https://virgool.ir/feed/@searcher4everعاشق نوشتن، فیلم و موسیقی و صد البته کتاب.fa2026-11-11 03:29:23https://files.virgool.ir/upload/users/14741/avatar/ltRWuY.pnghttps://virgool.ir/@searcher4everhttps://virgool.ir/@searcher4ever/یادداشت-های-یک-نویسنده-ی-آواره-سه-rdqvqg4p2e7gدر حقیقت من خیلی هم آواره نیستم. سقفی بالای سرم است. غذا هم می‌خورم. و راحت زندگی می‌کنم و می‌توانم راحت‌تر هم زندگی کنم. نکته‌اش همین جاست. فکر کردن یک مزیت لاکچری است. چیزی شبیهِ داشتن بنز، یا ویلا، یا رفتن به یک کافه و خوردنِ دویست – سی‌صد هزار تومان خوردنی. ارزشش را نمی‌گویم، دسترسی اش را می‌گویم. این چیزها لاکچری هستند. فکرکردن هم همین طور است. باید شکمت پر باشد و آروغ‌ات را زده باشی تا بتوانی در جامعه و جهانِ امروز فکر کنی. دیگر آن دوره تمام شده که روشن‌فکران و هنرمندان با نورِ شمع روی کاغذپاره‌ها می‌نوشتند. شاید باز هم باشند، ولی دارند منقرض می‌شوند.چند نفری صفحه‌ام را دنبال می‌کنند. دقیقن نمی‌دانم چرا. دیگر جستارهای انگیزشی و تحلیل فیلم و از این جور چیزها نمی‌نویسم. تنها یک نویسنده هستم که بی‌نام شروع ‌کرده‌ام به خالی کردنِ خودم. درد و دل کردن. درباره‌ی هر چیزی. نوشتن همان تهِ خط است برای من. همان جایی که دیگر راهی برای رفتن نداری. عباس معروفی یک بار بهم گفت تو هم قاطی ما پدرسوخته‌ها شده‌ای. شده‌ام؟ نمی‌دانم. شاید.امروز پیش رفتم. سه تا رمان را همزمان دارم می‌نویسم. یکی چموش‌تر است. هنوز فرم و ساختار نگرفته، ولی شخصیت‌هاش را دارد تحمیل می‌کند بهم. آدم‌های اطرافم از دور و کنار و از خاطراتِ خاک‌خورده‌ی هزار سال پیش دارند می‌چکند لای شخصیت‌هام. آمیخته می‌شوند با آن‌ها، و دیگر نمی‌توانم آدم های واقعی را تشخیص دهم. هر چه هست همین‌ها هستند.حالا خسته نیستم. مثل صبح. البته حالا صبح است. منظورم دیروز صبح. دیروز شب. نمی‌دانم. زمان بهم ریخته برام. یک روز صبح ساعت هشت داشتم با دوست‌دخترم حرف می‌زدم و هی می‌گفتم امروز این‌جور شد امروز آن‌طور شد، یک‌هو گفت آهان تو نخوابیده‌ای هنوز و دیروزِ من هنوز امروزِ توست! می‌بینید؟ هیچ چیزی ثابت نیست. حتا امروز و دیروز و فردا. شاید خیابانی درست می گفت، الان از دوازده گذشته، پس امروز فرداست! (یک چیزی شبیهِ همین، ولی طنزش را دوست دارم.)عاشقِ آدم‌ها هستم. و هم‌زمان متنفر از بودنِ با آدم‌ها. این روز‌ها که سوار مترو و بی‌آر‌تی می‌شوم می‌ترسم. تو خودم جمع می‌شوم. نمی‌توانم با هرکسی حرف بزنم. ترس از اجتماع. آدم‌ها سایه‌های ترسناکی می‌شوند غیرقابلِ دست‌یابی.چند نفر پیشنهاد کردند به مشاور مراجعه کنم. ولی هیچ اعتقادی به روانشناسی و این مزخرفات ندارم. حوصله‌ام نمی‌کشد. بروند آدم را بشناسند و درمان کنند. من همینم و کافی ام. بقیه‌اش سگ‌خور.خیلی عجیب است از زنده‌بودن متنفر باشی و عاشق زندگی.حالم از جمله‌های انگیزشی بهم می‌خورد. از این‌ها که می‌گویند شبیه پادشاه راه برو. خودت باش، خوب باش، خوشحالی یک انتخاب است! و همین مزخرفات. البته مقابلش نیستم. شبیهِ یک روشن فکرِ سیگاری (البته سیگاری هستم) که از پوچی دنیا و غم و غربت و این جور چیزها حرف بزنم. به نظرم اندوه هم چیزی هم سطح امید مزخرف است. هیچ توفیری برام ندارند این‌ها. به نظرم تنها چیزِ جذاب برای دیدنِ دنیا، طنز است. طنزی گزنده و غیرمتعارف. یک کولاژی از آمیزه‌های فلسفی با یک ویدیوِ پورن. مثلن یک اژدها که فکِ پایینش جلو آمده هرچه آتش می‌دمد خودش را می‌سوزاند و از جامعه‌ی اژدهاها ترد شده! شرایطی این شکلی. جایی مضحک، که در نهایت مسخره‌بودن باز هم واقعی است و دستت به جایی بند نیست. همین. طنزی که مال خودم است. مثل شاشیدن وسطِ اهدایِ جایزه‌ی نوبل! همه‌ی چیزهای عجیب و تابو و جامعه شکن. مثل جق زدن با عکسِ پاهای دوست دخترت.نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهFri, 28 May 2021 06:08:48 +0430https://virgool.ir/@searcher4ever/یادداشت-های-یک-نویسنده-ی-آواراه-دو-pfczcpjaoevsدیگر حوصله ی گذاشتن نیم فاصله ها و رعایت اصول نگارشی را ندارم. این جا نیم فاصله ام کار نمی کند و باید تو ورد تایپ کنم و بعد کپی کنم این جا، که دیگر حوصله اش را ندارم.امروز صبح صدای یک تصادف، یا شاید ترمزی شدید، ساعت پنج صبح از خواب بیدارم کرد و دیگر نتوانستم بخوابم. خیلی سخت بود. بیداری خیلی سخت است. خواب راحت تر است. نشستم سریال کویینز گمبت را دیدم. ترجمه ی فارسی اش را نمی دانم. سریال خوب و تمیز و پرهیجانی بود. شبیه زندگی بابی فیشر بود. خلاصه خوشم آمد. بچه تر که بودم زیاد شطرنج بازی می کردم. ولی حالا نه.حالا گم شده ام میان خودم و خودم. نمی دانم چرا می خواهم بنویسم. دنبال ضرورتم. مثل حالا. خواستم درباره ی تابوهای زندگیم بنویسم. تجربه های جنسی ام. شاید بماند برای دفعه ی بعد. حالا فقط خسته ام. می خواهم بنویسم. روی یک رمان کار کنم. حس می کنم تو یک دره دارم داد می زنم ولی هیچ صدایی برنمی گردد. من کی ام؟ نمی دانم. داد بکش. فریاد بزن. حالا هم که انتخابات شده. تا کی این سیرک ادامه دارد؟ قول داده بودم خواهرزاده ام را یک روزی ببرم سیرک. نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهThu, 27 May 2021 23:10:47 +0430https://virgool.ir/@searcher4ever/یادداشت-های-یک-نویسنده-ی-آواره-یک-h4os393jr7rsخیلی وقت است این‌جا ننوشته‌ام. ولی دوست دارم بنویسم. جایی که نه کسی می‌شنود و نه کسی می‌خواند. من کی هستم؟ هنوز نمی‌دانم. پرطمطراق‌نوشتن را رد کرده‌ام. می‌دانم. حالا نثر برام خیلی ساده شده. چیدنِ کم‌ترینِ واژه‌ها برای رسیدن به بیش‌ترین معنای ممکن. شاید غرور هم زیادی گرفته دورم را. ولی حالا فقط دارم می‌نویسم. بی‌چشم‌‌داشت.خسته‌ام؟ درست است. خسته‌ام. وقتی می‌بینم دو سال گذشته و هنوز رمانی که قرار بود بنویسم نانوشته مانده. این وسط هم بی‌تاثیر نیست که قبول شده‌ام دانشگاهِ هنر. همه‌ی این‌ها تو سرِ آدم است. همه چیز تو سرِ آدم است.امسال ملحد شدم. وقتی زیادی کتاب و اسطوره بخوانی، دیگر نمی‌توانی باور کنی یکی‌شان خیلی ‌درست‌تر است. ولی چه کنم‌اش؟نا امیدم؟ ابدا. در حقیقت همین امید است که اذیتم می‌کند. اگر ناامید بودم که اوضاع خیلی فرق داشت. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم به تمامِ راه‌های نرفته‌ی زندگی‌ام. به‌ راه‌هایی که می‌توانستم و نخواستم. شاید حالا پزشک بودم. شاید هم وکیل. شاید هم معماری درجه‌ی یک. نمی‌دانم. به خیالم بود همه‌ی پل‌های پشتم را خراب کنم، دیگر چاره‌ای جز رفتن نخواهم داشت. ولی رفتن اصلا این‌جوری کار نمی‌کند. کاری با برگشتن ندارد. رفتن یعنی رو به جلو. پیش رفتن.بی کارم؟ نه. بی‌کار نیستم. خیلی کم‌تر از حدِ توانم کار می‌کنم. خیلی‌ کم‌تر. درگیرِ عشق و عاشقی شده‌ام. زیباست. زندگی را دارم از هر چهار طرف درک می‌کنم، ولی قوه‌ی ادراکم کافی نیست. چرا می‌نویسم حالا؟ چون اگر نمی‌آمدم و نمی‌نوشتم، می‌رفتم خودکشی می‌کردم. لابد همین است لاجرم بودنِ نوشتن. از پسِ هیچ کاری برنمی‌آیی. نه بلدی حسابداری کنی، نه رشته‌ی درست حسابی‌ای خوانده‌ای، نه حوصله‌ی فیلم دیدن داری. هیچ. فقط ساعتِ پنجِ صبح، صدای یک تصادفِ وحشی تو خیابان از خواب پرانده تو را و دیگر جایی نداری بروی. حتا نمی‌توانی به آغوشِ گرمِ رویا برگردی. به قولِ قدیم؛ سگ‌خور!حالاست که حس می‌کنی هیچ کاری نمی‌توانی بکنی. هیچ حرکتی. حتا نمی‌توانی داستانی سرهم کنی. می‌آیی تو یک وب‌سایتی که دو سه سال است هیچ ننوشته‌ای و شروع می‌کنی به درد و دل کردن با آدم‌هایی که نمی‌شناسی. نمی‌فهمم. آتش آوردم، پاندورا باز کردم، یا شک کردم، هر چه بود، مغضوب و ملعون شدم.نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهThu, 27 May 2021 07:46:56 +0430https://virgool.ir/@searcher4ever/پیامبرِ-آواره-یادداشت-اول-zr9cjpnyboiiنمی دانم این چه بلایی است که سر آدم می آید. یک لایه خنده، پر از انرژی و حرف و انگیزه، پر از امید و روشنی، که زیرش یک خروار افکارِ تاریک و لزج و سرد، مثل موریانه می لولند. مثلِ سیستمِ فاضلاب، که زیر آسفالت های آب جارو کشیده ی دمِ عیدی است.یک خروار کلمه، فکر، که می لولد توی سرم و شب که می شود، یا باید مثل سم حلش کنم توی رگ هام، یا اینکه بریزم روی کاغذ، ولو می خواهد کاغذ، این صفحه ی تختِ رایانه باشد.رمان کم کم دارد شکل می گیرد. مثلِ دختری پانزده ساله که خیلی زود حامله شده و تغییراتی را یواش یواش در پرکام اش حس می کند، من هم دارم شکل گرفتن این نوباوه را توی سرم حس می کنم. یک قطره ی لزج و بو گندویِ سفیدی که نمی دانم کدام فرشته ی خری روزی که گلمان را هم می زده فرو کرده تا ته توی مغزم؛ و حالا دارد برای خودش دست و پا در می آورد. اسمش شده "پیامبرِ آواره". یواشکی دارد شخصیت پیدا می کند، جمله می گیرد، فضا و پیرنگ دار می شود؛ پدرسگ. انگاری کار من نیست. دارم آهسته آهسته مجید (پیامبرم) را می بینم. مدل موهاش را دوست ندارم، حتی پریفام هم دوست ندارد. می گوید: «بلندشان کن میخواهم انگشت هام را رد کنم از لاشان.» ولی خب مجید است دیگر، شاید بلند کرد.کم کم همه دارند شکل می گیرند، به قول مارکز، کرمی دارد توی سرم وول می خورد که باید تفش کنم روی کاغذ.خیلی ترسناک است زاییدن اول. خیلی باید خواند. خیلی، خیلی.نمی دانم چرا می خواهد به قواره ی تورات در بیاید. نوشتنِ کتاب با فرم قرآن سخت است. خدا قرآن را سیال نوشته. خیلی سیال، تا حدی که جویس و فاکنر باید بیایند و بزنند بالا جلوش. ولی خب شاید فرمش قرآن شد، ولی همیشه تورات را دوست داشتم، لامصب خوب تحریفش کردند پدرسگ ها، خدا این همه مزاح نمی کند معمولا.می ترسم رمانم دربیاید درجا تکفیرم کنند! منظورم پدرم است، از خانه بیرون پرت شدن کم ترین نتیجه است... البته اگر بخوانندش. سخت است نویسنده باشی و نوشته هایت را عزیزترین هایت نخوانند. هع. مگر من نویسنده بودم؟! کلمه سرِ هم کردن که نشد نوشتن، شعور می خواهد.می فهمی مجید؟! باید بفهمی، ناسلامتی قرار است پیامبر مراغه شوی احمق.نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهMon, 18 Mar 2019 02:36:08 +0330https://virgool.ir/@searcher4ever/رمان-پیامبرِ-آواره-قسمتِ-صفرم-wyppfcyhgmwhنوشتنِ رمان بداهه آن هم در دنیای مجازی تجربه ی عجیب و چالشِ پرهیجانی است که برای اولین بار در ادبیات فارسی، توسط رضا قاسمی و رمانِ "وردی که بره ها می خوانند" انجام شد. مدتی است که ایده یک رمان توی سرم می چرخد و حس کردم شاید این روش هیجان و انگیزه کافی را برای نوشتنِ مستمر، یا بهتر بگویم، انرژی لازم برای خلق و حرکت چرخ های ماجرا را به من بدهد. از همین ابتدا قدردان وقتی هستم که برای خواندنِ این اثر صرف می کنید و بیشتر قدردان می شوم اگر در انتشار لینک نوشته ها، سهیم باشید.***فصل اول بیلگین هفت روز قبل از اینکه ناپدید شود، بهم گفت: «تا، ها، تو، یی.»گفتم: «یعنی چه بیلگین؟»«نمی ­دانم.»خیره ماندم بهش. عصاش را ستونِ تنش کرد: «پیامبری در راه است...»و این آخرین کلماتش بود که در آن قله­ ی سرد کوه، ازش شنیدم. هفت روز بعد، باریدنِ برف شروع شد. برفی که تمامِ خبرنگاران و پایگاه­ های هواشناسی را به گُه گیجه انداخته بود. کسی نمی ­دانست چطور ممکن است بعد از چهل و اندی سال، هفت روز، بکوب برف ببارد، آن هم برفی که همه ی جاده­ ها بسته شوند و مدارس تعطیل. بیلیگن اهلِ پیچ ­و خم کوه بود. به قول خودش با آن­ها عاشقی می­ کرد، ولی کسی ندانست چرا و چطور غیبش زد. فقط فهمیدیم نیست، و از روزی که نبود، مکافات شروع شد.نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهSat, 16 Mar 2019 03:18:59 +0330https://virgool.ir/@searcher4ever/بی-هوا-زیستن-i5sklgbkmeghسال هاست که سایه دیو سه سرِ کنکور، بالای سرم جولان می دهد، و امسال، که سومین سال و آخرین سالِ اتمام دوازده سال است، مرا گرفته اند دست دست می دهند و به قربانگاه می برند. شاید بگویید اغراق می شود، ولی برای من که تمامِ روحم با کلمه سرشته شده، سخت است دور بودن از ادبیات. دور بودن از خواندن، نوشتن، خودم بودن... نمی دانم.جام شوکران عشق، همان که مزمزه کرده ام و زیر زبانم مانده است شیرینی اش، همان را می خواهم...و می نویسم، شاید بشود آنچه قرار است بشود:دلم می خواهد خفاشی بودم که آویزان می شدم از غاری، لای کوه های تبت، و همانطور قرن ها می ماندم، تا روزی شاید، شهابی این تمدن بشر را می زدود و تمدنی دیگر بپا میخواست، و شاید کسی از روستایی نزدیکیِ آن غار به پیامبری مبعوث می شد و می آمد داخل غار، و آن جا بلند می شدم می نشستم کنارش، و می خواندم زیر گوشش که این است، ده فرمان برای تو...نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهMon, 11 Mar 2019 00:57:11 +0330https://virgool.ir/@searcher4ever/پیشنهاد-شنیدن-چهار-فصل-اثر-آنتونیو-ویوالدی-v6wjmssdarmeمن تخصصی در موسیقی ندارم، ولی دوست دارم زیبایی هایی را که در زندگی می بینم، معرفی کنم، تا افراد بیشتری ازشان لذت ببرند. برای اولین بار که آن را شنیدم، احساس کردم چیزی دارد زیر این آهنگ می لولد، مدام بهش گوش می دادم، در پیاده رو، موقع مطالعه، خلاصه برای مدتی بک گراند زندگی ام شده بود. در ویکی پدیا درباره اش می خوانیم:چهار فصل (ایتالیایی: Le quattro stagioni) مجموعه‌ای متشکل از ۴ کنسرتو ویلن اثر آنتونیو ویوالدی است. این مجموعه که در سال ۱۷۲۳ ساخته شد، شناخته شده‌ترین اثر ویوالدی و همچنین در زمره مردم پسندترین قطعات دوره باروک است. ساخت موسیقایی هر کنسرتو نسبت به دیگری متفاوت است و تداعی کننده فصل مربوطه است؛ برای مثال زمستان با نت‌هایپیتزیکاتوی سیم‌های زیر بمب باران شده‌است که یادآور بارش برف می‌باشد. این کنسرتوها اولین بار در سال ۱۷۲۵ به عنوان یک مجموعه دوازده کنسرتویی (اپوس ۸ ویوالدی) با نام Il cimento dell'armonia e dell'inventione (رقابت بین هارمونی و انوانسیون) منتشر شد. چهار کنسرتو اول به عنوان چهار فصل تعیین شدند. هر کنسرتو دارای سه موومان است، که دارای الگوی یک موومان آهسته بین دو موومان تند هستند. در زمان نگارش چهار فصل هنوز فرم مدرن کنسرتو برای ساز سولو معنا نیافته بود (مخصوصا ساز سولو با همراهی ارکستر). تنظیم ابتکاری ویوالدی برای ویلن سولو و کوارتت زهی با همراهی باسو کونتینوئو به معنا یافتن فرم کنسرتو کمک کرد. - ادامه در ویکی پدیاگوش کنید و لذت ببرید. ببینید چطور با موسیقی، داستان می گوید: https://just-music.ir/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D9%88%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C/ نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهWed, 15 Aug 2018 02:54:33 +0430https://virgool.ir/@searcher4ever/تماشا-نوشت-فیلم-dead-poets-society-انجمن-شاعران-های-مرده-vmqub7eynouuپوستر فیلمیکی دیگر از شاهکار های سینما. فیلم انجمن شاعران مرده، روایتی غمگین و آشناست، روایتی حال امروز جامعه ماست. روایت افرادی که با قلمو، رنگی مرده روی تاشه تاشه رنگین ذهنشان می کشند.روایت آدم هایی که نظام آموزشی، یا کامل تر بگویم، نظام اجتماعی سازی، که از همان روز اول که ناف شان بریده می شود شروع شده و تا خود قبر باهاشان است، آن ها را تبدیل به محصولات عمده تولیدی می کنند، همه با یک طرز نگاه و تفکر. شاید بهترین گواه این مسئله در جامعه من، وجود ششصد هزار داوطلب تجربی است. یعنی ما این همه آدم داریم که آرزوی نهایی شان پزشک شدن است؟ یا اینکه خط تولید پزشکی به راه انداختیم؟ نمی دانم! چه بر سرمان آمده؟ کجاست ناخدایمان که بیاید و نجاتمان بدهد؟ بیاید و یادمان بیندازد که گاهی لازم است برویم روی میز هامان و طور دیگری نگاه کنیم؟حتمن بهتان پیشنهاد می کنم اگر این فیلم را ندیده اید، تماشاش کنید. بنشید و از نو فکر کنید، هیچ وقت برای دوباره دیدن، یا نه، بهتر بگویم، جور دیگر دیدن دیر نیست. به قول ناخدای من:کارپه دیم: دم را غنیمت شمارنویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهTue, 14 Aug 2018 04:57:32 +0430https://virgool.ir/@searcher4ever/تماشا-نوشت-فیلم-دختر-میلیون-دلاری-million-dollar-baby-is4ds7mal3n1پوستر فیلمفیلمی عالی! به عنوان یک سینما دوست و نویسنده، پیشنهاد می کنم حتمن این فیلم را تماشا کنید. این فیلم برنده هفت اسکار به اضافه پانزده جایزه دیگر شده! داستان در نگاه اول، شاید کلیشه به نظر برسد، فردی ضعیف، وارد مسابقه و رقابتی می شود، و در نهایت، با سختی بسیار و صحنه هایی که تمرین و عرق ریختنش را نشان می دهد، به پیروزی می رسد! ابدا این طور نیست! در آخر فیلم به قدری شوکه خواهید شد که شاید اشکتان جاری شود!داستان این فیلم، به قدری در زندگی هامان تکراریست که وقتی یک نفر، فیلمش می کند و می کوبدش به سرمان، خیال می کنیم، چیز بدیعی است! ولی این داستان همیشه زیر جلد زندگی خیلی از ما می لولد، کاری را در قسمت اعظم زندگیمان می کنیم که دوستش نداریم، واقعا نمی خواهیمش. این فیلم داد می زند که برای رسیدن به رویاتان، نیازی به میلیونر شدن ندارید. نیاز ندارید اول امنیت شغلی تان را تامین کنید، بعد به فکر هزار کوفت و زهرمار دیگر باشید، تا اینکه آخر فرصت کنید به سمت علاقه تان بروید! تنها چیزی که برای رسیدن به علاقه، رویا و آرزو تان نیاز دارید، کمی شجاعت است! شجاع باشید و از پشت کوله باری از "تو نمی توانی ها" و "نمی شود ها" و ترس ها و ارزش هایی که دیگران برامان درست کرده اند، داد بزنید که چه می خواهید! و بعد وارد عمل شوید. اولین قدم سخت است، ترسناک است، بهتان حق می دهم، بترسید! شجاع کسی نیست که نمی ترسد، اتفاقا شجاع بیشتر از همه می ترسد! تنها فرقش با ترسو این است که ادامه می دهد! بترسید، ولی شجاع باشید و ادامه بدهید. بعد از قدم اول، شیرینی علاقه و حرکت به سمت رویا و هدفتان، زیر زبانتان باز می شود، از آن به بعد است که می تواند بجنگید، در راند اول همه را ناک اوت کنید. حتی اگر نامردی روزگار از پشت خواباند روی سرتان و تا ابد زمین گیرتان کرد، موقع مردن، می توانید لبخند بزنید و بگویید: "جنگیدم!"امیدوارم این فیلم را تماشا کنید و ازش لذت ببرید.نویسنده ی آوارهنویسنده ی آوارهSat, 11 Aug 2018 05:40:09 +0430