https://virgool.ir/feed/@scroll.of.the.gods«کتیبه خدایان» یک مجموعه بلند داستانی در ژانر ادبیات فانتزی است که به با حضور سه نویسنده، در حال بازآفرینی اساطیر، افسانه‌ها و قصه‌های فولکلور منطقه خاورمیانه است.fa2026-11-11 06:24:12https://files.virgool.ir/upload/users/970644/avatar/Z2tUvV.pnghttps://virgool.ir/@scroll.of.the.godshttps://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/رز-مرده-محمد-مهدی-حسین-زاده-wfqulhgrwovqمَهرام زیر سایه‌ی درخت تنومندی نشسته بود و داشت خنجرش را پاک می‌کرد. قطرات خون که از ترس مهرام جرئت خشک شدن بر تیغه‌ی خنجر را نداشتند با حرکات نرم دستمال محو می‌شدند، همان‌گونه که با حمله‌ی دیان‌ها زندگی از روستای کوچک موش‌پریان به سادگی و به سرعت محو شده بود. استفاده از خنجر بین سربازان دیان مرسوم نبود و اکثریت جنگ با شمشیر و یا تبر را ترجیح می‌دادند. اما مهرام خنجر را بیش‌تر دوست داشت. بنا به‌ جثه‌ی نسبتا ریز و چابکی او، خنجر سلاحی بسیار مرگ‌بار در دستان‌ش بود.همان‌گونه که خنجر خونین‌ش را به تمیزیِ دستمال آلوده می‌کرد، به یاد سخنان چند روز پیش آلیش افتاد، زمانی که با دستمالی این چنین، عرق جنگ از پیشانی مهرام می‌شست:-جنگ آلوده است مهرام! پاکی عشق‌مان را نجس می‌کند. می‌ترسم روزی سر بریدن‌های‌ت به دل‌بریدن برسد.-چه می‌گویی آلیش؟ جنگ‌های من عامل این عاشقی‌اند! اگر دیان‌ها می‌توانند زندگی کنند،‌ بخوانند و برقصند و عاشق شوند، ماحصل چرخش شمشیرهای ماست! اگر این شمشیرها و رقص‌شان بر جسم بی‌وجود این موش‌های کثیف نبود، من و تویی نبودیم که بخواهیم عاشق شویم. من دارم آتش عشق‌مان را به هیزم نفرت از این نجس‌ها تازه می‌کنم.-مرز عشق و نفرت به باریکی گردن اون بی‌پناهانی است که به برق شمشیرتان بریده می‌شود. مباد که روزی عشق را هیزم نفرت کنی! نفرتی که نه از آن من و تو، بل‌که از آن کسانی‌ است که جز برق سکه و کمر خمیده‌ی مردم در مقابل‌شان، چیزی نمی‌بینند.آن‌گاه گل رزی تازه و شاداب از گلدان بیرون آورد و به دست مهرام داد:-خوب نیست اگر روزی خنجر مفرغی زمین بگذاری و رز قرمز به دست گیری و به جای خط زخم، خط عشق بزنی؟مهرام دست در جیب کرد و گل رزی که آلیش به دست‌ش داده بود را در آورد. هنوز تازه بود و شاداب.-سربازها! جنازه‌ها و مجروحین را بلند کنید و غنایم را بردارید. به شهر باز می‌گردیم.صدای فرمانده بلند شد و به گوش مهرام رسید، افکار پریشان اما اجازه‌ی ورود صدا به ذهن را ندادند و دروازه‌ی گوش را به روی‌ صدا بستند. سربازهای سالم-که تعدادشان کم‌تر از ۴۰ بود-در تکاپو بودند. فرمانده که متوجه مهرام شده بود، به سوی‌ش رفت.-نشنیدی چی گفتم سرباز؟مهرام ناگهان به خودش آمد و به سرعت از جا برخاست و معذرت خواست. فرمانده مهرام را برانداز کرد. متوجه خنجر در دست چپ و گل رز در دست راست او شد.-معذرت می‌خواهم فرمانده، حواس‌م جای دیگری بود.دستی بر شانه‌ی مهرام گذاشت: عیبی ندارد، کمی بمان و نفسی تازه کن. بعید میدانم خطری در این جنگل‌ها باقی مانده باشد. فقط تا قبل از تاریکی برگرد.مهرام تشکر کرد، نشست، و رفتن هم‌رزمان‌ش را نظاره‌گر شد. هم‌رزمانی که شاد از فتح امروز، می‌رفتند تا داستان دلاوری‌های‌شان را برای خانواده‌ها‌شان تعریف کرده تا به ایشان افتخار کنند. مهرام چگونه می‌توانست کاری کرده که آلیش به او افتخار کند؟-راست‌ بگو آلیش... شک کرده‌ای؟ به قداست این جنگ شک کرده‌ای؟-من هنوز مومن به جنگ‌ام، اما نه این جنگ.-پس مومن به کدام جنگی؟-مومن به جنگِ ضد جنگ!صدایی از میان خرابه‌ها گوش‌های مهرام را تیز کرد. خنجر را بالا برد و به سوی صدا حرکت کرد. صدا از درون خانه‌ای نیم‌سوخته می‌آمد. مهرام با احتیاط وارد خانه شد. صدای گریه بود؟ چوب‌ها را کنار زد و کف خانه دریچه‌ای یافت. با احتیاط دریچه را باز کرد و ... صدای گریه بلند شد. کودکی چند ماهه درون دریچه مخفی شده بود. موش‌پری به صورت مهرام نگاه می‌کرد و می‌گریست. مهرام با ناباوری اطراف‌ش را نگاه کرد. کسی نبود تا بتواند از او کمک بگیرد. باید چه می‌کرد؟ موش‌پریان دشمن بودند، کودک و بزرگ‌سال نداشت. نجس بودند و محکوم به مرگ. همین‌ها بودند که بارها زخمی عمیق بر پیکر شهرهای دیان‌ها باقی گذاشته بودند. اما... این کودک... گناه او چیست؟ و چه‌قدر معصوم است. مهرام گیج بود. اگر او را رها می‌کرد که دوام نمی‌آورد. اگر هم می‌خواست او را با خود ببرد... کجا می‌توانست ببرد؟ مردم شهر اگر می‌فهمیدند کودک را می‌کشتند، شاید مهرام را نیز! اگر هم می‌خواست او را بکشد... آخر چگونه می‌توانست یک کودک را بکشد؟ سرش تیر می‌کشید. دست‌های‌ش را روی شقیه‌های‌ش گذاشت. ناگهان متوجه دست‌های خویش شد. به دست چپ نگاه کرد: خنجر. به دست راست نگریست: گل رزی که هنوز شاداب بود. کمی فکر کرد. به راستی چگونه می‌توانست توسط آلیش تشویق شود؟صدای هلهله از درون قبیله به گوش می‌رسید. مهرام همان‌طور که داشت به ورودی قبیله نزدیک می‌شد، کلاه ردای‌ش را تا انتهای روی سرش کشید. افسار گراز را به دست گرفته بود و با قدم‌هایی مضطرب خود و گراز را به سوی خانه می‌کشاند. پرچم‌های سیاه قبیله‌ی زرین تاج و جمجه‌های قرار داشته بر روی درخت‌های اطراف رئشه بر تن متجاوزان انداخته و عاقبت شومی که در پی ایشان بود را گوش‌زد می‌کردند. صدای خنده‌ها و فریادها و موسیقی بیش‌تر و بیش‌تر می‌شد. وارد قبیله شد و توانست به خوبی جشن را ببیند. مردم دور میدان اصلی-که تندیسی طلایی بود از ارزو، خدای ثروت-در حال رقص و آواز بودند و دخترکان ریزاندام سربه‌زیر، سینی‌های زرین غذا و نوشیدنی را بین سربازان می‌گرداندند. سربازان نیز در دام رخسار این زیبارویان گرفتار شده و افتخارات جنگی خود را اعتبار خرید ناز آنان می‌کردند. حیای دختران و حسرت پسران. جرقه‌ی عشق. سریع و سوزان. مهرام لبخندی زد. یاد خودش و آلیش افتاد... اما نه! نه آلیش دختر محفوظ به حیای خیال‌پردازِ در انتظار شوالیه است، و نه مهرام پس از واقعه‌ی امروز سرباز مفتخر! چیزی که بین‌شان بود جدید بود. هیجان‌انگیز و ترسناک. عاشق‌هایی متنفر از نفرت، عاشق‌هایی در سایه، یا حداقل مهرام امید داشت این‌چنین باشد.کیسه‌ای که پشت گراز بسته شده بود تکانی خورد و مهرام را به خود آورد. دور و اطراف را نگاه کرد، کسی متوجه نشده بود. سریع شروع به حرکت کرد. قدم‌های‌ش را تند کرده بود و گراز نیز همراهی می‌کرد. برای رسیدن به خانه باید میدان را دور می‌زد و این امر به دلیل خیل جمعیت کمی سخت بود. همان‌طور که میدان را دور می‌زد، سعی کرد خود را هرچه بیش‌تر از مرکز جشن دور کند.-هی سرباز...-آهای! مگه با تو نیستم؟!مهرام ایستاد. قلب‌ش به تندی می‌تپید. به سوی صدا چرخید. فرمانده سیبی به سوی مهرام پرت کرد. مهرام ناخودآگاه دست راست خویش را بالا آورد و سیب را گرفت.-سلام قربان-بالاخره برگشتی؟! حال‌ت بهتره؟مهرام سری تکان داد-خوبه. یه چیزی بخور و از جشن لذت ببر. پیروزی کمی نبود، چیزی نمونده تا اون حروم‌زاده‌ها رو برای همیشه از بین ببریمفرمانده سرش را کج کرد و کنج‌کاوانه به کیسه‌ی روی گراز نگاه کرد. مهرام که ترسیده بود و نمی‌دانست باید چه کند سعی کرد بحث را به سمت دیگری بکشاند و نگاه فرمانده را بدزدد.-اگر نقشه‌ها و رشادت‌های شما نبود، ما هیچ‌وقت پیروز نمی‌شدیم قربان!فرمانده نگاه‌ش را به مهرام داد. متوجه استرس در چشمان مهرام شد. لبخندی زد و شانه‌ي مهرام را فشرد.-بهت میاد دیان باهوشی باشی.و به درون جشن برگشت. مهرام خشک‌ش زد و با چشمان‌ش فرمانده را دنبال کرد که می‌رفت تا در گوش رهبر سلوکیان قبیله چیزی بگوید. با هزار فکر و خیال به سوی خانه حرکت کرد. یعنی فرمانده متوجه شد؟ سلوکیان را در جریان قرار داد؟ اگر بچه رو پیدا کنند چی؟‌ من رو اعدام میکنند؟...به خانه رسید. نفس عمیقی کشید و برای اتفاق پیش‌ رو آماده شد. با خودش فکر کرد: مهم نبود اگر بچه را پیدا می‌کردند یا حتی اگر اعدام می‌شد. در زد. آلیش قرار بود به او افتخار کند!شمع به آرامی می‌سوخت و سعی می‌کرد به حریم سایه‌ها تجاوز کند. سایه‌های مظلوم از ترس روشنایی پشت موهای پریشان آلیش و روی صورت‌ش پنهان شدند. آلیش ترسیده و مستاصل سرش را بین دستان‌ش پنهان کرده بود و سعی داشت واقعیت را پس بزند. مهرام نیز گیج و ناامید ایستاده بود و مرگ تدریجی آرمان‌ش را نظاره می‌کرد. سکوت اتاق که مزین به صدای بازی موش‌پری کوچک با تکه چوبی بود به فریاد آلیش شکست:-آخه با خودت چی فکر کرده بودی؟-من... من فکر کردم که... که تو...-که من چی؟-که تو خوش‌حال میشی!- خوش‌حال میشم؟ چرا باید هم‌چین فکری کنی؟ چرا باید از این‌که قراره هر دومون کشته بشیم خوش‌حال بشم؟-خو.. خودت اون روز گفته بودی! گفته بودی که به صلح معتقدی نه به جنگ! من هم برات نماد صلح را آوردم! یک کودک معصوم!و به موش‌پری که داشت به حرکات دست مهرام می‌خندید اشاره کرد. آلیش گیج و حیران گفت:-دیوانه شدی؟ اون حرف‌ها... اون حرف‌ها فقط...-فقط چی؟ دروغ بود؟ ژست بود؟ برای کافر کردن من به این جنگ مقدس بود؟-...-بگو دیگه! جواب بده آلیش!مهرام به آلیش نزدیک می‌شد و صدای‌ش را بلندتر و بلندتر می‌کرد. خشم‌گین بود. از این‌که کشتی امیدش به گل نشسته بود خشم‌گین بود:-دنیای واقعی به اندازه‌ی کتاب‌هات قشنگ نیست؟-...-اگر این‌قدر به حرف‌هات شک داشتی چرا من رو باهاشون روبه‌رو کردی؟ چرا من رو هم به شک انداختی؟ چرا من رو ...-نمی‌دونم!فریاد آلیش کودک را به گریه واداشت. گریه‌ی کودک چندان بلند نبود اما برای ترساندن ایشان کافی بود. آلیش که خودش را گم کرده بود و نمی‌توانست شرایط را هضم کند، لباس‌ش را برداشت و گریان بیرون زد.-آلیش...در بسته شد و مهرام حس کرد چیزی درون‌ش شکست. پاهای‌ش می‌خواستند زمین بخورند و سرش می‌خواست دیوار را در آغوش بگیرد. مهرام اما به تمنای هیچ‌کدام پاسخ نداد. ایستاده باقی ماند و نگاه‌ش را از در بر نداشت. درِ عشق، درِ بخشندگی و درِ صلح... که حال به روی‌ش بسته شده بود. صدای گریه‌ي کودک هم‌چنان بلند بود. مهرام به موش‌پری نگاه کرد که روی میز قرار داشت. حال باید چه می‌کرد؟ آلیش به کسی می‌گفت؟ نه... او مهرام را نمی‌فروخت... اما فرمانده... نمی‌دانست باید چه کند. همه چیز داشت فرو می‌ریخت. دیگر آرمانی نمانده بود که بخواهد ناظر به آن خطر کند. صدای گریه تداوم داشت. اگر همسایه‌ها بشنوند چه؟ ضربان قلب‌ش تندتر و تندتر می‌شد. به دست‌های‌ش نگریست. دست‌هایی که تا امروز صبح مومن بودند و به فاصله‌ی کم‌تر از یک روز، به دست‌های یک خاطی تبدیل شده بودند. دست‌هایی که صبح پر از افتخار بودند و حال خالی. خالی... دست‌های‌ش خالی بود! به میزی که موش پری روی آن دراز کشیده بود نگریست. سمت چپ گل رزی بود که دیگر پژمرده شده بود و رو به زوال می‌رفت. در سمت راست میز نیز خنجر مفرغی می‌درخشید. چه کسی باید به او افتخار می‌کرد؟ به سمت میز حرکت کرد.صدای گریه‌ی نوزاد قطع شد.لینک صفحه اصلی داستان:https://virgool.io/@mehdihosseinzadh/dead-rose-kshl8as914x8کتیبه خدایانکتیبه خدایانSat, 02 Oct 2021 14:43:08 +0330https://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/عشق-و-گناه-کامبیز-eg9p0ghtd6zhروزی روزگاری یک موش پری تاجری بود که در میان قبایل بسیار معروف بود اما اولادی نداشت. روزی سفری به قبیله‌ای در شرق جنگل‌های واروهاران کرد. تاجر در حالی که در آن قبیله گردش می‌کرد و مشغول داد و ستد بود کدخدای دهکده همراه خدمتکارانش به نزد او آمد و گفت : " زیباترین جنس تو برای هدیه به همسرم می خوام"‌ تاجر جواهری را از میان وسایل اش بیرون آورد و گفت : " این صد سکه می ارزد "‌کدخدا که موش پری بسیار خسیس بود شروع به چانه زدن با او کرد تا قیمت را پایین بیاورد . در این میان چشم تاجر به دختر یتیمی که خدمتکار کدخدا بود افتاد ،دخترک بسیار وجیه بود با خز سفید ، دم باریک و گوش‌های تیز تاجر با خودش گفت :‌" من که اولادی ندارم خوبه اینو از او بگیرم تا کمک حالِ زنم شود."پس جواهر را به جای دختر به کدخدا داد و او را همراه با اجناسی که خریده بود به خانه‌اش برد. همسرش که اجناس را بازدید می‌کرد و در انتظار سوغات از طرف شوهر بود. نگاهی به دخترک انداخت و گفت :"این دخترو از کجا آوردی؟! "موش پری تاجرجواب داد :" عزیزم این سوغاتی توست صد سکه برات خرج کردم تا دیگه تنها نباشی یه اطاق براش آماده کن و بهش یاد بده در کارهای خانه بهت کمک کنه"مدتی گذشت و دخترک به زندگی در کنار تاجر و همسرش عادت کرد. او پس از انجام کارهای خانه و کمک به همسر تاجر در زمان بیکاری ساعتی از روز را کنار پنجره اتاقش رو به کوچه می‌نشست و زیر لب آواز می‌خواند. به این ترتیب هر مردی که از دم کوچه رد می‌شد، عاشق دخترک می‌شد. کم کم در میان قبیله شهرت گرفت که تاجر دختری دارد که در تمام جنگل های واروهاران لنگه‌اش پیدا نمی‌شود. بالاخره شهرت زیبایی دخترک به گوش پسر شَمَن قبیله رسید. پسر جوان که حسابی کنجکاو شده بود این زیبا روی را ببیند به اسم عبادت نگهبانان طبیعت از پدرش اجاز گرفت تا به عبادتگاه قبیله برود. او به عبادتگاه رفت اما قبل از اتمام مراسم دعا خودش را در جمعیت گم کرد و مسیرش را به سمت خانه تاجرتغییر داد. زمانی که موش پری وجیه را کنار پنجره دید، یک دل نه صد دل عاشق شد. پسر با خوشحالی به خانه برگشت اما آن شب شبح خشم با شمایل عنکبوت به خلوت گاه شَمَن آمد و با خشم فریاد زد :" پسر تو به درگاه نگهبانان طبیعت بی‌حرمتی کرده و باید مجازات بشه "شَمَن به خاک افتاد و التماس کرد تا شبح عنکبوت پسرش را ببخشد. اما شبح خشم چنین گفت که :" مجازاتش اینه که همیشه تنها بمانه و اگه ازدواج کنه در شب عروسیش عمرش تمام بشه"شَمَن ناله کرد :" رحم کن شبح خشم من دیگه پیر شدم آرزو دارم پسرم رو داماد کنم "شمایل خفاش فریاد زد :" همون که گفتم پسرت به خاطر بی‌ادبی که کرد باید تا آخر عمرش تنها بمونه "آن شب در حالی که این اتفاق‌ها در اتاق پدر رخ می‌داد پسر بی‌خبر از همه جا تا صبح خوابش نبرد او با خودش رویا پردازی می‌کرد و زیر لب شعر عاشقانه می‌خواند. فردای آن روز پسر به بهانه احوالپرسی نزد پدر رفت و کم کم سر حرف دختر تاجر را باز کرد و راز دلش را برای پدر گفت شَمَن پیر با ناراحتی به پسرش چنین گفت :" تا زمانی که من زنده‌ام اجازه نمیدم تو داماد بشی، حالا برو و به درگاه نگهبانان طبیعت دعا کن تا به تو رحم کنن."پسرجوان از رفتار و سخنان پدرش تعجب کرد و با ناراحتی به سمت اتاقش رفت. چند روزی گذشت و پسر از عشق دختر تاجر مریض شد. هر چه دارو آوردند و به او دادند فایده نکرد، روز به روز مرض پسر شدت می‌گرفت و حالش بدتر می‌شد. همه اعضا خانواده از بهبودی پسر نا امید شده بودند اما شَمَن پیر متوجه شده بود که پسرش به مرض عشق مبتلا شده است، او نیز زمانی جوان بود پس از این چیزها خبر داشت و می‌دانست که درد پسرش فقط با ازدواج درمان می‌شود. یک روز صبح به عبادتگاه رفت و به درگاه نگهبانان طبیعت دعا خواند و گفت:" ای شبح مرگ من دیگه تحمل دیدن درد و رنج پسرم رو ندارم ای اشباح طبیعت من جونمو میدم تا به او رحم کنین و بذارین تا عاقبت بخیر شود" شَمَن پیر پس از گفتن این کلمات خنجری در آورد و آن را در قلب خود فرو کرد و جانش را برای خوش بختی فرزندش داد. پس از درگذشت شَمَن پیر، پسرش به جای او شَمَن جدید قبیله شد. زمان گذشت و فصل‌ها به سرعت آمدند و رفتند تا بالاخره سالِ پدر تمام شد شَمَن جوان که از عزای پدرش در آمده بود. حکم به ازدواج کرد پس مادرش را فرستاد تا از دختر تاجر خواستگاری کند. موش پری تاجر به آن‌ها گفت:" برای من چه افتخاری از این بالاتر که دامادم شَمَن قبیله باشه، ولی باید بگم که این دختر من نیست ، من چند سال پیش اون رو خریدم تا کمک حال همسرم باشه ، پس بدونین که دختر نام و نشانی نداره و ممکنه درخور پسر شما نباشه ."مادر شَمَن جوان به تاجرگفت:" شما به این عیوبات چکار داری؟! همین که پسرم می‌خوادش کافیه." به این ترتیب خانواده شَمَن جوان از آن موش پری وجیه بله بری کردند و با تاجر قرار و مدار عروسی گذاشتند. شب عروسی شد و تاجر، عروس و داماد را دست به دست داد. ناگهان درب خانه باز شد و شبح خشم آمد و گفت :"من به پدرت هشدار دادم که شب عروسی شب آخر عمر توست"مادر شَمَن جوان گریه کنان به التماس افتاد و به شمایل عنکبوت گفت :"ای روح خشمگین پسرم جوانِ التماس می‌کنم جونشو نگیر منو جاش بکش"تازه عروس خانواده نیز به زانو افتاد و گفت :" ای شبح خشم اگه شوهرم رو بکشی. مردم من رو سَرزَنِش می‌کنن که چون نام و نشان ندارم بد قدم هستم، پس به جای خوش‌بختیم بهتره جونمو بگیر."اما شبح عنکبوت به حرف‌های آن‌ها اهمیتی نمی‌داد این پسر به او و اشباح طبیعت بی‌حرمتی کرده بود و باید مجازات می‌شد. پس به سمت شَمَن جوان رفت تا کارش را تمام کند، اما تا آمد جان را از بدن او بیرون بکشد از جانب شبح مرگ در شمایل کرکس ندا رسید :"ولش کن تو باید ازگناه او بگذری."شبح خشم عتراض کرد:" فراموش کردی؟! این پسر به خاطر این ضعیفه قبل از پایان مراسم دعا، عبادتگاه رو ترک کرد"شبح مرگ در گوش او زمزمه کرد :"به زودی جنگ بزرگی بین دیوان و موش پریان آغاز می شه و ما برای پیروز شدن به نیروی شَمَن‌های قبایل نیاز داریم. با کشتن او این قبیله بدون شَمَن می‌شه" این سخن باعث شد تا شبح عنکبوت آرام شود و از خیر کشتن پسر بگذرد لحظه‌ای بعد نگهبان طبیعت در مقابل چشمان موش پریان ناپدید شد و شَمَن جوان را در سکوت میان مهمانان وحشت زده عروسی تنها گذاشت.لینک صفحه اصلی داستان:https://virgool.io/@m_43831988/%D8%B9%D8%B4%D9%82-%D9%88-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87-satvmlgfqfdrکتیبه خدایانکتیبه خدایانSat, 02 Oct 2021 14:41:50 +0330https://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/بازگشت-امین-نخعی-ipigs5qwm2xcبا چشمانی خسته به دستان نحیف خود می‌نگریست، خستگی‌اش نه از روی کار بود و نه مریضی، از روزی که جامه شمنی اش را از خود دریغ کرده بود، همواره غمی زجر آور، ذره ذره وجودش را می‌خورد.خورشید در افق پدیدار شد، پرتوهایش از میان شاخ و برگ درختان عبور کرد و بر تن نحیف تَنوفی تابید، گرمایی نسبتاً لذت بخش آن موش پری پیر را به حرکت وا داشت. او به سمت کارگاه چوب بری اش حرکت کرد، اطراف آلونک چوب بری‌اش پر از توتم‌هایی به شکل ارواح جنگل در شمایل مختلف بود. موش پریان دیگر او را شخصی مقدس می‌شماردند، اما او خودش را مطرود می‌دانست و از همین رو در کلبه‌ای دور از هر اجتماعی روزگارش را می‌گذارند. هر از گاهی موش پریان دیگر برای گرفتن توتمی به کلبه او می‌آمدند، او نیز صرفاً توتم را به آنها می‌داد و کلامی با آنها سخن نمی‌گفت انگار که روزه سکوت گرفته باشد. هیچکس نمی‌دانست دلیل خاموشی‌اش چیست، فقط می‌دانستند زمانی که جامه شمنی‌اش را از تن به در کرد دیگر سخن نگفت.تَنوفی در میانه کارگاهش ایستاده بود، نگاهی به صندوقی که در گوشه ای خاک گرفته بود انداخت و پس از کمی مکث به سمت ابزار تراشکاری‌اش حرکت کرد. پشت کُنده درختی عریض و بزرگی با سطحی صاف که حکم میز کارش را داشت ایستاد، تنه درختی نسبتاً کوچک را بروی میز کارش گذاشت و سپس تیغه‌ای که از جنس سنگ که بسیار صیقلی و تیز بود را برداشت.هر بار که تلاش می‌کرد برشی بر تن چوب بزند تعلیقی عظیم در وجودش جلوی او را می‌گرفته، انگار که در خود گم شده بود و نمی‌دانست که امروز چه توتمی را باید بتراشد، پس از هر تلاش ناکام دلش سنگین‌تر می‌شد. از ذهنش گذشت که این پایان کارش است، انگار که چشمه بصیرت‌اش خشک شده بود و دستانش دیگر به همین کار که امید به بخشش از سمت نگهبانان جنگل را در او زنده می‌داشت نمی‌رفت. حزن و اندوهی سهمگین وجودش را فرا گرفت، به آرامی تیغ را بر پوست چروکیده گردنش فشار داد و در همین حال ناخواسته به اعماق تفکرات خود فرو رفت.تَنوفی صبحگاه با جامه شمنی پاکیزه‌ای در میان جنگ حرکت می‌کرد، در همان حین شروع به خواندن دعایی زیر لب کرد، دستش را بر تنه درختی گذاشت و سپس پایین آورد و بر خاک کشید، بروی دو زانو نشست، به تدریج صدای زمزمه دعایش بلند و بلندتر شد و در میان درختان طنین انداخت. به ناگه بادی شروع به وزیدن کرد انگار صدا زوزه باد در حال هم خوانی با او بود. به آرامی انوار سفید ریزی مانند کرم‌های شب تاب، معلق در هوا پدیدار شدند، در هم چرخیدند و هر دسته از آنها به شمایل یک حیوان در ابعاد بزرگ در آمدند. ارواحی به شکل عنکبوت، مار ، کژدم، کرکس، خفاش، کلاغ، وزغ.پس از پدیدار شدنشان تَنوفی سر به سجده برد و سکوت کرد، انگار که می‌خواست با روح خود با اشباح جنگل ارتباط بگیرد. پس از سکوت سنگینی در همان حالت سجده حس کرد که زمین بشکل نامأنوس می‌لرزد، اما تلاش کرد که حالت خود را حفظ کند و حرکت عجولانه انجام ندهد تا مبادا خشم اشباح جنگل را بر انگیزد. لزرش‌ها شدت گرفت و ناگهان لختی آتش بر جامه‌اش افتاده، از ترس برخاست تا آتش را خاموش کند، در همین حین شمایل اشباح نیز از هم پاشیدن و محو شدند. تَنوفی سرش را بالا آورد و از آنچه که می‌دید مبهوت مانده بود، موجی از آتش در حال تاختن در میان جنگل بود و به اون نزدیک می‌شد. خود را جمع و جور کرد، باید به وظیفه شمنی خود عمل می‌کرد و با تمام قوا، تا آخرین نفس در مقابل خطر که جنگل را به سمت نابودی می‌کشاند می‌ایستاد.وردی خواند و طوفانی را به سمت موج سهمگین آتش روانه کرد تا دیواری در مقابل پیشروی آن شود. اما موج آتش بسیار وسیع و پر قدرت بود، او نمی‌دانست با چه چیز در حال جنگ می‌باشد که اینقدر پر قدرت می‌تازد. لخته‌های از آتش از آسمان فرود آمدند و بر دیوار طوفانی محافظ خوردند و آتش را به جلو هل دادند. تَنوفی لحظه‌ای در مقابل این دشمن نامأنوس احساس ضعف کرد اما اعتقادات شمنی اش نمی‌گذاشت تا خود را شکست خورده فرض کند. مجدد به خود آمد و این بار با تمام توان می‌خواست آخرین قدرت شمنی خود را نثار دشمن‌اش کند. همین طور که شعله‌های عظیم آتش زبانه می کشید و می‌تازید، تَنوفی شروع به انجام رقصی کرد و در همان حال دستانش بالا برد و با تمام توان بر زمین کوفت تا تمام نیرو درون خود را به زمین انتقال دهد، خاک جنگل سراسر به جوشش افتاد و ناگهان در دل آتش فواره‌های از آب زمین را شکافت و به آسمان سر کشید. آتش کمی بی جان شد، تَنوفی نیز از فشار نیروی که به زمین انتقال داده بود بی حال شده بود اما تا زمانیکه آتش بخوابد به خود اجازه استراحت نمی‌داد.در همان حال بود که سیلی از آتش مجدد بر تن جنگل ریخت و فواره‌های آب را معدوم ساخت، تَنوفی عاجز شده بود اما نمی‌خواست شرم فرار را به جان بخرد که همین حین چند لخت آتش بر تن‌اش افتاد و تمام حس غرورش را یکجا به ترس تبدیل کرد. در خود پیچید و ناخواسته شروع به دویدن کرد در همین حال به سراشیبی جنگل رسید، از شدت سردرگمی تعادلش را از دست داد به زمین افتاد و در سراشیبی به پایین غلت خورد...چشمانش را به آرامی باز کرد، آفتاب بالای سرش بود. نمی‌دانست که چقدر از زمانی که بی‌هوش شده بود گذشته است، به نظر می‌رسید حداقل یک روز در خواب بوده شاید هم چند روز. به آرامی برخاست و به جنگل بالای شیب نگاه کرد. تمامی درختان بدون سر، به ستون های از ذغال تبدیل شده بودند، با هر سختی که بود بدون آنکه ضعف بدنی اش را در نظر بگیرد خود را به بالا سراشیبی رساند، در میان جنگل سوخته قدم برداشت، همچنان گرمای آتش را در جنگل حس می‌کرد. غمی سنگین وجودش را گرفت، خود را گناه کار می‌دانست، حس می‌کرد که بخاطر ضعفی که نشان داده دیگر از سمت اشباح جنگل بخشیده نخواهد شد، بروی دو زانو افتاد و گریست.لب تیغ از فشاری که به آن آورده بود پوستش را خراشید و همین امر او را از مرور گذشته بیرون کشید، چشمه اشک اش از شدت گریستن خشک شده بود، با تمام وجود می‌خواست این عذاب همیشگی را پایان ببخشید. بادی زوزه کشان از میان جنگل بیرون آمد و صورت او را نوازش کرد، تَنوفی در همان جایی که ایستاده بود خشک شد، باد با زوزه اش چیزی را در گوش او می‌خواند. تیغ از دستش رها شد و بی اختیار در جهت مخالف باد حرکت کرد انگار که داشت توسط نیرویی نامرئی هدایت می‌شد.به میانه جنگل رسید، جریان باد خم شد و مانند گردبادی شروع به چرخیدن به دور او کرد، تَنوفی حس کرد که مانند پَر سبک شده است، بدنش کمی از زمین فاصله گرفت و شناور ماند، انوار معلق پدیدار شدند و در هم تنیدند و شمایل اشباح جنگل را بخود گرفتند. از دیدن این صحنه حس عجیبی در درونش پدیدار شد، نمی‌دانست آن حس چیست اما انگار که هر لحظه در حال منقلب شدن بود، تمامی اشباح دور او را گرفته بودند، همه بجز یکی، خفاش، شبح انتقام.تَنوفی معنی این اتفاق را درک نمی‌کرد، تمام دانش شمنی‌اش را به کار گرفت اما به نتیجه‌ای نرسید، مجدد در فکر فرو رفت تا دلیلی بیابد که صدای تکان خوردن شاخه‌ها در گوش او نجوا کرد که آرام گیرد، به خود آمد که چرا در حضور اشباح اینقدر گستاخانه با تفکرات خود درگیر شده است. ذهن خود را عاری از هر چیزی کرد، در همین لحظه اشباح جنگل کنار رفتند و شبح خفاش با هیبتی عظیم بر او فرود آمد و صورت به صورت او ایستاد، چهره شبح پر از خشم بود بطوری که سرمای عجیبی بدن تَنوفی را فرا گرفت، حتی به خود جرأت پلک زدن هم نمی‌داد.ناگهان حس کرد آتشی گرداگرد او در حال سوزاند درختان است و به او نزدیک می‌شود، اینبار نمی‌خواست در حضور اشباح بی حرمتی کند، با خود گفت "حتی اگر ذره ذره تنم بسوزد این بار در نزد خدایان خود را شرمنده نخواهم کرد". آتش نزدیک شد، او نیز تمام غرور مانده در وجودش را جمع کرد و بدون آنکه لحظه‌ای چشم بر دارد، نگاهش را به شبح خفاش دوخت ، انگار که می‌خواست خود را مجدد به اشباح جنگل اثبات کند. آتش به گرد او رسید و بدنش را فرا گرفت، با خود می‌اندیشید که این درد را برای تزکیه نفس خود تحمل خواهد کرد، بدنش خاکستر و نگاهش به اعماق سیاهی رفت.به آرامی چشمانش را باز کرد، گیج بود و بی حرکت، نمی‌دانست مرده است یا زنده. آرام دستش حرکت داد، خاک مرطوب، سنگ های ریز، ریشه درخت. به تدریج تاری نگاهش از بین رفت، سایه درخت، شاخه های برافراشته، برگ‌هایی که به آهستگی در جای خود می‌جنبیدند. نجواهای مجهولی که با صدای بم در گوشش می‌پیچید به مرور از هم تفکیک و مفهوم شدند، صدای بادی ملایم، نهری در دور دست. تَنوفی خود را خوابیده بر کف جنگل یافت، کمی که از حالت خلسه درآمد، برخاست، همان جایی بود که سال‌ها پیش پس از گریختن و سقوط از شیب از هوش رفته بود، مانند همان زمان نمی‌دانست چند وقت است که در بی‌هوشی به سر می‌برده، انگار که از همان زمان در خواب بوده و تمامی این سال‌های حزن و تنهایی کابوسی بیش نبوده.به بالای شیب نگاهی انداخت، جنگلی که سوخته بود و با رویش علوفه بر تن خاکش تلاش داشت تا خود را دوباره زنده کند، اینبار قصد نداشت تا مجدد به آنجا سر بزند، از درون حس می‌کرد که وظیفه‌ای به او محول شده که هر لحظه تاخیر در انجام آن گناهی است نا‌بخشودنی. به سمت کلبه‌اش حرکت کرد، همه چیز سر جای خودش بود. به سمت کُنده بزرگی که میز کارش بود رفت، تنه درختی که بروی آن بود را کنار انداخت، از گوشه‌ای تبرش را و از سوی دیگر تیشه‌ای بزرگ برداشت. با تبر بر تن کُنده درخت ضربه زد، با تیشه تکه‌ای از آن را برید، مجدد تبر بر قسمتی دیگر از آن زد. ذهن و دستانش را رها ساخته بود تا آنچه که برای او مُقدر شده را بتراشد. زمان گذشت و آفتاب در پهنای افق در حال غروب بود.به توتمی که ساخته بود نظاره کرد، نمادی از شبح خفاش که حالتی تهاجمی داشت عجیب ترین توتمی که تا بحال ساخت بود، با تبر به انتهای توتم که هم چنان به ریشه ها متصل بود چند ضربه زد و آنرا جدا ساخت، سپس به سمت صندوق خاک خورد کنار کارگاه خود رفت، با ضربه تبر قفل چوبی صندوق را شکاند، درون صندوق جامه شمنی اش تا خورده و مرتب جای گرفته بود ، کمی کهنه به نظر می‌رسید اما همچنان وقار گذشته‌اش را داشت، جامه شمنی را بیرون کشید و بر تن کرد، سپس توتم اش را به زیر جامه شمنی گرفت و راه افتاد.در مسیر موش پریان دیگر او را می‌دیدن که در حال حرکت به سمت شهر زیرین موش پریان بود، تمامی شان در عجب اتفاقی که در حال رخ دادن بود مانده بودند. از روی غریزه و به دنبال چرایی این اتفاق به دنبال او راه افتادند اما جرأت نمی‌کردن با او سخن بگویند. آفتاب در حال غروب بود و جمعی کثری از موش پریان در پشت شمن پیر در حال حرکت بودند تا به ورودی شهر رسیدند.تَنوفی وارد شد و به سمت میدان مرکزی شهر رفت و موش پریان دیگر در دور میدان را پر کردند. سکوت بر همگان مسلط بود، گاهی صدای پچ پچ ریز می‌آمد و سریعاً خاموش می‌شد، توتم را از زیر جامه اش بیرون آورد و در مرکز میدان گذاشت، کمی مکث کرد و سپس رویش را به سمت جمعیت برگرداند. حاضرین نگاه به شمن پیر دوخته بودند که پس از نفس عمیقی، لب به سخن گشود.لینک صفحه اصلی داستان:https://virgool.io/@amin.nakhaie/return-kh7jaepbubctکتیبه خدایانکتیبه خدایانSat, 02 Oct 2021 14:39:59 +0330https://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/شکار-شبانه-میلاد-بنکدار-e6czug7whixxاَردل نفس عمیقی کشید و گفت :«حالم از این قبیله لعنتی بهم می‌خورد.»اِستر هم زیر لب موافقت کرد و گفت :« آره، شانس ماست که توی این خراب شده به دنیا آمده‌ایم.»قبیله هِلمود در حاشیه جنگل‌های واروهاران قرار داشت و شامل چند جاده خاکی و کلی خانه چوبی با دیوارهای کاهگِلی می‌شد. دو دیان جوان که کاری برای انجام دادن ندا‌شتند حوصله‌شان سر رفته بود. اِستر به کبوتری که روی دیوار کاهگِلی این طرف و آن طرف می‌پرید نگاه کرد و زیر لب گفت:« الان می‌گیرمش»اِستر شانه‌های پهن و بازوهای عضلانی داشت و در کل دیان خوش قیافه‌ای بود. چشمان خاکستری و شاخ‌های خوش ترکیبش که همیشه از تمیزی برق می‌زد او را در میان دیگر دیان‌های جوان منحصر به فرد و جذاب می‌کرد. کبوتر از میان دستان اِستر پرید و فرار کرد. اِستر زیر لب غر زد :« لعنتی! نزدیک بود بگیرمش »اَردل چشمانش را نازک کرد و گفت :« حالا مثلاً چه می‌شد اگر می‌گرفتی؟!»اِستر اخم کرد و گفت :« از این که فقط یک جا بایستیم و در مورد بد بودن قبیله حرف بزنیم که بهتره »اَردل نگاهی به او انداخت و پیشنهاد داد:« پس چطوره به جای حرف زدن بریم شکار؟»اِستر با ناراحتی پاسخ داد :« به خورشید نگاه کن تو که نمی‌خوای پدرت را عصبانی کنی! »اَردل صدایش را کلفت کرد و ادای پدرش را در آورد: « بعد از غروب نباید از قبیله خارج بشوی بچه»اِستر خندید و گفت :« خب نگران بچه‌اش است دیگر »اَردل با چهره‌ای ناراحت زیر لب غرید :« ای کاش پدرم انقدر بزدل نبود. نا سلامتی نیاکان ما جنگجو بودند »اِستر فوراً گفت :«چرند نگو! اگر تبار ما جنگجو بودند دیان‌های هِلمود هم مانند دیگر قبایل برای جنگ با موش‌پری‌ها به آریش و دیوان ملحق می‌شدند»اَردل با صدایی پر از غرورگفت :« من یکی که حاضرم همین الان به دیوان ملحق شوم و با موش پری‌ها بجنگم»اِستر با کمی حیرت لبخند زد و گفت :« تو!... بی‌خیال رفیق، تو فقط بلدی با علف‌های هرزه بجنگنی.»اَردل از این حرف دلخور شد و غرید : «خوب یاد می‌گیرم. مگر همه دیان‌هایی که توی دیوان هستند از شکم مادرشان با نیزه و گرز بیرون آمدند؟! تازه وقتی شما بچه‌ها بازی و کارهای احمقانه می‌کردید من تمرین تیر اندازی می‌کردم. من از همه شما بهتر میدانم که چطور از کمان استفاده کنم. »اِستر با صدایی ملایم تر از قبل گفت :« فکر کنم تَوهم زدی! شکار یک جانور پشمالو شبیه کشتن یک موش‌پری نیست. »اَردل که دندان به هم می‌سایید رویش را برگرداند و از اِستر دور شد. اما چند قدم بیشتر بر نداشته بود که اِستر از پشت سرش در نهایت آرامش پرسید:« کجا می‌روی؟!»اَردل شانه‌هایش را با بی‌تفاوتی بالا انداخت و پاسخ داد:« می‌خواهم برای شکار شبانه به جنگل بروم »اِستر با نگرانی به او زل زد و گفت :« تو چرا انقدر یک دنده هستی؟!»اَردل در حالی که نا امیدی و تندی در کلامش موج می‌زد غرید :« من فکر کردم از دیگران شجاع‌تر باشی! ولی تو مثل بزدل‌ها از تاریکی می‌ترسی »اِستر که دور شدن رفیقش را تماشا می کرد با خشم کمانش را از کنار دیوار کاهگِلی برداشت و در حالی که باعجله به دنبال او می‌دوید فریاد زد:« حرف تو پس بگیر من از هیچی نمی‌ترسم.»اَردل می‌دانست با این کارش پدرش از دستش عصبانی می‌شود. اما حس ماجراجویی کاملاً بر او چیره شده بود. اصلا تقصیر اِستر بود که با مسخره کردنش غرورش را شکسته بود. اَردل دیانی لاغر اندام بود که شکل هیکلش نشان از چالاکی‌اش داشت. او باور داشت که بدن بزرگ مانع از این می‌شود که بتواند مانند حیوانات آرام و بی‌صدا در جنگل راه برود. اَردل کلی به تیر اندازیش هم می‌نازید و با این که بهترین شکارچی قیبله هِلمود نبود خودش را بهترین می‌دانست و این غرور و اعتماد به نفس بیش از اندازه همیشه اِستر را عصبانی می‌کرد. اِستر غرولند کنان گفت :« تو زیادی بی‌پروایی»اَردل پوزخندی زد و گفت:« می‌خواهند چکارم کنند؟ من بزرگ تر از آنی هستم که بخواهند تنبیه‌ام کنند»اِستر به حرف او لبخند زد اما اَردل که می‌خواست حال او را بگیرد ادامه داد :« می‌خوای شرط ببندیم که چه کسی حیوان بهتر را شکار می‌کند؟»اِستر می‌دانست که اَردل شکارچی بهتری است ولی غرورش اجازه نمی‌داد تا پیشنهاد رفیقش را رد کند. پس موافقت کرد و آن دو از هم جدا شدند. پس از مدتی اِستر خودش را در حاشیه جنگل واروهاران دید. از اینجا به بعد باید مراقب می‌بود تا صدای پاهایش حیوانات را نترساند. پس گام‌هایش را آهسته کرد و به اعماق خنک جنگل وارد شد. ناگهان از میان شاخه‌های درختان آهوی زیبایی دید. کمانش را کشید اما حیوان آگاه شد و شروع به دویدن کرد. اِستر تا حدی که پاهای قوی و جوانش توان داشت با سرعت حیوان را دنبال کرد. او که عرق بر روی بدنش نشسته بود و نفسش به تندی می‌زد خودش را وادار کرد تا ادامه دهد. ناگهان صدای فریاد حیوان را از نزدیکی‌اش شنید و دلش فرو ریخت. حتماً اَردل زودتر از او به آهو رسیده بود و او باید باز اعتراف می‌کرد که رفیقش شکارچی بهتری است. با ناامیدی به خود فشار آورد تا سریع‌ترگام بردارد. اما می‌دانست که دیگر دیر شده است. از گوشه چشم به جایی که صدای حیوان را شنیده بود نگاه کرد. ولی به جای دیدن اَردل سوزشی در پوست بدنش احساس کرد و به سرعت پشت درخت بلندی پنهان شد. او یک موش‌پری را دید که بالای شکارش ایستاده بود و سلاح ساطور مانندش را در بدن آهو فرو می‌کرد. با هر ضربه او استخوان‌های آهو بیشتر می‌شکست و خونش به اطراف می‌ریخت. موش‌پری واقعا ظاهری شبیه یک موش داشت، بینی کشیده ، گوش‌های پهن و کوتاه وخزی قهوه‌ای که تنش را پوشانده بود. اِستر در تصوراتش فکر می‌کرد موش‌پریان خیلی بزرگ تر باشند . اما این موجود از تمام دیان‌های قبیله او کوچک تر بود. موش‌پری بر روی شکارش قوز کرد و با یک حرکت دست و ضربه ساطور پای آهو را از بدنش جدا کرد. اما ناگهان متوقف شد و هوا را بو کشید و مستقیماً به مخفیگاه اِستر خیره شد. اِستر در طول زندگی‌اش حیوانات زیادی را شکار کرده بود و همیشه ترس را در چشمان آن‌ها احساس می‌کرد. اما این بار از دیدن چشمان موش‌پری غافلگیر شد. در چشمان این موجود چیزی شبیه درک و شعور موج می‌زد که او را شبیه دیان‌ها می‌کرد. ناگهان تیری از کنار صورت اِستر رد شد و پوست خز مانند و ماهیچه‌ای موش‌پری را درید. موجود زخمی خودش را از شدت درد عقب کشید و درحالی که ناله می‌زد ازکنار آهوی شکار شده فاصله ‌گرفت و به میان درختان پرید.اَردل در حالی که کمانش را دوباره آماده می‌کرد فریاد زد :« زود باش، دنبالش کن!»اِستر غرید :« زده به سرت ! موش‌پریان تنها زندگی نمی‌کنند بیا تا سر کله‌ی رفیق‌هایش پیدا نشده برگردیم »اَردل به خونی که بر زمین ریخته شده بود اشاره کرد و گفت :« نمی‌بینی کارش تمام شده است ؟! زخمی‌اش کردم»بعد بدون آن که منتظر جواب اِستر شود به دنبال موش‌پری دوید. اِستر نیز به او ملحق شد زیرا دوست نداشت رفیقش را در این جنگل بی‌انتها تنها بگذارد. حال ماه اول شب که به رنگ سفید وآبی می‌درخشید. نورش را از میان درختان جنگل به زمین می‌تاباند تا مسیر را برای حرکت دو دیان جوان روشن کند. آن‌ها چند صد متری جلوتر موش‌پری را در حالی که خزش حسابی خونین شده بود و به درختی تکیه زده بود پیدا کردند. دو دیان جوان کوچک ترین صدایی ایجاد نکردند و ساکت و آرام در کمین ماندند زیرا موش‌پری کامل از پا نیافتاده بود و امکان داشت به آن‌ها حمله کند. اَردل زمزمه کرد :« هدف بگیر»اما به محض این که اِستر کمان را بالا آورد موش‌پری سرش را بالا گرفت و به او نگاه کرد. ثانیه‌ای هر دو به هم نگاه کردند. اِستر چیزی در چشمان او دید گویی داشت التماس می‌کرد. اما اَردل شلیک کرد و تیرش به درخت فرو رفت. موش‌پری بدنش منقبض شد و سعی کرد برای دفاع از خود بلند شود. اما به دلیل آسیب شدید هنوز آن‌قدر توان نداشت تا حمله کند. اَردل دوباره تلاش کرد تا کمانش را زه کند. اما در لحظه آخر اِستر در مقابل او ایستاد و گفت :« آخر کشتن این بیچاره چه افتخاری برای ما می‌آورد؟ ولش کن بگذار برود»اَردل با تعجب نعره زد « موش‌پری‌ها دشمنان دیوان هستند. نزدیک ده سال است که ما را دارند سلاخی می‌کنند!»اِستر با صدایی ملایم گفت :« توی تمام این سال‌ها یک‌ بار هم به قبیله ما حمله نکردند. تو تا امروز حتی قیافه‌ی این موجودات را ندیده بودی. ولی اگر او را بکشیم کل قبیله درگیر یک جنگ ناخواسته... »اَردل با فریاد حرف او را قطع کرد و غرید :« تو هم مثل تمام دیان‌های هِلمود نازک ‌نارنجی و بزدل هستی! از سر راهم برو کنار تا کارش را تمام کنم »در همین لحظه صدای خرناسی وحشناک درختان جنگل را به لرزه در آورد. صدا آنقدر ابهت داشت که موهای تن دو دیان جوان از شنیدن آن سیخ شدند و لرزشی بر اندام‌شان افتاد که بیشتر ناشی از غریزه‌ بود تا درک خطری که در کمین‌شان نشسته بود. حال باد هم صدای خرناس را از همه سوی در اطراف آنها می‌پیچاند. اِستر متوجه شد که موش‌پری طوری از این صدا به خود می لرزد که انگار از شدت ترس درد زخمش را از یاد برده است. زمانی که برای سومین بار صدا بلند شد اَردل احساس کرد شک و تردید بر دلش نشسته است. با خود فکر کرد که شاید بهترباشد به جای کشتن این موش‌پری به سمت قبیله فرار کند.دقایقی بعد اِسترکه حرکتی در نزدیکی‌اش احساس کرد. سرش را بالا برد و به آسمان نگاه کرد. ماه از میان درختان مانند زغالی آتشین به رنگ سرخ می‌درخشید و نورش خزهای سفید و سرخ‌آبی موجود افسانه‌ای را ترسناک تر از چیزی که بود می‌کرد. پَلام پنجه هایش را داخل درختی عظیم فرو کرده بود و دم بلندش مانند ماری بزرگ به دور شاخه های درخت پیچ و تاب خورده بود. این هیولای افسانه‌ای که نژادش در حال انقراض بود چشمانش را به آن‌ها دوخته بود و خرناس می‌کشید. اَردل با حسی آمیخته از ترس و اشتیاق به هیولا نگاه کرد. چهره‌ی‌ پَلام درنده و مغرور به نظر می‌آمد. از آخرین باری که کسی یکی از این موجودات را در این جنگل‌ دیده بود هشتاد سال می‌گذشت. برای یک لحظه اِستر با خودش فکر کرد که اگر زنده به قبیله برگردند هیچکس حرف‌شان را باور نخواهد کرد. َپلام گرسنه نبود اما نمی‌توانست ورود این موجودات حقیر را به قلمرو جدیدش تحمل کند. پس با سرعت از بالای درخت بر زمین فرود آمد. اَردل با اعتماد بنفس زه کمانش را رها کرد و تیر صفیرکشان جلو رفت و یال سفید رنگ روی سینه جانور را شکافت تا به درون عضله‌اش فرو برود. اما پَلام برخلاف انتظار اَردل بدون آن که زوزه‌ای از درد بزند سرش را به جلو خم کرد و دندان‌های مرگ بارش را با نیشخندی نمایان نمود. اَردل از دیدن این صحنه برای اولین بار در زندگی‌اش قالب تهی کرد و خشکش زد. ناگهان پَلام چنان با سرعت پنجه‌اش را حرکت داد که اِستر حتی نتوانست آن را ببیند. اما در یک ثانیه سر قطع شده اَردل در هوا چرخ خورد و در کنار پای اِستر روی زمین افتاد. دیان جوان با دیدن این صحنه نعره‌ای از سر خشم و ترس کشید. سپس کمانش را برای شلیک به سمت هیولا گرفت ولی دم بلند پَلام مانند ماری به دورکمر او پیچید و دیان جوان را از زمین بلند کرد. اِستر قبلا در میخانه قبیله تصویری خیالی از هیولا ‌را دیده بود اما حال که این پَلام‌ را با چشمان خود می‌دید به این باور رسید که هیچ نقاشی در میان دیان‌ها توان به تصویر کشیدن این هیولای قدرتمند را نداشته است. قدش به شش متر می‌رسید و صورتش شبیه سگی درنده با شاخ‌های بز مانند بود. یالی از جنس خز سفید سینه و پشتش را پوشانده بود و بدنی به شکل یک گوریل با دمی مار مانند و پوستی سرخا‌بی داشت. اِستر تا آن زمان چنین وحشتی را تجربه نکرده بود. به یاد آورد در زمان کودکی در قصه‌های پدرش شنیده بود که پَلام‌ها حتی عفریت‌ها را هم به عنوان غذا شکار می‌کنند. ناگهان هیولا نعره‌ای زد و دمش شل شد زیرا موش‌پری با ساطورش قسمتی از دم او را قطع کرده بود. اِستر با تعجب چشم در چشم موش‌پری دوخت ولی او که می‌دانست فرصتی برای ایستادن ندارند دست دیان جوان را گرفت و او را با سرعت از پَلام دور کرد. ِاستر احساس کرد که موش‌پری در حال دویدن و فرار کردن چنان دست او را فشار می‌دهد که انگشت‌هایش سفید شده است. خواست دستش را رها کند اما هیولا داشت به آن‌ها می‌رسید. اِستر وحشت زده متوجه شد که زخم بدن موش‌پری به او اجازه نمی‌دهد که سریع‌تر از این بدود .پس با ناامیدی فریاد زد :« لعنت به تو! سریع‌تر حرکت کن»موش‌پری ناگهان مسیرش را عوض کرد و درحالی که دست اِستر را می‌کشید به سوراخی در میان شاخه‌های درختان پرید. سپس انگشت دستش را به حالت سکوت بالا برد. با شنیدن صدای پای پَلام که درجایی در نزدیکی آن‌ها هوا را بو می‌کشید حس ناامیدی در اِستر جاری شد و به دنبال آن خشم او را فرا گرفت. دوستش اَردل هنوز بالغ نشده بود ولی همیشه از پیوستن به دیوان و کسب افتخار حرف می‌زد. اَردل از مرگ نمی‌ترسید و همیشه اعتقاد داشت که یک دیان باید در نبردی افتخار آمیز بمیرد. اما نبردش در مقابل این موجود آنقدر کوتاه و ضعیف بود که تعریف کردنش بیشتر خنده‌دار بود تا افتخار آمیز. از این فکر اشک در چشمان اِستر جمع شد وآب دهانش را به سختی قورت داد. او منتظر شد چون به خوبی می‌دانست که پَلام دیر یا زود مخفیگاه آنها را پیدا کرده و حساب‌شان را می‌رسد. موش‌پری نگاهی به صورت دیان جوان انداخت و در حالی که خونریزی زخمش هر لحظه بیشتر می‌شد دست به داخل کیسه چرمی برد و دوتا توتم از آن بیرون آورد. بر روی یکی نقش کلاغ بود و بر دیگری شمایل کرکس ترسیم شده بود. موش‌پری دهانش را باز کرد وکلماتی که برای اِستر نامفهوم بود را زمزمه کرد سپس یکی از توتم‌ها را به گردن دیان جوان انداخت و دیگری را به گردن خود آویزان کرد. بعد در مقابل چشمان حیرت زده اِستر نعره‌ای کشید و به سمت پَلام غول‌پیکر حمله کرد. اما فریاد نبرد موش‌پری با جیغ‌های ترسناکش هنگام تکه‌پاره شدن خاموش شد. در کمتر از چند ثانیه خز و خون موش‌پری همه جا بر روی زمین دیده می‌شد. اِستر همیشه اعتقاد داشت که کسانی که از ترس بالا می‌آورند افرادی بزدل هستند اما دیدن آن صحنه ناگوار باعث شد تا حالت تهوع شدیدی احساس کند. پَلام دستش را دراز کرد و خون دور دهان و دندان‌هایش را پاک کرد سپس با چشمان رعب انگیزش به اِستر خیره شد. قلب دیان جوان به تپیدن افتاد و با آن‌که پاهایش هنوز خسته بود غریزه میل به زندگی به او نیرو داد تا با تمام قدرت فرار کند. از این همه بزدلی احساس شرم می‌کرد اما مگر در مقابل این هیولا چکار می‌توانست انجام دهد؟! کم کم از تراکم درختان کاسته شد و این نشان رسیدن به حاشیه جنگل بود. اِستر به دویدن ادامه داد تا به فضای باز علفزار رسید.ناگهان برای یک لحظه سرش را برگرداند زیرا احساس می‌کرد با این سرعت نمی‌تواند بین خودش و آن هیولا فاصله بیاندازد. اما همین تاخیر کوچک کافی بود تا مشت پَلام از پشت او را زمین‌گیر کند. اِستر که دیگر توان حرکت نداشت نفرینی نثار هیولا کرد و آماده مردن شد. اما ناگهان موجی از موش‌پریان از میان علفزارها به سمت پَلام حمله کردند. هیولا با غرشی خشمگین چند نفر اول را با سرعتی حیرت آور از هم درید. اما تعداد موش‌پریان بسیار بیشتر از این حرف‌ها بود و نیزه‌های‌شان در هوا زوزه‌کشان در اندام پَلام فرو می‌رفت. حال تعداد زیادی نیزه مانند خارهای کوچک از هیکل هیولا آویزان بود و دیگر فریادهای پَلام از سر خشم نبود بلکه از شدت درد زوزه می‌کشید. پَلام نعره‌ای دیگر زد اما این بار به جای حمله ور شدن به سمت جنگل فرار کرد. اِستر با تعجب و خشم متوجه شد که هیچ یک از موش‌پریان پَلام را تعقیب نکردند و به هیولا اجازه دادند تا فرار کند. حال رهبر گروه موش‌پریان به سمت دیان جوان می‌آمد. لحظه‌ای ترس دوباره بردل اِستر نشست و با خودش فکر کرد که شاید او من را بکشد. موش‌پری بر روی دیان جوان خم شد سپس دستش را دراز کرد و توتمی را که شمایل کلاغ بر آن حک شده بود را در مشتش گرفت و محکم فشار داد. سپس به زبان خودشان چیزی را فریاد زد. موش‌پریان با دستور فرمانده خود به سرعت علفزار را ترک کردند و اِستر در تنهایی خود روی زمین داخل خون و گِل افتاد تا از غم دوست از دست رفته‌اش اشک بریزد. چیزی به طلوع خورشید نمانده بود که دیان‌های قبیله اِستر را پیدا کردند. دیان جوان چیزی برای تعریف کردن نداشت. شکار شبانه آن‌ها داستانی افتخار آمیز نبود. اما اِستر تصمیم خودش را گرفته بود. او منتظر می‌ماند، اهمیت نداشت چند سال طول بکشد. زیرا او باور داشت که یک روز دوباره با آن هیولا رو در رو خواهد شد و امید داشت تا در آن روز روح اَردل و آن موش‌پری شجاع او را در نبرد افتخار آمیزش همراهی کنند.لینک صفحه اصلی داستان:https://virgool.io/@m_19746998/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%AA%DB%8C%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-gxpzeaqe9urwکتیبه خدایانکتیبه خدایانSat, 02 Oct 2021 14:38:35 +0330https://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/سقوط-فرید-سلیمانی-oe5umriidwlpبر روی تخته سنگی نشسته بود و به دیان شاخ‌شکسته‌ای که در انتهای تاریک غار تکیده بود می‌نگریست. هوای نمور درون غار و بوی ماندگی آن سینه‌اش را می‌آزرد. ولی خم بر ابرو نیاورد. آلیا گرچه چون ماهتاب شب چهارده می‌درخشید، ولی از آن زنان نازپرورده نبود که حال بخواهد گله‌ای از میزبانی ناشایست شویِ خود کند. آمده بود تا عشق از دست رفته خود را باز پس گیرد.سینه‌اش از مهر در حال ترکیدن بود. پس از این همه سال محبوب خود را به دیده داشت و برای لحظه‌ای آغوش جان می‌داد. لیک نه تنها آغوشی نسیبش نشد، که پرخاشگری و تندخویی به پاسخ گرفته بود. بار دیگر به دیان پیلتنِ درهم‌شکسته نگریست. به شاخ شکسته‌اش. به بازوی قطع شده‌اش. به صورتی که اجازه نمی‌داد آلیا نیمه راستش را بنگرد و آن را از زن زیباروی می‌پوشاند.دیان برخواست. بار دیگر غرید و تندخویی کرد:«مگر پاسخت را نشنیده‌ای که هنوز برجای مانده‌ای؟ شوی خود را از واروهاران بخواه که در اعماق تاریکش سقوط کرد و... مُرد. به قبیله‌ات بازگرد! برای شوی خود چندی به سوگ بنشین و سپس زندگانی از سر بگیر. در این غار چیزی جز تن پاره و شبحی سرگردان از من نخواهی یافت.»صدایش می‌لرزید. نه از سر خشم که از شرم.روان آلیا از اندوه پهلوان دریده شد. راه نفس بر گلویش بسته شد. لیک اجازه نداد سیلابی که در پشت سدّ چشمانش جمع شده بود روان گردد. برخواست و در میانه تاریک و نمور غار گام زد. دیان، نیمه راست صورتش را از آلیا می‌پوشاند. آلیا نفس عمیقی کشید و شوی خود را بانگ زد:«چه خوش‌بخت بودم آن روز که مرا به دارگاس خواندی! دستانم را فشردی و مهری را از چشمانت به دلم ریختی که تمام دخترکان قبیله خواستارش بودند. پیمان را فراموش کردی پسرِ اِلسان! این تو نبودی که در پیشگاه سلوکی، و در میان مردمان مرا به همسری گرفتی و به برکت زاکان سوگند خوردی که تا نفس در سینه داری و تا خون در رگ، تا جان در تن و تا توان در روان، مرا به عشق خود سیراب کنی؟»دلش پاره پاره می‌شد از بیان این سخنان. قطره اشکی از گوشه چشمانش چکید و بر صورت زیبایش سُرید و صدایش لرزید:«نفس در سینه‌ات بند آمده یا خون در رگهایت خشکیده که مرا به سوگ خود می‌نشانی؟ برکت خدایان چنین نزد تو تباهند که سوگند زاکان را چنین بی‌ارزش نهادی؟»سینه دیان شاخ‌شکسته بالا و پایین شد و گویی چیزی درونش دریده شد. ولی نفس بر نیاورد و فقط تلاش کرد تا صورت ویرانه خود را از نگاه پرسشگر آلیا دور سازد.آلیا که دیگر از روان شدن اشک بر صورتش شرمی نداشت، در میانه غار گام می‌زد و با نگاهی که گویی به دوردست‌های دیر و دور می‌نگرد، به سخن پرداخت:«آن روز را بخاطر داری اِرگار؟ ساعتی از پیمان دارگاس نگذشته بود که پیکی غریبه به میدان قبیله وارد شد. بیرق قبیله‌ای از آن سوی هرابرزیتی را به دست داشت که نامشان را تنها در افسانه‌ها شنیده بودیم. آن بیرق سیاه و پنجه سپید نقش شده بر روی آن را خاطرت هست؟ خاطرت هست چه شوری در میان مردم برپا شد. که پیکی از قبیله سپید بر قبیله دورافتاده و تکیده ما مهمان شده؟ قبیله‌ای که خدایان بر آن نظر کرده‌اند؟ خاطرت هست در گوشم چه گفتی؟»لبخندی از یادآوری شوخی اِرگار بر صورتش نشست و صدایش را کلفت کرد تا ادای روزگار سرخوشی و سرمستی پهلوان را درآورد:«گویا یاریگر خدایان نیز پیکی فرستاده تا ازدواجمان را از سوی خدایان تبریک بگوید!»خنده کوتاهی از یادآوری آن خاطرات شیرین بر صورتش نشست و دمی بعد به سیل اشکهایش شسته شد. ادامه داد:«لیک خبر ناگوارتر از آن بود که می‌پنداشتیم. آریش اعلام دیوانکرده بود و تمام قبایل را به دیوان خوانده بود. نبردی مهلک در راه بود. تمام جنگاوران تمام قبایل به نبرد خوانده شده بودند و شوی من، دلیرترین جنگاور قبیله، باید که در پیش سپاه خود به ندای دیوان پاسخ می‌داد.اخم‌های تو در هم شد. روان من پاره پاره شد. در دل گله بر خدایان کردم که شربت عشق را چنین زود و نابهنگام از من دریغ کرده‌اند.لیک دل استوار کردم. گرچه تنها یک روز از زندگی در کنار محبوب خود بهره‌مند بودم، لیک اجاق عشق و خانه را در همان یک روز استوار داشتم. فردای آن روز، به شایستگی جامه رزم بر تنت پوشاندم. شمشیر به دستت دادم و بدرقه‌ات کردم.روزگاری گذشت و تنها تجاوز و خون‌خوارگی موش‌پریانبود در میدان‌های نبرد به گوش می‌رسید.نشکستم. اندوهگین نشدم. چرا که جام عشقم را به درگاه خدایان قربانی کرده بودم. مگر نه اینکه آریش یاریگر خدایان است. مگر نه اینکه آن تبر شگفت‌انگیز، آرگاور را به دست دارد. چه باک از دشمن و نبرد و میدان وقتی که آتش‌کش میدان‌دار نبرد باشد؟اخبار دلاوری‌هایت به قبیله می‌رسید. ارگار پسر السان، دلاوری از قبیله‌ای دورافتاده به نام ساوان، بر لشکریان دشمن می‌تازد و ترس بر اندام دشمنان افکنده. که آریش بر او آفرین خوانده و فرمانده‌اش کرده. که دوشادوش آتش‌کش، یاریگر خدایان، می‌تازد و هرابرزیتی را از حضور نامبارک موش‌پریان می‌زداید. که مردمان هرابرزیتی تنها دل به غرش و نازش دو تیغ استوار کرده‌اند که آن هم تبر آریش و شمشیر ارگار است.دل از رنج دوری‌ات پاره‌پاره بود محبوب من! لیک سینه‌ام برافراشته از غرور. که قهرمان هرابرزیتی، آنکه نامش در تمام قبایل بر سر زبان‌ها افتاده شوی من است و نامش را در کتیبه دلاوران، در کنار نام آتش‌کش می‌آورند.روزگار سپری شد. سال‌ها گذشت و اخبار پیروزی‌های پیاپی فزونی گرفت. آتش جنگ رو به خاموشی بود و به یکباره، خبر نبرد شن‌های سرخ را به قبیله آوردند.قبیله در جشنی هفت‌روزه غرقه شد. همگان مسرور بودند که عزیزانشان پس از ده سال باز می‌گردند.بازگشتند.عده‌ای مجروح و شکسته‌پیکر. لیک مغرور و دل‌استوار.خبری از محبوب من در میانشان نبود.»ارگار در تمام این مدت دم برنیاورد و در تاریکی به سکوت نشسته بود. بار دیگر، صدای آلیای زیباروی که از یادآوری دلاوری‌های شویش مغرور گشته‌ بود، به لرزه افتاد و اندوهش فزونی گرفت. با صدایی لرزان ادامه داد:«از هرکه سراغت را گرفتم نشانی از تو نیافتم. همگان از جهنمی که در شن‌های سرخ برپا شده بود، با بیم سخن می‌گفتند. کسی از بازآمدگان نبود که سرنوشت یگانه یاورِ آتش‌کش در واروهاران را برایم روشن سازد.هفته‌ای گذشت و نگاه مردمان بر روانم سنگین شد. آن ترحم عذاب‌آور. گویی با هر نگاهشان زخمی بر قلبم می‌آوردند که غرورت پایمال شده و شویی که در تمام این ده سال به آن می‌نازیدی، از صدای فلوت آمیرات امان نیاورد. که این پاسخ خدایان به غرور و خودپسندی تو بود که قضاوتشان در سرنوشت را نادیده گرفتی!»دیگر بغض آلیا منفجر شده بود و چون ابر بهار می‌گریست:«هرابرزیتی پتوی آرامش و آسایش به سر می‌کشید و من آتش غم به دل می‌کاشتم تا شعله‌ی اندوه بردارم. باور نداشتم که زاکان پاسدار تو نبوده باشد. مگر در تمام آن سال‌ها، از قربانی کردن اشک‌ها و دلتنگی‌هایم به درگاهش دریغ کرده بودم که بخواهد مرا به چنین سوگی بنشاند؟ مگر در ستایش آکومان کم‌مایگی کردم که پاسدار تو نباشد و تو را به من بازنگرداند؟ باور نکردم که اسیر دام آمیرات شده باشی! هیچ کس شاهد تباه شدنت نبود و این بی‌خبری از سرنوشتی که بر سرت آمده بود مرا به جنون رساند.اگر تنها یک کس بود که پاسخ پرسش‌هایم می‌دانست، آن تنها آریش بود.کفش آهنین بر پا کردم و عصای آهنین به دست گرفتم و سراسر هرابرزیتی را پیمودم تا خود را به قبیله سپید رساندم و شوی خود را از آتش‌کش خواستم.تنها او بود که شاهد سقوطت بود.آریش گرچه نظر کرده خدایان، ولی او را به همسر خود محرم‌تر دانستی که سرنوشتت را برای او فاش ساختی و تصمیمت را از پنهان شدن در این ناکجاآباد بر او نمایان ساختی و من را شایسته دیدار خود ندانستی؟»تن و بدن ارگار به لرزه افتاده بود. لیک آلیا نیامده بود تا سخن را ناگفته بگذارد و برود. آمده بود تا عشق از دست‌رفته خود را از خدایان باز ستاند. نفسی کشید و ادامه داد:«مگر نه اینکه آر، نخست بر فاریا خشم گرفت و جامه‌اش را سوزاند؟مگر نه اینکه مشت آتشین بر سندان زاگار کوفت و آهنکده‌اش را ویران ساخت؟مگر نه اینکه دندان آکومان شکست و تنش را در هم کوفت و شاخش را شکست؟کدام یک از خدایان از نبردهایشان بی زخم و جرح مانده‌اند که تو زخم نبردهایت را بر خود ننگ شماردی و از کسان خود گریزان شدی پسر السان؟»به سمت ارگار گام برداشت. در روبروی او بر زانو نشست و با یک دست، تنها دست سالم پهلوان را گرفت و با دست دیگر بر نیمه چپ صورت محبوبش نازید. در تمام این مدت، این اولین بار بود که تا این اندازه به یکدیگر نزدیک شده بودند و می‌توانست ببیند که ارگار چون ابر بهار می‌گرید و اشک‌هایش را در گنجه تاریک غار پنهان می‌دارد. پهلوان که دلش در آزرم و هیاهو بود، رُخش را گرداند و رو در روی محبوب خود قرار گرفت. آلیا اولین بار بود که نیمه راست صورت شویش را می‌دید که چگونه متلاشی گشته است.خم بر ابرو نیاورد. ذره‌ای از از مهر و محبت و عشق پاکی که نثار شوی خود می‌کرد کم نشد. دریای خروشان از عشق خود را در چشمان ارگار فرو نشاند و ادامه داد:«مرا شایسته تیمار زخم‌هایت ندانستی یا...»ارگار دست آلیا را فشرد با نوایی محزون دم برآورد:«... یا چه؟»«یا فرزندی را که قبل از عزیمت به جنگ در من کاشتی و از پدر تنها افسانه‌های نبردش را شنیده، شایسته فرزندی خود ندانستی؟»لینک صفحه اصلی داستان: https://virgool.io/@farid.sulejmani/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-gbfvyrbuerejکتیبه خدایانکتیبه خدایانSat, 02 Oct 2021 14:36:56 +0330https://virgool.ir/@scroll.of.the.gods/اولین-رویداد-تابستانه-کتیبه-خدایان-نبرد-واروهاران-t0ppdelrvncfمجموعه داستانی «کتیبه خدایان» قصد دارد هر سال در موعد تابستان، رویدادی با محوریت قصه‌گویی و دعوت از مخاطبین مجموعه داستانی کتیبه خدایان برگزار نماید و از علاقه‌مندان دعوت می‌کند تا در دو بخش اصلی این رویداد به مضامین «داستان کوتاه» و «تصویرسازی» شرکت کنند.در هر دوره از این رویداد، اعضای اصلی نویسندگان مجموعه، یک تم روایی را به همراه تمام اطلاعات مورد نیاز ارائه داده و شرکت‌کنندگان می‌توانند از لحظه رونمایی تم رویداد تا زمان پایان آن (که در یک فاصله زمانی دوماهه تعیین می‌شود) آثار خود را به روش‌های معرفی شده ارسال نمایند و در این رویداد شرکت نمایند.تلاش داریم در طول مدت برگزاری رویداد، با دعوت از اساتید مجرب و همچنین ارائه راهنمایی‌ها و بازخوردهای مداوم و مدون به شرکت‌کنندگان، سایر مخاطبین قصه‌گویی در دنیاهای فانتزی را، به روایت یک قصه هرچند کوتاه تشویق نماییم در این راه از علاقه‌مندان و افراد مستعد حمایت کنیم.در پایان رویداد نیز آثار ارسال شده توسط مخاطبین عام مورد داوری قرار گرفته و بنا به امتیاز و محبوبیتی که آثار ارسالی توانسته‌اند از مخاطبین عمومی دریافت کنند، به سه اثر برگزیده در هر بخش، هدایایی اهدا خواهد شد.همانطور که گفتیم این رویداد از دو بخش «داستان کوتاه» و «تصویرسازی» تشکیل شده است که برای ارسال آثار داستان کوتاه از همکاری سایت محترم ویرگول بهره بردیم که در ادامه این متن، مقررات شرکت در رویداد و نحوه ارسال آثار را به طور کامل شرح خواهیم داد.زمان برگزاری رویداد از تاریخ هجدهم تیرماه تا نوزدهم شهریور سال جاری بوده و شرکت‌کنندگان محترم می‌توانند آثار خود را طبق مقرراتی که در ادامه این متن معرفی خواهد شد برای شرکت در رویداد ارسال نمایند.نحوه شرکت در رویداد1- صفحه رسمی مجوعه داستانی کتیبه خدایان در اینستاگرام را دنبال کرده، و با مطالعه پست‌های ارسال شده در آن، تا جای ممکن اطلاعات خود از دنیای داستانی کتیبه خدایان را افزایش دهید. از طریق لینک زیر می‌تواند وارد صفحه رسمی مجموعه کتیبه خدایان در اینستاگرام شوید: https://www.instagram.com/scroll.of.the.gods/2- به سرور رسمی رویداد تابسته کتیبه خدایان در شبکه دیسکورد به نشانی (discord.gg/s63gGB5aPM) بپیوندید و از کارگاه‌های آموزشی که توسط اساتید دعوت شده، در سرور دیسکورد برگزار خواهد شد استفاده کنید. همچنین تمامی برنامه‌های ارائه بازخورد توسط اساتید و نویسندگان مجموعه در همین سرور دیسکورد ارائه خواهد شد. همینطور باید اشاره داشت نویسندگان اصلی مجموعه در این سرور حضور فعال داشته و می‌توانید بصورت مستقیم در همین سرور با آنان در ارتباط باشید و تمام سوالات و ابهامات احتمالی در مورد رویداد و روند تولید اثر خودتان را با آنان در میان بگذارید.3- اگر در سایت ویرگول حساب کاربری ندارید، یک حساب کاربری بسازید.4- داستان کوتاه خود را، طبق مقرراتی که در بخش‌های بعدی معرفی خواهند شد، بر روی حساب کاربری خود در سایت ویرگول منتشر نمایید و تصویر زیر را به عنوان کاور متن کن قرار دهید:این تصویر را به عنوان کاور متن داستان کوتاه خود قرار دهید.5- متن زیر را در هنگام بارگذاری داستان خود بر روی سایت ویرگول، در بخش توضیحات وارد کنید:"جهت شرکت در اولین رویداد تابستانه کتیبه خدایان"سپس در پایان متن داستان کوتاه خود این متن را اضافه کنید:"لینک صفحه رسمی کتیبه خدایان در سایت ویرگول: https://virgool.io/@scroll.of.the.gods"6- لینک صفحه داستان کوتاه خود را، هم در پایین همین پست کامنت کرده، و هم لینک آن را برای گرفتن بازخورد از اساتید و نویسندگان اصلی مجموعه در سرور دیسکورد ارسال کنید.نکته مهم: تنها داستان‌هایی در پایان رویداد و در بخش رای‌گیری نهایی و مشخص‌ کردن آثار برتر قرار داده می‌شوند که تا پایان رسمی رویداد، در سرور دیسکورد به عنوان اثر مورد بررسی ثبت گردیده باشد پس حتما به سرور دیسکورد که در ماده شماره دو به آن اشاره شد بپیوندید.7- پس از تاریخ نوزدهم شهریور ماه مهلت ارسال آثار و ثبت آن در سرور دیسکورد برای شرکت در بخش رای‌گیری به پایان رسیده، و طی یک هفته پس از آن، رای‌گیری آثار ارسال شده انجام می‌پذیرد.8- رای‌گیری آثار بر اساس مقدار لایک صفحه داستان کوتاه شرکت‌کنندگان در سایت ویرگول صورت می‌پذیرد. بنابراین شرکت‌کنندگان در طول برگزاری رویداد نیز این فرصت را خواهند داشت تا با معرفی داستان کوتاه خود به سایرین، برای جذب لایک بیشتر اقدام کنند و در تاریخ بیست و ششم شهریور سال جاری، سه اثر برگزیده مشخص شده و بسته هدایا برای خالقین آثار برتر ارسال می‌گردد.9- پس از پایان رویداد، تمام داستان‌های ارسال شده توسط شرکت‌کنندگان، به انضمام نام خالقینشان، روخوانی شده و در قالب یک فایل ویدئویی در صفحه رسمی کانال اینستاگرام کتیبه خدایان منتشر خواهد شد و خالقین آن به سایر مخاطبین عام مجموعه داستانی کتیبه خدایان معرفی خواهند شد.مقررات شرکت در رویداد1- تمامی مقررات ارسال پست در سایت ویرگول مورد احترام بوده و شرکت‌کنندگان باید همه مقررات آن را برای ارسال داستان خود بر روی سایت ویرگول، رعایت کنند.2- کانال اینستاگرام کتیبه خدایان را دنبال کرده و به سرور دیسکورد کتیبه خدایان ملحق شوید.3- داستان کوتاه ارسال شده به این رویداد حتما باید در ارتباط با تم اصلی رویداد باشد.4- هیچ محدودیتی در حال و هوای داستان شما وجود ندارد. داستان می‌تواند حال و هوایی حماسی، یا عاشقانه یا هر مضمون دیگری داشته باشد و تنها شرط ارتباط با تم اصلی رویداد است.برای این منظور، نویسندگان اصلی مجموعه خود نیز داستان کوتاهی با مضامین مختلف آماده کرده‌اند که می‌توانید از طریق لینک‌های زیر به بازخوانی آن‌ها پرداخته و از گستردگی حال و هوای داستان‌هایی که می‌توان در تم رویداد خلق کرد مطلع شودی:سقوط، فرید سلیمانیhttps://virgool.io/@farid.sulejmani/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-gbfvyrbuerejشکار شبانه، میلاد بنکدارhttps://virgool.io/@m_19746998/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%AA%DB%8C%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-gxpzeaqe9urwبازگشت، امین نخعیhttps://virgool.io/@amin.nakhaie/return-kh7jaepbubct5- ممکن است محدودیت‌های اندکی در زمینه استفاده از شخصیت‌های داستانی، یا زمان روایت داستان، و یا نژادهای قابل استفاده وجود داشته باشد؛ بهتر است ایده‌های خود را با نویسندگان اصلی مجموعه (در کانال‌های گفت‌وگوی سرور دیسکورد) در میان گذاشته تا اطلاعات تکمیلی در رابطه با این موارد را بدست آورید.6- بهتر است از ابتدا ایده‌های داستانی خود را در سرور دیسکورد مطرح کرده و در طول مدت برگزاری رویداد، هر مرحله از نگارش و ویرایش آن را در سرور دیسکورد ارسال نمایید تا از دیگران بازخورد گرفته و داستان کوتاهتان در برنامه‌های هفتگی بررسی توسط برگزارکنندگان، نویسندگان مجموعه و اساتید رویداد بررسی شود و توسط ایشان راهنمایی بگیرید.تم رویدادبرای اولین دوره از این رویداد، ماجرای نبردهای بزرگ واروهاران در نظر گرفته شده است. هیچ محدودیتی در نوع و ژانر آثار نخواهد بود؛ مگر اینکه اثر خلق شده باید ارائه دهنده، یا مرتبط با تم مطرح شده باشد. در ادامه به ارائه پیش‌زمینه‌های داستانی نبردهای واروهاران می‌پردازیم.پیش‌زمینه‌های داستانی تم رویدادنبردهای بزرگ واروهاران یکی از بنیادی‌ترین رخدادهای تاریخی سرزمین واروجرشتی بوده و تمدن دیان‌ها و موش‌پریان ساکن واروجرشتی را رسم می‌کند.موقعیت داستانی این سلسله نبردها پس از اتمام داستان کوتاه آتش‌کش رخ می‌دهد.آر، غول-خدای بزرگ و آفریننده هرابرزیتی، در جنونی آتشین گرفتار آمد و خواست تا تمام آنچه آفریده شده بود را در آتش خشم خود بسوزاند. اما فرزندانش به حال خلقتی که آفریده شده بود دل سوزاندند و مانع او شدند. پس به نبرد با پدر برخواسته و با کمک آریش، دیانی از قبیله سپید، آر را از میان برداشتند. افسانه‌ای که بعدها آتش‌کُش خوانده شد.اما جنگل‌های واروهاران به سختی سوخته بود و از خشم و جنون آر مجروح بود. تمام ساکنین هرابرزیتی از جنون آر زخم داشتند و حال که او و جنونش با هم خاموش شده بودند، زمان آن بود تا مردمان بر زخم‌های آن مرهمی بگذارند و دنیایشان را باز بسازند.در این میان، اشباح سایه نجواهای ترسناکی را در گوش موش‌پریان زمزمه کردند. نجواهایی که دیان‌ها و خدایانشان را، مسبب بلاهایی می‌دانست که بر سر جنگل‌های سرسبز واروهاران آمده بود و موش‌پریان را به انتقام و جنگ وامی‌داشت.پس موش‌پریان از پس سایه‌های جنگل بیرون خزیدند و کم‌کم قبایل دیان را مورد هجوم قرار دادند.حملات موش‌پریان فزونی گرفت و امنیت و آسایش دیان‌های هرابرزیتی را مختل ساخت.در این حین، آریش، که اینک آتش‌کُش خوانده می‌شد، و تبر آرگاور، آن هدیه خدایان را به دست داشت، و امتیاز تشکلی انجمنی متحد از دیان‌ها به نام دیوان را، از خدایان ستانده بود، برای نخستین بار در تاریخ دیان‌ها، دیوان را تشکیل داد و تمام قبایل خرد و بزرگ دیان را برای مقابله با موش‌پریان، به خدمت در زیر بیرق دیوان فراخواند.تمام پهنه جنگل واروهاران، صحنه نبرد میان دیوان و موش‌پریان شد.چهره کریه جنگ، بر تمام واروجرشتی سایه افکند و امنیت هر دو طرف به حداقل رسید.بارها و بارها سرنوشت جنگ دگرگون شد.گاه دیان‌ها تا مرز پیروزیِ یکباره پیش آمدند...و گاه موش‌پریان تا نابودی کامل تمدن دیان‌ها بیش از قدمی فاصله نداشتند...تا اینکه پس از یازده سال جنگ‌های خونین، در نبردی به نام «شن‌های سرخ» که در سواحل فراخکرت برپا شده بود و تمام نیروهای دیوان، در مقابل تمام سپاهیان نامنظم موش‌پری صف آراست.دیوان، یکبار برای همیشه، سرنوشت جنگ را به سود خود به پایان رساند و موش‌پریان را، به اعماق تاریک جنگل خزاند تا این پیروزی عظیم را تا ابد، بر پیشانی تاریخ دیان‌ها مُهر کند.پس از پیروزی قطعی دیان‌ها در نبرد شن‌های سرخ، آریش که به دنبال قدرت و تسلط بر سایر قبایل نبود، بیرق دیوان را فرو افکند و قبایل را از خدمت تحت رهبری دیوان‌سالار مرخص کرد.ویدئوی معرفی تم رویداد را می‌توانید از طریق لینک زیر دریافت نمایید:https://www.instagram.com/tv/CRGgLTspgA8/?utm_source=ig_web_copy_linkجهت کسب اطلاعات بیشتر در مورد تم رویداد، از محتواهایی که درطول رویداد در سرور دیسکورد رویداد ارائه خواهد شد استفاده نمایید.نیاز به راهنمایی و کسب اطلاعات بیشتر دارید؟از طریق ایمیل scroll.of.the.gods@gmail.com می‌توانید با ما در ارتباط باشید. اگر در مورد این رویداد سوالی دارید و یا هرگونه اطلاعات دیگری نیاز دارید که در متن بالا مطرح نشده است، برای ارسال ایمیل درنگ نکنید. برگزارکنندگان رویداد در اسرع وقت با شما تماس خواهند گرفت.کتیبه خدایانکتیبه خدایانFri, 09 Jul 2021 16:15:23 +0430