانید مبدأ و مقصد را مشخص کنید و یک تاکسی به سرعت در کنار شما ظاهر خواهد شد. در مکان های کوتاه، تاکسی می تواند دردسر رفتن تا ایستگاه های مترو و اتوبوس و البته شلوغی های آن ها را بگیرد ولی در مسیرهای متوسط و طولانی به راحتی قیمت های 40 لیر به بالا در انتظار شما خواهند بود در حالی که همین مسیر را می توانید با زیر 7 لیر طی کنید. مخصوصاً زمان هایی که تاکسی ها از روی پل عبور می کنند، هزینه مضاعفی دریافت خواهند کرد و قیمت به 70 تا 80 لیر می رسد در حالی که همین مسیر با متروباس می تواند 5 لیر باشد.در آخر لازم است تأکید کنم که قبل از هر اقدامی در استانبول، از همان فرودگاه استانبول کارت و سیم کارت تهیه کنید. با همین دو کار ساده می توانید بسیاری از سردردها را از خود بگیرید. با یک استانبول کارت و یک گوشی شارژدار، نه تنها در هزینه ها صرفه جویی می کنید بلکه هرگز در استانبول گم نخواهید شد!اپلیکیشن هایی که بالاتر اسم شان را آورده بودم را مجدد اینجا بیان می کنم:Mobiett - زمان بندی اتوبوس های استانبولŞehir Hatları - زمان بندی کشتی های استانبولBiTaksi - درخواست آنلاین تاکسی در استانبولبا امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSun, 10 May 2020 20:23:25 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/واقعیت-های-پیدا-کردن-کار-در-استانبول-lh9yp7pgdwqhیکی از مهم ترین نقطه عطف هایی که در مدت اخیر در ترکیه داشتم، پیدا کردن کار بود. از نزدیک به 7 ماه پیش که به استانبول آمدیم، برای پیدا کردن کار روش های خیلی متنوعی را دنبال کردم. در اینجا می خواهم اتفاقاتی که برای خودم افتاد را بازگو کنم، شاید کمک حال شمایی باشد که به کار کردن در ترکیه فکر می کنید.دورکاری با تومنهمان طور که در پست های پیشین توضیح داده بودم، ما در اواخر شهریور ماه 98 بود که به ترکیه مهاجرت کردیم. یکی از مهم ترین (شاید هم پر اهمیت ترین) دغدغه های زندگی در خارج از کشور، درآمد ماهانه است. من هم که از پیش حدس می زدم در ابتدای امر ممکن است پیدا کردن کار زمان ببرد، پیش از خارج شدن از کشور چاره ای برای این کار اندیشیده بودم. اگر مطالب پیشین من را خوانده باشید، می دانید که مدت 1.5 سال به عنوان توسعه دهنده ارشد کسب و کار در شرکت تومن فعالیت می کردم. یکی از فعالیت هایی که در این شرکت انجام می دادم، تحقیق در مورد بازارهای مالی دیگر کشورها و تاریخچه های آنها بود. کمک می کرد که سیر حرکتی آن ها را متوجه شویم و در صورت امکان از الگوهای موفق استفاده کنیم. این فعالیت، لزومی به حضور در تهران نداشت و می توانستم از هرجایی آن را انجام دهم، حتی در یک کشور دیگر. در نتیجه در ماه های آخر با مدیران مربوطه صحبت های لازم را انجام دادم و آن ها نیز از ادامه پیدا کردن کار بدین شکل خوشحال بودند. پس ابتدای حضور در استانبول من کار داشتم - دورکاری برای شرکت سابق!این کار، در کنار مزیت آن (داشتن کار!) ایراداتی داشت که خیلی زود من را خسته کرد. شاید مهم ترین آن، بعد مالی آن بود. کار کردن با حقوق سابق و تبدیل کردن این پول به لیر، قدرت مالی خیلی کمتری در ترکیه برایم ایجاد می کرد. از طرف دیگر، موضوعی که در حال تحقیق روی آن بودم موضوعی بود که قبلاً خودم به آن پرداخته بودم و این بار صرفاً به صورت ریشه ای در حال انجام آن بودم، پس انگیزه زیادی هم نداشتم. همچنین می دانستم که اول و آخر قرار است فعالیت با تومن را متوقف کنم و این کار تنها به صورت موقتی تا زمان پیدا کردن کاری دیگر در ترکیه است. پس در عین حال، بخشی از روز را در حال اپلای کردن برای شرکت های مختلف بودم. این شد که پس از یک ماه انجام دورکاری برای تومن، دلیلی برای ادامه دادن آن ندیدم چرا که به زمان و انرژی ای که می گذاشتم اصلاً نمی ارزید و تمرکزم را بر روی همان یافتن شرکتی دیگر در ترکیه کردم.یافتن کار در ترکیهیافتن کار در استانبول شاید خیلی تفاوت زیادی با یافتن کار در تهران نداشته باشد. (تهران، نه شهرهای دیگر) از این شباهت ها می توانم به تعدد شرکت ها متفاوت در تمام سکتورهای تولیدی، خدماتی، IT و استارت آپی اشاره کنم. در ترکیه شاید بخش تولید و کارخانه ها بسیار بیشتر از ایران در کشور پخش شده باشند ولی برای قشر جوان، شاید بهترین مکان برای کار کردن همین استانبول باشد. پس در این بخش حضور ما در استانبول مزیت محسوب می شد. حالا متفاوت ترین موضوعی که می توانم بین استانبول و تهران مطرح کنم چیه؟ بله، درست حدس زدید، زبان ترکی!شاید شمایی که در حال خواندن این مطلب هستید تلاش های خود برای یافتن کار در تهران یا شهرهای دیگر ایران را به خاطر می آورید. شاید هم همین الان به دنبال کار می گردید. تعداد فراوان شرکتی که باید رزومه بفرستید، به این و آن بسپارید، مصاحبه بروید، دفعات زیادی شما را قبول نکنند تا در نهایت بتوانید در شرکت مد نظر خود حضور پیدا کنید. حال فرض کنید در این پروسه ای که در حال طی کردن آن هستید، زبان فارسی را بلد نباشید یا به صورت ابتدایی آن را بدانید. اگر خود را جای کارفرما بگذارید، بین شما و یک ایرانی دیگر که شاید حتی کمی ضعیف تر از شما باشد کدام یک را انتخاب می کنید؟این دقیقاً همان مسأله است که من در ترکیه با آن رو به رو بودم (و شاید هنوز هستم.) از طریق پرتال های مختلفی که می شناختم مثل LinkedIn رزومه خود را برای شرکت هایی می فرستادم که تطابق بالایی با خواسته های آن ها داشتم، ولی هرگز با من تماسی گرفته نمی شد. از طریق سایت های کاریابی خود ترکیه مانند kariyer.net برای شرکت های متعددی رزومه فرستادم، به شرکت ها و HRهای مختلف ایمیل می زدم و حتی عنوان می کردم که در حال یادگیری ترکی هستم و سعی می کنم خیلی زود این مشکل را حل کنم، ولی تنها ایمیل های ریجکتی بود که در پاسخ آن ها دریافت می کردم. البته همان طور که در اینجا گفتم، شرکت های ترک برای استخدام هر یک نفر خارجی باید 5 تُرک را استخدام کنند (البته اگر از قبل 5 ترک آن جا کار می کند مشکلی از این بابت وجود ندارد.) حتی اگر شما را قبول هم کردند، باید وزارت کار را راضی کنند که چرا به جای شما، یک تُرک را استخدام نکرده است و آیا در بین این همه جوان بیکار در ترکیه (نرخ بیکاری در ترکیه نزدیک به 15% است) فردی نیست که توانایی کافی را داشته باشد؟ این ها در حالتی است که کارفرما راضی شود که شما واقعاً به دردش خواهید خورد چرا که به صورت میانگین هزینه های شما برای شرکت بیشتر است. پس خیلی هم به شرکت ها خرده نمی گرفتم و تلاش خودم را برای یافتن کار ادامه می دادم.در اینجا بود که پس از یک ماه تلاش، تصمیم گرفتم که از کانکشن های کنونی خودم در ایران برای یافتن کار استفاده کنم. تا بدین جا از ارتباطاتم برای پیدا کردن آدم هایی در شرکت های ترکیه بهره برده بودم تا شاید رزومه ام به دست فرد مناسبی برسد. این بار قصد داشتم سراغ افرادی در خود ایران بروم که قصد انجام فعالیت در ترکیه داشتند. به همین دلیل در گروه هایی که می شناختم و به افرادی که حدس می زدم آشنایی داشته باشند پیام دادم تا شاید روزنه ای از امید پیدا شود....که همین طور هم شد.یکی از دوستانم به من پیام داد که ما در حال وارد کردن "نخ" از ترکیه هستیم و اگر کسی در ترکیه بتواند صحت و سقم کارها را مشخص کند، خوشحال می شویم با وی همکاری کنیم. از طرف دیگر همان فرد گفت که با شرکتی در ترکیه، همکاری بابت "خرج کار" لباس انجام می داده ولی به دلیل عدم ارتباط مناسب، کارها انجام نشده است و کسی که این ارتباط را ایجاد کند می تواند کمک فراوانی کند.پس تا بدین جا دوکار پیشنهاد شده بود، هر دو در بخش واردات، بیشتر از جنس هماهنگ کننده. (کاملاً دور از کاری که تا کنون انجام داده بودم.)با همین دوستان هماهنگ کردم که برای یاد گرفتن کارها و دغدغه ها به ایران بیایم. چند روز پیش از رفتن به ایران بود که یکی دیگر از دوستان به من زنگ زد و گفت که شرکت ما قصد گسترش فعالیت هایش در ترکیه را دارد ولی ترجیح می دهد که فرد مقابل زبان ترکی هم بلد باشد. با این حال قرار شد هر وقت به ایران رفتم با این دوستان نیز صحبت کنم.اوایل آذر ماه 98 بود که به ایران رفتم و 10 روز در تهران ماندم. در این مدت یک دوره کوتاه کارآموزی مانند را پیش دوستانی بودم که قرار بود کار واردات را برای آن ها انجام بدهم. در این مدت با انواع پارچه، نخ، رنگ، دستگاه ریسندگی و بافندگی آشنا شدم تا در زمان بازگشت به ترکیه بتوانم از کارها سر در بیاورم. کارها داشت خوب پیش می رفت و با وجودی که با افراد بازاری تا با حال کار نکرده بودم ولی می توانست تجربه جالبی باشد. در این حین بود که برای مصاحبه با شرکت دومی که هماهنگ شده بود رفتم.این شرکت، شرکتی نبود جز شرکت آسانسوری داتیس، بزرگ ترین شرکت آسانسوری ایران. اولین صحبتی که داشتم با مدیر منابع انسانی شرکت بود که در دانشکده مدیریت شریف همکلاس بودیم، و خود مدیرعامل. صحبت ها بیش از چیزی که فکر می کردم خوب پیش رفت و مهم ترین نکته برای من این بود که دقیقاً در راستای نقاط قوت و تخصص خودم بود. مدیرعامل در ارتباط با شرکت و کارهای پیشینم پرسید و مطمئن شد که در این کار فیت می شوم یا نه. حتی در مورد زبان ترکی هم ازم سؤال شد ولی در همین حد که چند جمله را ترکی بگو. (بیشتر می خواستند ببینند که چقدر برای یاد گرفتن ترکی انگیزه دارم.) در همان جلسه حتی درباره حقوق نیز صحبت شد که با پیشنهاد اولیه من موافقت شد. (درست و حسابی به حقوق فکر نکرده بودم چون اصلاً فکر نمیکردم بحث تا بدین جا ادامه پیدا کند.) با این حال قرار شد جلسه بعدی به صورت کامل تری درباره موضوع صحبت کنیم.جلسه بعد که دو روز پس از آن برگزار شد، بهتر از جلسه قبل پیش رفت. مدیر عامل و یکی دیگر از مدیران شرایط کنونی شرکت، وضعیت آسانسوری ایران، انتظاراتشان از فعالیت های ترکیه و من و آینده ای که متصور بودند را برایم تعریف کردند که تمام بخش های آن هیجان انگیز بود. من نیز که در این روز در مورد حقوق بیشتر فکر کرده بودم، پیشنهاد جدیدم را مطرح کردم که مجدداً مورد پذیرش واقع شد. اینگونه شد که به شرکت داتیس به توافق رسیدم و کارم با این شرکت را از اواخر آذر ماه آغاز کردم.در اینجا لازم به تذکر است که طبق قوانین جدید ترکیه، افراد تنها به مدت 1 سال می توانند با ویزای توریستی در ترکیه زندگی یا کار کنند و پس از آن باید از فُرم های دیگر ویزا استفاده شود. ولی از آنجایی که غزاله 4 سال در ترکیه ویزای دانشجویی دارد، برای من که همچنان ویزای کاری ندارم مشکلی به وجود نخواهد آمد.کلام آخر اگر قصد کار کردن در استانبول را دارید، نکات زیر را در نظر داشته باشید:1- با وجودی که شرکت های بین المللی زیادی در استانبول هستند، ولی زبان ترکی جزء جدایی ناپذیر از خواسته های آنان است. حال اگر در حال یادگیری هستید، پیشنهاد می دهم ایمیل های ارسالی و رزومه خود را به زبان ترکی بنویسید تا شاید به مصاحبه دعوت شدید و بتوانید در آنجا خود را اثبات کنید. اگر بتوانید از 6 ماه قبل از حضور در ترکیه، یادگیری زبان ترکی را آغاز کنید از همه گزینه ها بهتر است.2- پیدا کردن کار ترکیه بسیار سخت تر از پیدا کردن کار در ایران است. هر سختی ای که برای پیدا کردن کار در ایران کشیده اید بدانید که شرایط پیچیده تری در اینجا خواهید داشت.3- در این مسیر مُصِر باشید و ناامید نشوید، قطعاً در نهایت آن چه که هدف شماست را پیدا خواهید کرد.اگر سؤالی دارید، خوشحال می شوم کمکی کرده باشم.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSun, 03 May 2020 20:46:29 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/ارسال-کالا-در-ترکیه-و-اهمیت-زمان-modyoruk67aeروزهای اول خانه دار شدنمان در ترکیه بود که تصمیم گرفتیم مانند روزهای اول خانه مان در تهران، وسایل اصلی و مورد نیاز خود را از اینترنت سفارش دهیم. کلاً به سفارش اینترنتی اعتقاد والایی داریم و از اولین سؤالاتی که در مورد ترکیه از آشنایان پرسیدیم، سایت هایی برای سفارش اینترنتی بود. بزرگ ترین و قدیمی ترین خرده فروشی اینترنتی ترکیه شرکت ترندیول (Trendyol) است که از سال 2009 کار خود را آغاز کرده است. (یعنی سه سال دیرتر از رقیب ایرانی خود، دیجیکالا). دیرتر آغاز شدن ترندیول نسبت به دیجیکالا تنها نقطه تفاوت آن نیست. از مهم ترین تفاوت هایی که من به عنوان مشتری هر دو پلتفرم تجربه کردم، سیستم انبارداری و ارسال کالای آن ها بود.می دانیم که بخش اصلی فروش دیجیکالا از انبار خودش است. سیستم کار کردن با فروشندگان دیگر و ارسال کالا از طریق آن ها، موضوعی بود که بعدها به سیستم کاری دیجیکالا اضافه شد. ولی ترندیول، تمام فروش خود را از طریق فروشندگان دیگر انجام دهد و به معنای کامل یک پلتفورم خرده فروشی است، چیزی که در ابتدا ما آن را نمی دانستیم. اتفاقی که در اولین تجربه استفاده از ترندیول افتاد چه بود؟ نزدیک به 7 کالای متفاوت ریز و درشت را به سبد خود اضافه کردیم و با اضافه کردن آدرس خانه، پرداخت را انجام داده و از کرده خود خوشحال بودیم. هنگامی که توضیحات ارسال کالا را نگاه کردیم، متوجه شدیم که تاریخ ارسال کالاها نه تنها بسیار بازه طولانی انتخاب شده است (تا 10 روز آینده) بلکه با یکدیگر نیز تفاوت دارند. در آن لحظه، متوجه عمق ماجرا نشده بودیم تا اینکه طی اولین پیامک، اولین بسته ما ارسال شد. کوچک ترین خرید ما توسط یکی از کارگوهای ترکیه به دست ما رسید و در آن زمان فهمیدیم که برای دریافت تمام کالاها که در روزهای نامعلومی قرار است ارسال شوند، باید یکی از ما در خانه بماند!در ایران، دیجیکالا یا شرکت های مثل آن، خود مسئولیت حمل و نقل را بر عهده دارند و ماشین یا موتورهای خود را برای ارسال کالا در اختیار دارند. حتی شرکت های کوچک اینستاگرامی به راحتی از طریق اسنپ باکس یا الوپیک بسته ها را برای مشتریانشان ارسال می کنند. هیچ یک از این اتفاقات در ترکیه رخ نمی دهد. در ترکیه، چندین شرکت بزرگ "کارگو" حضور دارند که وظیفه ارسال کل کالاها را درون کشور بر عهده گرفته اند و شامل شرکت های زیر می باشند:بزرگ ترین شرکت های فوق، MNG و Yurtiçi و Surat می باشند که معمولاً در هر منطقه چندین شعبه دارند. (سازمان پست و تلگراف - PTT Kargo (Posta ve Telgraf Teşkilatı هم که مربوط به ارسال بسته های پستی درون ترکیه است. در واقع اگر شما به عنوان مثال در منطقه ای از استانبول باشید و قصد ارسال بسته ای به دوست خود در آن طرف استانبول را دارید، می توانید به یکی از شرکت های فوق مراجعه کنید. این شرکت ها در ازای دریافت مبلغی، بسته را در روز بعد یا زمان دیگری که مد نظر شماست، ارسال خواهند کرد. شرکتی مانند اسنپ وجود ندارد که بسته را درب خانه شما تحویل گرفته و به صورت آنی ارسال کند، این جور خدمات در ترکیه خیلی گران هستند و در صورت اجبار در ارسال آنی، باید از طریق تاکسی آن را انجام دهید.موضوع دیگری که در تفاوت ارسال کالا در ایران و ترکیه برای من جالب بود، زمانی بندی ای بود که بالاتر اشاره کرده بودم. در صورتی که شما کالایی را به صورت آنلاین سفارش دهید، ممکن است به شما گفته شود که دو هفته بعد برای شما ارسال خواهد شد. این ارسال برای شما رایگان تمام می شود، ولی زمان آن دست شما نیست. اگر مکانی مانند دانشگاه یا محل کار ندارید که همواره یک نفر بتواند کالا را برای شما تحویل بگیرد، کار سختی برای دریافت آن خواهید داشت. با این حال در طول این دو هفته، می توانید دنبال کنید که کالا شما کجاست و وقتی به نزدیک ترین شعبهِ کارگو در محل زندگی شما رسید، حدس بزنید که طی چند روز آینده به دست شما می رسد. ولی بهرحال باید منتظر پیامک از این شرکت ها باشید و پس از دریافت پیامک، در یک زمان نامشخص از آن روز کارگو زنگ شما را خواهد زد. یک تجربه ناخوشایند شخصی برای ما هم این بود که ناگهان پیامک آمد که زنگ منزل شما را زدیم و نبودید و کالا به نزدیک ترین شعبه کارگو انتقال داده شده است، در حالی که ما کل روز را در خانه بودیم. زمانی که به کارگو مراجعه کردم، گفت که ما هرگز منزل شما نیامده بودیم و آن پیامک را به این دلیل ارسال کردیم که برای دیرکرد ارسال از سمت شعبه مرکزی جریمه نشویم!این موضوع زمان از نظر منِ تازه به ترکیه آمده، تنها به کارگو محدود نمی شود. طی جلسات کاری با شرکت های مختلف یا دیدار با دوستانِ ترک، حدود زمان معمولاً خیلی بزرگ در نظر گرفته می شود و نیم ساعت 1 ساعت دیر کردن به منزله توهین یا عدم اهمیت معنا نمی شود. انگار که در استرس کمتری نسبت به این مسائل قرار دارند و آن اهمیت وافری که لااقل برای من در بحث زمان وجود داشت، کمتر وجود دارد. البته باز این موضوع صفر و یکی نیست و اگر قرار کاری رسمی وجود دارد به این معنا نیست که افراد لزوماً دیر خواهند آمد که این نوع رفتار بین المللی است. ولی اگر رسمی بودن جلسه کمتر باشد و یا به همراه دوستان باشد، اگر طرف مقابل مدتی بیش از انتظار شما دیر آمد، نباید تعجب کنید!به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیFri, 24 Apr 2020 21:56:48 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/هر-آنچه-درباره-اقامت-در-ترکیه-باید-بدانید-l0atq6q8vozxبیشتر سرتیترهای این روزها به کورونا اختصاص دارند، به همین دلیل نوشته هایی که قصد داشتم مدت ها پیش به دنباله سایر نوشته هایم در ویرگول بگذارم رو به تعویق انداخته بودم. ولی از آن جایی که پایانی بر دغدغه های کورونایی نیست، تصمیم گرفتم نوشته هایم را ادامه دهم. قصد دارم به موضوعی بپردازم که ممکن است دغدغه خیلی از افرادی باشد که کاری یا تحصیلی قصد داشته باشند به ترکیه سفر کنند. در اینجا از قوانین قدیمی و جدید اقامت در ترکیه خواهم گفت و همچنین انواع اقامت هایی که افراد از بین آن ها می توانند انتخاب کنند. در نهایت تجربه شخصی خودم از فرآیند طی شده برای کسب اقامت در ترکیه را هم در فهوای کلام بیان می کنم.همان طور که می دانیم، ورود به کشور ترکیه برای ایرانیان نیازمند ویزا نیست که آغاز این اتفاق از سال 1342 شمسی بوده است. با وجود عدم نیاز به ویزا برای سفر به ترکیه، پاسپورت شما برای ورود به ترکیه حداقل باید 6 ماه اعتبار داشته باشد. همچنین پس از ورود به ترکیه، در 180 روز پس از آن (6 ماه)، شما تنها 90 روز را می توانید در خاک ترکیه باشید و 90 روز دیگر را باید در ایران یا کشور دیگری بگذرانید. به بیان دیگر، در صورتی که به خاک ترکیه وارد شدید، 90 روز اجازه اقامت دارید و پس از آن باید از کشور خارج شده و حداقل 90 روز پس از آن بازگردید. با این حال، شرایطی وجود دارد که شما می توانید بیش از 90 روز در ترکیه حضور داشته باشید که در ادامه توضیح خواهم داد:افرادی که سه ماه اقامت آن ها در ترکیه به پایان رسیده است، می توانند به سایت اقامت ترکیه مراجعه کنند و فرم آنلاینی که در صفحه اول آن قرار دارد را پر کنند.پس از وارد کردن اطلاعات اولیه شامل نام و تاریخ تولد و اطلاعات پاسپورت و دیگر موارد، با صفحه ای رو به رو خواهید شد که از شما نوع درخواست را سؤال خواهد کرد:ابتدا در مورد گزینه پایین سمت راست توضیح می دهم.ویزای کوتاه مدت/توریستیافرادی که به مقاصدی به جز تحصیل و کار در ترکیه هستند، به منظور اقامت بیشتر از 90 روز در ترکیه باید از این نوع اقامت استفاده کنند. پس از کلیک بر روی این بخش، اطلاعات متعددی از شما پرسیده خواهد شد که عموماً جواب مشخص و ساده ای دارند. (در صورت بروز مشکل، در بخش کامنت ها می توانید سؤال بپرسید.) تنها موردی که نباید فراموش کنید این است که افراد دارای این نوع اقامت، اجازه کار در ترکیه را ندارند و در نتیجه در جایی از فُرم که در مورد کار سؤال می شود باید گزینه çalışımyorum (بیکارم) را انتخاب کنید. پس از آن که فرم را تکمیل کردید، کار شما به پایان می رسد و باید منتظر بمانید تا دفتر امور مهاجرت، تاریخی را برای قرار حضوری شما تعیین کند. دفتر امور مهاجرت ممکن است تاریخی برای چندین ماه بعد برای شما در نظر گیرد. اگر شما حتی در روز 90ام فرم خود را تکمیل کنید، به دلیل در دست بررسی بودن فرم اقامت شما، حضورتان در خاک ترکیه قانونی خواهد بود ولی باید توجه کنید که پس از پایان 90 روز، شما تنها اجازه دارید 2 هفته و آن هم با دریافت نامه از دفتر مهاجرت از ترکیه خارج شوید و پس از آن تا زمان قرار حضوری باید در ترکیه باقی بمانید.اگر به هر دلیلی در مدت 90 روز نتوانستید کارهای اقامت خود را انجام دهید، طبق قانون V84، همچنان 10 روز فرصت خواهید یافت که به سایت مراجعه کرده و فرآیند اقامت خود را ثبت کنید. (که البته برای این کار باید درخواست دهید و به صورت خودکار این قانون اجرا نمی شود.) توصیه اکید می شود که پیش از اتمام 90 روز اقامت ترکیه، فرآیندهای درخواست ویزای توریستی را شروع نمایید چرا که در غیر این صورت، پس از این مدت جریمه خواهید شد. مبلغ این جریمه برای ماه اول 50 دلار + 72 لیر خواهد بود و هر ماه 10 دلار به این جریمه اضافه خواهد شد. علاوه بر آن، در صورت پرداخت نکردن این مبلغ شما از ترکیه اخراج و به مدت 1 تا 5 سال از حضور در ترکیه منع خواهید شد. این در حالی است که می توان با هزینه های نه چندان بالای دریافت اقامت ترکیه شامل 80 دلار هزینه اقامت، 110 لیر هزینه صدور کارت و نزدیک به 200 لیر هزینه بیمه سلامت، به طور قانونی و با خیالی راحت به مدت یک سال در ترکیه اقامت داشت. (طبق داده های سال 2020)مدارک مورد نیاز برای روز قرار (راندوو)1- پرینت کامل فرم آنلاین پُر شده2- 4 قطعه عکس 3x43- مدارک بیمه سلامت4- اجاره نامه مهر شده در Noter (دفاتر اسناد رسمی ترکیه)اتفاقات روز قراراین بخش را به صورت ترکیبی از آن چه برای خودم اتفاق افتاد و آن چه از سایرین شنیده ام بیان می کنم. من تاریخ در خواست اقامتم را در اوایل آذر 98 فرستادم و نوبتم در اواخر دی ماه در نظر گرفته شد. از بین چهار سنتر متفاوتی که می توانستم در مسیر فرم آنلاین (همانی که بالاتر توضیح دادم) انتخاب کنم، سنتر Ümraniye Göç İdaresi (اداره مهاجرت عمرانیه) را انتخاب کردم و تنها دلیلم نزدیک تر بودن آن به محل زندگی ام بود. موضوعی که آن موقع نمی دانستم، این بود که سنترهای مختلف مهاجرت مانند خیلی از کارهای اداری ترکیه مانند بانک ها، ادارات دولتی یا بنگاه صرفاً تحت یک سری قوانین کلی قرار دارند و ممکن است روند انجام کار آن ها با یکدیگر کاملاً متفاوت باشد. به عنوان مثال فعالیت همه سنترها، موضوعات مربوط به مهاجرت و اقامت است ولی ممکن است مدارک متفاوتی را از شما طلب کنند.قرار من ساعت 9 صبح بود و 10 دقیقه زودتر از قرار به محل رسیدیم. در همین مدت وارد سنتر شدم و زمانی که نوبتم شد، تمام مدارکی که مشاوران دانشگاه غزاله به من گفته بودند تحویل دادم. با این حال متصدی آن بخش، تنها مدارکی که بالاتر اشاره کردم را از من گرفت و کار من زیر 5 دقیقه به اتمام رسید. یک کاغذ رسید به من داد و گفت از 10 روز تا 3 ماه ممکن است زمان ببرد که کارت اقامت برای من ارسال شود. در صورتی که به این بخش برسید، به احتمال بالایی 1 سال اقامت برای شما لحاظ خواهد شد که شروع و پایان آن درست مطابق با بیمه سلامت شماست. در نتیجه پیشنهاد می شود زمان یک سال بیمه خود را طوری تنظیم کنید که بتوانید حداکثر زمان ممکن اقامت را اختیار کنید.قانون 6458 (قوانین جدید اقامت توریستی در ترکیه از سال 2020)از ابتدای سال 2020، ترکیه قوانین سخت گیرانه تری را بر روی اقامت های شهروندان 89 کشور (از جمله ایران) قرار داده است. طبق این قانون جدید که پیرو تلاش های ترکیه برای پیوستن به اتحادیه اروپا انجام می گیرد، اتباع خارجی به جز شهروندان کشورهای عضو سازمان همکاری توسعه و اقتصادی، اتحادیه اروپا، فدراسیون روسیه و جمهوری خلق چین از یکم ژانویه سال 2020 اقامت موقت گردشگری را به مدت تنها یک سال می توانند اخذ کنند. در نتیجه ایرانیانی که هم اکنون با تمدید سال به سال ویزای توریستی خود در ترکیه اقامت دارند، باید سراغ گزینه های دیگری برای اقامت بروند. سایر گزینه های پیش روی افراد را در ادامه توضیح خواهم داد:ویزای دانشجوییمانند تمام مقاصدی که دانشجویان برای آینده تحصیلی خود انتخاب می کنند، ترکیه نیز شرایط ویژه برای دانشجویان خارجی خود اتخاد می کند. مسیری که افراد برای پیگیری اقامت خود باید طی کنند درست مانند ویزای توریستی است ولی تفاوت هایی نیز دارد. به عنوان مثال، دانشگاه از شما می خواهد فرم آنلاین مهاجرت را مرتبط با فرآیندی که خود دانشگاه ارسال می کند، طی کنید. همچنین شما به عنوان یک دانشجو دیگر نیازی به دریافت زمان اقامت و مراجعه به اداره مهاجرت ندارید و این فرآیند را دانشگاه از جانب شما انجام خواهد داد.طول زمان اقامت شما اگر دانشجوی ارشد باشید به مدت دو سال و اگر دانشجوی دکتری باشید به مدت سه سال خواهد بود. از آن جایی که دکتری معمولاً مدت چهار سال را احتیاج دارد، در نهایت پس از اتمام سه سال، مدت آن را یک سال دیگر نیز تمدید خواهید کرد و مادامی که به صورت رسمی دانشجوی دانشگاه ترکیه محسوب می شوید، در زمینه اقامت هیچ مشکلی نخواهید داشت. با این حال، مدت زمان اقامت هم کمی ممکن است سلیقه ای باشد و لزوماً اعداد گفته شده اجرایی نشوند.ویزای خانوادهاین ویزا برای افرادی است که همسر تُرک دارند و یا برای فرزندان خود در ترکیه قصد دارند اقامت درخواست کنند. در نگاه اول شاید به نظر برسد جزئی از این ویزا قرار نمی گیرید ولی یک سری توضیحات اضافه وجود دارد که ممکن است در منابع مختلف نوشته نشده باشد. برای توضیح این شرایط، شرایط خودم را مثال می زنم شاید شما نیز شرایطی مشابه ما داشته باشید.در شرایط ما، غزاله پذیرش دکتری برای دانشگاه داشت و من، به عنوان همراه قصد دریافت اقامت در ترکیه را داشتم. غزاله از طریق دانشگاه اقامت خود را پیگیری کرد و اقامت سه ساله دریافت کرد ولی از آنجایی که فرآیندی برای من به عنوان همسر غزاله اندیشیده نشده بود، من جداگانه برای اقامت درخواست دادم. همان طور که بالاتر توضیح دادم، در روز اقامت هیچ مدرکی مرتبط با غزاله از من درخواست نشد - مدارکی مانند سند ازدواج و یا مدارک دانشگاه غزاله، هیچی. به بیان دیگر شرایط درخواست من با کسی که تنها به ترکیه سفر کرده بود هیچ تفاوتی نداشت، ولی تفاوت ما در همین ویزای خانواده مشخص می شود. در قانون جدید ترکیه که به افراد تنها اجازه دریافت 1 سال اقامت توریستی می دهد، من می توانم در سال بعد در خواست ویزای خانواده دهم چرا که از نیازمندی های این طرح این است که فرد اصلی (غزاله) باید حداقل یک سال از اقامتش در ترکیه گذشته باشد. پس تا زمانی که غزاله دانشجوی اینجاست و اقامت دانشجویی دارد، من به عنوان همسرش نیز هیچ مشکلی در اقامت خود نخواهم داشت.ویزای کاریدر صورتی که به قصد کار قصد ورود به ترکیه را دارید باید بیان کنم که پیدا کردن کار در این کشور آن چنان ساده نیست. (البته به عنوان یک فرد خارجی، شاید در هیچ جا آسان نباشد.) شما برای دریافت ویزای کاری در ترکیه، به کارفرمایی نیاز دارید که شما را برای یک پوزیشن خاص احتیاج داشته باشد. اگر در رشته های غیر فنی تحصیل کرده اید (یا به بیان دیگر به زبان خود برای کار احتیاج دارید) قبل از طی کردن این مسیر یادگیری زبان ترکی را باید آغاز کنید. خیلی از کارفرماها به شما خواهند گفت که مشتریان ما تُرک هستند و زبان ترکی را یک پیش نیاز می دانند (که خب حق دارند.). با این حال شرایط برای کسانی که برنامه نویس هستند، مهندس هستند یا ابزار محور هستند ممکن است کمی راحت تر باشد. ولی باید توجه کنید که شما همواره اولولیت کمتری نسبت به افراد تُرک برای دریافت آن جایگاهی شغلی دارید. از جمله قوانین دشوار کننده شرایط این است که به ازای حضور یک خارجی در ی کشرکت، باید 5 ترک حضور داشته باشند پس کارفرما باید واقعاً به شما نیاز داشته باشد اگر می خواهد این دردسر بیشتر را برای خود ایجاد کندبا این حال با داشتن شرایط مناسب، زبان فارسی می تواند یک مزیت برای شما باشد که دیگر کارمندان ترک آن را ندارند و با قرار دادن این گزینه در کنار سایر تخصص هایتان، شغل مورد نظر خود را به دست بیاورید. به عنوان مثال، شرکت های بین المللی بزرگ که همگی در استانبول شعبه دارند، می توانند جایگاه مناسبی برای شما باشند. در این شرایط، کارفرما از جانب شما به وزارت کار و اتاق مهاجرت درخواست ویزای کاری می دهد و به مدت یک سال شما قادر خواهید بود که با مزایایی بالا در ترکیه اقامت داشته باشید. در طول این مدت اگر قصد عوض کردن کار خود را دارید باید توجه داشته باشید که تمام این مراحل را باید از ابتدا طی کنید و اقامت پیشین شما باطل خواهد شد.گزینه های دیگری نیز برای دریافت اقامت وجود دارند که مانند موارد فوق سرراست نیستند و ممکن است افرادی کمتری را پوشش دهند. از جمله این موارد می توان موارد زیر را نام برد:اقامت از طریق خرید ملک یا حساب بانکی: طبق قوانین جدید ترکیه، افراد می توانند با خرید ملکی به ارزش 250هزار دلار یا املاکی که مجموع ارزش آن ها 250هزار دلار باشد، پاسپورت ترکیه را اخذ نمایند. برای اطلاعات بیشتر می توانید به این سایت مراجعه کنید.اقامت از طریق ثبت شرکت: شما می توایند با ثبت شرکت های شخصی یا مسئولیت محدود و با سرمایه گذاری اولیه در این شرکت، اقامت موقت کاری دریافت کنید و با 5 سال متوالی تمدید آن، برای اقامت دائم نیز اقدام کنید. باید توجه کنید که اگر شرکت را تنها به قصد اقامت ثبت کرده اید، هزینه های آن به نسبت بسیار بالا خواهد بود و به ازای هر فرد غیر ترک شرکت باید 5 ترک استخدام شوند. جزئیات بیشتر مربوط به این نوع اقامت را می توانید در این سایت مطالعه فرمایید.برای راهنمایی بیشتر در مورد اقامت می توایند به سایت اصلی اقامت ترکیه یعنی https://www.goc.gov.tr مراجعه کنید.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSat, 11 Apr 2020 15:38:37 +0430https://virgool.ir/@sepehr.advani/مسائل-اجاره-خانه-در-استانبول-xospaphh0etuدر پست قبل در مورد روزهای نخست حضورمان در ترکیه نوشتم. روزهایی که بیشتر حول دانشگاه و آشنا شدن با گوشه کنار آن می گذشت. ولی در این روزها، دغدغه مهم دیگری داشتیم و آن، پیدا کردن مکانی برای شروع زندگی در استانبول بود. پیدا کردن خانه در همان شهر محل زندگی خودمان، تهران، پر از دغدغه و مصیبت بود و قطعاً در یک شهر جدید، بزرگ و ناشناخته، سختی های کار به مراتب بیشتر می شد که قصد دارم در این پست در این باره بنویسم.پیش از رفتن به اصل موضوع، شاید یک سؤال برای شما ایجاد شده باشد، قطعاً که این سؤال در ابتدا برای ما نیز ایجاد شده بود. مگر دانشگاه مکانی را برای دانشجویان خود در نظر نگرفته است؟ جواب هم بله است و هم خیر. بله، دانشگاه هم خوابگاه هایی دارد که به دانشجویان کارشناسی، ارشد و دکتری مجرد خود اختصاص می دهد و هم خانه هایی که در اختیار اعضای Faculty قرار می دهد. ولی برای زوجی مثل من و غزاله که فقط یکی از ما دانشجو بود، برنامه ای در نظر گرفته نشده بود که جای تعجب داشت. جای تعجب از آن جا که بسیاری از دانشجویان دکتری در سن بین 25 تا 30 سال هستند و احتمان اینکه به همراه همسر خود به دانشگاه بیایند کم نیست. از طرف دیگر، در نظر نگرفتن هیچ امکان اسکان برای ما از یک طرف، نبودن هیچ برنامه ای که چنین دانشجویانی باید برای اسکان چه کار کنند از طرف دیگر، چالش داشتن خانه را کمی پیچیده می کرد. ولی مهمترین چیزی که به همراه داشتیم، برگ برنده ما یعنی غزاله بود.غزاله که اهل ارومیه است و به زبان آذری مسلط، زبان ترکی استانبولی را نیز به صورت کامل بلد است. لازم به ذکر است که این دو زبان شباهت زیاد و البته تفاوت زیادی نیز با یکدیگر دارند تا جایی که یک فرد آذری که زبان ترکی استانبولی را بلد نیست ممکن به سختی متوجه شود یک فرد اهل ترکیه چه می گوید. با این حال به دلیل شباهت های این دو زبان مخصوصاً در قواعد، آذری ها بسیار سریع تر از افراد دیگر می توانند به این زبان مسلط شوند. به هر حال، اینکه غزاله زبان ترکی را بلد بود به ما این امکان را می داد که خیلی راحت تر به دنبال خانه بگردیم.پیدا کردن خانه برای اجاره در استانبول نیز مانند تهران می باشد. شما یا می توانید سراغ بنگاهی ها بروید و آن ها خانه هایی را که در لیست خود دارند به شما نشان دهند و یا می توانید از اپلیکیشن های مخصوص استفاده کنید. ما در تهران از اپلیکیشن "دیوار" برای پیدا کردن خانه استفاده می کردیم. در اینجا نیز اپلیکیشن تقریباً مشابهی به نام Sahibinden به معنی "صاحبان" وجود دارد. همان طور که در تهران، اپلیکیشن های دیگری برای یافتن خانه مانند کیلید، آی هوم، ملکانا و کلی شرکت دیگر وجود دارند، در اینجا نیز اپلیکیشن های مخصوص خرید و اجاره خانه به صورت جداگانه یافت می شوند، مانند EmlakJet. باز به مشابه تهران که دیوار مکانی برای تبادل هر جنسی است، Sahibinden نیز در کنار خرید و فروش لوازم دست دوم، ماشین نو و دست دوم و هر وسیله ای که فکرش را می کنید، خانه نیز خرید و فروش می کند.لوگوی شرکت Sahibindenپس ما نیز هر دو مسیر را در پیش گرفتیم. به صورت موازی هم سراغ بنگاه هایی می رفتیم که در نزدیک خانه پسر دایی غزاله (جایی که قبل از پیدا کردن خانه به صورت موقت اسکان داشتیم) و یا در نزدیکی دانشگاه قرار داشتند و هم در Sahibinden و دیگر اپلیکیشن ها، خانه هایی که مناسب بودند را علامت می زدیم، تماس می گرفتیم و سراغ آن ها می رفتیم. در این جا باید توجه کنید که تمام مکالمات با بنگاه یا پشت تلفن با صاحبخانه یا کسی که آگهی را گذاشته می شود ترکی است. به طور عموم، مردم ترکیه زبان انگلیسی را بلد نیستند و این شما هستید که باید قدمی به پیش گذاشته و زبان آن ها را فرا گیرید. در محیط های آکادمیک مانند هر محیط آکادمیک دیگری، زبان انگلیسی به راحتی در جریان است ولی در دنیای بیرون از دانشگاه، انگلیسی شما را به جایی نمی رساند یا حداقل جای دوری نمی رساند. پس ما به کمک زبان غزاله توانستیم تعداد زیادی خانه را در زمان های خالی بین کارها دیدن کنیم.منطقه نزدیک دانشگاه غزاله، Sariyer نام دارد. ساریر یک منطقه مسکونی خیلی قدیمی در استانبول محسوب می شود و این قدمت را می توان در خانه های این منطقه نیز مشاهده کرد. بیشتر خانه هایی که یا از طریق اپلیکیشن یا از طریق بنگاه در این منطقه پیدا می کردیم، خانه های بسیار بزرگ برای ما (حدود 120 متر) و بسیار قدیمی بودند. از دید بنگاهی ها، یک تازه عروس و داماد مثل ما باید خانه بزرگ بگیرد چرا که تازه عروس و دامادهای ترک گویا وسایل شان سه اتاق مجزا را می تواند پر کند. این در حالی است که وسایل ما به راحتی در یک خانه 40 متری جا می شد (همان طور که الان شده است.) با وجود تلاش غزاله برای فهماندن این موضوع، تعداد زیادی خانه دیدیم که یا خیلی بزرگ بودند، یا خیلی قدیمی بودند، یا در منطقه نامناسبی بودند و یا ترکیبی از تمام این حالات.پس از نزدیک به 10 روی گشتن و ناامیدی در شیب های زیاد این شهر، یک از دوستان غزاله در دانشگاه از وجود چندین مجتمع مسکونی در نزدیک دانشگاه خبر داد. ما نیز خسته از پیاده روی های 15000 قدمی به بالا در روز آن هم در شیب هایی که خانه ها طبقه -2 را نیز به حیاط متصل می کرد، تصمیم گرفتیم به سراغ همان خانه ها برویم. در نقشه زیر کمی مشخص تر نشان داده ام که هم اکنون درباره کدام بخش از استانبول صحبت می کنیم:منطقه شماره 1، محله Mecidiyekoy (محله مجیدیه) است، خاه پسر دایی غزاله. خانه های این منطقه، بعضاً دارای اندازه مناسب بودند ولی یا مناسب و خیلی گران و یا قیمت مناسب ولی محله نامناسب. مشکل اصلی البته دوری فاصله این محله از محل دانشگاه بود که نزدیک به 1.5 ساعت فاصله داشت. در منطقه شماره 2، خانه های نوساز نیز یافت می شدند ولی برعکس بسیاری دیگر از نقاط استانبول، وسایل نقلیه در فاصله دوری از آن ها توقف می کردند. همچنین خانه های قدیمی منطقه و افرادی که اطراف آن قدم می زدند، حس نامناسبی به ما می داد که باعث شد با وجود پیدا کردن خانه ای تمیز و جدید، از اجاره کردن آن منصرف شویم.محله مجیدیه که بسیاری از بانک ها و شرکت ها در آن قرار دارندبالاتر در مورد ساریر توضیح دادم. مناطق 3 و 4 در واقع پایین وبالای ساریر هستند. همان طور که گفتم، خانه های این منطقه قدیمی با وجودی که قیمت مناسب و حتی در محله هایی مناسب بودند، بسیار بزرگ بودند و در کشوری که قیمت انرژی بالاست، خانه بزرگ می تواند مسأله ساز شود. همچنین خانه های قدیمی از معضلاتی همچون پنجره های نامناسب و نقشه های نامناسب نیز رنج می برند که سبب شد با وجود زیبایی محله و نزدیکی به آب و دریا، از اجاره کردن آن ها منصرف شویم.منطقه ساریر، محله قدیمی استانبولدر نهایت منطقه شماره 5، خانه ها و مجتمعات نزدیک دانشگاه بودند. خانه هایی نوساز که بیشتر توسط دانشجویان و افرادی که به دانشگاه مرتبط می شدند، مورد استفاده قرار می گرفتند. خانه ای که هم اکنون در آن زندگی می کنیم (در تاریخ 20 فوریه 2020) را در سایتی که خانه های منطقه را نمایش می داد پیدا کردیم. پس از آن که با بنگاه مرتبط با مجموعه مسکونی صحبت کردیم، خانه مورد نظر را به ما نشان داد. احتمالاً شما نیز اگر تجربه گشتن به دنبال خانه را داشته باشید، تأیید می کنید که پس از دیدن تعداد زیادی خانه، یک سری جزئیات مشخص هستند که باعث می شوند شما از خانه ای خوشتان بیاید یا آن را نپسندید. این خانه از دید ما خالی از ایراد بود (لااقل در مقام مقایسه با خانه هایی که تا آن لحظه دیده بودیم.) با گشتی که در خانه زدیم، رو به هم کردیم و آنی تصمیم خود را گرفتیم. اینجا همان خانه ای بود که دنبالش بودیم. یک خانه کوچک 35 متری، با آشپزخانه مجهز، پنجره های بزرگ و مشرف به کوه و باغچه در متجمعی نوساز و نزدیک به دانشگاه.قرارداد خانه را یک روز قبل از اینکه من برای دفاع پایان نامه ام به ایران برگردم امضا کردیم. اگر داستان پایان نامه ام را نخواندید می توانید سری به آن بزنید. نوشته بعدی من درباره اتفاق های پس از بازگشت من از ایران به استانبول است. زمانی که پروژه بعدی ما آغاز می شد یعنی خرید وسایل خانه.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیFri, 21 Feb 2020 01:19:20 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/شروع-روزهای-نخست-در-ترکیه-j24n3vj28nceشاید برخی تصور کنند که زندگی کردن در ترکیه خیلی ساده تر از زندگی کردن در کشورهای دیگر اروپا و شاید هم آمریکا و کانادا باشد. این حرف هم درست است و هم غلط. مهاجرت کردن از ایران به هر کشوری چالش های متنوعی دارد و ترکیه نیز با وجودی همسایگی آن با ایران، از این موضوع مستثنا نیست. زمانی که من از شهر شیراز برای تحصیل به تهران آمدم، عظمت این شهر فراتر از آن چیزی بود که انتظار داشتم و ماه ها و شاید سال ها طول کشید تا به این مکان جدید عادت کردم. حال زمانی که خانه و آشیانه خود را رها می کنید و در کشوری جدید با قوانین جدید، فرهنگ جدید و مهم تر از همه زبان جدید اقامت می گزینید، دوباره این فرآیند یادگیری و انطباق از سر گرفته می شود. در این پست کمی از روزهای نخست مان در ترکیه برایتان می گویم.همان طور که در پست قبل گفته بودم، ما از فرودگاه مرزی یوکسکووا به سمت استانبول پرواز کردیم. (در صورتی که پست های قبلی من را دنبال نکرده اید، در بایو مشخص است که به چه قصدی به استانبول حرکت کردیم.) فرودگاه یوکسکوا بین دو کوه قرار دارد، اجازه اوج گیری راحت را به هواپیما نمی دهد و معمولاً 30 دقیقه اول پرواز با پیچ های ممتد و اوج گیری های بعضاً دلهره آور هواپیما همراه است. با وجودی که ما در ابتدا پرواز مستقیم یوکسکووا استانبول را برای یک تاریخ مشخص خریداری کرده بودیم، پس از ایمیلی که از دانشگاه به غزاله ارسال شد متوجه شدیم که برای انجام کلاس های TA دروس، کارگاه هایی برقرار شده است که حضور در آن ها اجباری است و شروع این کارگاه ها 2 روز قبل از تاریخ بلیتی بود که ماه پیش خریداری کرده بودیم. در نتیجه مجبور به کنسل کردن این بلیت شده و بلیتی دو مسیره از آنکارا خریداری کردیم. پس پرواز ما از یوکسکووا به آنکارا و سپس به استانبول می رفت. پروازمان کم و پیش عادی بود و پس از این دو پرواز خود را در فرودگاه جدید استانبول یافتیم در حالی که خورشید هنوز غروب نکرده بود.از زمان پیاده شدن از هواپیما، چک کردن پاسپورت، گرفتن چمدان ها و خارج شدن از فرودگاه غرق در تماشای محیط اطراف بودم. فرودگاه جدید استانبول واقعاً عظمت داشت و در اطرافم از هر نژاد و کشوری حضور داشتند. پس از آن که از درب فرودگاه خارج شدیم، منتظر دیدن اسم مان بین افرادی بودیم که منتظر مسافران خود هستند (بله، درست مثل فیلم ها) چرا که از قبل با هتلی که قرار بود دو روز اول زندگی مان در استانبول را در آن بمانیم هماهنگ کرده بودیم که Transfer ماشین سراغمان بفرستند که خیال مان از حمل و نقل تا هتل آسوده باشد. یک فولکس واگن عظیم منتظر ما بود و با احترام وسایل ما را در ماشین خود قرار داد و به سرعت به سمت هتل به راه افتاد.هتلی که برای 2 روز رزرو کرده بودیم، Hotel Times بود که در محله Mecidiyeköy (محله مجیدیه) قرار داشت. [در نگارش کلمات ترکی، حرف "ج" به صورت "c" نوشته می شود.] به محض اینکه به نزدیک هتل رسیدیم با اولین بساط این شهر آشنا شدیم که یکشنبه بازار بود، دقیقاً جلوی درب هتل. در نتیجه ماشین مجبور شد که در فاصله دورتری از هتل پارک کند و فردی از هتل به سمت ما آمد و به سمت هتل راهنمایی کرد. هتل به نسبت معمولی ای بود ولی برای شروع کار ما خیلی خیلی کارآمد. وسایل را به داخل اتاق بردیم و روی تخت های هتل دراز کشیدیم و با یک نفس عمیق متوجه شدم که، "واقعاً رسیدیم."بعد از آن که کمی استراحت کردیم از هتل خارج شدیم تا به نیاز اولیه خود پاسخ بگوییم، غذا. خدا را شکر از ویژگی های خوب این شهر، وجود خوراکی در هر کوچه پس کوچه ای است، آن هم نه غذای معمولی، غذای خانگی حتی. ما نیز یک مسیر که در پشت هتل بود را گرفتیم و به سمت خیابان اصلی راه افتادیم و در میانه راه، یکی از همین غذاهای خانگی ما را جذب خود کرد و اولین وعده غذایی را در استانبول خوردیم. پس از صرف غذا نیز به سمت خیابان مسیر خود را ادامه دادیم و برج های اطراف را نگاه کردیم و برندهای مختلف فروش لباس و غذا را از دور دیدیم و دنیای جدید خود را محک زدیم. دنیایی که قرار بود حداقل به مدت چهار سال تمام روزها و شب های ما باشد.روز بعد، اولین روز حضور ما در دانشگاه بود. صبح اول وقت با حوصله از خواب بیدار شدیم و پس از آماده شدن به مکان صبحانه هتل رفتیم تا روزمان را با شکم سیر آغاز کنیم. از مسائل ساده ای که در ایران متأسفانه از آن بهره نمی بریم، ویژگی های Google Map است. از هتل مقصد را دانشگاه انتخاب کردیم و مسیری مشخص شد که نزدیک به 1 ساعت راه داشت. لازم است روی نقشه به شما نشان دهم که دانشگاه غزاله در کجای استانبول قرار دارد:همان طور که در شکل بالا مشاهده می کنید، دانشگاه کُچ در یکی از شمالی ترین بخش های منطقه اروپایی و در Rumelifeneri قرار دارد. دسترسی به این منطقه از طریق مترو تا آخرین ایستگاه و از آن جا اتوبوس های بزرگ و کوچک تا خود دانشگاه بود. ولی ما برای اینکه دیر به معارفه نرسیم، از مترو تاکسی گرفتیم که 40 لیر برای ما هزینه برداشت ولی خب، به موقع رسیدیم تا روز اول را با استرس کمتری آغاز کنیم.دانشگاه کُچحال که به اینجا رسیدیم اول کمی در مورد خود دانشگاه بگویم. دانشگاهی که غزاله دوران دکتری خود را در حال حاضر در آن می گذارند، دانشگاه کُچ (Koç Üniversitesi) نام دارد. این دانشگاه یک دانشگاه بسیار جوان محسوب می شود و از سال 1993 کار خود را آغاز کرده است (همسن من). این دانشگاه متعلق به هلدینگ کُچ یکی از بزرگ ترین هلدینگ های ترکیه است. هلدینگی که مؤسس آن یکی از بزرگان صنعت و از خیرین ترکیه وهبی کچ (Vehbi Koç) است و شرکت های بسیار متنوعی در زمینه تولید و خدمات را به وجود آورده است. (در پست دیگری درباره هلدینگ کچ به صورت کامل تری خواهم نوشت.)دانشگاه کچ با وجود تعداد کم دانشجویی که سالانه می گیرد (نزدیک به 6000 دانشجو) طیف بسیار متنوعی از رشته های مهندسی، پزشکی و انسانی را پوشش می دهد. این دانشگاه هم اکنون یکی از 3 دانشگاه برتر ترکیه محسوب می شود و همانند دانشگاه شریف در ایران، دانش آموزان برتر، این دانشگاه را به عنوان دانشگاه مقصد خود انتخاب می کنند. (در ترکیه نیز فرآیند کنکور مانند ایران است که در پست دیگری درباره آن خواهم گفت.) طبق برخی رده بندی ها، دانشگاه کچ دانشگاه 1 ترکیه محسوب می شود ولی به دلیل جوانی و کامل نشدن بسیاری از برنامه هایی که مدیران این دانشگاه در نظر دارند، در برخی رتبه دوم و در برخی رتبه سوم را در اختیار دارد. با این حال تلاش مدیران اجرایی این دانشگاه مبنی بر بالا بردن رنک این دانشگاه در سطح بین المللی است و این امر سبب شده است که تلاش بسیاری برای جذب هیئت های علمی های خود از دانشگاهی برتر جهان بکند. همچنین بسیاری از پروژه ها و بورس هایی که TÜBİTAK یا Scientific and Technological Research Council of Turkey (بنیاد نخبگان ترکیه) برای دانشجویان در نظر می گیرد، نصیب این دانشگاه می شود. همه این موارد توضیحاتی بود که کم و بیش در روز اول معارفه دانشگاه برای دانشجویان انجام شد و ما به آن گوش فرا دادیم.این بخش از شروع کار ما، بخشی بود که از قبل مشخص بود قرار بود چگونه پیش برود. بخشی که مشخص نبود محل زندگی و سایر مسائل شخصی برای زندگی در ترکیه بود که در پست های بعد به آن ها خواهم پرداخت.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSat, 08 Feb 2020 02:29:56 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/در-محدودیت-ها-ستاره-شو-nxosovzzb4mbزمانی که شروع کردم به نوشتن خاطرات و تجربه ها، قصد داشتم از مطالب این نوشته شروع کنم. زمانی که زندگی مشترکم با غزاله در استانبول آغاز شد. ولی نیاز دیدم قبل از اون درباره خودم و آنچه پیش از استانبول بر من گذشت بگویم که در پست های قبل می توانید آن ها را مطالعه کنید. زین پس، بیشتر به زندگی ام در استانبول خواهم پرداخت و در مورد آنچه می بینیم و آنچه یاد می گیرم برای شما خواهم گفت تا با واقعیت های زندگی در ترکیه از منظر بنده بیشتر آشنا شوید، شاید توانستم به افرادی کمک کنم که زندگی خود را در این کشور زیبا بهتر متصور شوند.داستان را از 1 هفته پیش از سفرمان به استانبول آغاز می کنم، یعنی 7 شهریور 97. البته نه، جریانی که در پایان تابستان رخ داد به میانه تابستان گره خورده است، در یک روز گرم تابستانی. روزی که به خانه آمدم و پس از روشن کردن سیستم سرمایشی خانه، متوجه شدم که مثل سابق خنکا از آن ساطع نمی شود. تعجب کردم ولی گفتم شاید اشتباه از من است. زمانی که غزاله هم همین موضوع را متوجه شد، آن را با صاحب خانه در میان گذاشتیم و این پیام به ما رسید که بله، در سیستم مرکزی مشکلی پیش آمده و در روزهای آتی مسأله حل خواهد شد. چیزی که درباره خانه ما باید بدانید این بود که لوله های گرم ساختمان از زیر آن رد می شد و به دلیل پنجره آشپزخانه و درازای خانه، در نبود سیستم سرمایی خانه به شدت دَم می کرد. این هوا در کنار گرمای خانه، در بدترین زمان ممکن رخ می داد. اگر پست های پیشین من را مطالعه کرده باشید، در این زمان من به همراه غزاله هر دو درگیر نگارش پایان نامه بودیم. این اتفاقات، آرامش مورد نیاز برای تمرکز و نگارش را از ما گرفت و به مکان های دیگری برای انجام کارهای خود و خواب استراحت پناه بردیم. با توجه به وعده صاحب خانه مبنی بر درست شدن سیستم سرمایی در روزهای آتی، تحمل کردیم تا بتوانیم به روال عادی کارهای خود برگردیم. ولی زمانی که پس از مدتی انتظار، در مورد پیشرفت مسائل پرسیدیم، این پاسخ به ما داده شد که سیستم سرمایی هرگز درست نخواهد شد و می توانید برای ادامه تابستان از "پنکه" استفاده کنید! حتی بیان این جمله هم در ذهن ما نمی گنجید، چه رسد به اینکه در واقعیت بخواهیم در این شرایط حساس و پر از استرس آن را اجرایی کنیم.همین شد که تصمیم گرفتیم درست 2 ماه پیش از مهاجرت، به یک مکان موقت نقل مکان کنیم، یعنی منزل خواهرم. جدای از اینکه اتفاقات پیش آمده، تمرکز ما برای به انجام رسیدن فعالیت هایِ با اهمیت بیشتر را می گرفت، یک مشکل جدید نیز ایجاد کرد. وسایلی که در خانه وجود داشتند از نظر ما به بخش های مختلفی تقسیم می شدند:1- وسایلی که دیگر به آن ها نیاز نمی داشتیم و باید دور ریخته می شدند.2- وسایلی که به آن ها نیاز نداشتیم ولی می توانست مورد استفاده خانواده قرار گیرد. (خانواده هایی که در تهران، شیراز و ارومیه زندگی می کردند.)3- وسایلی که به آن ها نیاز نداشتیم و خانواده نیز آن ها را نیاز نداشت، در نتیجه باید به فروش می رسیدند.4- وسایلی که برای زندگی این دو ماه در ایران به آن ها نیاز داشتیم.و در نهایت 5- وسایلی که می خواستیم به خودمان به استانبول ببریم.با برنامه ریزی هایی که انجام داده بودیم، می دانستیم که در 1 ماه مانده به رفتن وسایل را چگونه دسته بندی کنیم تا سر موقع هر کدام به مکانی که باید برسند. ولی اتفاق پیش آمده سبب شد که وسایل ما چند تیکه شود. بخشی در خانه قبلی، بخشی در خانه جدید و فرآیند فروش و ارسال آن ها به شهرستان نیز باید با سرعت بیشتری انجام می شد چرا که نمی خواستیم اجاره بهای بیشتری برای خانه بپردازیم.در این زمان، به دلیل اینکه اهمیت پایان نامه و دفاع کردن غزاله بسیار بیشتر از من بود (برای ثبت نام در دانشگاه مقصد، نیاز داشت که مقطع قبلی یعنی کارشناسی ارشد را به پایان رسانده باشد.) فعالیت های 1 ماه پس از شروع ماجرا بر روی دوش های من افتاد. فرآیند مرتب کردن خانه، جدا کردن وسایل، فرستادن آن ها به شهرستان، به فروش رساندن وسایلی که نیاز نداشتیم را همگی پس از اینکه روزانه از کار بر می گشتم انجام می دادم تا فشار اصلی که بر روی غزاله بود، بیشتر نگردد. با برنامه ریزی مناسبی که در این مدت انجام دادیم توانستیم تا پایان مرداد تمام وسایل را جا به جا و به فروش برسانیم و خانه را تحویل دهیم. (که آن هم داستان خود را داشت.)معضل بعدی ما، استاد غزاله بود. استادی که به راحتی تن به رضایتِ دفاعِ غزاله نمی داد، با وجودی که نتایج به دست آمده کاملاً قابل قبول و به نسبت یک پایا نامه کارشناسی غنی محسوب می شد. در اینجا لازم است جهت مشخص کردن بغرنج بودن قضیه، چند تاریخ را خدمت شما بیان کنم. غزاله باید در روز دوشبه 18 شهریور ماه در دانشگاه حاضر می شد و بلیت ما از شهر مرزی ترکیه یعنی Yuksekova در روز یکشنبه 17 شهریور بود. یک توضیح در پرانتز در مورد این شهری مرزی: همان طور که در شکل فوق می بینید، هر دو شهر ارومیه و یوکسِکووا فاصله زیادی از مرز بین ایران و ترکیه ندارند. در نتیجه این برگ برنده برای افرادی که در ارومیه زندگی می کنند وجود دارد که با رفتن به مرز سِرو (Sero)، وارد خاک ترکیه شوند و در آن جا با گرفتن تاکسی تا فرودگاه شهر یوکسکووا، از بلیط های ارزان قیمت داخلی ترکیه بهره مند شوند. کاری که دقیقاً ما انجام دادیم و توانستیم با خریدن بلیت هایی با قیمت یک پنجم نسبت به پرواز از تهران به سمت استانبول، کمی در هزینه های خود صرفه جویی کنیم. فاصله بین ارومیه تا فرودگاه یوکسکووا با احتساب معطلی هایی که ممکن است در مرز به وجود آیند تقریباً 2 ساعت است.پس ما می بایست چند روز قبل از این تاریخ در شهر ارومیه حاضر می شدیم تا علاوه بر جمع کردن وسایل فراوان خود در چمدان هایی که آن جا منتظر ما بودند، از همان جا به سمت مرز حرکت کنیم. پس تاریخ دفاع اگر در روزهای 8 تا 10 شهریور تعیین می گشت، زمان مناسبی برای انجام تمام کارها داشتیم. با تلاش فراوان غزاله و آمد و شد بسیار، توانست استادش را برای 13 شهریور راضی کند. یعنی فرآیند نهایی کار بسیار فشرده شد. در روز 13 شهریور غزاله با موفقیت دفاع کرد، همان روز عصر تمام دوستانی که قصد داشتیم در چندین روز متفاوت آن ها را یک دل سیر ببینیم را دیدیم و خداحافظی کردیم. روز پنجشنبه 14 شهریور صبح زود چمدان ها را در ماشین قرضی پدر غزاله چیدیم و از دو دوست مان که نتوانسته بودند روز قبل حضور پیدا کنند نیز خداحافظی کردیم و به سمت ارومیه حرکت کردیم. به دلیل بار زیاد و خسته نشدن، با سرعت کم می رفتیم و در نتیجه آخر شب به ارومیه رسیدیم.در دو روز بعد یعنی جمعه و شنبه، 15 و 16 شهریور کل روز را به سرعت به جمع کردن چمدان ها مشغول شدیم. محدودیت 23 کیلوگرم (که تمام دانشجویان هجرت کرده با آن آشنا هستند) ما را نسبت به وسایل سختگیر کرد. بسیاری از وسایل را در همان جا گذاشتیم و خیال مان از جهتی راحت بود که به دلیل نزدیکی استانبول و ایران، به روش های مختلف به دست مان خواهد رسید. پس از دو روز ماراتون جمع کردن، در روز 17 شهریور آماده بودیم که به سمت مرز حرکت کنیم. همه چیز حاضر شده بود تا زندگی جدیدمان در ترکیه را آغاز کنیم. این آغاز شدن گویی برای ما خیلی زود شکل گرفت که از ویژگی های مرز زمینی است. درست همان جایی که خداحافظی می کنی و به سمت گیت حرکت می کنی، آنی به کشور مقصد وارد می شوی و برای همیشه زندگی تو تغییر کرده است.و به همین شکل زندگی ما برای همیشه تغییر کرد و وارد فاز جدیدی شد.به امید روزی دیگریاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیWed, 29 Jan 2020 00:52:45 +0330https://virgool.ir/applymag/فرصت-را-غنیمت-بشمار-mi3zcjf9zsleدر پست قبل اشاره کردم که در آخرین ماه های کارم در شرکت تومن، در حال انجام فعالیت دیگری بودم که به همان اندازه شرکت تومن در تفکرات من تغییر ایجاد کرد. فعالیتی که خیلی ها آن را آن طور که باید جدی نمی گیرند که باعث می شود نه تنها وقت بیشتری از آن ها صرف این موضوع شود، بلکه خروجی های آکادمیک یا شخصی قابل مشاهده ای نیز از آن دریافت نکنند. شاید تا با حال حدس زده باشید در مورد چه چیزی صحبت می کنم ولی اگر نیز متوجه نشدید، منظورم نگارش پایان نامه است. پایان نامه ای که تمام تلاشم را کردم تا در سریع ترین زمان ممکن و با بالاترین بازدهی به پایانش برسانم که به نظرم موفق نیز شدم.اگر دوستانی در حال مطالعه این متن باشند که MBA خوانده اند یا در حال گذراندن این دوره هستند، شاید این سؤال برای آن ها به وجود آید که اصلاً چرا باید پایان نامه برداشت؟ (نگارش پایان نامه برای دانشجویان مدیریت دانشکده شریف و تا جایی که می دانم دانشگاه های دیگر، اختیاری است. به جای پایان نامه افراد می توانند دو درس اختیاری را انتخاب کنند.) من پایان نامه برای تمام اقشار مناسب نمی دانم. پایان نامه برای کسی مناسب است که:الف) روحیه تحقیق و نگارش دارد. نباید به خودمان دروغ بگوییم. اگر کسی نیستیم که ساعت ها پشت مقاله خواندن بنشیند تا مطالب مورد نظر خود را از میان انبوهی از اطلاعات به دست آورد، بهتر است خود را در این مسیر نیندازیم. اگر چنین فردی نیستیم ولی دوست داریم اینگونه باشیم، باید این روحیه را نیز در خود تقویت کنیم تا در این مسیر ناامید نشویم.ب) قصد اپلای کردن دارد. در صورتی که موضوع انتخاب شده در پایان نامه در راستای تحصیلات و همچنین در راستای آن چیزی باشد که قصد داریم در دوران ارشد یا دکتری ادامه دهیم، می توانیم خیلی دلایل مشخص و قابل قبولی را در پاراگراف های SOP بیاوریم که چرا می خواهیم روی فلان موضوع کار کنیم. کار کردن چندین ماه بر روی یک موضوع خاص سبب می شود دانشی نسبت به آن پیدا کنیم که در تمام دوران تحصیلات و کاری آینده می تواند به یاری ما بشتابد. لازم است روی این موضوع تأکید کنم که کسانی که قصد اپلای به خصوص برای دوره دکتری را دارند، حتی اگر می توانند نیز نباید از زیر بار پایان نامه کنار روند. پایان نامه گویی یک نسخه ابتدایی از آن چیزی است که در دوران دکتری تجربه خواهید کرد و اگر از این دوره نمی توانید موفق بیرون آیید، فکر مجددی درباره خواندن یا نخواندن دکتری باید بکنید. در مورد 4 سال تحقیق صحبت می کنیم، بدون توجه به اینکه در کدام رشته یا گرایش تحصیل می کنید.خب من خودم را در دسته اول می توانم قرار دهم ولی پایان نامه هر چقدر هم سریع بخواهد اجرا شود، وقت بسیاری نیاز دارد. من در این دوران به صورت نیمه وقت کار میکردم و نیمه وقت دیگرم به کلاس ها، امتحان ها و تمرین ها می گذشت. شاید تصمیم منطقی این بود که من نیز دو درس اضافی بر می داشتم و مانند تقریباً تمام همکلاسی هایم در 5 ترم دانشکده را به پایان می رساندم. (MBA دارای 48 واحد است که البته دوره ما یک درس پیش نیاز نیز اضافه شد و 51 واحد درس گذراندیم. گذراندن تمام این دروس در کنار کار کردن موضوع ساده ای نیست، مخصوصاً اگر بخواهید نمره های خوبی نیز کسب کنید.)ولی من با همکلاسی هایم یک تفاوت عمده داشتم.غزاله (همسرم) که وی نیز در حال نگارش پایان نامه خود بود پروسه اپلای خود را نیز پیش می برد. به این معنا که در آخر تابستانی که در پیش بود (تابستان 98) باید تمام کارها به پایان می رسید. به بیان دیگر، من باید در 4 ترم درس خود را به پایان می رساندم که این یعنی در ترم آخر باید 15 واحد درس بر می داشتم. 5 درس متفاوت در MBA یک کار تقریباً فول تایم است چرا که هر کدام امتحان و پروژه های خود را داشتند. پس کار کردن در این دوره می توانست بسیار چالشی و تقریباً نشدنی باشد. به همین دلیل، تصمیم گرفتم با در نظر ملاحظات و واقعیاتی مسیر پایان نامه را انتخاب کنم.تصمیم گیری هایی که در بالا به آن ها اشاره شد در آبان ماه سال 1397 و در ترم سوم از ارشد من اتفاق می افتاد. در ترمی که من یک درس به نام "استراتژی" با دکتر خلیلی نصر داشتم. اتفاق مساعدی که در این درس افتاد، پروژه ای بود که دکتر خلیلی گفتند که می توانید روی هر موضوعی کار کنید. من این فرصت را غنیمت شمردم و تلاش کردم فازهای اولیه پایان نامه خود را به عنوان پروژه این درس تحویل دهم. در نتیجه تمام زمانی که نیاز بود به پروژه درس استراتژی اختصاص دهم در واقع داشتم بر روی پایان نامه کار می کردم و این کار من را بسیار جلو انداخت. در نهایت ارائه و گزارشی که برای درس استراتژی تحویل دادم را به عنوان پروپوزال پایان نامه توانستم در ترم بعد ارائه دهم. با این کار توانستم در فروردین ماه 98 پروپوزال خود را در حضور اساتید گرامی خانم دکتر اصلانی، آقای دکتر حاجی زاده و استاد راهنمای خودم آقای دکتر سپهری دفاع کنم. با وجودی که فایل اولیه بخش هایی از نیازمندی های پروپوزال را نداشت ولی توانستم در هفته های بعدش، آن بخش ها را نیز تکمیل کنم و تمرکزم را بر روی بخش عملی ماجرا بگذارم یعنی جمع آوری داده.در اینجا نیاز هست که به صورت خلاصه خدمت شما بگویم که پایان نامه من و موضوعی که به آن علاقه پیدا کردم در چه رابطه ای بود. هنگامی که در خود ما یا اطرافمان تغییراتی به وجود می آیند، نسبت به آن واکنش نشان می دهیم. تحقیقات نشان داده اند که افراد تمایل بیشتری برای نگهداشت شرایط کنونی دارند و روی خوشی نسبت به تغییر نشان نمی دهند. بعضی اوقات در سطح کلان یک سازمان تصمیماتی گرفته می شود که در نتیجه آن ها تغییراتی باید در سازمان صورت گیرد که ممکن است تعداد زیادی از افراد را تحت تأثیر قرار دهد پس احتمال خوبی وجود دارد که این افراد در برابر تغییرات مقاومت نشان دهند. در این پایان نامه من بر روی دو فاکتور کار کرده ام که به مدیران و عاملان تغییر کمک می کند مقاومت افراد در برابر تغییر را کاهش دهند. این دو فاکتور شامل اعتماد افراد به مدیران و اشتراک گذاری اطلاعات در سطح سازمان بود. از طرف دیگر مقاومت در برابر تغییر را به کمک فاکتور مقاومت ذاتی محققی به نام Oreg بررسی کردم.پس از مشخص شدن فاکتورها و پرسش نامه های مرتبط، به کمک استاد راهنمای خود توانستم سازمان هدف را دانشگاه صنعتی شریف انتخاب کنم تا مقاومت کارمندان آن نسبت به تغییرات دانشگاه را مورد بررسی قرار دهم. به کمک صحبت هایی که با سرکار خانم هدایتی - معاون مالی دپارتمان مالی و اداری دانشگاه شریف - داشتم، موضوع تغییر مکانیزم ورود و خروج کارمندان به دانشگاه را مورد بررسی قرار دادم. تغییری که طی آن، کارمندان را "مجبور" می کرد که از سیستم جدید دانشگاه که مبتنی بر اثر انگشت بود استفاده کنند و سیستم گذشته که کارتی بود را کنار بگذارند که همان طور که پیش بینی می شد مورد مقاومت کارمندان قرار گرفته بود. طی 5 روز آمد و شد و توضیح فرد به فرد برای کارمندان و تلاش برای گرفتن پاسخ، توانستم از 136 نفر اطلاعات کسب کنم و آن را مبنای تحلیل خود قرار دهم.نتیجه تحلیل چه بود؟پس از بررسی عوامل و ارتباط موجود بین آن ها، به این نتیجه رسیدم که اشتراک گذاری اطلاعات می تواند اعتماد به مدیران را افزایش دهد ولی این دو فاکتور هیچ تأثیر قابل توجهی نمی توانند بر روی "مقاومت ذاتی" افراد بگذارند. به بیان دیگر، آنچه افراد از درون نسبت به یک تغییر حس می کنند - به عنوان مثال من نوعی ممکن است به طور کلی دیدم نسبت به تغییر محیط اطرافم منفی باشد و نسبت به آن استرس بگیرم. - را نمی توان به کمک عوامل سازمانی مانند اعتماد به مدیران و اشتراک گذاری اطلاعات تغییر داد. یا آن طور که دکتر حاجی زاده بیان کردند:حس درونی افراد آن قدر محکم است که با فاکتورهای سازمانی شکسته نمی شود.این ها مواردی بودند که در روز دفاعم در 30 شهریور 98 بیان کردم و بازخوردهایی که از اساتید گرفتم کاملاً مثبت بود. غیر از چندین فیدبک و اصلاح کوچک توانستم پایان نامه را با موفقیت به سرانجام برسانم. ولی در پست قبلی خودم گفته بودم که ما 14 شهریور 98 از کشور خارج شدی پس چه شد؟به دلیل اینکه استاد راهنمایم در اواسط شهریور ایران نبود، نتوانستیم دفاع را در این تاریخ به انجام برسانیم. که البته فرصت بیشتری به من داد تا مطالب را کامل تر کنم. ولی با توجه به اینکه تاریخ ثبت نام دانشگاه غزاله در حال فرا رسیدن بود، باید از کشور خارج می شدیم. به دلیل اینکه نمی خواستم در هفته های اولیه خارج شدن از ایران غزاله را تنها بگذارم و همچنین برنامه گشتن به دنبال خانه و جا افتادن نیز نیاز به تلاشی دو نفره داشت، همراهش رفتم تا دو هفته پس از آن در تاریخ 30 شهریور به ایران برگردم و دفاعم را انجام دهم. در پست های بعدی به اتفاقات و اطلاعاتی که از زندگی در ترکیه به دست آوردم می پردازم که به نظرم برای شما خوانندگان جذاب تر خواهد بود.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSat, 28 Dec 2019 13:07:29 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/تومن-یکی-برای-همه-و-همه-برای-یکی-wmsnoavxomtqبرای هر فردی ممکن است اتفاقی رخ دهد که مسیر زندگی یا مسیر فکری اش را تغییر دهد. این اتفاق می تواند صحبت کردن با یک فرد خردمند، خواندن یک کتاب، یک تجربه تلخ مانند فوت یک عزیز یا یک تجربه شیرین مانند تولد فرزند باشد. می توانم بگویم که این اتفاق مانند عاشق شدن است، اگر از کسی بپرسی که تا به حال چنین تجربه ای داشته یا خیر، یا می تواند دقیقاً بگوید که چه زمانی و با چه کسی آن را تجربه کرده است یا اینکه شک دارد اتفاق افتاده باشد. برای کسی که شک دارد، هنوز این اتفاق رخ نداده است. برای من؟ پس از آن که کمتر از یک سال در شرکت نوآوران فعالیت کردم، کار کردن در شرکت تومن و همکاری و هم صحبتی با دوستانی که در این مجموعه فعالیت می کردند پاشنه آشیل برای تغییر مسیر فکری من شد. به این دلیل می گویم پاشنه آشیل چرا که به صورت همزمان با رویدادی دیگر بود که این نگاه جدید در من را شکل داد. این موضوع را برایتان بیشتر باز می کنم.شروع کاراولین برخورد من با تومن، اولین برخوردم با هادی بود. کسی که به خاطر من از شرکت (سمت سهروردی) به دانشگاه (مترو شریف) آمده بود تا درباره شرکت جدید خود و امکان همکاری با من صحبت کند. از شرکتی گفت که به کمک چند نفر ایجادش کرده بود و حالا که مسیر آن کمی مشخص تر شده، قصد داشت من را به تیم اضافه کند. اسامی که نام برد، مدیری که قرار بود با وی کار کنم، همه و همه باعث شد که به سرعت موضوع را بپذیرم و آمادگی خود را اعلام کنم.در ابتدای کار، بدون من شرکت 5 عضو داشت. مدیرعامل (هادی)، مدیر محصول (احمد)، UI/UX (امین)، فنی Back-End (فرنود)، فنی Front-End (رضا). هنگامی که من به تیم اضافه شدم، این تیم 5 نفره به همراه علی که کارهای سخت افزاری را انجام می داد، چندین ماه بود در حال هماهنگ شدن بودند. بر روی یک پروژه کوچک نیز کار می کردند تا در عمل نیز هماهنگی خود را تست کنند. با ورود من، شرکت در حال قرار گرفتن در مسیر اصلی خود یعنی دنیای فینتک بود. جایی که قصد داشت از طریق یک اپلیکیشن پرداخت موبایلی مبتنی بر کیوآرکد، تلفن همراه را به ابزاری برای تمام پرداخت های یک فرد تبدیل کند. البته این موضوع از همان ابتدا مشخص نبود و در نتیجه تحقیقات من به کمک سایر اعضای تیم، محصول پس از 4 ماه حضور من در این شرکت روانه بازار شد. زین پس، مسیر پر پیچ و خم تست کردن، امتحان کردن توسط مشتری، راضی کردن تمام ذینفعان و جنگ برای گرفتن تراکنش شروع شد که البته تا اکنون نیز ادامه دارد.قصد ندارم اینجا بحث کاری بکنم، بیشتر دوست دارم در مورد آموخته هام بگم که شاید برای شما که خواننده این متن هستید نیز جالب باشد. آموخته های من در این شرکت به دو بخش مختلف تقسیم می شد. یک بخش حرفه ای بود که مرتبط با کاری بود که انجام می دادم. دیگری مربوط به بهبود روابط بین فردی، تحمل استرس، ارائه کردن و مفهوم سازی و به طور کلی، بالا بردن EQ بود. در اینجا هر دو بخش را به صورت جداگانه توضیح خواهم داد.آموزه های حرفه ایهنگامی که کار من در تومن آغاز شد، با یک سؤال مشخص رو به رو شدم. هر آنچه در مورد صنعت پرداخت وجود دارد را نیاز است بدانیم تا بتوانیم تصویر مشخصی را طراحی کنیم. گشتن به دنبال اطلاعات باعث شد تا کاستی هایی که تا آن زمان در تحقیق کردن و به دنبال پاسخ گشتن داشتم را اصلاح کنم. روز به روز دقتم در پاسخ دهی به سؤالات افزوده شد تا در نهایت به پاسخ دهنده اصلی سؤالات در شرکت تبدیل شدم. منسبی که در کنار قدرتی که در سازمان به من می داد، اعتماد به نفس من را بالا می برد.موضوع دیگر، یافتن راه های متفاوت برای کسب اطلاعات بود. در این مسیر، نیاز به برقراری ارتباط با افراد متفاوت و یا حتی جلسات حضوری یافت می شد که سبب بالا رفتن توانایی مذاکره در من گشت. در اوایل هنگام صحبت کردن با یک نفر برای کسب اطلاعات دستپاچه می شدم و یا بسیاری از سؤالات مورد نیاز را نمی پرسیدم. به کمک احمد توانستم این مجموعه را کامل تر کنم و هر آنچه برای توضیح دادن یک مسأله مورد نیاز است را به دست آورم.آموزه های رفتاریاین بخش به راستی با بخش پیشین در هم تنیده اند و آموزه های رفتاری، مخصوصاً برای یک کارشناس توسعه کسب و کار، جزء آموزه های حرفه ایش محسوب می شود. با این حال این بخش را به صورت جداگانه می نویسم چرا که برای من ارزش جداگانه ای داشت. هر آموزه رفتاری را به همراه یک فرد می آورم، افرادی که در توسعه شخصی من تأثیر به سزایی داشتند.اولین نفر بدون شک احمد، مدیر سابق من در دو شرکت نوآوران و تومن است. انضباط کاری و رفتاری احمد برای من در بالاترین درجه قرار داشت و این انضباط را به سمت من نیز روانه می کرد. انضباطی که هم اکنون در فضای کاری و زندگی شخصی خود دارم، تا بخش خوبی مدیون احمد هستم. احمد به من یاد داد که چگونه متمرکز باشم، چگونه مسائل را به صورت کلی نگاه کنم و به صورت کلی، چگونه پاسخ کامل تری برای سؤالات بیابم. هنگامی که با موضوعی جدید رو به رو می شدیم و سؤالی ذهنم را مشغول می کرد، صحبت با احمد همیشه آرامش بخش بود چرا که منطقی فکر می کرد و این منطق را به تو نیز انتقال می داد. در انتهای بحث هیچ موضوعی روی زمین باقی نمی ماند.فرد بعدی، همکار عزیزم در طول این 1.5 سال است. کسری بدون اینکه خودش بخواهد، تأثیر زیادی بر روی نوع فکر کردنم گذاشت. شخصیت کسری با من خیلی متفاوت بود. من از نظر منطقی و کاری به احمد شباهت خیلی بیشتری داشتم ولی کسری شخصیت آزادتری بود. این آزادی هم در تفکر او بود و هم در صحبت کردنش. ذهنش را رها می کرد تا فراتر از مسائل کنونی رود. بر روی خود کار کرده بود تا بتواند در رفتارهای بین فردی بیشترین کارآمدی را داشته باشد. بدون دلیل حرفی را نمی زد و بحث ها را به صورت کنترل شده پیش می برد. برای من که پراکنده گویی جزئی از حرف زدنم بود، مددی بود تا این بخش ها را ترمیم کنم. کمکم کرد تا سنجیده سخن بگویم، نسبت به اطرافم کنجکاوتر باشم و افراد را بهتر درک کنم. به من یاد داد که بیشتر "چرا" بگویم و این موضوع بیشتر از کار، در زندگی شخصی به من کمک کرده است. چند بار از او حضوری تشکر کرده ام و جا دارد که بار دیگری در این فضا نیز از او تشکر کنم.تومن فضای حرفه ای داشت و این حرفه ای بودن را در من تشدید کرد. تجربه 1.5 ساله ام در تومن نه تنها من را با انسان های ارزشمندی آشنا کرد بلکه در نتیجه تعاملات با آن ها، انسان بهتری شدم. در نتیجه تعامل با آن ها، استرس ها را بهتر مدیریت می کنم، روابطم را بهتری کنترل می کنم و خودم را بهتر اراه می دهم. حضور در تیم محصول، کسب و کار، تیم مدیر عامل و همچنین کمک کردن به تیم های بازاریابی، فنی، مذاکره، داده، پشتیبانی مشتری همگی باعث شدند تا انسان های با ارزشی را در دایره خود داشته باشم. صحبت کردن روزانه با تمام این افراد و حل کردن مسائل متفاوتی که با آن رو به رو می شدیم، دنیایی برای من ساخت که یقین داشتم در ادامه زندگی از تمام بخش های آن استفاده خواهم کرد.وداع با تومندر ماه های پایانی حضورم در تومن، برنامه های مهاجرتم کاملاً مشخص شده بودند. یکی از دلایلی که شاید مسئولیت بیشتری در این دوره سمت من نیامد، همین موضوع بود. شاید هم این گونه نبوده است. به هر حال نمی توانم بگویم در ماه های آخر کارم در تومن خوشحال بودم. دچار یکنواختی کاری شده بودم و چون تا چند ماه بعد قرار بود از شرکت خارج شوم، به خودم نیز اجازه نمی دادم در پروژه بزرگی وارد شوم. با تمام بالا و پایین ها، این چند ماه نیز گذشت و در شهریور ماه 98 بود که از شرکت خداحافظی کردم. من و همسرم در تاریخ 14 شهریور ماه برگ جدید زندگی خود را آغاز کردیم. در این تاریخ بود که به استانبول آمدیم تا در کشوری جدید، زبانی جدید و شرایط کاری جدید خود را محک بزنیم.پ.ن: در ماه های نهایی حضور در ایران، در حال انجام فعالیت مهم دیگری نیز بودم که پایان نامه ارشدم بود. در پست بعدی در مورد این پایان نامه خواهم نوشت تا در ادامه به زندگی جدید در استانبول بپردازم.سپهر عدوانیسپهر عدوانیMon, 23 Dec 2019 01:06:18 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/جان-سخت-شیرازی-vvs0a1vz7dlaداستان زندگی و کاری من به آنجا رسید که در شرکت نوآوران سرآمد شریف مشغول به کار شدم. شرکتی که تا هم اکنون عجیب ترین فضایی است که در آن حضور داشتم. جایی که مفهوم ارزش داده نشدن به زمان و پول به والاترین معنای خود می رسید (و شاید هنوز می رسد)، جایی که بزرگ ترین سرمایه ها را چه مالی و چه انسانی به سمت خود جذب می کند و به راحتی آن ها را کنار گذاشته و یا از بین می برد. می خواهم در مورد یک سال کار خود در بخش های مختلف این شرکت بنویسم، داستانی که بارها به صورت داستان برای همسرم و دوستانم تعریف کرده ام ولی هرگز آن را به تحریر در نیاورده بودم.همان طور که در پست گذشته بیان کردم، شروع کار من برای ترجمه ویدئوهای مدیریتی و اقتصادی بود. احتمالاً با سایت کورسرا آشنا باشید، یکی از پلتفرم هایی که دروس و حرفه های مختلف را به صورت آنلاین آموزش می دهد و در صورتی که تمایل داشته باشید می توانید با پرداخت بهای کلاس پروژه تحویل دهید، تمرین تحویل دهید، امتحان دهید و در انتها نیز مدرک کلاس را دریافت کنید. کاری که در شرکت جدید قرار بود انجام دهم، این بود که کلیپ های کورسرا را که قبلاً دانلود شده بودند، به صورت کامل ترجمه کنم تا در ادامه به کمک تیم های دیگرِ تدوین و صداگذاری، ویدئوها دوبله شوند و قابل ارائه به دانشجویان و دانش آموزان فارسی زبان شوند. این اولین توضیحی بود که در روز نخست کاری به من ارائه شد و به همراه آن، به توری در محیط شرکت برده شدم. تمام شرکت بوی حرفه ای بودن می داد، اتاق های تمیز و باز، افرادی که سخت مشغول کار بودند، تعداد زیادی از دخترها و پسرها که جلسه جدی برگزار کرده بودند و طبقات مختلفی که هر کدام مربوط به یک بخش از کار بود. حتی اتاقی وجود داشت که کاورهای سبزرنگ برای فیلم برداری قرار داده بودند که با دیدن آن به شدت ذوق کردم. بعد از تمام شدن تور، انگیزه ام دوچندان شده بود و افتخار می کردم که توانستم به این سرعت وارد چنین شرکت آبروداری شوم.از ویژگی های بسیار ارزشمند این شرکت، واقع شدن آن در غرب تهران بود. برای من که در طرشت زندگی می کردم، پیاده رفتن یا با دوچرخه رفتن سرکار بسیار لذت بخش بود. (دوچرخه ای که در همین شرکت به سرقت رفت!) روزها و هفته های نخست کاری خود را به ترجمه کردن کلیپ های مختلف می گذراندم. کلیپ هایی که هم برای من بار آموزشی داشتند و هم تکنیک های ترجمه ام را مرور می کردند. مرحله بعد از ترجمه شدن ویدئو، صداگذاری بود. به همین منظور من ترجمه ها را که در یک فایل متنی نگارش کرده بودم با دقت زیاد با مکس های گوینده زمان بندی کرده بودم، کاری که از خود ترجمه بعضاً بیشتر وقت می گرفت. پس از آن که چندین بار سراغ دوستان صداگذار را گرفتم و با در بسته رو به رو شدم، اولین اعتراض خودم را اعلام کردم. اعتراض را به مدیر خودم مجید خان رساندم، به من گفت که کار را فعلاً بدون توجه به دوستان صداگذار ادامه دهم چرا که سر آن ها "شلوغ" است. به همین دلیل من نیز ادامه دادم تا جایی که کلیپی برای ترجمه باقی نماند. با تمام شدن این کار، برای اینکه زمان خود را بگذرانم در مورد سایر بخش های مرتبط با این کلیپ ها پرسیدم. متوجه شدم که در کنار صداگذاری، تدوین هایی نیز باید صورت گیرد که کار اولیه آن به کمک فوتوشاپ است. فوتوشاپی که طی چند جلسه با یکی از همکاران گل، داریوش عزیز، توانستم متوجه شوم و آن ها را انجام دهم. این شد که کارهای فوتوشاپ را شروع کردم و در کنار آن نیز سعی کردم از بقیه شرکت سر در بیاورم تا در صورتی موجود بودن فضا به آن ها نیز کمک کنم.شرکت نوآوران یک شرکت "استارت آپ استودیو" است یا حداقل خود را به این نام معرفی می کند. معنای اصلی استارت آپ استودیو این است که چندین استارت آپ مختلف با محصولات متفاوت زیر چتر یک مدیریت کل فعالیت می کنند و از ویژگی های آن ها این است که تیم مخصوص به خود را دارند. شاید در برخی موضوعات دارای منبع مشترک باشند که می تواند آبدارچی و رئیس دفتر باشد ولی در صورتی که هر محصول در جای خود نیاز به کار داشته باشد، نیاز به تیم خود نیز دارد. شرکت نوآوران دارای محصولات متنوع بود، بعضاً خیلی متنوع، ولی حرفه و توانایی و مدیریت به درستی پخش نشده بود. محصولاتی که وجود داشت همگی اپلیکیشن های موبایلی بودند از جمله اپلیکیشن آموزش زبان، اپلیکیشن فروش بیمه، اپلیکیشن ورزشی، اپلییشن آموزش MBA، اپلیکیشن بانکی و دیگر اپلیکیشن های که به سرعت به وجود می آمدند و می رفتند. زمانی که در حال آماده کردن فایل های فوتوشاپ بودم سعی کردم با بقیه بچه های تیم آشنا شوم و در صورت نیاز به آن ها کمکی بکنم که در برخی مواقع نیز مثمر ثمر واقع می شد. تا پایان تابستان این روند ادامه پیدا کرد. پایان تابستان زمانی بود که پیامی از سمت مدیرم به من رسید. پیامی با این مضمون که برنامه های ویدئوهای مدیریت و اقتصاد تغییر کرده اند و قصد داریم که از استادان داخلی برای آموزش مدیریت و اقتصاد استفاده کنیم. این به این معنا بود که تمام زحماتی که در سه ماه تابستان انجام داده بودم قرار بود دور ریخته شود و این اولین بار بود که از نزدیک تمام شایعاتی که در مورد مدیریت نوآوران شنیده بودم از نزدیک می دیدم. مدیر اصلی شرکت که تصمیمات لحظه ای می گیرد و نیرویی نیز مقابل آن وجود ندارد.پایان یافتن پروژه به معنای پایان یافتن کار من نیز بود. در این زمان بود که مورد لطف یکی از همکاران واقع شدم و او من را به سمت پروژه خود دعوت کرد، پروژه اپلیکیشن فروش بیمه. فعالیت جدیدی که باید انجام می دادم به صورت خلاصه این بود که باید ریشه فرمول های بیمه را به دست می آوردم، به بیان دیگر محاسبه می کردم که عدد نهایی که بیمه ها برای طرح های خود اعلام می کنند چگونه به وجود می آید. با دست آوردن این فرمول ها می توانستیم خود این اعداد را به شکل های مختلف تولید کنیم و با شرکت های مختلف بیمه جهت فروش قرارداد ببندیم. در نتیجه ماه های من به دست آوردن این فرمول ها در اکسل گذشت. در میانه مسیر فرد جدیدی به نام احمد به تیم نیز اضافه شد که قبل از آن بر روی اپلیکیشن ورزشی کار می کرد. ورود او به تیم نظم جدیدی را وارد کرد. همچنین تیم های فنی و طراحی منسجم تری حول پروژه بیمه تشکیل شد و سبب شد پروژه با سرعت بیشتری به مسیر خود ادامه دهد. ولی تمام این خوبی ها به سرعت پایان یافت، مانند تمام پایان یافتن هایی که قبل از آن وجود داشت. من به چشم خودم شاهد بحث و خروج بسیاری از دوستان و همکاران شدم. برخی مدیرم بودند و برخی همکارهای خوبم بودند. با رفتن هر یک بخش هایی از پروژه های مختلف از بین می رفت و فرد جدیدی که جایگزین می شد مدت ها کلنجار می رفت تا پروژه را در مسیر قبلی خود بیندازد. برای تیم قوی بیمه نیز اتفاق مشابهی افتاد و با بحثی که بین احمد به عنوان مدیر تیم و مدیریت اصلی شرکت رخ داد، شیرازه تیم از هم پاشید و تمام زحماتی که تا آن روز برای این محصول کشیده شده بود پایان یافت.برای من چه اتفاقی افتاد؟ من جان سخت تر از این حرف ها برخورد کردم. البته دلیل اصلی نرفتنم از شرکت، نبودن مسیر بعدی بود. آن زمان دانشگاه نیز شروع شده بود و بخشی از انرژی من صرف درس های مدیریت می شد برای همین به صورت کامل روزهای خودم را منفی ارزیابی نمی کردم. همچنان انگیزه داشتم که با برقرار شدن یک تیم منسجم و کار حرفه ای، محصولی خوب را به بازار ارائه دهیم، اتفاقی که ماه ها رخ نداده بود. به همین دلیل پروژه بیمه را به سمت دیگری بردیم. سمتی که بتوانیم بدون حضور تیم طراحی و برنامه نویس آن را پیش ببریم و این اتفاق هم افتاد. چندین ماه بر روی مسیر سرمایه گذاری زمانی شد و به صورت تقریباً یک نفره این پروژه را زنده نگهداشتم. پروژه حتی به نقطه ای رسید که با سرمایه گذاری کوچک از سمت مدیریت می توانستیم یک پروژه بسیار بزرگ را شروع کنیم ولی این اتفاق رخ نداد و سرنوشت دیگری در انتظار من بود. فرد جدید وارد تیم شد و از من خواسته شد که پروژه MBA که ابتدا جزئی از آن بودم را دوباره وارد شوم. همان طور که گفتم، مخالفتی با مدیریت وجود نداشت چرا که مخالفت منجر به خروج از شرکت می شد. به همین دلیل پذیرفتم و با مدیر جدید کار را از سر گرفتم.کار با مدیر جدید نیز برای من تجربه ارزشمندی شد. خانم سهرابی که انرژی و روحیه بالایی را وارد کار کرد و با خود می گفتم اگر این فرد نتواند تغییری در این سیستم ایجاد کند، هیچکس نمی تواند. دیری نپایید که اولین مدیرم در نوآوران، هادی (که همان ابتدای کار در اثر بحث با مدیریت خارج شده بود) با من تماس گرفت و گفت اگر قصد خروج از شرکت با وی صحبت کنم. من نیز که دیگر از این تعداد پاس کاری بین تیم های مختلف و نتیجه نگرفتن خسته شده بودم، تمایل زیادی برای ایجاد گزینه جدید برای خود داشتم. پیشنهاد را پذیرفتم و در نتیجه آن مصاحبه ای در دانشگاه با هم داشتیم. مصاحبه ای که در ابتدای امر قصد پذیرفتن پیشنهاد را نداشتم ولی به قدری برایم جذاب شد که مقاومت بی فایده بود. زمانی که هادی به من گفت که احمد به همراه تیمی که در بیمه داشتیم همگی در این شرکت جدید هستند، فقط یک موضوع در ذهنم شکل گرفت. اینکه باید با خانم سهرابی صحبت کنم تا پروژه به بخش انتهایی خود برسد و پس از آن قادر خواهم بود که وارد شرکت جدید شوم. شرکتی که در آن زمان با نام کیوبیت استودیو به من معرفی شد و هم اکنون آن را با نام تومن می شناسیم.در پست بعدی خاطره 1.5 ساله از حضور در تومن را بازگو خواهم کرد.به امید روزی دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیTue, 19 Nov 2019 00:53:21 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/کار-عار-نیست-hh25xpyjzlenدر پست قبل، درباره کنکور مدیریت و نکات پیرامون آن صحبت کردم. از دلایلی که خیلی از افراد به سمت این کنکور کشیده می شوند، همان طور که در پست قبل اشاره شد، بازار کار بزرگی است که برای فارغ التحصیلان این رشته فراهم شده است. این حرف دروغ هم نیست، به راستی یک فارغ التحصیل MBA اگر خودش هم تلاش نکند، توسط اساتید، دانشجویان و دوستانش به شرکت های مختلف کشیده می شود. اتفاقی که برای من افتاد کمی متفاوت بود. من از دید خودم بسیار دیر شروع به کار کردم و به نظرم دانشجویان اگر شانس کار کردن به صورت کارآموز یا پاره وقت را در دوران دبیرستان نداشته اند، در دوران طلایی کارشناسی این فرصت را از خود نگیرند. به عنوان کسی که چندین سال به همراه تعداد زیادی تابستانِ سرشار از زمان را بدون به چالش کشیدن خودم گذراندم این پیشنهاد را به شما می دهم که رویه بهتری در پیش بگیرید. به نظر من هر چه دیرتر شروع به کار کنید، فرآیند خودشناسی را دیرتر آغاز می کنید. شاید هم اکنون با این سؤال مواجه هستید که به چه موضوعی علاقه دارید یا در چه صنعتی باید شروع به کار کنید. پیشنهاد من این است که هیچ تفاوتی ندارد. شما هم اکنون یک دید اولیه نسبت به علاقه خود و توانایی ها خود دارید (به عنوان مثال در رشته ای که در حال تحصیل آن هستید.) پس کار را از همان صنعت شروع کنید. به عنوان کارآموز در شرکت های مختلف تجربه کسب کنید تا پس از چند ماه و چند سال متوجه شوید که از چه تیپ کار کردنی خوشتان می آید. این امر در ادامه تحصیل نیز به شما کمک شایانی خواهد کرد. زمانی که باید تصمیم بگیرید که می خواهید کار کنید یا تحصیل خود را ادامه دهید، می توانید مانند بیشتر اطرافیانتان چشم بسته تصمیم نگیرید. تصمیمی که نه یک سال بلکه چند سال شما را درگیر خود خواهد کرد.از صحبت هایم بر می آید که کار کردن را پس از دوران کارشناسی شروع کرده باشم و حدس شما درست است. البته کار کردن برای به دست آوردن پول ثابت ماهانه، چرا که در دوران کارشناسی به هر کار فوق برنامه ای بود چنگ انداختم تا تجربه کار تیمی و مسئولیت پذیری خود را افزایش دهم (که موفقیت آمیز هم بود.) همچنین به عنوان یک مترجم فیلم و سریال (شاید فیلم هایی را با زیرنویسم دیده باشید) برخی مواقع پروژه هایی را از دوستان و آشنایان تحویل می گرفتم و در ازای مبلغی به انجام می رساندم. با این حال در سال چهارم کارشناسی بود که به کمک یکی از آشنایان پدر، در کارخانه ایشان شروع به کار کردم. کاری که بیشتر مربوط به "مهندسی مواد" بود و من که "مهندسی شیمی" خوانده بودم، چالش های متفاوتی را در همان شروع کار تجربه کردم. با این وجود برای نشان دادن این موضوع که از پس مسئولیتی که بهم سپرده شده بود بر می آیم، نهایت تلاش خود را کردم. کارخانه ای که در آن کار می کردم در اشتهارد واقع بود - شهری در 1.5 ساعتی تهران در صورتی که با خودرو شخصی به آنجا می رفتم و 3 ساعتی تهران در صورتی که از مترو و تاکسی استفاده می کردم. در نتیجه حتی رسیدن به کار نیز نیازمند اراده بود. با این حال با توجه به اینکه دو روز در هفته به خود کارخانه می رفتم و یک شب نیز در همان جا می خوابیدم (کاری که از همان ابتدا انجام نمی دادم و پس از چند ماه رفت و برگشت به این نتیجه رسیدم که چه کاری بهینه است.) خستگی زیادی احساس نمی کردم. خستگی من در جایی بود که احساس کردم کاری که انجام می دهم را به هیچ وجه دوست ندارم. مقاله هایی که برای آن می خواندم به شدت کسل کننده بودند و با وجودی که پس از آزمایش های متفاوت در آزمایشگاهی که همیشه دست خودم بود به نتایج قابل قبولی می رسیدم، موفقیتی احساس نمی کردم. یکی از دلایل شاید ندیدن خروجی واقعی کار بود و همواره احساس می کردم در حال تست کردن محصولات هستیم و مشتریان واقعی در فاصله زمانی نزدیک این محصول را مشاهده نخواهند کرد. همچنین مدیریت کارخانه که در اختیار دوست پدر بود ضعف هایی داشت که سبب می شد انگیزه من برای کار کردن در این مجموعه کمتر و کمتر شود. در مورد سال 94 صحبت می کنیم، سالی که توانست تا حدودی جبران کم کاری های من در دوران کارشناسی باشد. پس از یک سال کار کردن در این کارخانه و کسب تجربه از مهندس جویایی (که تمام آموزه هایم در این مدت را مدیون ایشان هستم.) در سال پنجم کارشناسی بود که به دلیل تصمیم گرفته شده بابت شرکت در آزمون کارشناسی ارشد مهندسی شیمی 95، زمان کاری خودم را کم کردم تا تمرکز بیشتری جهت آمادگی برای کنکور داشته باشم. ولی یکی از اتفاق های شیرین زندگی من در انتهای همین مسیر کوتاه رقم خورد و من در کنکور ارشد مهندسی شیمی قبول نشدم.بقیه داستان را در نوشته پایانی برای تجربه ها بیان کردم. پس از آن بود که افکار متفاوتی چه درسی و چه کاری به من خطور کرد. آینده های متفاوتی که برای خود متصور می شدم. مسیر یکی از آینده ها، استارت آپ بود. زمانی که این مسیر آن چیزی نشد که انتظارش را داشتم، کنکور MBA بود که بیشترین جذابیت را برای من پیدا کرد. ولی هیچکدام از این ها برای من "کار" نشدند. در نتیجه به محض اینکه کنکور ارشد MBA خود را دادم، منتظر دریافت پاسخ و تصمیم گیری نسبت به آن نشدم. می دانستم که دیر یا زود باید کار کردن حرفه ای را شروع کنم، این دفعه کاری که بیشتر به علایقم نزدیک باشد. در نتیجه به شرکت های مرتبطی که یا از طریق دوستان می شناختم و یا در فضای مجازی درباره آن ها شنیده بودم رزومه خود را ارسال کردم. پس از یک ماه نتیجه داد و توانستم در شرکت "مکتب خونه" به لطف یکی از دوستانم مشغول به کار شوم. طی دو هفته اولی که برای این شرکت کار کردم، نهایت تلاشم را کردم که خود را نشان دهم. با وجودی که فعالیتی که از من خواسته شده بود زیاد، وقت گیر و چالشی بود با این حال انگیزه بالایی برای اثبات خودم داشتم و در نتیجه کارم را خیلی دقیق انجام می دادم. در همین حین بود که یکی از دوستانم در تلگرام پیامی را از فردی فوروارد کرد که پروژه به نسبت مرتبط و هیجان انگیزی در آن زمان پیشنهاد می داد، کاری پاره وقت برای ترجمه کلیپ های مدیریتی و اقتصادی در طول تابستان. فرصتی برای آشنایی با مطالبی که از مهر امیدوار بودم در یک دانشگاه خوب شروع کنم. با توجه به اینکه هنوز تعهدی به شرکت مکتب خونه نداشتم، به مصاحبه رفتم، مصاحبه ای که خیلی خوب پیش رفت. در انتهای مصاحبه از من خواستند که کلیپی را ترجمه کنم تا از کیفیت کار ترجمه من مطمئن شوند. نتیجه موفقیت آمیز بود و مورد پذیرش این شرکت، شرکت نوآوران سرآمد شریف، واقع شدم. از طرف دیگر، فعالیت های مکتب خونه برایم همچنان گنگ بود و پروژه اولیه به پروژه دیگری تبدیل نشد و جای شکی برایم باقی نگذاشت که ادامه مسیرم در نوآوران خواهد بود.در روزهای آتی، درباره اتفاقاتی که در نوآوران برایم رخ داد و هچنین رویدادهایی که باعث شد سر از شرکت تومن در بیاورم صحبت خواهم کرد. همچنین درباره تومن بیشتر خواهم گفت تا کم کم به انتهای زندگی ام در ایران برسیم.به امید روز دیگر،یاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیThu, 14 Nov 2019 01:47:11 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/کنکور-mba-فراری-برای-جامعه-مهندسان-xjfvgjremwszدر ادامه داستانی که درباره استارت آپم تعریف کردم، سراغ موضوعی خواهم رفت که مسیر زندگی ام را بیش از پیش روشن ساخت. زمانی که دانش اندکی که از سمینارها و جلسات دانشگاه در مورد کارآفرینی و نحوه جذب سرمایه و ایجاد استارت آپ در حال دریافت بودم کفایت نمی کرد، به همراه دوستم، کسی که استارت آپ را نیز با هم شروع کرده بودیم، تصمیم گرفتیم که دانش خود را بالا ببریم. بهترین راهی که برای خود می‏ توانستیم متصور شویم، کنکور مدیریت یا MBA بود. در این نوشته قصد دارم داستان خودم و چرایی رفتن به MBA را بیان کنم تا افرادی که قصد دارند در سال جاری یا سال های بعد در این مسیر وارد شوند، دید روشن تری داشته باشند. من در کنکور MBA سال 96 شرکت کردم و نوشته های من مربوط به دانش من از این سال و سال های قبلش است. در چند سال اخیر، تماس های زیادی از طرف دانشجویان سال آخر کارشناسی در مورد کنکور مدیریت با من گرفته می شد. از اولین سؤال هایی که از افراد می پرسیدم، دلیل آن ها برای کنار گذاشتن مهندسی و وارد شدن به یک رشته انسانی مانند مدیریت بود. دلایل مختلفی می شنیدم ولی از پرتکرارترین دلایل می توانم به دو مورد اشاره کنم:1- از رشته مهندسی خودم خوشم نمی آید.2- بازار کار مدیریت داغ است.هر دو دلیل فوق باز هم به یک نکته باز می گردد، بازار کار مهندسی در ایران برای خیلی از دانشجویان تمام شده تلقی می شود. دانشجویان هم گناهی ندارند، فاصله صنعت از دانشگاه در طول سالیان به قدری زیاد شده است که استفاده از علم کسب شده در دانشگاه به عنوان یک شغل برای دانشجویان به رؤیا تبدیل گشته است. از طرف دیگر هم استارت آپ ها و شرکت های حوزه IT روز به روز بر تعدادشان افزوده می شود و به دنبال نیروهای جوان و با استعداد می گردند. همین می شود که دانشجویان مسیر روشن شرکت های "استارت آپی" را به آینده تاریکی که مهندسی و استادان دانشگاه جلوی آن ها ترسیم می کنند ترجیح دهند. دلایل فوق خوب به نظر می رسند، ولی به هیچ وجه کافی نیستند. به دلیل اینکه به موضوعی علاقه نداریم (در اینجا مهندسی)، نباید وارد مسیری شویم که نسبت به آن شناختی نداریم. شناختی که دانشجویان در این مرحله از مدیریت کسب می کنند، شناختی است که در هنگام انتخاب رشته کارشناسی با آن برخورد داشتیم. در بهترین حالت افرادی از رشته های مختلف پیدا می کنیم و در مورد گرایش از آن ها می پرسیم تا بلکه یکی آز آنها به علاقه ما نزدیکی داشته باشد. این فرآیند انتخاب آینده یک فاجعه است. فاجعه ای که منجر به گیر افتادن دوباره و دوباره افراد در هزینه غیر قابل برگشت می شود.خب سؤال پیش می آید که، پس چگونه رشته خود را انتخاب کنیم؟ جواب آن درون خود ماست. هیچکس نه از علاقه واقعی شما خبر دارد و نه از آینده شما، حتی نزدیک ترین افراد به خود آدم. هنگامی که با فردی مثل من تماس می گیرید و درباره رشته و آینده کاری می پرسید، من تنها دید خودم نسبت به این رشته و آن چه به آن علاقه دارم را بیان می کنم، من هیچ چیز از شما نمی دانم. البته اشتباه نشود، منظور این نیست که با کسی مشورت نکنید، صرفاً آگاه باشید که این مشورت کردن تنها یک ابزار باید باشد و تصمیم نهایی که آیا این کنکور برای شما انتخاب مناسبی است، به فهم شما از استعدادها و علاقه تان باز می گردد. از معضلات کنکور MBA آن است که برای دانشجویان "مهندسی" طراحی شده است. کسانی که ریاضی را تا حد بالایی بلد هستند، می توانند با اندکی تلاش به موفقیت بالایی دست پیدا کنند. همین موضوع سبب می شود افراد به جای وارد شدن به مسیر خود اندیشی و آینده نگری، انتخاب آسان را در پیش بگیرند و به قول معروف برای خود زمان بخرند. این زمان خریدن باید هر چه زودتر به پایان رسد و تصمیمی گرفته شود که از درون خود شما فوران می کند. تصمیمی که آینده ای برای شما خواهد ساخت که از تلاش کردن برای آن لذت خواهید برد.تمام صحبت های فوق برای کسانی است که در مسیر تصمیم گیری برای انتخاب مدیریت به عنوان رشته تحصیلی بعدی خود هستند. در ادامه صحبت خطابم به کسانی است که واقعاً تصمیم نهایی خود برای شرکت در کنکور مدیریت را گرفته اند. این صحبت ها را از کسی می شنوید که کارشناسی خود را در دانشگاه شریف مهندسی شیمی خوانده، یک سال کنکور ارشد مهندسی شیمی داده، به مقدار کافی از ریاضی دور بوده که همه چیز تازگی داشته باشد و در نهایت کنکور MBA را 26 شده و در گرایش مدیریت عملیات و زنجیره تأمین تحصیل کرده است.اولین چیزی که می توانم در مورد کنکور مدیریت بگویم این است که کنکور آسانی است. ولی این آسانی مربوط به خود سؤال ها و آماده شدن برای امتحان است. متأسفانه به دلایل مختلفی که بعضی از آن ها در این نوشته بیان شد، رقابت در کنکور مدیریت سال به سال شدیدتر می شود و به دلیل اختلاف به نسبت زیاد دانشکده مدیریت شریف با سایر دانشکده های مدیریت ایران، این رقابت خونین می گردد. ولی کمتر شما را بترسانم، اگر کنکور در اردیبهشت باشد، خواندن از دی ماه نه تنها دیر نیست بلکه زودهنگام نیز محسوب می شود. من خودم از همین ماه به صورت جدی درس را آغاز کردم و در ابتدا هیچ چیز از ریاضیات پایه به خاطرم نبود. در نتیجه به نظرم الان که آبان ماه هست، اگه کسی قصد دارد که آمادگی برای کنکور را آغاز کند، می تواند به صورت آرام آرام به سمت جلو پیش رود.اما در مورد خود درس ها: کنکور مدیریت 3 بخش دارد شامل ریاضی، GMAT و زبان. کنکوری که ما در سال 96 دادیم تفاوتی که حداقل با کنکورهای سال های بعد خود داشت این بود که زبان مدت زمان مشخصی را به خود اختصاصی می داد و دفترچه جدا داشت. این مسأله باعث بالا رفتن اهمیت درصد زبان در کنکور می شد، ولی حال که دفترچه ها یکسان شده اند افراد می توانند با سرمایه گذاری بیشتر بر روی ریاضی و جیمت و البته تحمل ریسک (چرا که اگه بیشتر وقت آزمون را روی این دو درس بگذارید و موفق نشوید درصد بالایی بزنید، از دو طرف ضربه می خورید.) به رتبه خوبی دست پیدا کنند. با این حال، من در اینجا مسیر و منابع درسی خودم را بیان می کنم. من در آزمون های مدرسان شریف شرکت کردم و ریاضی را نیز به طور کامل از درسنامه مدرسان شریف فرا گرفتم که به نظرم از کامل ترین درس نامه هاست. تست های آخر هر فصل را می توانید فاکتور بگیرید، زیاد اثربخش نیستند ولی به کمک درس نامه های این کتاب و کتاب های تست کنکورهای گذشته به تسلط بالایی در هر بخش برسید. به نظر من تا زمانی که تمام ریاضی را مطالعه نکرده اید به سراغ تست زدن زیاد نروید، یا حداقل ریاضی 1 یا 2 را به صورت جداگانه اتمام و بعد به سراغ سوال های 4 گزینه ای بروید. برای رسیدن به نقطه اعتماد روی مبحث، مثال های مدرسان به همراه خلاصه برداری هایی که از هر بخش انجام می دهید کافی است. خلاصه برداری خیلی خیلی مهم است چرا که مطالب به درازا می کشند و نیاز است که ابزارهای متعددی را به کمک حافظه و ذهن خود بیاورید.برای جیمت آن چه می توانم بگویم این است که متأسفانه خواندن بیشتر شما، آن قدر که در ریاضی معجزه می کند، در این درس به کمک شما نمی شتابد. جیمت به استعداد شخصی شما در حل سؤال های خاص باز می گردد. برخی این استعداد را بیشتر دارند و برخی مثل من، کمتر. سؤال های بخش استدلال را قطعاً در صورت تمرین با موفقیت بیشتری پشت سر می گذارید و بخش املا نیز کاملاً حفظی است. ولی به طور عموم، اگر اولین آزمون شما پس از مطالعه مطالب جیمت، 30% است، نباید انتظار داشته باشید که با آزمون های فراوان و تمرین به درصد 75 می رسید. (البته اگر رسیدید نوش جانتان!) با این حال این درصد را می توانید به راحتی تا 50% بالا بیاورید و از بیشتر دوستان خود درصد بالاتری بزنید. و اما زبان. پیش از کنکور 96، توصیه اکید بر این بود که زبان را فراموش نکنید. زبان درسی است که سرنوشت رتبه های برتر را مشخص می کند. دوستی دارم که صرفاً با زبان بالا و البته در کنکوری با ریاضی آسان، توانست رتبه 3 را برای خود به ارمغان بیاورد. ولی در کنکورهای 2 سال اخیر، زبان نقش تعیین کننده خود را از دست داده است. در نتیجه می توانم این پیشنهاد را به دوستانی بدهم که از زبان بیزار نیستند. شما می توانید با درصد ریاضی و جیمت متوسط رو به بالا و درصد زبان خوب، به راحتی رتبه دو رقمی کسب کنید. درصدهای من در کنکور 96، ریاضی 74 جیمت 40 و زبان 70 بود. درصدهای بالایی به نظر نمی رسید و نقطه تفاوت من با دوستانم در درصد زبان بود که توانستم رتبه 26 را کسب کنم. پس باید ببینید که ترجیحتان تمرکز حداکثری بر روی دو درس اصلی است یا زبان را می خواهید پاشنه آشیل خود قرار دهید.در کلام آخر هم می خواهم بگویم که MBA رشته جذابی است، قطعاً برای من اینگونه بوده است. ولی من حداکثر تلاشم را کردم تا با چشم باز این رشته را انتخاب کنم و به دنبال سیر زیادی از آدم ها که در کارشناسی به دنبال برق و مکانیک و حالا در ارشد به دنبال MBA هستند نیوفتم. دنبال کردن کورکورانه زمانی برای شما روشن تر خواهد شد که سال ها وقت خود را در یک رشته یا در یک کار که به آن علاقه ندارید صرف کرده اید ، پرده کنار می رود و واقعیت را مشاهده می کنید می بینید که این آن چیزی نیست که به دنبالش بودید. چه بهتر که هم اکنون که در ابتدای مسیر هستیم، به جای وقت گذاشتن بر روی درس و تست از ابتدا، بر روی خود وقت بگذاریم و بدانیم که موفقیت ما در آن چیزی خواهد بود که به آن علاقه داریم نه آن چیزی که موفقیتش را در کتاب ها و از زبان دیگران می شنویم.سپهر عدوانیسپهر عدوانیWed, 06 Nov 2019 10:35:51 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/استارت-آپ-در-ایران-یک-هایپ-یک-حباب-یا-یک-واقعیت-gbyerlyvemymاستارت آپ در ایران مدت زیادی نیست که شروع شده ولی تو همین مدت رشد بالایی به خودش دید. شرکت هایی مثل دیجی کالا و اسنپ تونستن که با دست گذاشتن روی مشکلات مهم، سرمایه زیادی رو به سمت خودشون جذب کنند و الهام بخش استارت آپی های بسیاری باشند. ولی آیا همین موضوع انتهای ماجراست؟ داستان قبلی رو تا اونجا پیش بردم که دیگه مدتی تونستم به خودم و ذهنم استراحت بدم که مسیر بعدی زندگی ام رو با تفکر بیشتری پیاده سازی کنم. اون موقع کوچیک بودم (آدم 23 ساله کوچیک محسوب میشه؟) و آرزوهای بزرگی در سر داشتم. فکر میکردم که دیگه راه خودم رو پیدا کردم و این تصمیمی که گرفتم بهترین چیزیه که میتونه برام اتفاق بیوفته. تصمیم گرفتم استارت آپ خودم رو داشته باشم. اگه تا حالا استارت آپ داشتین یا تو فکر ایجادش بوده باشین، میدونین که یک ایده یک دفعه به ذهن آدم نمیرسه. حاصل کلی خاطره، اتفاق و تفکر در هم پیچیده ست که یک دفعه یه نفر با خودش میگه: "اگه فلان چیز رو درست کنم، میتونه به این مشکلات پاسخ بده." خب حالا میخوام براتون بگم که ایده استارت آپ من چی شد که شروع شد. همسر بنده اهل ارومیه ست. (راستی خودم هم شیرازیم.) برای مناسبت های مختلفی که ممکنه خانواده شون داشته باشن، مهمونی، تولد نوه، تولد همسر، شب یلدا یا هر جشن دیگه ای، ضیافت بزرگی معمولاً برپا میشه. توی این ضیافت ها، غذا یکی از نکات اصلیه که البته باید هم باشه. مسئولیت پخت این غذاها با مدیریت یک نفر انجام میشه که در خانواده همسر بنده این فرد، ربیعه خانم هست و لازمه همین جا از غذاهای لذیذ ایشون تشکر کنم. یکی از موضوعاتی که در مورد ایشون در کنار غذای دلپذیرشون برجسته است، اینه که ایشون آشپزخونه خودش رو نداره. هر مراسمی باشه خودش، یا اگه بزرگ باشه به همراه کمک، در آشپزخونه صاحب مجلس مشغول به پخت غذا میشه. این موضوع باعث شد من با خودم به این فکر بیوفتم که تهیه یک آشپزخونه مجهز برای همچین فردی چقدر میتونه هزینه داشته باشه. این شد که اینور اونور شروع کردم پرسیدن و جستجو کردن تو اینترنت که میانه راه به این فکر افتادم که امثال ربیعه خانم بازم باید وجود داشته باشه و میشه راهکاری درست کرد که افراد فقط به غذا درست کردنشون بپردازن و بقیه رو به امثال من برای فروش بسپرن. در همین راستا داشتم با یکی از دوستانم صحبت میکردم که گفت یک شرکت همین الان در حال انجام این کار هست و چند ساله داره کار میکنه، اسمش هم مامان پزه. حالا اینکه چی شد با وجود ناامیدی اولیه تصمیم به ادامه کار گرفتم و 6 ماه هم روش با چند تا از دوستان کار کردم و حتی در انتها موفق به فروش غذا هم شدیم. سوالی که اینجا شکل میگیره اینه که آیا زمانی که ایده از سمت من شروع شد، کمی جلوتر از خودم را داشتم میدیدم؟ اصلاً توجهی داشتم که چه راه سختی رو در پیش دارم یا صرفاً جذابیت مسیر من رو به سمت خودش کشوند؟ همین جذابیت و عدم تحلیل موجب ایجاد هایپ و حباب میشه. حبابی که هم اکنون در فضای استارت آپی ایران وجود داره. حبابی که نمونه های زیادیش در طول تاریخ شکل گرفتن. یکی از مهم ترین و بزرگ ترین ها، حباب دات کام هست. در ادامه به صورت کوتاه در مورد این حباب و سقوطی که در پی داشت نوشتم:زندگی کنونی رو میتونین بدون اینترنت تصور کنین؟ این روزها تمام وجه های زندگی ما به اینترنت متصل میشه، روابط مون، حمل و نقل مون، غذا خوردن مون. شیوع اینترنت موضوع خیلی قدیمی ای نیست، اواخر دهه 20ام بود که جنون اینترنت داشت شکل تازه ای به خودش می گرفت. با دست یافتن به نسل جدید اینترنت و رشد سریع شرکت های اینترنتی مثل Amazon و eBay، کارآفرینان بسیاری گول این جادوگر عظیم رو خوردند. خیلی ها کارشون رو رها کردن، خیلی ها هم دانشگاه شون رو رها کردن تا از این اقیانوس بزرگ سهمی داشته باشن. حتی سرمایه گذاران با تجربه هم در هیاهوی ایجاد شده غرق شدن و سرمایه خود رو وارد این صنعت کردند، صنعتی که روز به روز بزرگ تر میشد. بازار بورس نزدک (NASDAQ) که شامل خیلی از همین شرکت های بزرگ اینترنتی بود، با بالاترین نقطه خود در طول چند سال رسید و از مقدار 1000 در سال 1995 تا 5000 در سال 2000 بالا رفت.https://flatworldbusiness.wordpress.comولی همان طور که در شکل فوق نیز میبینیم، دیری نپایید که این حباب تشکیل شده از این انتظارات غیرواقعی و بسیار خوش بینانه ترکید و نزدک سقوط کرد. نزدک 78% از ارزش خود را از دست داد، بسیاری از شرکت ها ورشکست شدند و سرمایه گذاران سرمایه خود را از دست دادند. چقدر سرمایه؟ گفته می شود در طول سقوط دات کام که تا سال 2004 ادامه پیدا کرد، سرمایه گذاران نزدیک به 5 تریلیون دلار از دست دادند. شرکت هایی نیز در این مدت جان سالم به در بردند که آمازون یکی از آن ها بود. حال دو دلیل عمده می توان برای چنین سقوطی نام برد:1- سرمایه گذاران و کارآفرینان بدون توجه به احتمال جریان نقدی شرکت را به وجود آوردند. این افراد تصور می کردند که با ایجاد شرکت های مختلف اینترنتی، بستر اینترنت بزرگ و بزرگ تر خواهد شد و در نتیجه آن، هر شرکت چند برابر می گردد. موضوعی که به آن توجه نکردند این بود که هر شرکت باید به تنهایی جریان نقدی ایجاد کند تا به ابزاری برای بزرگ شدن اینترنت منجر گردد. این در حالی است که سرمایه گذاری بسیار خوش بینانه افراد بر روی این شرکت ها به اندازه ای بود که باید در مدت 5 سال، سالانه 80% در تولید جریان نقدی رشد می کردند که امکان پذیر نبود.2- سرمایه گذاران و تحلیل گران از ضرایب بسیار بالایی برای ارزش گذاری استارت آپ ها و شرکت های اینترنتی استفاده کردند. در واقع تحلیل و آنالیز آن ها بسیار خوش بینانه بود و همین موضوع موجب ایجاد حبابی بزرگ شد تا در نهایت به از بین رفتن سرمایه و آرزو بینجامد.حال ارتباط با موضوع استارت آپ من؟ زمانی که من کار استارت آپی رو شروع کردم هیچ چیز نمیدونستم. دانش اولیه رو هم از کلاس هایی که دانشگاهمون به صورت رایگان گذاشته بود کسب میکردم و هر چیزی که نیاز پیدا میکردم رو همون موقع میرفتم میخوندم یا میپرسیدم. این باور درونی رو داشتم که میتونم موفق بشم. باوری که از دیدن شرکت های موفق دیگه به وجود اومده بود. همه کسانی هم که در دوران سقوط دات کام بودن شرکت های موفق رو میدیدن و خودشون رو به راحتی یک میلیونر تصور میکردند. در حالی که موضوع اصلاً به این راحتی نیست. رالف دوبلی در کتاب هنر شفاف اندیشیدن، یکی از خطاهای شناختی به نام خطای بقا. خطای بقا یعنی افراد دایماً احتمال موفقیت خود را زیاد از حد تخمین بزنند. هیچکس داستان افراد شکست خورده را نمیخواند (یا لااقل بیشتر افراد) همه دوست دارند خود را مانند فرد موفق ببینند در حالی که احتمال موفقیت بسیار بسیار اندک باشد. گویی احتمال را حس نمی کنیم. چیزی که من در چند سالی که در فضای استارت آپی و آی تی ایران کار کردم، این موضوع بود که افراد بی گدار به آب می زنند. اندکی تحلیل، اندکی آنالیز و یا دریافت مشاوره از بزرگان می تواند به راحتی نشان دهد که مسیر پیش رو اشتباه است، احتمال موفقیت کمی نزدیک به صفر است ولی کو گوش شنوا.از این صحبت ها نمیخواهم این برداشت صورت گیرد که استارت آپ زدن اشتباه است. برعکس، بدون استارت آپ ها چرخ این صنعت نوپا نمیچرخد. ولی بدانیم که حد و حدود ما کجاست. بدانیم که احتمال پیروزی ما کم است و در صورت شکست خوردن ناامید نشویم. بدانیم که برای پیروزی در این مسیر، باید نه تنها افراد موفق بلکه افراد شکست خورده را هم مطالعه کنیم. مطالعه کنیم و مطالعه کنیم و بیش از هر کسی نسبت به صنعت و حیطه خود آشنا باشیم تا احتمال موفقیت خود را اندازه ای نگهداریم که ادامه مسیر همچنان روشن به نظر برسد.به امید روزی دیگریاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیTue, 22 Oct 2019 01:32:07 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/هزینه-غیرقابل-بازگشت-معضل-تمام-دانشجویان-ایرانی-hc241cdhw1kvتا اینجای داستان تعریف کرده بودم که وقتی کنکور مهندسی شیمی دادم، مسائل اونجوری که می خواستم پیش نرفت و هیچ یک از انتخاب رشته هایی که انجام داده بودم، قبول نشدم. میخوام اینجای داستان رو وصل کنم به موضوع که درباره اش با خیلی از دوستان و خیلی از خانواده های دانشجویان تازه وارد صحبت کردم، موضوع هزینه غیر قابل بازگشت یا به قول مدیریتی یا اقتصادی ها، Sunk Cost.شاید خیلی هاتون این ترکیب رو شنیده باشین، در نتیجه برای کسانی میگم که تا به حال باهاش رو به رو نشدن. شاید همین الان فرصتی بشه براشون که بخوان درباره شرایطی که توش قرار دارن یا تصمیم هایی که میخوان در آینده نزدیک بگیرن، تجدید نظری انجام بدن. حالا موضوع هزینه غیر قابل بازگشت چیه؟به بیان ساده، هر هزینه ای که شما روی یک پروژه تا کنون انجام دادین، یک هزینه غیر قابل بازگشت به حساب میاد و تصمیم هایی که از هم اکنون نسبت به اون پروژه میگیرین، نباید هیچ ارتباطی به این هزینه ها داشته باشه. برای اینکه مشخص تر موضوع رو بیان کنم، یک پروژه عمرانی رو میتونین در نظر بگیرین: یک مجموعه ورزشی قراره در تهران ساخته بشه با بودجه اولیه در نظر گرفته شده 100 میلیارد تومان و مدت زمان تعیین شده برای اتمام پروژه 5 سال هست. شما هم به عنوان مجری طرح پروژه رو با خوشحالی پذیرفتین و کار رو با برنامه ریزی دقیق شروع کردین. 3 سال از مدت زمان شروع پروژه میگذره و با ارزیابی که پروژه رو انجام میدین، در حالی که باید 60 درصد پروژه پیش رفته باشه، 25 درصد اون پیش رفته. خیلی دلایل متفاوتی ممکنه رخ داده باشه که پروژه درست پیش نره، شاید برنامه ریزی درست نبوده، شاید هزینه ها درست در نظر گرفته نشده، شاید شرایط جوی مناسب نبوده و هزاران دلیل دیگه. شاید پس از این ارزیابی به این نتیجه برسیم که دیگه این پروژه با واقعیتی که قرار بود بهش برسه خیلی فاصله داره و ارزش ادامه دادن نداره، ولی در واقعیت این اتفاق نمیوفته. مجریان طرح (در اینجا شما) هزینه های انجام شده برای پروژه رو به عنوان ورودی تصمیم گیری خودتون استفاده میکنین و جمله ای رو میگین که شما رو در یک چرخه معیوب میندازه: "این همه هزینه تا اینجا کردم، حیفه که بخوام نیمه کاره ولش کنم..." و این ذهنیت مسبب هزینه های بی پایانی است که به پروژه وارد میشه و هرگز پروژه به اتمام نمیرسه و با هزینه ای چند برابر هزینه اولیه، بدون رسید به مقصد اصلی، رها میشه.چی میشه که افراد نمیتونن این هزینه ها رو ببینن و یا پیش بینی کنن؟ مهم ترین مسأله اینه که ذهن انسان ها محدودیت داره و خطاهای شناختی متعددی روش تأثیر میذارن که نتونه به درستی واقعیت رو ببینه. آدم ها از یک طرف دوست ندارن فکر کنن که اشتباه کردن (تخمین اولیه از هزینه اشتباهی داشتن)، نمیخوان انگشت نمای دیگران بشن به عنوان کسانی که نتونستن یه پروژه رو انجام بدن و همچنین نمیتونن هزینه های از دست رفته رو به عنوان هزینه های غیرقابل بازگشت ببینن و مدام این فاکتور رو در متغیرهای تصمیم گیری خودشون وارد میکنن. این مسائل کنار هم باعث میشن که در گوشه کنار شهر پروژه های عمرانی ببینیم که سال هاست فقط اسکلت ساختمان نمایان است و یا پروژه هایی که با هزینه های چندین برابری و صرف زمانی طولانی سرانجام به پایان کار خود رسیدند.مثال من اینجا از هزینه های غیر قابل بازگشت، پروژه های عمرانی بود که مشهودتر هستن. ولی به نظر شما، واضح ترین هزینه از دست رفته ای که قشر جوان ما دچارش هستند کدوم هزینه ست؟ همون رشته ای که دارن داخلش سال ها تحصیل میکنن. تمام متغیرها هم یکسانه، تفاوت اصلی اش با پروژه عمرانی، نوع هزینه ای هست که داره صرف میشه که بسیار با ارزش تر از پولیه که در پروژه های دیگه قرار داره. هزینه اینجا از جنس هزینه فرصته، از جنس زمانیه که یک نفر داره خرج میکنه.فردی رو تصور کنید که کارشناسی خودش رو در یک دانشگاه خیلی خوب شروع کرده، مثلاً دانشگاه تهران. بعد از 3 سال تحصیل و شناخت بهتر خودش و قابلیت هاش، به این نتیجه میرسه که این رشته و این دانشگاه اصلاً اون چیزی نیستن که توی خودش میبینه و به رشته کاملاً متفاوتی قرار داره. حالا تصمیم عاقلانه اینه که زمان بیشتری رو در رشته ای که دوست نداره صرف نکنه و بره سراغ علاقه اصلیش، ولی همون طور که در اطرفیان خودمون به طور کثیری مشاهده میکنیم، عده خیلی کمتری هستند که به این تصمیم تن میدن. دلیل هم واضحه و هیچ تفاوتی با دلایل یک مجری پروژه عمرانی نداره. فرد با خودش میگه که من 3 سال تحصیل کردم و این همه زمان برای درس پاس کردن، تمرین حل کردن و سر کلاس رفتن گذاشتم. یه کم دیگه تحمل میکنم و حداقل مدرکم رو میگیرم. این در حالیه که حتی یک روز بیشتر صرف پروژه (در اینجا خواندن کارشناسی) کردن میتونه صرف کاری بشه که واقعاً بهش علاقه داریم، جایی که هزینه فرصت ما در اونجا بالاتر خواهد بود.برای وصل کردن این مفهوم به داستان خودم، برای من هم موضوع یکسانی رخ داد. من از مهندسی شیمی "بدم نمیومد" ولی هیچوقت به اون علاقه نداشتم. به طور کلی چون نسبت به درس خوندن و کسب علم و این موضوعات علاقه داشتم، برام قابل تحمل بود. ولی مهم ترین دلیل ادامه دادن، همین هزینه های غیر قابل بازگشت بود. هرگز تصور نمیکردم که بخوام این ریسک رو انجام بدم که رشته ای که به خاطرش 1 سال تمام درس خوندم، 4 سال 5 سال کارشناسی گذروندم رو ببوسم و بذارم کنار. حتی کنکور ارشد در مهندسی شیمی دادنم هم سر این موضوع بود که نمیخواستم باور کنم که این همه زمان دیگه از دست رفته و نباید در تصمیم گیری آینده من که مسیر دیگری است اثر بذاره. ولی کنکور دادم و در جایی که خودم به خودم در تصمیم گیری کمک نکردم، کنکور کرد و با قبول نشدنم باعث شد که به درستی فکر کنم که آیا در مسیری قرار دارم که قراره 5 سال دیگه 10 سال دیگه خودم رو توش تصور کنم یا نه.این شد که وارد مسیرهای کاملاً متفاوتی شدم، استارت آپ ایجاد کردم و خودم رو بعد از سال ها جایی یافتم که احساس تعلق می کردم. بقیه داستان رو در شب دیگری نقل خواهم کرد.به امید روزی دیگریاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیSun, 13 Oct 2019 02:45:57 +0330https://virgool.ir/@sepehr.advani/پایانی-از-تجربه-ها-شروعی-برای-تجربه-ها-kyu416dvfvohسلام، اول از هر چیزی، دوست دارم خودم رو در چند خط معرفی کنم.اسم من سپهر هست. شریف مدیریت خوندم و بعد از فارغ التحصیلی به همراه همسر گلم اومدیم استانبول واسه ادامه زندگی. ایشون (غزاله) الان دانشجوی دکتری دانشگاه کُچ استانبول هست. من هم هم اکنون که دارم این پست رو نگارش میکنم، جویای کار.این پست بیشتر قراره به شکل یک مقدمه باشه. مقدمه‏ ای برای تجربه هایی که قراره توی این شهر بزرگ داشته باشم. شاید خاطره ای بگم که برای خواننده ها جذاب باشه. شاید چالشی رو بگم که افراد به فکر واداره و شاید راهنمایی بشم برای کسانی که شاید در موقعیت مشابهی مثل من باشن و دوست داشته باشن زندگی در این کشور دوست و همسایه رو از نزدیک تجربه کنن. هدف دیگه ای که از این نوشته ها دارم، اینه که صدای خودم رو دوباره بشنوم. تو روز خیلی اتفاق ها برام میوفته، خیلی چیزها میشنوم، خیلی چیزها میخونم و خیلی چیزها یاد میگیرم. ولی تا دوباره نشنوم انگار در خاطره نمی شینه. انگار مثل بادی وزیده میشن و در اعماق تاریکی محو میشن. موضوعات و مسائلی که دونستن و یاد گرفتن اونا میتونه خیلی از دردهای روزمره رو دوا کنه ولی خیلی راحت از کنارشون رد میشیم. پس می نویسم که بدونم هستم. می نویسم که بفهمم روزهام برام بیشتر از اون چیزی که هستن اهمیت دارن و می نویسم تا در این جهان جدید، هویت خودم رو فراموش نکنم.در اولین پست که در قالب مقدمه ست، کمی بیشتر از خودم میگم. میگم که برای خودم هم دوره بشه که چی شد من در این مسیری که الان هستم قرار گرفتم. من متولد سال 1371 هستم (نیمه دوم) و مثل خیلی افراد دیگه همسن خودم، سال 1390 وارد دانشگاه شدم. به خاطر رتبه به نسبت بهترم نسبت به بقیه همکلاسی ها (البته اونایی که شیراز رو به تهران ترجیح ندادن) تونستم وارد دانشگاه شریف بشم، در رشته ای که هیچ آشنایی باهاش نداشتم و به صرف "بهتر بودن" شرایط کاری پس از فارغ التحصیلی انتخابش کردم، "مهندسی شیمی". باز هم مثل خیلی دیگه از هم دوره ای هام، دانشگاه کمی به درازا کشیده شد و بعد از 5 سال فارغ التحصیل شدم. بعد از فارغ التحصیلی، چون آمادگی خروج از کشور رو بر خلاف تعداد کثیری از دوستانم نداشتم (البته شاید اونا هم واقعاً نداشتن) تصمیم گرفتم مسیر دوم رو انتخاب کنم. (آره واقعاً به نظر میرسه تو این شرایط دو مسیر برای یک شریفی گذاشتن، یا اپلای و یا کنکور ارشد). کنکور ارشد مهندسی شیمی چیزی بود که به نظر می رسید باید به عنوان آینده خودم در نظر می گرفتم. آینده ای که در سن 23 24 سالگی تقریباً هیچ دیدی بهش نداشتم. به دلیل اتفاقات متعددی که در اون سال کنکور برای من افتاد (شاید بعداً درباره اش گفتم و شاید هم نگفتم) کنکور ارشد رو بسیار بد دادم. نتیجه اش این شد که در هیچکدام از انتخاب رشته هایی که انجام داده بودم پذیرفته نشدم. (الان که به اون موقع نگاه میکنم، خدا را هزاران مرتبه شکر میگویم.) و این شد که یک فاصله افتاد بین اتمام تحصیل و مسیر بعدی که قرار بود انتخاب کنم. این فرصت رو غنیمت شمردم و ...مثل اینکه خاطرات قبل از استانبول و حتی در همین چند سال گذشته به اندازه ای هست که از حوصله یک متن خارج بشه. برای همین تیکه اش میکنم و در چند تا پست در شب های بعدی نقلش میکنم. امیدوارم خواننده اصلی که خودم باشم در کنار سایر کسانی که از متن هایم خوششون بیاد، بتونیم با انتقال تجربه هامون به همدیگه مسیر روشن تری رو برای نسل های بعدی تصویر کنیم.به امید روزی دیگریاهوسپهر عدوانیسپهر عدوانیTue, 08 Oct 2019 00:48:48 +0330