https://virgool.ir/feed/@sedghihasan76مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شدfa2026-11-12 12:17:22https://files.virgool.ir/upload/users/218813/avatar/HF2aeu.pnghttps://virgool.ir/@sedghihasan76https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-12-از-12-qkj1snvscjs6دو سال و اندی از اون ماجرا میگذره. دو سالی که فک کردن بهش کافیه برام تا اینقدر حالمو خراب کنه که راه رفتن کنار هیچ اتوبانی دیگه آرومم نکنه. که بخوام سرمو بکوبم به در و دیوارای اطرافم تا صداهای تو سرم کمتر بشن.دیدن هر آدمی بعد ۲ سال خیلی سخته. دیگه دیدن مهتاب جای خود داره. ولی باید این سختیو به جون میخریدم. باید میدونست بهم چی گذشته.مثل همیشه، رأس ساعت ۱۰ پارک. این چیزی بود که به آیدا گفته بود که آیدا به سامان بگه و سامان به گوش من برسونه. چه زنجیره ی طولانی برای اینکه بخوای بفهمی یکی زنده اس یا مرده.ساعت ۱۰ روی نیمکت همیشگی بعد از ۲ سال. از دور اومدنش رو تماشا کردم. از همون فاصله هم معلوم بود خیلی لاغر شده. از همون اول که کنارم رو نیمکت نشست کبودیای پشت دستش بدجور خودشونو نشون میدادن. چند دیقه ی اول هیچ حرفی بینمون رد و بدل نشد. حتی عینک دودی بزرگ رو چشماشو در نیاورده بود. زود بود برای عصبی بودن ولی دست خودم نبود.- میدونی چیه؟ الان که فکرشو میکنم نباید میومدم. برای آدمی که نمیدونه بعد رفتنش زندگیم چجوری روز به روز نابود شده نباید وقتمو بیشتر حروم کنم.+ هنوزم این اخلاقو داری که فک میکنی که فقط تویی که سختی کشیدی؟- آدما وقتی سختی میکشن حرف میزنن. آدما وقتی یه مشکلی دارن...این حرفا تکراریه.عینکشو دراورد ولی نگاهش نکردم.- تو دو سال پیش این حرفارو بی جواب گذاشتی، الانم همینه. دارم وقتمو...سرمو که آوردم بالا جملم ناتموم موند. خبری از مژه ها و ابروهاش نبود. استخونای گونه اش بیرون زده بودن. صورتش شده بود اندازه ی صورت یه بچه. یکم بیشتر که قفل موندم رو صورتش دیدم رنگ موهاشم اونی نیست که ۲ سال پیش من میشناختم.مغزم از تموم حرفایی که تو این ۲ سال آماده کرده بودم خالی شد. سرم داغ شده بود. انگار تموم برگه های دفتر خاطراتمو تو مغزم سوزونده باشن.+ خیلی سختی کشیدی تو این ۲ سال نه؟ چیشد؟ چرا خشکت زده؟ میتونستی تحمل کنی این قیافمو؟ میتونستی تحمل کنی روز به روز جلوت نابود شم؟ میتونستی ببینی رگ نمونده تو تنم و پشت دستم کبود شده از جای سرم های کوفتی شیمی درمانی؟ حرف بزن دیگه. میتونی بفهمی خسته شدم اینقدی که با کارد میوه خوری افتادم به جون مچ دستم؟دست و پام میلرزید. ای کاش مرگ دست خود آدم بود تا اون لحظه انتخابش میکردم. صدام میلرزید. به زور بغضمو غورت میدادم.- از کی فهمیدی؟+ تابستون ۲ سال پیش.- چرا به من نگفتی؟+ میگفتم که چی بشه؟ قیافه ی دو دیقه پیش خودتو بعد دیدن صورتم ندیدی که بفهمی چرا بهت نگفتم.(علنا داشتم گریه میکردم. وقتی حالمو دید اشک خودشم در اومد.- الان خوبی؟+ نمیدونم. دکترا گفتن زیاد نمونده.گریه امونش نداد. سرشو گذاشت رو شونم و هق هق میکرد.خیلی سخته هیچ کاری از دستت بر نیاد. خیلی سخته ندونی باید چیکار کنی.یک ماه بعد از اون روز. خواب بودم. آیدا زنگ زد. صداش میلرزید.+ حسام. میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟این دفعه ولی هیچ پیامکی در کار نبود....sedghihasan76sedghihasan76Thu, 02 Jul 2020 16:25:33 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-11-از-12-k7r6hplyf4w6یه هفته ای از روزی که تو پارک از پیشم رفته بود میگذشت. نه جواب زنگامو میداد نه پیامامو. از یه جا به بعد کلا گوشیش خاموش شد.آیدا هم از دستم خسته شده بود از بس بهش میگفتم بره ببینه چی شده و چرا جوابمو نمیده. مهتاب به اونم جواب سر بالا میداد.آخرای شهریور شده بود. دیگه فقط فکر و خیالم این شده بود. مهر مجبوره بیاد دانشگاه دیگه اونجا نمیزارم از دستم در بره و باید جواب همه ی سؤالامو بده.روز قبل انتخاب واحد بهش پیام دادم.- ببین نمیخوام هیچی بگی. فقط بگو این ترم چه درسایی میگیری.مث همه ی پیامای این یک ماه اخیرم اینم بی جواب موند.ترم جدید شروع شد و هیچ خبری از مهتاب نبود. منم هنوز تو گنگی همون روز اول بودم و مدام پا پی آیدا میشدم که یه خبری ازش بهم بده. نصفه شب بود که بعد از بیشتر از یک ماه پیام داد بهم، با همون لحن همیشگی:+ فردا ساعت ۱۰ پارک باش.بخاطر همین چند تا کلمه تا صبح نخوابیدم. مدام پیامشو نگاه میکردم. انگار دنبال این بودم جملش معنی دیگه ای داشته باشه. دنبال یه "دلم برات تنگ شده" بودم تو اون کلمه های خشک.مثل همیشه، خیلی زودتر رسیدم به نیمکت همیشگی تو پارک. مهتاب اومد. وقتی دیدم لاغر شده و زیر چشماش گود افتاده بغضم گرفت. به خودم میگفتم چیشده این دختر تو این یک ماه. همش بد و بیراه بار خودم میکردم که چرا پیشش نبودم تو این یک ماه که اینطور با تنهایی سخت گذرونده.چند دیقه ی اول مث همون روزای یک ماه قبل گذشت. ساکت مث شبای قبرستون. مجبور شدم سر حرفو باز کنم:- چیا گرفتی این ترم؟ ‌ندیدمت هنوز تو دانشگاه.آروم و بدون هیچ حسی جواب داد.+ انتقالی دائممو کنسل کردم برگشتم دانشگاه قبلیم.- ها؟ یعنی چی؟+یعنی چی نداره دیگه معلومه معنی حرفم- نمیشه که. یعنی، همینجوری واسه...سریع پرید وسط حرفم:+ من نیومد اینجا این حرفارو بزنم حسام. ساکت باش چند دیقه بزار من حرفای خودمو بزنم.میدونستم چی میخواد بگه. ولی صدام در نمیومد. انگار تو حلقم سرب داغ ریخته باشن.+ نه توضیحی از من بخواه نه بحثی بکن.یه نفس عمیق کشید و ادامه داد.+ هر چیزی بین ما بوده تموم شده. دیگه همو نمیبینیم. من دارم میرم پی زندگیم.به هر ضرب و زوری بود صدام درومد.- میدونی این مزخرفی که میگیو حتی اگه بخوامم نمیتونم قبول کنم دیگه؟+ من تصمیممو گرفتم .این کارات فقط جفتمونو اذیت میکنه.- تصمیم؟ تصمیم چی؟ مگه تا اینجا بدون هم تصمیم گرفتیم که تو نشستی فکراتو کردی و تصمیم گرفتی؟ بعد یه ماه که جواب منو نمیدادی اومدی این حرفارو به من میگی؟+ خدافظ...sedghihasan76sedghihasan76Thu, 02 Jul 2020 16:23:48 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-10-از-12-mysn31wiklpnیکی دو ماهی گذشت تا حال مهتاب یه کمی بهتر شه. آروم آروم داشت برمیگشت به همون حالت قبل اون اتفاق. بعد از تعطیلات عید به اصرار ما و خونوادش اومد دانشگاه که کمتر تحت فشار باشه.منم سعی میکردم تمام وقتمو براش بزارم.نزدیکای انتخابات بود. جو زنده ی دانشگاه تو اون روزا باعث شده بود حالش روز به روز بهتر بشه. با وجود اینکه آدم خنثایی بود ولی شلوغیای بعد انتخابات اون سال باعث شد یکم بیشتر از قبل قاطی بچه ها میشد. هفتم تیر اون سال حالم خوب بود. حال دلم خوب بود‌‌. یک سال شده بود که داشتم به یکی جز خودم فک میکردم. یکی که از خودمم برام مهم تر شده بود. ولی اوایل مرداد، یه روز به خودم اومدم دیدم یه چیزی این وسط عوض شده. مهتاب داشت عوض میشد. حس میکردم یه چیزی باعث شده ازم دلخور باشه. میدیدم که داره ازم دور میشه. مدام تو رفتارام و کارام دنبال یه چیزی میگشتم که دلیل این فاصله گرفتنش ازم رو پیدا کنم ولی به هیچ نتیجه ای نمیرسیدم.دور شدن روز به روز مهتاب ازم همانا و زور زدن من برای نزدیک شدن بهش همون. شده بود مث یه سراب. هرچی میرفتم طرفش دورتر میشد ازم. مدام با آیدا حرف میزدم و بهش میگفتم اگه چیزی میدونه بهم بگه ولی اونم مث من از دور شدن مهتاب ازش داشت اذیت میشد‌. خودشو از جمع دور کرده بود.دیگه تو دانشگاه که کنار هم بودیم اصلا نمیخندید.‌ پارکم که میرفتیم کلا ساکت بود. حس میکردم تنها چیزی که باعث میشه بیاد پارک عادتش به این کاره. مهتاب از من کنده بود. از همه کنده بود. بدترین موضوع این وسط این بود که با هیشکی حرف نمیزد و نمیگفت چشه.ولی من مدام به خودم میگفتم که باید درست کنم این وضعو. این حس که این حالش بخاطر من باشه داشت منو از تو میخورد.واقعا کلافه شده بودم. دیگه حتی حرفم نمیزد باهام. یه روز تو پارک که بودیم از کوره در رفتم.- مهتاب چته؟ خسته شدم از دست این کارات. یه حرفی بزن.هیچی نمیگفت و این منو بیشتر عصبی میکرد.- مهتاب با توعم. یک ماهه این شده اوضاع ما. میایم میشینیم اینجا مث غریبه ها.+ چیزی نیست.- چی چیزی نیست؟ خب به من مشکلتو نگی به کی میخوای بگی؟+ حسام داری اذیتم میکنی.اینو که گفت صدام یجوری شد انگار داشتم داد میزدم.- اذیت اینه روز به روز داری از من دور میشی‌‌. منم...+ میگم هیچی نیست. ولم کن تروخدا. میخوام برم خونه...بدون گفتن هیچ حرف دیگه ای پاشد رفت. انگار آروم آروم داشت منو آماده میکرد. فهمیده بودم تمومه. ولی نه میتونستم و نه میخواستم که قبول کنم...داستاsedghihasan76sedghihasan76Thu, 02 Jul 2020 16:22:35 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-9-از-12-asd8dlbkiyay+ میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟تا چند دیقه فقط این جمله با صدای گریه دار آیدا تو سرم میپیچید. وقتی به خودم اومدم دیدم تو ماشینم و دارم میرم سمت خونشون. آیدا که دیده بود بقیه ی حرفاشو نشنیدم بقیه ی حرفاشو برام با پیامک فرستاد.+ خواهر مهتاب دیشب که خوابید صبح بیدار نشده. حال مهتاب خوب نیست. از صبح نه یه قطره اشک ریخته نه یه کلمه حرف زده. میترسم دق کنه...اول پیامشو که خوندم یکم آروم شدم و وقتی رسیدم به آخراش باز حالم خراب شد.سامان دم در بود و داشت سیگار میکشید. منو که دید اومد سمتم.+ کجایی مرد حسابی؟ این دختره داغون شده از صبح...آروم در زدم و رفتم تو حیاط. رو ایوون نشسته بود. آیدا هم کنارش بود و دستشو انداخته بود رو شونش و آروم اشک میریخت. هیچ حسی تو صورتش نبود. اولین بار بود اینجوری میدیدمش. چشماش به در خیره بودن. انگار منتظر بود یکی از در بیاد تو بگه کات و این فیلم مسخره تموم شه. به زور آیدا رو پاش وایساد و رفتیم بهشت زهرا برای تشییع جنازه و دفنش. با همون وضع برگشت خونه.هوا تاریک شده بود ولی هنوز یک کلمه هم حرف نزده بود. یه قطره اشکم از چشمش در نیومده بود. صورتش زرد شده بود‌. نگرانش بودم. همونجوری رو ایوون نشسته بود خیره به در‌. چند بار دستمو جلو صورتش تکون دادم ولی حالتش عوض نمیشد. بجز ما سه نفر که تو حیاط پیش مهتاب نشسته بودیم، همه رفته بودن جز یه تعداد خیلی کمی که تو خونه بودن.پدرش ما سه تا رو میشناخت و میدونست بهترین دوستای مهتابیم. با منم یه بار خصوصی در مورد برنامم و فکرایی که با مهتاب در مورد آیندمون داریم صحبت کرده بود. اومد تعارف کرد که بریم تو برای شام ولی بچه ها گفتن که باید برن. ولی من نمیتونستم با این حال مهتابو ول کنم. از پدرش اجازه گرفتم که رو ایوون پیشش بشینم چند دیقه.نشستم کنارش. هیچی نمیگفتم. بعضی وقتا نباید هیچی بگی. بعضی وقتا تنها چیزی که آدما میخوان فقط بودنته. حس میکردم باید کنارش باشم حتی اگه اون لحظه نفهمه پیشش نشستم.دو ساعتی گذشته بود. داشت خوابم میگرفت. شنیدم زیر لب گفت:+ میشه برام شعر بگی؟بهش نگفتم که نه قلم دارم نه کاغذ. گوشیمم شارژ تموم کرده بود. هیچی نگفتم .شروع کردم هرچی به ذهنم میرسید رو به زبون آوردم.-امشب برای رفتنت در دل عزا دارم ولی//من همسفر من همدمت ای بی وفا تنها روی؟دیدم شونه هاش داره میلرزه. صدامو بغض برداشته بود.-ای نازنین ای مهربان اینجا پس از تو بی کسم//عطرت رسد بر شامه ام یعنی مرا هم میبری؟صدای هق هقش بلند شده بود.اینقدر گریه کرد که از حال رفت و همونجا رو ایوون دراز کشید و خوابید. میترسیدم باباشو صدا کنم بیدار شه. کاپشنمو دراوردم انداختم رو تنش و بدون خداحافظی از خونوادش رفتم...sedghihasan76sedghihasan76Thu, 02 Jul 2020 16:21:09 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-8-از-12-kwlri03rdhcyمن و مهتابم مث بقیه ی آدما فکر میکردیم قراره داستانمون با بقیه فرق کنه. مث خیلیا دوس داشتیم شیرین و فرهاد روزگار خودمون باشیم. منتهی نه از اون شیرین و فرهادایی که تهش تلخیه. میخواستیم یجوری که جور باشه با دلمون بنویسیم داستان خودمونو.یکی از مهمترین اشتراکامون این بود که جفتمون میگفتیم با اولی که شروع شد تا تهش با هم ادامه اش میدیم. اگه قراره تا ته این جاده رو نریم دیگه چه کاریه عاشقی کردن؟! چه کاریه هم نفس بودن؟!این اتفاق رو جمع چهار نفرمونم تأثیر گذاشت و صمیمیته بیشتر شد. دقیقا بر عکس چیزی که فکر میکردیم. اینم دلیلش این بود که جفتمون میدونستیم اگه سامانی برای من و آیدایی برای مهتاب نبود دیگه اتفاقی بین من و مهتاب نمیفتاد.وقت دو نفره هامون جدا بود از اون قرار هر روز بعد کلاسا با بچه ها تو پارک بغل دانشگاه. اون جمع و اون قرار یجورایی مقدس شده بود برامون.تو همه ی روزایی که با هم میگذروندیم شیرین ترینش اون روزایی بود که میدید حالم خوش نیست می نشست جلوم و اینقد ادا اطوار در میارد که حالم بهتر شه‌. لامصب دوای دردمو میدونست. یجوری میخندید که میگفتم گور پدر همه ی بدبختیای دنیا...حتی اگه بزرگترین غصه ی دنیا تو دل کوچیکش بود به روی خودش نمیاورد وقتی میدید حال من خرابه و با این کارش بیشتر دیوونش میشدم. مث این میمونه زیر آب یکی آخرین هوایی که تو سینشه رو با تنفس دهن به دهن بده به تو که حتی اگه شده اندازه ی یه نفس بیشتر از اون زندگی کنی.وقتایی که حال دلش بد بود ولی میدید من روالم هیچی ازم نمیخواست جز یه چیز. فقط بهم میگفت:+ میشه برام شعر بگی؟این جمله وقتی با اون نگاهش قاطی میشد هیتلرو شاعر میکرد چه برسه به من.وقتی این حرفو بهم میزد می نشوندمش جلو خودم و یک ساعت تمام زل میزدم تو چشماش. چون چشمه ی شعرم همون دو تا تیله ی سیاه بودن که حاضر بودم کل زندگیمو بدم تا اونا برا من باشن...شعرشو که مینوشتم و وقت خوندنش میشد سرشو میذاشت رو شونم و چشماشو میبست.مث بقیه روزای بدم داشتیم. روزایی که دلم بگیره از کاراش. از حرفاش. ولی خوب بلد بود خرم کنه. خوب میدونست وقتایی که ازش ناراحتم فقط با یه حسام گفتنش همه چیو یادم میره. فقط لازم بود با اون لحن همیشگیش صدام کنه تا از اخم و عصبانیت کم کم تبدیل شم به هر هر و قهقهه.نزدیکای عید ۸۸ بود. جمعه دم دمای ظهر بود با صدای زنگ گوشی از خواب پریدم. آیدا بود. صداش میلرزید. فهمیدم داره گریه میکنه- حسام...+ آیدا؟...چیشده؟- میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟sedghihasan76sedghihasan76Wed, 01 Jul 2020 11:14:39 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-7-از-12-ee9dfqj4v5guسامان که قطع کرد تا چند دیقه رو به سقف خیره افتاده بودم. تنها چیزی که به ذهنم میرسید این بود که آیدا بهش گفته باشه همه چیزو. وگرنه دلیلی نداشت با گندکاری ظهر بخواد بازم منو ببینه. کلاس صبح که تموم شد دیدم سامان و آیدا مث برق در رفتن از کلاس و مهتاب جلوم وایساده بود.+ ساعت ۱۲ پارک باش.چشماش کافی بود برای اینکه اجازه ی هر مخالفتیو ازم بگیره.ترس نبود ولی یه چیزی یقمو گرفته بود که باعث شد یک ساعت زودتر اونجا باشم. مهتاب سر ساعت اومد. از دور که دیدمش معلوم بود عصبانیه.نشستیم و سلام و احوال پرسی از طرف من بود و جوابای سرد مهتاب بود که ماجرا رو جدی تر میکرد هر لحظه.بعد چند دیقه سکوت از تو کیفش یه دفتر دراورد و گرفت طرفم. لازم نبود بهم بگه. خودم از دستش گرفتم. داشتم نگاش میکردم که گفت:+ جلدش قرار نیس برات بخونه داخلشو. باز کن بخون. بلندم بخون.- کجاشو بخونم+ فرق نداره. هرجاشو دوس داری.همینجوری یه صفحه رو باز کردم."۱۰ فروردین - روز شصتم۱۵ روزه ندیدمش. این طولانی ترین دوریم ازش بوده. البته اگه اون ۱۹ سال قبلی زندگیمو به حساب نیاری. ای کاش اینقد جرئتشو داشتم بهش بگم دوسش دارم. گند بگیرن هرچی حس یه طرفه اس. گند بگیرن به هرچی بلاتکلیفیه. همش پیش خودم میگفتم عید بشه یه مدت نبینمش از سرم میفته. الان اینقد دارم از دوریش اذیت میشم که مطمئنم اگه همین الان ببینمش میپرم تو بغلش بدون اینکه مهم باشه اونم منو میخواد یا نه. من ... "ادامه ندادم و دفترو بستم. میشد با راه های ساده تری بهم بفهمونه که یکی دیگه رو دوس داره. اعصابم از دستش خرد شده بود. + صفحه ی آخرو بخون.- به من چه؟ با این مسخره بازیا میخوای چیو ثابت کنی؟+ باشه پس خودم میخونم."۶ تیر - روز هشتاد و نهمامروز ظهر وقتی دیدم بهم بی محلی میکنه و حتی نگاهمم نمیکنه از خودم بدم اومد. اینکه سرش داد کشیدم و با اون وضع از پیشش رفتم در اصل داشتم حرصی که از خودم داشتمو خالی میکردم. ولی وای به حالش اگه حرفای آیدا درست بوده باشه. وای به حالش اگه همین حسو اونم داشته و زبون باز نکرده باشه. وای به حالش اگه این حس خوبو اینهمه مدت از جفتمون دریغ کرده باشه..."از وسطای متن بود که حس کردم نفسم بالا نمیاد. مث گچ دیوار شده بودم.وقتی دید حالمو فهمید تمام حرفای آیدا عین حقیقت بوده. اعصابش خردتر شد. پا شد که بره...هرچی زور داشتم ریختم تو گلوم که صدام در بیاد- مهتاب...میشه نری!؟...sedghihasan76sedghihasan76Wed, 01 Jul 2020 11:12:57 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-6-از-12-voalcnauujs6مهتاب بخاطر دوستیش با آیدا خیلی زود وارد جمع ما شد. کم کم کل دانشگاه ما چهار تارو با هم میشناختن و سراغ هر کدوممونو که میگرفتی بهت میگفتن پیش اون سه تای دیگه اس. همه چیزه این جمع خوب بود جز یه چیز. اینکه بخوام وانمود کنم مهتاب برام یه دوست عادیه. یکی مث آیدا. سامان و آیدا هم میدونستن این ماجرا رو ولی سعی میکردن همه چیو عادی جلوه بدن. مهتابم ظاهرا چیزی متوجه نشده بود.اما این من بودم که این وسط داشتم اذیت میشدم.این که کنارش بشینم و یجوری رفتار کنم که اصن انگار نه انگار فکر و خیال کل ۲۴ ساعتم اونه.اینکه وقتی صدام میکنه نتونم بگم جان دلم.اینکه وقتی یه خم به ابروش میومد جا اینکه بگیرم بغلش کنم فقط باید میگفتم عب نداره درست میشه.اینا و هزارتا چیز دیگه مث موریانه داشتن مغزمو میخوردن.یادمه آخرای ترم دو بود. که سامان و آیدا نتونستن بیان سر قرار همیشگی تو پارک کنار دانشگاه و من و مهتاب برای اولین بار تنها رفته بودیم. و من اون روز اینقد غیر طبیعی رفتار کردم که مهتاب بیچاره فک کرد از اینکه فقط اون اومده ناراحتم.مدام ساکت میشدم و سعی میکردم نگاهش نکنم. بچه ها که نبودن این کار راحت تر بود ولی وقتی نبودن سخت میشد. آخه چقد زمین و آسمونو نگاه کنم؟ میترسیدم تو چشاش نگاه کنم و بفهمه چی تو دلمه و همین رفاقتی که تنها بهونمه واسه دیدنش خراب بشه.دیگه کلافه شده بود.+ حسام امروز یه چیزیت میشه ها.- ها؟ نه بابا. کو؟ چیزیم نیس که.+ چته خو همش زمین و آسمونو نگاه میکنی؛ اگه راحت نبودی بدون بچه ها بیایم خب میگفتی. زورت که نکردن.بعدشم که اینو گفت بلند شد رفت.واینساد تا بگم این دل کوفتی زورم کرده بیام پیشت بشینم وگرنه از ترس تنها روبرو شدن با تو و چشمات از صد فرسخی تو هم رد نمیشم وقتی بچه ها پیشت نیستن.اینارو مدام تو مغزم مرور میکردم ولی چه فایده‌. وقتی اون موقع که باید بلبل باشی، میشی جوجه اردک زشتی که زبونشو کندن، نبایدم انتظار داشته باشی صبر کنه برات.بعد ها فهمیدم که تا از پیشم رفته بود زنگ زده بود به آیدا و گفته بود این چرا اینجوری میکنه خب اگه از من بدش میاد بگه. آیدا هم که دهنش لق تر از دندون شیری بچه هفت ساله ها، کل حرفای دل منو ریخته بود رو داریه براش...آخرای شب بود که گوشیم زنگ خورد. سامان بود. میدونستم چی میخواد بگه تا جواب دادم سریع گفتم:- ببین حوصله ندارم بخوای غر بزنی و نصیحت کنی. بزار ...نزاشت حرفمو تموم کنم؛+ مهتاب میخواد ببینتت...sedghihasan76sedghihasan76Wed, 01 Jul 2020 11:11:11 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-5-از-12-yx4kzep56wobچهار سال قبلمن از روزای اول با سامان و آیدا رفیق شده بودم. میشد گفت تنها رفیقام همونا بودن.اون روزا بین بچه های ورودی ۸۶ برق بساط عاشقی به راه بود. به قول گفتنی، اتصالی بین قلباشون زیاد بود.ولی ما اصلا تو این فکرا نبودیم. خصوصا من. سرمو مینداختم پایین میرفتم سر کلاس کنار آیدا و سامان مینشستم و سنگین ترین خلافم این بود بعد کلاس میرفتیم پارک بغل دانشگاه نیم ساعت مینشستیم رو چمنا استادای اون روزو مسخره میکردیم.کم کم رفاقتای بینمون بیشتر شد. جوری که واحدامونو یه طوری برداشتیم که ترم ۲ همه ی کلاسامون با هم باشه.هیچ وقت یادم نمیره. اولین روز ترم ۲ بود. دیر رسیده بودم دانشگاه. استاد اومده بود سر کلاس و داشت از منطق ریاضی حرف میزد. سرمو انداختم پایین که برم کنار اون بچه ها بشنم که دیدم کنارشون جا نیست. همینجوری که داشتم صندلیای اینور و اونورشونو نگاه میکردم متوجه شدم بغل دستی آیدا بهم زل زده. برگشتم و نگاهش کردم. مات مونده بودم روش. اختیار حرکتمو ازم گرفته بود. اینقد تابلو بودم که سرشو انداخت پایین.- دنبال چیزی هستی مهندس؟صدای استاد منو از صورتش جدا کرد. دلم میخواست برگردم بهش بگم:- دنبال چی هستم؟ دنبال اینم بفهمم با چه منطقی میتونی توجیه کنی اینهمه زیبایی چجوری تو یه نفرو؛ که بفهمم خدا موقع کشیدن این نقاشی به چی فک میکرده که اینقد دلبرش کرده. دنبال اینم بدونم چطور دلش اومده این فرشته رو بیاره زمین بین ما آدما؟رفتم نشستم ته کلاس و بال بال زدم برا تموم شدن حرفای استاد. کلاس که تموم شد دیدم سامان و آیدا دارم میان طرفم.سامان تا رسید جلوم با نیش باز گفت:+ چشات درد نگیره مهندس.- ها؟ یعنی چی؟آیدا سریع پرید وسط+ یعنی چی؟ داشتی میخوردی طرفو.- زر نزنین جفتتون بابا.هممون خندیدیم.- کیه حالا؟+ دوستمه. تازه انتقالی گرفته اومده اینجا.- مهمان یعنی یا انتقال دائم؟یجوری بلند زدن زیر خنده که دیگه خجالت کشیدم ادامه بدم. تو دلم به خودم گفتم : خاک بر سرت. آدم اینقد بی جنبه و تابلو؟اما دست خودم نبود. ماه بود. میتابید. دیوونه هام که عاشق مهتاب.ایsedghihasan76sedghihasan76Wed, 01 Jul 2020 11:08:24 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-4-از-12-hjyyzn2qw1jpسامان زودتر از من اومده بود خونه. حوصله سؤال جواباشو نداشتم. شامو که خوردیم رفتم تو بالکن نشستم به دود کردن.بدی سیگار اینه همه چیو با هم ازت میگیره. آرومت میکنه ولی عوضش هزارتا چیز دیگه ات رو هم میگیره.دقیقا مث کاری که مهتاب باهام کرد. مرد شدم با رفتنش. وسط داغون بودنای بعد رفتنش بود که من قد کشیدم و بزرگ شدم. ولی زندگیمو ازم گرفت. خودشو منظورمه.سامان که دید موندگارم تو بالکن اومد پیشم. بدون اینکه حرفی بزنه میشد حدس زد آیدا بهش گفته ماجرای امروزو.+ آیدا زنگ زد.- میدونم.+بالاخره که چی؟ تا کی میخوای اینجوری کنی؟- من کاری به کار کسی ندارم.+آخه باید با یکی در موردش حرف بزنی یا نه؟- با کی حرف بزنم؟ با آیدا که حقو به اون میده؟ یا با تو؟ساکت شد. حس کردم بهش برخورده. - سامان، داداشی... یه چیزایی هست که نمیشه ازشون حرف زد. خیال کن دستت زخمه، هی خشک میشه، هی میکنی، هی خشک میشه، هی میکنی. یه جا خسته میشی از این کندنا خب. تازه بعدشم خوب نمیشه. جاش تا عمر داری میمونه و دهن کجی میکنه بهت.مدام وسط حرفام نفس میگرفت که یه چیزی بگه ولی مهلتشو پیدا نمیکرد...- من اگه حرف نمیزنم واسه اینه حالمو بدتر میکنه. میدونی که حالم خوب نیست سامان. دیدی میام تو بالکن زل میزنم به یه عکس تو این گوشی لامصب و دود میکنم هرچی از عمرم مونده رو. شبایی که تا صبح رژه میرم تو خونه رو دیدی. فک میکنی برا چی از خونه ی بابام زدم بیرون؟ برام سخت بود بشنوم پدر مادرم سر سفره صبحونه حرف از این میزنن که چرا دیشب از اتاق پسرشون صدای گریه میومده. چرا رو دیوار اتاقم جای مشته. میفهمی اینارو؟ بازم میخوای حرف بزنم؟+ من نه... ولی مهتاب میخواد ببینتت...sedghihasan76sedghihasan76Mon, 29 Jun 2020 15:07:12 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-3-از-12-nv78etk8hqi0پامو که از ماشین گذاشتم بیرون گریه ام گرفت.نمیدونم از نم بارون رو لباسم بود یا از نم چشام. انگار وزنم دو تن شده بود.پاهام رو زمین کشیده میشد. مث معتادی که یه روز دیرتر از موعدش جنس به دستش برسه، تا مغز استخونم تیر میکشید...بدون اینکه حتی یه لحظه سرمو بیارم بالا راهمو میرفتم. از چشمای آدما میترسیدم. از اون روزی که تو چشمای مهتاب دیدم که دیگه همه چی تمومه از چشمای آدما میترسم. همش حس میکنم میخوان با چشماشون یه چیزی بگن که بفهمونن بهم همه چی تمومه. برا همینه از شلوغی فراری ام...مثل تموم راه رفتنای بی هدفم این دفعه هم از پارک رسالت سر در آوردم.میدونستم دارم خودمو گول میزنم. چه بی هدف راه رفتنیه که همیشه به اینجا ختم میشه؟من نیاز داشتم اینجا باشم. که جنون از فکرم پاک نکنه تموم روزایی که اینجا داشتمو.آدمیزاد به خاطره زندس. چه خوب چه بد. خوباش نفس میشه برات که بتونی وسط اینهمه کثافت زندگی کنی و بداش مث نمک رو زخمه...درد داره ولی بیدار نگهت میداره...مث بقیه ی کارای بی هدفم ، بی هدف رفتم نشستم رو همون نیمکت همیشگی. بی هدف همون فیلم همیشگی رو تو ذهنم شروع کردم و سریع رسیدم به سکانس آخر...+ من تصمیممو گرفتم...این کارات فقط جفتمونو اذیت میکنه...صداش بغض داشت ولی نه از اون بغضا که بخواد خرم کنه... یه چیزی داشت عذابش میداد...که نمیدونستم چیه و همین باعث میشد نتونم دستشو بگیرم و آرومش کنم...- تصمیم؟ تصمیم چی؟ مگه تا اینجا بدون هم تصمیم گرفتیم که تو نشستی فکراتو کردی و تصمیم گرفتی؟ بعد یه ماه که جواب منو نمیدادی اومدی این حرفارو به من میگی؟+ خدافظ...یادش بخیر...اون روزم بارون میومد و دو تن وزنم بود...sedghihasan76sedghihasan76Mon, 29 Jun 2020 15:06:27 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-2-از-12-yvlhuyg7yceuآیدا نزدیک ترین دوست مهتاب بود. همون جایگاه سامان برای من رو اون برای مهتاب داشت. بدون اینکه به روی خودم بیارم که دیدن یه صورت آشنا بین اینهمه غریبه چقد شیرینه رفتم کنار ماشینش.گفت: بیا بشین دیگه.- نه ممنون دارم قدم میزنم.+خیس خالی شدی تو بارون...به خودم که اومدم دیدم راست میگه. اصن نفهمیدم از کی بارون شروع شده. سر تا پام خیس بود. دیگه بهونه ای به ذهنم نرسید و مجبور شدم بشینم.بعد گفتن حرفای کلیشه ای جفتمون ساکت شدیم. فقط صدای قطره های بارون و برف پاک کن بود که اون خفه خون مرگ بینمون رو زنده نگه داشته بود.جفتمون میدونستیم تو فکر من چی داره رژه میره ولی آیدا خبر داشت که اونقد مغرور هستم که زبون باز نکنم. که هی مهتاب مهتاب نکنم جلوش و اصن به روی خودم نیارم که کارم به مطب روانپزشک کشیده...خیلی آروم گفت: حسام‌، حیف نبود؟بدون اینکه نگاهش کنم گفتم اینو از من نباید بپرسی.+همه سراغتونو میگیرن. هی میپرسن چی شدن اینا؟- همه جای من نبودن بدونن چی کشیدم. ادامه نده آیدا...بازم سکوت. ازون سکوت هایی که آدم حالش بهم میخوره جزئی ازش باشه...+یعنی دوس نداری بدونی کجاس؟-نه. برام مهم نیست...+چرا اینجوری شدی؟ تو همونی بودی که...نذاشتم حرفشو کامل کنه...- مگه اون براش مهمه من کجام و چی میکشم؟- مگه اون براش مهمه که من تو این یک سال چی به روزم اومده؟- مگه مهتاب میدونه من مرده ام یا زنده؟صدام لحظه به لحظه داشت بلندتر میشد ولی نمیتونستم کنترلش کنم. انگار ده سال بود که تمرین همچین لحظه ای رو میکردم...از یه جا به بعد صدای "آروم باش" گفتنای آیدا رو نمیشنیدم...- مگه مهتاب....به خودم که اومدم دیدم دارم با مشت رو داشبورد میکوبم...- بزن کنار آیدا...+ آروم باش تروخدا بزار منم حرف بزنم.- تروخدا بزن کنار.........sedghihasan76sedghihasan76Sun, 28 Jun 2020 21:07:04 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/مه-تاب-قسمت-1-از-12-d02iyxow3hj0یه ساعتی بود بغل اتوبان راه میرفتم. عادت کرده بودم...دیگه بوی دود و صدای ماشینا و بوقاشون حالمو بهم نمیزد. سر و صداهای تو سرم خیلی بیشتر از صدای آدما بود...مدام یه صدایی تو سرم تکرار میشه؛مرا چشمیست خون افشانز دست آن کمان ابرو...این کنار اتوبان راه رفتن توصیه ی دکتره. به اصرار خونواده ماهی یه بار پول بی زبونم رو خرج میکنم که بهم بگه برو کنار اتوبان راه برو. بعدشم از اتاق که رفتم بیرون به پدر و مادرم بگه افسرده شده و باید با دنیای بیرون بیشتر ارتباط داشته باشه...هیچ پدر مادری نباید جنون بچشو ببینه. هیچ پدر مادری نباید ببینه بچش تو خونه اس ولی ماهی یه بارم نمیخنده. اون بیچاره ها که گناهی ندارن. دو ساله وضع همینه...چند وقتیه از خونه زدم بیرون و با تنها دوستم ، سامان، یه اتاق اجاره کردیم که کمتر مایه عذابشون باشم.صدای بوق یه ماشین نوار مرور بدبختی هامو پاره کرد.به خودم زحمت ندادم سرمو بیارم بالا.آخه بین اینهمه آدم کی منو میشناخت که برام بوق بوق کنه؟!بازم صدای بوق...ایندفعه لابلای صدای بوق یه صدای آشنایی از داخل ماشین صدام میزد...+ حسام؟ حسام تویی؟سرم رو بالا آوردم.آیدا بود. دوست مهتاب...#حسن_صدقیsedghihasan76sedghihasan76Sun, 28 Jun 2020 12:09:48 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/طُ-lwubnvg4ogztگفتم میشه نکنی ازین کارا؟ گفت کدوم کار؟ گفتم همین دیگه‌؛ همین که واست مهم نیست دل ما چجوری آروم میشه! بیخیالی کلا...گفت کجا بیخیالم؟گفتم بیخیالی دیگه.بیخیال نبودی که نمیذاشتی یکی دیگه ببینه!گفت چیو؟!گفتم قشنگیاتو...گفت دیوونه ایا!!!گفتم عجیبه برات دیگه.نمیفهمی چی میگم.نمیدونی چی میکشم...گفت چی میکشی؟گفتم داد میکشم! سر تو! وقت تنهاییام...گفت برا چی؟!گفتم برا اینکه عوض شدی...گفت نخیرم تو عوض شدی...گفتم شاید..........#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Sun, 28 Jun 2020 12:05:03 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/لبخند-felemscyvja7همیشه وقتایی که آقاجون تنها میومد تو حیاط بشینه دنبالش راه میفتادم میرفتم کنارش مینشستم. درسته که خلوتشو خراب میکردم، ولی می ارزید. بس که شیرین حرف میزد.مینشستم پا حرفاش. از قدیم برام میگفت. از بچگیاش شروع میکرد، میرسید به جوونیاش و خاطره هاش با عزیز جون خدا بیامرز که چند وقت دیگه سالگردش بود. کسی بعد فوت عزیز جون، خنده رو لب آقا جون ندیده بود.اون موقعا من بچه بودم. سر در نمیاوردم ۶۰ سال عاشقی یعنی چی.سر شبی دوتایی تو حیاط نشسته بودیم به حرف زدن. یهو یادم اومد ظهر از ته انباری یه آلبوم پره عکس پیدا کردم که هیچ کدومو نمیشناختم.رفتم آوردم براش و شروع کرد دونه دونه در مورد عکسا حرف زدن. همینجوری رفت جلو تا رسید صفحه آخر آلبوم.تو صفحه آخر آلبوم عکس یه دختر بود که موهاش مث آبشار رو شونه هاش ریخته بود و آدم میخواس رو همون کاغذ عکس غرق بشه تو چشماش.آقاجون هیچی نمیگفت. فقط دیدم داره میخنده.فردا صبحش با صدای قرآن و گریه های آدم بزرگا از خواب بیدار شدم.هیچکس جز من ندید.همه میگفتن، آقا جون بعد عزیز جون نخندید...#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Sat, 27 Jun 2020 21:46:53 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/کافه-زندگی-قسمت-5آخر-rj9fkx54afdvسه شنبه ها دم غروب که میشد کافه زندگی قرق بود. تابلو دم در معمولا ساعت ۶ عوض میشد و تا حدود ۸ فقط از داخل میدیدند که "باز است".ستاره می آمد اما نه برای قهوه. می نشست رو به روی رضا، زل میزد به انگشت های رضا که روی تار از این سو به آن سو میدویدند و دلش غنج میرفت و رضا قفل میشد در مژه های ستاره که وقتی سرش پایین بود از همیشه خواستنی تر میشد.چندین بار تعزیرات پا پی شده بود که چرا این ۲ نفر در این ساعت تنها در کافه نشسته اند؟سعیدی اما گوشش بدهکار نبود. رضا را که میدید یاد خودش می افتاد که سی و اندی سال قبل، با لوبیتلش در پارک ملت همسر خدابیامرزش را دچار خودش کرده بود.چند ماهی که گذشت حرف هایشان جدی تر شده بود. به این نتیجه رسیده بودند که باید حکایتشان رسمی تر شود و ستاره قول داده بود با خانواده اش حرف بزند.نزدیک اولین سالگرد آشناییشان شده بود و انگار مسابقه ی رو کم کنی بود. هر کدام میخواست دست بالا را داشته باشد.روز سالگرد که شد ستاره آماده شد تا به کافه بیاید. شب قبلش اجازه را از پدرش گرفت تا رضا با خانواده اش برای خواستگاری بیایند.رضا هم به بازار رفت تا حلقه ای که سفارش داده بود را تحویل بگیرد. بی آنکه بدانند، کادوهایشان از یک جنس بود برای هم.ستاره زودتر رسید و اینقدر ذوق داشت که تا نشست زنگ زد؛+الو؟ کجایی؟-دارم میام جیران.+صد بار نگفتم من اسم دارم به نگو جیران؟-چشم جیران جان.خندیدند و قطع کردند.رضا از در مغازه آمد بیرون و جوری با حلقه ی در جیبش بازی میکرد انگار دنیا را در جیبش دارد و به خیالش صاحب کل عالم است. آخر دل ستاره را داشت و دل ستاره کل عالم.وقتی صحنه ای که حلقه را جلوی چشم های ستاره میگرفت مرور میکرد، قلبش تند تر از همیشه میزد.ناگهان اما صدای ترمز ماشینی بلند شد...مردم جمع شدند...کسی سر به سینه ی رضا گذاشت بی آنکه بداند قلب رضا در مشتش است...ستاره در کافه منتظر بود...#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Sat, 27 Jun 2020 01:22:06 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/کافه-زندگی-قسمت-4-dp2jrcoyiwyuیک هفته ی تمام فکر و خیال دیوانه اش کرده بود. آخر مرد که باشی، باید بدانی کی وقت اعتراف به شیدایی است.مدام به این فکر میکرد که دوشنبه چگونه در چشم هایش نگاه کند. خدا خدا میکرد که ندیده باشد یا به خود نگرفته باشد.دوشنبه که شد با ترس و لرز همان گوشه ی کافه که جای همیشگی اش بود نشسته بود به انتظار طوفان.سفارش ها را که گرفت و دید اتفاق خارج از عادتی نیفتاد کمی آرام گرفت.یک ساعتی گذشته بود و کم کم داشت به نگرانی های یک هفته ی اخیرش میخندید که شنید ستاره به دوستانش گفت: شما بیرون منتظر باشین من حساب میکنم میام.این را که شنید گوشش سوت کشید. سیلی ناحق معلم ابتدایی اش را یادش آمد که بعد از خوردن زنگ گفته بود: همه بروند بیرون جز رضا.خود را برای همه چیز آماده کرده بود و برگه ی حسابها در دستش میلرزید.برگه را که داد خواست سریع فرار کند که شنید زیر لب گفت: یه چیزی یادتون نرفته؟-چی؟+شعر امروزم کو؟رضا دید آب از سرش گذشته و راه فرار ندارد. پا به پایش آمد؛ -اون جزو منوی سه شنبه هاست!+آها یعنی برای همه است؟-منوی دل، اختصاصیه دلبره...خندید و رفت و رضا ماند و تن و دست های خیس از عرقش!خواست برگردد سر جایش گوشه ی کافه ، که پایش گیر کرد به میز کناری و هم خودش پخش زمین شد، هم چند لیوان شکاند.سعیدی که تا آن لحظه ساکت بود بلند زد زیر خنده و گفت: خیله خب پسر سر چهارتا کلمه حرف زدن کافه رو خراب نکن سرمون.بنده ی خدا چه میدانست برای رضایی که شب ها را با خیال چشم های ستاره صبح میکند، حال که چشم در چشم ستاره از شعر و دلبر بودنش حرف زده، یعنی آسمان شبش مثل آسمان کویر شده است؛ پر ستاره...فردا که شد، ستاره آمد...#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Sat, 27 Jun 2020 01:15:37 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/کافه-زندگی-قسمت-3-yuy216ur70umکنار میز که رسید دید صورتش پف دارد. داد میزد که گریه کرده بود. بی اختیار پرسید: چیزی شده؟ستاره سر که بالا کرد و چشم های سرخش را به رخش کشید خون به دلش شد‌.گفت: نه چطور مگه؟-آخه شما، اینجا، سه شنبه!به خیالش خواست فضا را عوض کند. با خنده ادامه داد: نکند جبرانی دیروز رو اومدین؟ستاره ولی سرد و خشک جواب داد: نه مهمون داشتیم حوصله خونه رو نداشتم.سفارشش را گفت؛ همان قهوه و کیک همیشگی.برایش آورد و سرش ‌را پایین انداخت که تا برود پی کارش. +آقا رضا. ستاره صدایش زد و وقت نداد برای بفرمایید گفتن رضا و ادامه داد: میشه یه لحظه بشینی؟در همان گنگی پس از شنیدن اسمش از دهان ستاره بود که نشست.- جانم، بفرمایید.+دوسش ندارم. چیکار کنم؟تازه دوزاری رضا افتاد که مهمان کیست.به من من افتاد...-برای همین امروز کافه اید؟سر ستاره پایین بود و آرام آرام اشک میریخت. خواستنی تر از همیشه بود در نظر رضا.گوشی ستاره زنگ خورد.+الو؟بله؟کسی پشت گوشی جیغ میکشید.+گفته بودم که نمیام. الان رفتن؟ خیله خب میام دیگه.وسط مکالمه رضا از جایش بلند شده بود و رفته بود.ستاره باز صدایش کرد: آقا رضا، میشه حساب منو بیارین برام؟ برگه را به دست ستاره داد و از جلوی چشمش غیب شد.روی برگه، زیر حساب و کتاب، شیدایی به خط خوش نوشته بود:کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت/ تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Fri, 26 Jun 2020 18:05:06 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/کافه-زندگی-قسمت-2-zeuui96cfvyfدوشنبه بود و پاییز و هوا بارانی. بوی خاک نم خورده عجیب دلبری میکرد. بعد از کلاس طبق عادت همیشگی مستقیم به کافه رفت. معمولا دوشنبه ها گوشه ای میشست به حافظ خوانی تا طایر قدسی ز درش باز درآید. متوجه نگاه سعیدی شد که به وی زل زده بود. بالا را که نگاه کرد دید جمع آمده اما تاریک است. ستاره نبود در میانشان.جای تعجب نداشت که جمع را ندیده بود. آخر وقتی ستاره می آمد بی آنکه بداند و بخواهد میفهمید که بوی یار در کافه پیچیده. آن جمع برایش خلاصه در یک حضور بود؛ ستاره...که نبود...منتظر ماند تا شاید برسد. حتی وقتی از میز همیشگی گفتند آقا رضا منو را می آوری برامان به روی خودش نیاورد و سعیدی مجبور شد خودش سفارش آن ها را بگیرد. رضا برود سر میزی که ستاره در آن نیست چه ببیند؟ شب بی ستاره و ابری نگاه کردن دارد؟رفتند و رضا ماند و خماری هفته ای که قرار بود با افیون یاد ستاره بگذراند.کافه را دم غروب ترک کرد. رفت که پرسه بزند در خیابان تا کمی آرام شود. پاکتی تمام شد. از ترس پاکت دوم به خوابگاه رفت و پتو را تا سر بالا کشید تا مثلا بخوابد... کو تا خوابش ببرد. مدام به این فکر میکرد چه بهانه ای بیاورد که سعیدی را مجاب کند دیگر به کافه نرود. در همین فکر و خیال ها که بود دید صبح شده...کرخت و به حال مردی که از روی فیل افتاده باشد از جا بلند شد. برنامه ی همیشگی، از دانشگاه به کافه رفت... اما خب رفت که خداحافظی کند... گوشه ای نشست گفت بگذار این دم آخری بغض ساز را خالی کنم و بروم...نشست به ساز زدن که زنگوله ی بالای در کافه صدا کرد... نیاز به بالا آوردن سر نداشت... چشمش به چشم سعیدی افتاد که نیشش تا بناگوش باز بود. منتظر نماند تا صدایش کند. خودش رفت کنار میز...#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Fri, 26 Jun 2020 16:44:00 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/کافه-زندگی-قسمت-1-pksb6dnaytqiخیلی وقت نبود که به تهران آمده بود. ترم چهار دانشگاه بود و در این دو سالی که گذرانده بود تن به هر کاری داده بود تا گلیم خودش را از آب بکشد بیرون. از پخش و چسباندن تراکت گرفته تا منشی گری.اهل ماندن و ثبات نبود. از همان بچگی همین بود. به قول مادربزرگ جانش، هر سوراخی میدید میخواست انگشتی به آن ببرد.این آخری ها ولی پا بند کافه ای شده بود. پا بند که نه، دلش بند کافه بود.دلش میتپید برای ساعت های شلوغی کافه، برای میزی که هفته ای یک بار مهمان جمعی بود که یک نفرشان رضا را پابند کافه کرده بود.اسمش ستاره بود. این را رضا از حرف هایشان فهمیده بود.دوشنبه ها بعد از کلاسش سریع به کافه میرفت تا خودش سفارش آن میز را برساند. که اگر شده نگاهی سرسری به ستاره بی اندازد و خوراک فکر و خیال هفته اش جور شود.سعیدی، مدیر کافه، مرد دنیا دیده ای بود و قبل انقلاب عکاسی میکرد. بو برده بود که رضا با آن میز داستان ها دارد. مدام زیر گوش رضا میخواند که آدم باید حرف دلش را بزند. حرف که سر دل بماند هناق میشود.اما رضا در دنیای خیال خود، خوش زندگی میکرد. هر روز موهای ستاره را میبافت و شب ها برایش ساز میزد. سازی که هر روز در کافه سوزش بلند بود جز دوشنبه ها که وقت دلبری اش بود.دوشنبه ها ناکوک بود و بدخلق...#حسن_صدقی#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Fri, 26 Jun 2020 15:36:04 +0430https://virgool.ir/@sedghihasan76/رؤیا-qrheify3vjb0از بچگی تنها چیزی که ازش مطمئن بودم این بود که بزرگ میشم.شاید تنها وعده ای بوده که هیچوقت به عملی شدنش شک نداشتم.یادمه اون موقعا خودمو تصور میکردم پشت رول یه هواپیما که داره برا خودش آزادانه پرواز میکنه؛ بدون اینکه مسافری توش باشه یا وظیفه اش بمبارون جایی باشه.اون موقعا آرزو داشتم خلبان بشم ولی چون از همون بچگی ماجرای خز نبودن برام تعریف شده بود به هیچ کسی در مورد این آرزوم چیزی نگفتم.حتی خونواده ام!چون اینقد همه میگفتن دوس دارن خلبان بشن دیگه از مد افتاده بود و نمیخواستم مث بقیه باشم.شاید این یکی از اولین اشتباهای زندگیم بوده! باید یاد میگرفتم گاهی اوقات اینکه داد بزنی منم یکی مث شمام بهت کمک میکنه راحت تر ارتباط برقرار کنی با اطرافت!ازون سالا خیلی میگذره.از بچگیم منظورمه.دیگه اون پسر بچه ی پرانرژی قدیم نیستم که روزی ۸ ساعت تو کوچه با رفیقاش فوتبال بازی میکرد.خیلی کم انرژی تر ، خیلی آروم تر!به قول یکی همه ی ما یه روز رفتیم تو کوچه و با دوستامون بازی کردیم بدون اینکه بدونیم این آخرین دفعه اس...گذشت و شدم یه آدم خسته که روزاشو بی هیچ جذابیتی تکرار میکنه؛ تکرار میکنه؛ تکرار میکنه.خسته ام...میخوام حالا حالاها بخوابم...#سنگ_سرد_محورsedghihasan76sedghihasan76Fri, 26 Jun 2020 15:14:02 +0430