https://virgool.ir/feed/@seinmonمن پرم از کاراکترهای مختلف اما خوب ویرگول میگه حداکثر ۲۰۰ کاراکترfa2026-11-11 16:22:09https://files.virgool.ir/upload/users/53657/avatar/0MA6Bx.pnghttps://virgool.ir/@seinmonhttps://virgool.ir/@seinmon/چیزی-تغییری-نمیکنه-rzbcurzfflbdبا تعجب پرسید: «چیزی تغییری نمیکنه؟» گفتم: «نه!» و بعدش بینمون سکوت شد. فقط صدای بارون از پنجره میومد. اگر زندگی فیلم بود، این صحنه حتما یک سکانس معروف میشد. اگر هم سریال بود همینجا موزیک تیتراژ شروع میشد و بعد از حدود سی ثانیه می فهمیدی که این قسمت تموم شده و باید یک هفته صبری کنی واسه قسمت بعدی! ولی خوب خوب زندگی فیلم و سریال نیست.ساعتش رو نگاه کرد و گفت: «خیلی خوب، مثل اینکه وقتمون تموم شده! به منشی بگو برای هفته ی دیگه سه شنبه دوباره همین ساعت بهت وقت بده. خوبه؟» با خودم گفتم وقتی چیزی تغییری نمیکنه دیگه چه فرقی میکنه سه شنبه ی هفته ی دیگه یا ماه دیگه؟ اصلا بزار هر روز سه شنبه باشه!بارون بند اومد و هر روز سه شنبه شد! خیلی چیزا تغییر کرد. من از اونجا رفتم و دیگه هم هیچوقت ندیدمش! حتی اسمش رو هم یادم نمیاد. تنها چیزی که ازش باقی مونده یه صداس توی ذهنم که هر شب می پرسه چیزی تغییری نمیکنه؟ و من هنوز جوابم تغییر نکرده.ال فنتال فنتSat, 02 Apr 2022 06:45:22 +0430https://virgool.ir/@seinmon/اگر-مرگ-یک-شوخی-باشد-gupbyyr5udvdپشت سر هم میگفت: «نخواب، نخواب، نخواب، بیا این آب قند رو بخور!» یه ذره آب قند خوردم بعد پرسید: «میدونی الان کجاییم؟» با خنده جواب دادم: «تو بهشتیم؟» خندش نگرفت. فکر کنم نفهمید شوخی میکنم!دکتر گفت من رو کف دستشویی نیمه بیهوش پیدا کردن! عجب دنیایی شده! وقتی می دونین یکی تو دستشوییه چرا میرین تو آخه!؟ دکتر خیلی آدم خوبیه، خیلی دوستش دارم. شاید واسه همین هر چند روز یه بار همدیگه رو میبینیم. من که راضیم ولی کم کم داره خرجم زیاد میشه. بعضی وقت ها میگم چرا تا حالا یه بار هم نشده دکتر بیاد من رو ببینه؟ چرا همش من میام دکتر رو ببینم؟ نکنه دوستیمون یه طرفست؟ وقتی به یه طرفه بودن دوستیمون فکر میکنم دلم میشکنه.دکتر میگه خیلی وقت ندارم. نمیدونم منظورش چیه! مگه قرار جایی برم یا کاری انجام بدم که وقتم کم باشه. یه چند وقتی رو دور هم میگذرونیم بعدم دیگه “نخود نخود هرکی رود خانه ی خود” دیگه. یه زندگی کردن این حرفا رو نداره دیگه. هیچوقت درک نکردم چرا مردم برای ساعت خوب اینقدر هزینه میکنن. یعنی وقت کسایی که ساعتشون گرونه با ارزش تر میشه؟دکتر اومد بالای تختم و گفت: «میدونی که چرا اینجایی؟» جواب دادم: «چون کف دستشویی پیدام کردین؟» دکتر دیگه خیلی مثل قدیما حرفی نمیزنه! دلیلش رو نمیدونم اما فکر میکنم دلش به حالم میسوزه. اون بار بهم گفت: «یه فکری به حال خودت بکن. همینجوری پیش بره میمیری!» از خودم میپرسم مگه اینجوری پیش نره نمیمیرم؟میدونی مردم دنیا دو دسته میشن. شاید سه دسته هم بشن، دیگه نهایتا چهار یا پنج دسته. ولی چیزی که مشخصه اینه که یه عده زندگی کردن رو توی زنده بودن میبینن و یه عده ی دیگه زندگی‌ کردن رو توی رسیدن به رضایت شخصی از خودشون. فکر کنم دکتر طوری زندگی میکنه که زنده باشه، ولی من زنده بودنم واسه اینه که زندگی کنم. وقتی زندگی رو درک کنم دیگه مرگ اونقدر مسئله ی عجیبی نیست.دکتر اومد بالای تختم و گفت: «میدونی که چرا اینجایی؟» جواب دادم: «که زندگی کنم!» گفت: «حتما میدونی برای زندگی کردن باید زنده باشی!» به بالا نگاه کردم و به شوخی گفتم: «اگر مرگ پایان دنیا باشد.»ال فنتال فنتMon, 21 Mar 2022 23:04:29 +0330https://virgool.ir/@seinmon/پارک-سفید-مزمن-پیشرونده-و-عود-کننده-u8sa5wmoelhq«وقتی مریض میشی کنترل اوضاع از دستت خارج میشه ولی بعد حالت که خوب شد کم کم همه چیز به حالت قبل برمیگرده. اما وقتی مریض نیستی و کنترل اوضاع از دستت خارج میشه مسئله به این سادگی حل شدنی نیست. مثل اینه که درگیر یه چرخه ی نامتناهی میشی. باید کنترل اوضاع دستت باشه تا آروم بشی، باید آروم بشی تا کنترل اوضاع دستت بیاد. من الان تو این شرایطم. دقیقا مثل اینکه وسط پارک سفید پوش از برف گیر افتاده باشم. رد پایی ازم باقی نمونده. خیلی سردمه! باید حرکت کنم تا گرم بشم. باید گرم بشم تا حرکت کنم. همه چیز توی یک چرخه گیر افتاده، حتی خود چرخه!خیلی وقت اینجا زندگی میکنم. یه زمانی این پارک سبز بود. بعدش کم کم زرد شد. پاییز شد. بعد سفید شد، اما دوباره سبز نشد. سفید موند. هر شب میومدم اینجا. کلی پیاده روی میکردم که به اینجا برسم. رو اون نیمکت بالایی مینشستم، یه آهنگ میزاشتم و از دور به مردم نگاه میکردم. به خونه های اون ور اتوبان کنار پارک، قصه هایی که توی خونه هاست. فکر میکردم. به همه چیز. به خودم، به تو، به خدا، به خستگی پاهام و به اینکه چطوری میخوام برگردم خونه!خیلی جالبه، چند میلیون آدم توی این شهر هست، و همگی مشکلات خاص خودشون رو دارن. من و تو هم همینطوریم. هر دو مون مشکلاتمون خاص خودمونن.» با دقت به حرفام گوش میکرد، دو نخ سیگار از تو پاکت سفید رنگش درآورد. یه نخ واسه خودش بود اون یکی هم واسه من. یه جاهایی واقعا نمیشه بگی نه! واسه من این اتفاق وقتایی میوفته که اون چیزی بخواد. سیگار رو گذاشت روی لباش، فندک زد و روشن کرد. سیگارم رو نگاه کردم، گذاشتم رو لبام، فندک زد و روشن کرد. سرم رو آوردم بالا دوباره پارک سفید جلوی روم سبز شد.مزمن، پیشرونده و عود کننده، یعنی اعتیاد من به دوست داشتن تو، با اینکه کل دنیای اطرافم رو تو سفید کردی. همیشه زمستون بودی. بجز سه دفعه ی قبل از دفعه ی آخر، که همش تابستون بودی، بازم من زمستون بودم.همیشه زمستون بودم، حتی اون روز توی پاییز که هردومون از پنجره به بیرون خیره شدیم و به پارک سفید نگاه کردیم که البته اون موقع ها هنوز سبز بود. تو گفتی چقدر قشنگه، من جوابی ندادم.دکتر اومد بالای دکتر اومد بالای تختم. بیدار شدم. گفت: «میدونی که چرا اینجایی؟» جواب دادم: «که زندگی کنم!» گفت: «حتما میدونی برای زندگی کردن باید زنده باشی!» به بالا نگاه کردم و با حسرت گفتم: «اگر مرگ پایان دنیا باشد.» دکتر یه نگاه پر از غصه انداخت به من و گفت: «مطمئن باش پایان دنیا قبل از مرگ نیست.»ال فنتال فنتMon, 21 Mar 2022 23:03:41 +0330https://virgool.ir/@seinmon/کف-دستشویی-ryhcm3ev7xpfبعدش تصمیم گرفتم همشو بسوزونم! کاغذ ها رو برداشتم و انداختم توی شومینه! روی مبل راحتی رو به روی شومینه نشستم و تماشا کردم. پتوی رو روی پام رو صاف کردم و توی فکر فرو رفتم.یاد جوونی ها افتادم. روی یه تپه نشسته بودیم. دم دمای طلوع بود. رنگ های بنفش و آبی نور، کوه و چراغ های شهر از دور پیدا بودند. من بودم و دلبر و ناصر و عابد و حبیب و برادر عمه ی عابد! یکی دیگه از بچه ها هم بود که اسمش یادم نیست. فکر کنم اسمش مسرور بود. من و مسرور و حبیب هرچی سعی کردیم آتیش درست کنیم نمیتونستیم. گلاب به روتون منم بدجوری دستشویی داشتم! همه ی صحرا دستشویی بود، ولی تو اون تاریکی نمیشد از بچه ها دور شم، وسط شلوغی هم که نمیشد! عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفت: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم» بچه ها یه آهنگ آروم گذاشتن و همه منتظر مرگ رو به بهشت نشستیم.یکم از نوشیدنیم خوردم و دوباره به آتیش خیره شدم. چی میشه وقتی تمام گذشته ی آدم میسوزه؟مرتضی همیشه میگفت یه روز هممون میمیریم ولی گذشتمون هیچوقت نمیمیره! مرتضی رو کسی‌ نمیشناسه، فقط با من دوسته! خیلی وقته ازش خبر ندارم ولی خیلی‌ مرده. تنها که میشم سر و کلش پیدا میشه.مرتضی اومد جلوی شومینه، نشست رو مبل، خواست با دست یه سیگار بپیچه، بعد بیخیال شد، یه نخ از تو پاکت سیاه رنگش درآورد! گفت: «میکشی؟» جواب دادم: «نمیدونم چرا با اینکه میدونی سیگاری نیستم هر بار تعارف میکنی!» گفت: «خدا رو شکر که سیگاری نیستی، فقط همین یه نخ رو دارم!» سیگارش رو روشن کرد و لم داد رو مبل، تصویر افکارم تو دود سیگارش واسه ی چند لحظه پیدا شد. اون هم غرق فکر شده بود. نمیدونم اون توی این دود و اون آتیش چی میدید، ولی‌شک ندارم اون هم یه چیزایی میدید. یهو‌ پرسید: «تا حالا شده یه حس خوب که فقط یه ثانیه یا یه لحظه تجربش کردی یهو واست زنده شه؟» جواب دادم: «زیاد، آخریش همین الان بود» گفت: «دلت واسه اون حس ها تنگ میشه؟» جواب دادم: «آره!» گفت: «همین حس های سادس که به تو شخصیت میده! اینکه دلت واسه چه چیزی تنگ میشه!»دکتر اومد توی اتاق، بالای تختم وایساد، یه نگاه به پروندم کرد و گفت: «خیلی وقت نداری!» گفتم: «پس سریع تر مرخصم کنید، بیشتر از این وقتمو نگیرین!»بعد از مرخص شدن رفتم خونه! سرما بیداد میکرد. دیگه حوصله ی دوا درمون و دارو و قرص نداشتم. نسخه ها و پرونده ی دکتر رو دستم گرفتم. یه لیوان قهوه درست کردم، پتو انداختم رو پاهام و واسه ی آخرین بار به کاغذ ها نگاه کردم. بعدش تصمیم گرفتم همشو بسوزونم! کاغذ ها رو برداشتم و انداختم توی شومینه! روی مبل راحتی رو به روی شومینه نشستم و تماشا کردم. پتوی رو روی پام رو صاف کردم و توی فکر فرو رفتم.مرتضی اومد جلوی شومینه، نشست رو مبل، خواست با دست یه سیگار بپیچه، بعد بیخیال شد، یه نخ از تو پاکت سیاه رنگش درآورد! گفت: «میکشی؟» جواب دادم: «نمیدونم چرا با اینکه میدونی سیگاری نیستم هر بار تعارف میکنی!» گفت: «خدا رو شکر، چون فقط همین یه نخ رو دارم!» سیگارش رو روشن کرد و لم داد رو مبل، تصویر افکارم تو دود سیگارش واسه ی چند لحظه پیدا شد. پرسید: «تا حالا شده یه حس خوب که فقط یه ثانیه یا یه لحظه تجربش کردی یهو واست زنده شه؟» گفتم: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم»صدای آب، صدای خنده ی بچه های کوچه که از پنجره ی نیمه باز آشپزخونه میومد، صدای گوینده ی اخبار که خیلی شنیده نمیشد و تقریبا بی اهمیت بود توی گوشم میپیچید. سرم رو زیر آب گرفته بودم. شاید این همه فکر شسته بشه! وقتی سرم رو از زیر آب بیرون آوردم سکوت کل خونه رو گرفت، صدای تکنوازی ویلن توی محیط پیچید. ضعف رفتم و افتادم.افتادم روی صندلی چوبی جلوی آتیش، خیلی از هم محله ای ها اونجا بودن، روی صندلی، دبه روغن، تنه ی بریده شده ی درخت نشسته بودن و به آتیش نگاه میکردن. یه دختر حدودا بیست ساله هم ویلن میزد. بیابون بود! تا چشم کار میکرد بیابون بود و دور و برمون هم فقط چنتا خونه ی چوبی نشسته بود. یکی از همسایه ها از پشت صندلی دست گذاشت رو شونم و گفت: «خوش به حالت!» سرم رو برگردوندم و با تعجب نگاش کردم. صدای ویلن تمام دنیای من رو تو آغوش گرفته بود. منتظر بارون به آسمون نگاه کردم. دلم بارون میخواست، یه تراس رو به دریا و یه صندلی. بشینم و به موج ها خیره شم. از تراس به پایین نگاه کنم.عابد دستش رو گذاشت روی شونم و گفت: «خوش به حالت!» دلبر روی صندلی میز ناهار خوری نشسته بود و به من خیره شده بود. نگاهم به نگاهش دوخته شد. چقدر زیبا بود. تلخ بود، مثل چای بدون قند. احساسش رو فهمیدم و تمام موهای تنم سیخ شد. ترسیدم احساس من رو فهمیده باشه. ترسیدم صدا و‌ افکارم رو شنیده باشه. عابد دستش رو از روی شونم برداشت. عاشق شده بودم. چقدر اون لحظه بد بود. برای یک لحظه همه ی آدم های اطرافم محو شدن. من موندم و دلبر و عقربه های ساعت!مرتضی پرسید: «کجا سیر میکنی؟» گفتم: «تا حالا عاشق شدی؟» مرتضی گفت: «یاد دلبر افتادی؟» یکم دیگه از قهوه ام خوردم.مرتضی شروع کرد به آواز خوندن. آخرین روز های عمرم بود ولی هیچ کس خبر نداشت. چقدر اون لحظه خوب بود. برای یک لحظه همه ی آدم های اطرافم محو شدن. من موندم و دلبر و عقربه های ساعت! من بودم و ترس از اینکه دیگه هیچوقت حالم خوب ‌نشه. دکتر گفت: «خیلی وقت نداری!» گفتم: «عادت دارم! بزار ثانیه های آخر هم بگذره ولی نمیخوام چیزی بگم.» مسرور گفت: «این نگاه های عاشقانتون هممون رو میکشه!» عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفتi: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم»پرستار اومد و کلی دارو آورد. من به ناچار دارو ها رو خوردم. دوباره اون لحظه که روی یه تپه نشسته بودیم واسم زنده شد. دم دمای طلوع بود. رنگ های بنفش و آبی نور، کوه و چراغ های شهر از دور پیدا بودند. من بودم و دلبر و ناصر و عابد و حبیب و برادر عمه ی عابد! یکی دیگه از بچه ها هم بود که اسمش یادم نیست. فکر کنم اسمش مسرور بود. من و مسرور و حبیب هرچی سعی کردیم آتیش درست کنیم نمیتونستیم. گلاب به روتون منم بدجوری دستشویی داشتم! همه ی صحرا دستشویی بود، ولی تو اون تاریکی نمیشد از بچه ها دور شم، وسط شلوغی هم که نمیشد! عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفت: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم» بعد دست معشوقش رو گرفت، سرش رو گذاشت روی شونش و به منظره خیره شد. به شوخی گفتم: «این نگاه و رفتار عاشقانتون هممون رو میکشه!»سرم رو زیر آب گرفته بودم. شاید این همه فکر شسته بشه! وقتی سرم رو از زیر آب بیرون آوردم سکوت کل خونه رو گرفت، ضعف رفتم و افتادم کف دستشویی!ال فنتال فنتMon, 21 Mar 2022 22:59:53 +0330https://virgool.ir/@seinmon/یکم-هم-در-مودر-اون-ncijyemso8saمیگن ما آدما همدیگه رو به اندازه ی خاطرات خوبی که با هم داریم دوست داریم. مشکل اینه که با اون هیچ خاطره ی بدی نداشتم. بجز اینکه یک واقعیت رو از خودم بهم نشون میداد. اولین روزی که همدیگه رو دیدیم خیلی‌ خوب یادم میاد. گیج بودم، مثل بچه ی شیش ساله اولین روز مدرسه. به نظرم خیلی خوشگل اومد، ولی اینم برداشت ذهنم بود. واسه من مثل این بود که یک تیکه از خودم رو میدیدم. قسمتی که هیچوقت آزادش نکردم. بی پروا بود، بعضی وقتا احمق. کوتاه تر از من بود، طوری که کنارش احساس بلندی کنم. احساسی که صرفا یک برداشت ذهنم بود.همیشه به این فکر میکنم که چطوری میشه دو نفر همدیگه رو دوست داشته باشن؟ اصلا برای چی باید یک نفر رو دوست داشت؟ اما از اعماق درونم میدونستم که اراده توش تعیین کننده نیست. مثل روز اولی که دیدمش. لباس آستین کوتاه سفید تنش بود و شلوار قهوه‌ای. با من کاری نداشت. منم کاریش نداشتم. فقط به خودم گفتم چطوری اینقدر خوشگله؟ مو هاش مشکی بود، همرنگ چشم هاش، همرنگ شب های من توی خونه ی بزرگم بالای برج. همرنگ آسمون وقتی که به شهر خیره میشدم. همرنگ لحظه هایی که از خودم میپرسیدم چرا دو نفر عاشق هم میشن!؟به عشق و اینجور چرندیات اعتقادی نداشتم. تنهایی مثل مار وقتی که میخواد طعمه اش رو خفه کنه دورم میپیچید. یک کام از سیگارم که تمام مدت لای انگشتام دود میشد گرفتم. کنار پنجره مشغول تماشای شهر بودم. یکی از همون لحظه های سیاه! اومد کنارم و گفت خیلی قشنگه! نگاهش کردم. قلبم لرزید. برگشت و با اشاره به معشوقش گفت که بیاد از منظره لذت ببره. من وسط عقل و احساس گیر کرده بودم. از خودم میپرسم چرا من احساس ندارم؟!کم کم داشت ساعت خاموشی میشد. ساعتی که همه جا همرنگ چشماش میشد. پرستار اومد و چراغ رو خاموش کرد. شب بخیر گفت، در رو بست و رفت. هنوز درگیر این فکر بودم.تصویر ها توی ذهنم به هم میپیچید. اونقدر پیچ در پیچ که درکش حتی برای خودم سخت بشه. خط خطی های خاکستری و سیاه و سفید. نقش هایی که مثل دایره توی هم میچرخید و روزهای دور رو یادم میاورد. یکی از روزهایی که توی خط خطی ها پیدا بود مربوط میشد به چند سال بعد از اولین برخورد، وقتی که دیگه هیچ چیز نبود، نه خونه ی بزرگ بالای برج، نه تنهایی وسط جمع دوستان و نه هیچ چیز دیگه. روزی که من بودم و واقعیت.وسط تابستون گرم، زیر باد پنکه خوابیده بودم. میگن ما آدما همدیگه رو به اندازه ی خاطرات خوبی که با هم داریم دوست داریم. از اون روز تابستونی به بعد من دیگه هیچ خاطره ای نداشتم. مثل یک مرده که دیگه خاطره ای نمی‌سازه. فرق زنده ها و مرده ها توی اینه که مرده ها هیچ خاطره ای نمی‌سازن! شاید واسه تجربه ی زندگی بعد از مرگ کافیه دیگه خاطره ای نسازی!زندگی بعد از مرگ رو چشیدم و باز بعد از چند سال دوباره دیدمش. دیگه مو هاش سیاه نبود. دیگه گیج نبودم. روز اول مدرسه نبود. همدیگه رو میشناختیم. دلتنگ هم شده بودیم. توی چشماش میدیدم که توی من یک تیکه از خودش رو میدید. قسمتی که هیچوقت آزادش نکرده بود. توی چشمام میدید که من هم خودم رو توی اون میدیدم. چیز هایی رو میدیدیم که هیچکس دیگه نمیدید، چیز هایی که دیگه نداشتنشون مهم نبود، مثل هیجان، عشق و احساس!همیشه به این فکر میکنم که چطوری میشه دو نفر همدیگه رو دوست داشته باشن؟ اصلا برای چی باید یک نفر رو دوست داشت؟ شاید برای اینکه دو نفر چیز هایی رو میبینن که هیچکس دیگه نمیبینه، یک قسمت از خودشون که هیچوقت آزاد نبود! به خودم میگم شاید اگر کامل بودیم دیگه عاشق نمیشدیم! باز از خودم میپرسم چرا من احساس ندارم؟!به خودم میگم همه چیز وقتی خراب شد که در مورد اون به بقیه گفتم. از روزی که حرفام رو فریاد زدم. از روزی که دیگه هیچ چیز نبود. نه خونه ی بزرگ بالای برج، نه تنهایی وسط جمع دوستان و نه هیچ چیز دیگه. روزی که من بودم و واقعیت، وسط تابستون گرم، زیر باد پنکه، توی آسایشگاه روانی!ال فنتال فنتWed, 16 Mar 2022 06:25:27 +0330https://virgool.ir/@seinmon/قصه-ی-چهارشنبه-سوری-فیل-بزرگ-mdfseuvgpfp0اول از همه بگم كه دوست داشتم چهارشنبه سوری برم یکی دو نفر رو آتیش بزنم و از روشون بپرم و بخونم سرخی من از تو، داغی من از تو! ولی خوب زمين طبق معمول خلاف جهتی كه ما خواستيم چرخيد. من که کل شب رو پشت فرمون بودم و به جای چهارشنبه سوری با آتیش، چهارشنبه کوری با نور بالا داشتم و از شهر اول به شهر دوم فقط برای آمرزش والدین راننده هایی كه نور بالای ماشينشون آرام جان بود دعا کردم. آخر شب هم از فرط خستگی اتاق رو تاريک كردم تا با گستاخی هرچه تمام تر نااميدی رو رواج بدم.تا از این قسمت خیلی دور نشدیم به طور مختصر ازش کمی درس خداشناسی بگيريم. بفهميم كه همواره يک قدرت بزرگتر از چيزی كه ما هستيم وجود داره كه جهت ما رو به دلخواه خودش تغيير ميده! ما هم اين وسط اختيار هيچ چيز دستمون نيست. دقيقا مثل يه پرچميم كه وقتی باد مياد رخ نشون ميديم و وقتی باد نيست بايد آويزون ميله باشيم. دور و برمون رو هم كلی آدم خداشناس گرفته كه دنيامون رو جهنم كنه تا اگر خدايی ناكرده كل عمرمون رو هم گناه كرديم نهايتا با عذابی كه میکشیم سر به سر بشه.البته من که از شرایط فعلی بسیار راضیم و خدا رو شاکرم که هنوز خدا رو شکر میکنم! علاقه ای هم ندارم دم عيدی با اين همه گرونی كسی هزينه ی خريد گونی و رفت و آمد و حمل بنده توی همون گونی رو متحمل بشه. اوضاع اقتصادی هم طوریه که تا میایم دست به نقد بزنیم میبینیم که نقدینگی وجود نداره و همه اش قسطی بوده!البته دوستانی که مدیریت کشور دستشونه خودشون از خبرگان جهان اسلام هستند و حتی موفق به ابداع روش های نوين فرهنگسازی با كمک نيروهای مسلح شدند. بدین گونه که اینقدر همه ی مسیر ها رو میبندن و کتکت میزنن که مطلب توی وجودت نهادینه بشه. مشکل از جامعه ی ايرانه که مردمش از بیماری روانی رنج میبرن و نمیدونم چرا اینقدر اسرار به جشن و پایکوبی دارن. دوست عزیز خوب بشین توی خونت فیلم سینمایی هایی که صدا و سیما با دقت از نوستالژی های شما انتخاب کرده رو نگاه کن. مگه مجبوری واسه ی يک لحظه شادی مجرم بشی؟حالا از این پیشگفتار بگذریم و برسیم به اصل بحث که در مورد احساس و عواطف سرکوب شده ی خودمونه! خيلی سادست. آرامش من الزاما آرامش شخص ديگه رو نتيجه نميده. اینکه شما با نوربالا رانندگی میکنی و خیالت راحته که نور افکن زدی از تهران تا خود واشینگتن دی سی و شاید هم چهل هر مگسی که توی جاده پر میزنه رو میبینی خیلی خوبه. اما دوست عزیز این راحتی شما آسایش ما رو به سلب عظمی داده. مردم تا جایی میتونن این خشم و ناراحتی رو سرکوب کنن و بگن که تو شاد باش، ما به بودن شادیم. شايد من تنهايی از هزار مهمونی و دورهمی بيشتر بهم خوش بگذره و حالا شما بياين من رو به زور ببرين مهمونی! اون عده ای که با چادر سر كردن آرامش دارند دليلی نداره فكر كنن كه همه با چادر سر كردن به آرامش ميرسن. ظاهرا ما عادت کردیم زندگی مطلوب خودمون رو به سايرين تحميل كنيم. هميشه فكر ميكنيم كه خودمون درست فكر ميكنيم و بقيه هيچی نميفهمن. آرامش خودمون رو اونقدری توی اولويت میزاریم كه به ديگران آسيب بزنيم. نتیجه ی این فشارها کلی خشم و ناراحتی سرکوب شدست که وقتی آزاد میشه مثل بوی بد فاضلابی که ریختن توی رودخونه، هیروشیما رو با خاک یکسان میکنه!این آرامش به قیمت سلب آسایش فقط در موارد کلان کشوری دیده نمیشه، بلکه توی جوامع کوچکتر هم دیده شده که همش از روی عشق و دلسوزیه! مثلا مدیر گروه ما برنامه ی امتحانی بچه ها رو از روی دلسوزی، بعد از حذف و اضافه تغییر داد و چهارتا چهارتا امتحان ها رو توی یک روز گذاشت. خدا شاهده همش از روی دلسوزی بود. میخواست بچه ها کمتر توی رفت و آمد باشن که خدایی ناکرده توی این مسیر اتفاق ناگواری براشون نیفته. همچنین ایشون با یک تیر دو نشون زد و قدمی هرچند به ظاهر کوچک برای حل معضل آلودگی هوا برداشت. ضمنا طولانی بودن دوره ی امتحانات ممکن بود موجب خستگی و خراب شدن امتحاناتمون بشه. امثال این دکتر دلسوز توی خانواده ها هم هست که دلشون سوخته و دارن همه چیز رو توی آتیش دلشون میسوزونن!حدود دو سال پيش يک بنده خدايی يه مثال جالب برام زد. گفت كه توی باغ وحش يک پارک دوتا فيل بود. يک فيل بزرگ كه به هيچ جا بسته نبود و يک فيل كوچيک كه با طناب به ميله بسته بودنش. فيل بزرگ بدون حركت و آروم سر جاش وایساده بود در صورتی كه ميتونست بزنه كل باغ وحش رو خراب كنه، ولي فيل كوچيک مدام در حال تلاش واسه رهايی بود. دليل بی حركتی فيل بزرگ اين بود كه فكر ميكرد كاری از دستش بر نمياد. اوضاع امروز ما طوری شده که طناب خيالی خيليا دور گردن من و امثال من سنگينی ميكنه. از دوستانی كه حواسشون نيست آرامششون موجب سلب آسايش ما شده خواهش ميكنم طناب هاتون رو شل كنيد چون من و امثال من همون فيل بزرگ هايی هستيم كه ميتونن كل باغ وحش رو خراب كنن.ال فنتال فنتWed, 16 Mar 2022 05:40:11 +0330https://virgool.ir/@seinmon/زندان-سفید-fyu2seombstcپرسید: «درد رو چطوری حس میکردی؟»جواب دادم: «حسش نمیکردم. توی ذهنم بود! یه فکر بود که بهم میگفت دارم درد میکشم.»گذشته مثل خواب از جلوی چشم هام رد شد. روز های سختی بود، اما شب هاش خیلی از روزاش سخت تر بود. تصمیمم رو گرفته بودم که از همه چیز بگذرم و راحت زندگی کنم. برگشتم به اتاق سفید که گذشته رو بردارم که یکی در رو از پشت قفل کرد. زندان سفید من رو بغل کرد و گفت: آماده باش، الان برف میاد!همه چیز سفید شد، پارک، اتاق، زندان، برف و حتی تصویری که توی خواب میدیدم. فکرم هم سفید شده بود. میگن سفید رنگ زندگیه، اما واقعیت اینه که سفید رنگ قشنگی نیست، دردناکه! مثل این میمونه که مستقیم به خورشید خیره بشی! زندان سفید من رو بغل کرد و گفت تسلیت میگم و بعد هردوتاییمون گریه کردیم.پرسید: «دردش رو میتونی تحمل کنی؟»گفتم: «اره، فعلا کشنده نیست.»گفت: «شنیدی که میگن چیزی که تورو نمیکشه قوی ترت میکنه!»با خودم گفتم از کجا میخوای بفهمی تورو نمیکشه؟ مگه نباید اول تجربش کنی؟ حالا اگر تجربه کردی و کشتت چی؟ میدونی چی میگم؟ مثل بازی راشن رولت! وقتی ماشه رو میکشی و نمیمیری قوی تر میشی، اما دفعه ی بعدی که ماشه رو بکشی معلوم نیست بازم قوی تر بشی.زندان سفید من رو بغل کرد و گفت تسلیت میگم و بعد برف اومد. من زیر برف نشستم و سیگار روشن کردم. کنارم تنهایی بود و سیگار و سیگار بعدیش. نه چهره ای بود، نه عکسی و نه رنگی! فقط من بودم که توی زندان سفید مو هام رو یکی یکی سفید کردم.بعد از چندین سال یکی در رو باز کرد. بیرون زندان دو نفر همدیگه رو بغل کردن. یکیشون به اون یکی گفت تسلیت میگم و بعد برف اومد. وقتی از زندان اومدم بیرون مرگ ازم پرسید زندگی چطور بود؟گفتم: «دردناک بود!»ال فنتال فنتWed, 16 Mar 2022 05:19:25 +0330