https://virgool.ir/feed/@sbzy06982fa2026-11-10 21:11:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@sbzy06982https://virgool.ir/@sbzy06982/میخواهم-این-درد-را-به-شما-بفهمانم-q7qheowyelztمیخواهم این درد را به شما بفهمانم. میخواهم این جهنم را کسی ببیند.دوباره زندگی روی زشتش را نشانم داد. دندان های تیزش از پشت لبخندی تمسخر آمیز پوستم را به درد می آورد. یاد تمام آن گریه ها در تاریکی می افتم. دوباره برمیگردم به آن گوشه هایی که جمع شده بودم و گریه ام بند نمی آمد. گریه خوب است. اشکالی ندارد. به شرطی که با تمام شدنش غم هم تمام شود. نمیشد. آن موقع ها نمیشد. دوباره وحشت میکنم. از ترس خشک میشوم. چطور توضیح بدهم که بفهمید؟ نمیتوانم دوباره به آن تاریکی برگردم‌. نمیتوانم. تاریکیی که حالا با دیدن نور عمیق تر شده.تاریکی که در آن کسی نیست و این ترسناکش میکند. من و تاریکی و دوست داشته نشدن و تنهایی.شب ها تمام نمیشدند؛ خوشان را قالب میکردند به روز. روز ها خاکستری و گاها بی رنگ میگذشت. هیچ جا را نمیدیدم. کورِ کور شهر را میگشتم و زیر پا میگذاشتم که آرام شوم. نمیشدم. پاها و شانه هایم درد میگرفت اما از سنگینی گلو و قفسه ی سینه ام کم نمیکرد.کینگ رام همیشه میخواند. اینقدر که وقتی از نزدیک خواندنش را دیدم تمام آن تاریکی از جلوی چشمهایم رد شد. تا آخر اجرا گریه کردم.تخت امن ترین جایی بود که میخواستم در آن باشم. صبح معنی نداشت. تا ظهر میخوابیدم. همه چیز یک عذاب تکراری بود. کینگ رام روی تکرار میخواند. گوش نمیکردم. میخواستم نشنوم. نشنوم که از خودم راه حل میخواهم. نشنوم که نمیتوانم از جایم بلند شوم. شکم کوچک و تنهایم همیشه میپیچید و ناامن بود. جمع و مچاله در خودم میخوابیدم، غذا می‌خوردم و گریه میکردم. گاهی هم به دیگران میگفتم نمیخواهم حرف بزنم و در همان دفعات معدود طوری این را میگفتم که دیگر تا سال ها سراغم نیایند.حالا اهنگ دزدی کینگ رام روی تکرار است. حالا به فاطمه گفتم برود گم شود و با من حرف نزند. حالا اشک هایم از اختیارم خارج اند اما سبک نمیشوم. حالا پل چوپی سر راهم است تا آتشش بزنم. خودم را آتش بزنم. حالا احساس میکنم از من دزدی شده. حالا از پله ها بالا رفته ام و یکهو زیر پایم خالی شده. حالا تاریکی ها در روشنایی اتاق به سراغم آمده اند.حالا به تو اعتماد ندارم ..............کاشکی اینقدر به تو نزدیک نمیشدم. نه اینقدر که الان بخواهم وانمود کنم خوبم که تو خوب بمانی. کاشکی این جاده یو ترن داشت.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Fri, 06 Nov 2026 21:29:59 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/به-مبل-نگاه-میکنم-و-مینویسم-hfgu5lzvsli8نوشتن سخت است. نه سخت تر از دوری تو.لانا میخواند. چقدر من را میشناسی؟ ما واقعا همدیگر را میفهمیم؟ من چقدر خودم را میشناسم؟ از دیدن ناشناخته ها و سایه هایم وحشت میکنم. چطور تو نمیکنی؟ آن ها را میبینی؟جنگیدن با تو را دوست دارم. زور آزمایی را. نمیدانم چرا. در این جنگ چیزی واقعی خودش را نشان میدهد.گاهی فکر میکنم فقط دوستیم. گاهی هم مطمعنم که غریبه ایم. که جایی در درون عمیقا از یکدیگر جداییم و این پیوستگی وحشت زده و منزجرمان میکند. با چنگ و دندان چسبیده ایم به آن فردیت.در جنگیدن با تو یک فردم. یک آدم جدا. نیرویی که برخلاف تو میجوشد.ما تا جایی که میتوانیم یکدیگر را تا مرز شکستن خم میکنیم.اگر زخمی نباشد مرهمی هم نیاز نیست.هر کدام از ما چقدر یکپارچه ایم؟ چقدر خودخواهیم؟ چقدر به یکدیگر دروغ میگوییم و برای هم چقدر درد را تحمل میکنیم و لبخند میزنیم؟کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sat, 31 Oct 2026 19:59:02 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/باید-بروم-دستشویی-t9kfhloy3ycyکارهای زیادی میتوانم بکنم؛ اینستا ببینم، فکر کنم، دراز بکشم، داستان بخوانم، مستند ببینم، بخوابم.دستشویی هم میتوانم بروم. اما نوشتن تنهایی را راحت تر از گلوی سرماخورده ام میدهد پایین. دو تا استامینوفن خوردم. نمیدونم چرا تا میرسم به بجنورد بدنم تصمیم میگیرد مریض شود. بدنم گرفته و درد میکند؛ سرم، گوشم، گلویم، دلم، پاهایم. اتاق جدید از قبلی کوچک تر است. فرشش قرمز و زیباست. امیدوارم کرد. گریه میکنم که خانه را میخواهم، خانه منتظرم که بیایم اینجا.خوابم می آید. نه اینکه احساس خستگی کنم؛ چشمانم میروند. اگر قبلش یک دستشویی بروم چقدر خوب میشود. میخوابم تا صبح بعد هم سعی میکنم بدون فکر کردن به خانه برگردم. به خانه برگردم، بروم توی تختم و تا فردا را توی تخت با خودم یک جا بمانم.چندتا آهنگ جدید را قبلا جدا کرده بودم که گوش کنم. الان یادم آمد و دارم میشنومشان. یکی باعث میشود فکر کنم مردن کاری مطمعن، آرام بخش و ساده است. فکر میکنید مردن سادست؟ هر چقدر هم زندگیم سگی میشود باز هم حاضر نیستم بمیرم. مردن همه چیز را میگیرد.میخواهم چیزی داشته باشم.ولی اگر آن را به زور از من بگیرند شکایتی ندارم. اگر حق انتخابی نداشته باشم. لذت چیزی نداشتن.شکمم از دست شویی رفتنم ناامید شده. دردش را کمتر کرده. ممنونم.اتاق گرم است و لذتش با چهارتا بغل برابری میکند. اتاق کوچکِ گرمِ تنها.گردنم سر جای خودش نمی ایستد.اهنگ میگوید: اگر قطاری که در آن بودم را از دست دادی، خواهی دانست که رفته ام.دلم رفتن میخواهد. ولی نمیدانم کجا. نه رفتن با عجله. آرام که خستگی از مصاحبت با من خسته نشود. دوست دارم بالای درخت سه توت روستا بشینم و به دشت که خورشید خودش را در آن پهن کرده نگاه کنم. با یک سودوکو لطفا. و قهوه. یا چایی. نمیدانم.شکمم التماس میکند بروم دستشویی.خدا نمی آید در رخت خوابم بخوابد و من را بغل کند؟کی باید باشم؟کی باید باشم؟Thu, 22 Oct 2026 20:49:37 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/فقط-منتشرش-کن-wfruhzwwxgp6پتو پیچ از پنجره آویزان شده ام و میخواهم تو را کمتر دوست داشته باشم. یک جور زور‌‌آزمایی. میخواهم ببینم اگر بخواهم میتوانم این کار را بکنم؟ جلوی این جاذبه ی شدید را بگیرم؟خسته، عصبانی و پر از انکار گریه هستم. منو بسپار از هیدن پخش میشود. اولین باران پاییز میبارد. خوابم می آید. پنجره ها را چهارطاق باز بگذارم و بروم پتو را بکشم روی سرم و تا قیامت بخوابم.نمیگذاری حرف بزنم. دورم میکنی. ناامید میشوم.چیزی برای نوشتن ندارم اما میخواهم این لحظه را گیر بیندازم. حبس کنم.هوا بوی آشنایی دارد.کاش جایی یک زندگی جدید منتظرم بود.گیر افتادم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sun, 04 Oct 2026 08:57:35 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/عنوان-remskugx8pciدر شیب طالقانی روی یک پله نشسته ایم. بعد از فحش های رکیکی که دادم هنوز کمی لرز در تنم مانده. حالم عجیب است. حس ببماری را دارم که هنوز نمیداند بیمار است؛ تنشی در بدنش حس میکند اما آن را نمیفهمد. ما نشسته ایم، درخت ها ایستاده اند و ماشین ها رد میشوند. پاییز اما با چشمان نیمه باز دراز کشیده روی شهر.کم حرف میزنیم. میخواهم همه چیز را به تو بگویم. عجیب ترین و ناخوشایند ترین چیز ها را با تو در میان بگذارم. این پل بینمان را بار ها بروم و بیایم و امتحان کنم.امروز پنج شنبه است اما سه شنبه میگذرد؛ در انتظار اما کافی.الان ساعت یک و بیست و دو دقیقه شب است. سردرگم، تنها و خالی ام. کاش بودی ...کی باید باشم؟کی باید باشم؟Fri, 02 Oct 2026 01:25:25 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/روی-آتشم-npknsgmjdzevروی آتشم. حالم اصلا خوب نیست؛ برخلاف چیزی که به تو گفتم‌. پر از بغض، گله، سردرگمی و استرسم. امیدوارم برای امتحان فردا باشد. احساس تنهایی در این لحظه فلجم کرده. چیزهایی که مینویسم را نمینویسم‌؛ خودشان سرریز میشوند. بدنم، موهایم، خندیدن هایم همه جزو لیستی هستند که حالا که برگشته ام باید سانسور کنم‌. دامن های رنگی حالا به جای چین و احساس راحتی حامل اضطرابند. اصلا گنگم. نمیفهمم باید چکار کنم و چه احساسی داشته باشم. هرزگاهی با آهنگی یا نور عصر به خودم و احساساتم وصل میشوم. پر از گریه اند. نمیتوانم گریه کنم. نمیتوانم حتی مدت طولانیی وصل بمانم.گوشه ی خیابان در تاریکی نشسته ام و سعی میکنم اینجا چیزی برای خودم به یادگار بزارم. آینده مثل همیشه مه گرفته است اما این مهم نیست. احساس ناتوانی میکنم. واقعا فکرمیکنم نمیتوانم حرکت کنم.نمیتوانم بپذیرم. نمیتوانم به زندگی و خودم برگردم. تا میتوانم قهوه میخورم. چون بهترین دفاع حمله است؟ تا استرس نتواند غافلگیرم کند؟ نمیدانم.(قرص های خوش بو کننده ی دهانی که گرفتم مزه ی میوه های ترش میدهند. دهنم که تازه میشود بهتر فکر میکنم.)من زود ناراحت میشود. وقتی حالش خوب نیست کوچک ترین تهاجم ها را هم تاب نمی آورد. دیشب مامان و امروز خواب بد. خوابِ بدِ یک جادوگر. شاید اگر راه بروم بهتر شوم. شاید اگر تمام کوچه های شهر را بگردم تو را پیدا کنم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sun, 20 Sep 2026 20:45:13 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/قهوه-kssuntpjfdiwداشتم به فلانی میگفتم میخواهم برگردم به ویرگول. خب، برگشتم. اینجا میتواند مبل نرم روز های پاییزم باشد؟ بغل امنم را از دست دادم و از من دور است.امیدم به قهوه و نوشتن و خیال پردازی و این هاست. بعد از تنها بودن طولانی، معاشرت با آدم ها بهم نمیچسبد. باید زور بزنم تا جلو بروم و حرفی بزنم یا ببینمشان. تنهایی که از آن حرف میزنم نه یک تنهایی بد که مثل یک خلسه، مثل یک چرت قبل خواب بود. ولی خب باعث شد به باورِ بودن آدم ها شک کنم. خسیس شده ام. خوشحالیم را نمیتوانم دست دیگران بسپارم.پاراگراف قبلی را پنج روز پیش نوشتم. یک فرد عزیز گفت هر روز ویرگول را چک میکند که ببیند نوشته ام یا نه. این حرف اینقدر مهربان بود که دلم خواست بنویسم. حتی چرت و پرت. بعضی آدم ها هستند که من را همینجوری دوست دارند و این من را هیجان زده میکند. درست مثل یک آهنگ کانتری صبحگاهی. پسره بی نهایت در چشمم خوشگل و شیرین است. دعوا میکنیم اما همچنان وقتی میبینمش حافظه ام را از دست میدهم. امروز آفتاب سوخته شده بود. البته به قول خودش جوشکاری سوخته. و خدای من. چقدر زیبا.حس هایی هم هستند که مثل جریان برق لحظاتی می آیند من را میگزند و میروند. فکرهای عجیب غریب. همیشه فکر میکنم به تراپیست نیاز دارم اما در این لحظات مطمعنم. همه چیز گران است و این باعث شده دنیا را با شماره ها و قیمت ها بسنجم.مهر نزدیک است. میترسم؟ بله. جا زده ام؟ خیر. چون قوی ام؟ خیر چون چاره ای ندارم.ساعت نزدیک سه ی بعد از ظهر است و حرف هایم تمام شده. باید برگردم خانه. اینجا سردرگمم و خب سردرگم بودن من را میترساند. الان که به عقب نگاه میکنم میفهمم رد تابستان رویم مانده. رد تنهاییش، ندانستنش، کابوس ها و اتفاقات خارج از کنترلش. حالا میفهمم آن تنهایی که خودم را در آن غرق کرده بودم دلگیر و تاریک و پر از فکر، سردرگمیم پر از ناتوانی و ترس و زمان هایی که پیش تو بودم روشن و پر از جرقه بوده.همین است که باعث میشود تابستان گذشته را با تمام لحظات سختش ببوسم و بگذارم برود. یک خداحافظی شایسته.رفتی و لیوان قهوه ات جا مانده. باعث میشود خوش بگذرد. رد بودنت در زندگی ام را دوست دارم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Thu, 17 Sep 2026 15:30:56 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/بالاخره-jcf46peefsfvساعت ۵:۲۱ صبح یکشنبه: بابا همیشه میگفت ترساندن دیگران کار بدیست هر چند همیشه خودش به چیز هایی که میگفت عمل نمیکرد. من تا ابد همان دختری هستم که ساکت میماند تا دیگران بعد از فهمیدن حضورش بترسند.من همیشه حیوان خانگی میخواستم. یک گربه یا سگ که نگران بریده شدن سرش برای یک ناهار لذیذ نباشم. این دلیلی بود که جوجه ها و جوجه اردک ها را از یک جایی به بعد نخواستم.آرزو هایم را فراموش کردم چون ذوق کودکی مرده است. من حالا زنی هستم که مشت میزند. صبح خیلی آفتابی دوشنبه : با من بیشتر حرف بزن. از من بپرس چه مرگم است. همانطور که خودم بارها از خودم میپرسم. دلم برای تو تنگ شده بود و دیدنت رفعش نکرد. اگر بخواهیم من را سریع قضاوت کنیم و در یک بسته بندی فوری جا بدهیم، دراما کوئین احتمالا گزینه ی انتخابیست.اما من واقعا میخواهم بدانم چه مرگم است. من نیاز دارم خلوت کنم و صادقانه ببینم در من چه میگذرد. انگار بخشی از درونم بایر است. برهوتی که کسی گذرش به آنجا نمی افتد و گاهی اوقات من را گیر می اندازد. قهوه ی بدون صبحانه ی صبح من را به آنجا تبعید کرد. با من حرف بزن. من را لمس کن. احساس میکنم از تو دورم. احساس میکنم از خودم دورم. از تمام دنیا دورم.باید به نوشته هایم برگردم: برگردم و خودم را پیدا کنم. کسی را پیدا کنم که بدنش از شوق میلرزید. باید دختری را پیدا کنم که خوشحالیش رام نمیشد. که آرام نمینشست. این کسی که دوازده ساعت میخوابد من نیستم. این دختر آرام که پشت تو قایم میشود من نیستم.آن دختری که میشناختم همه جا سرک میکشید و ترس او را متوقف نمیکرد. از درخت ها طوری بالا میرفت که انگار اگر نتواند زندگی را باخته است. میدوید، جیغ میکشید و زبانش را برای هر کسی که میخواست ساکتش کند در می آورد. این بود که بابا همیشه از دستش عاصی بود. مامان هم. مگر یک اخم میتوانست من را سر جایم بنشاند؟من هنوز هم همان دختریم که مارمولک خشک شده را در جیب روی شکمش قایم کرده بود تا دیگران را بترساند با اینکه هر بار که ناخن هایش را روی شکمش حس میکرد از چندش لرزش میگرفت.به خودم برمیگردم.کار هایی که کردم من را ترساند. از خودم جدا کرد. جمعم کرد. در خودم پنهانم کرد. من فقط خواستم از خودم دفاع کنم. همانطور که باید میکردم. حالا شما را، خانواده ام را از دست داده ام. این در ذهنم حل نمیشود. کابوس نمیبینم اما میفهمم آن پشت ها هنوز هست.و بله. دلم بالاخره برای تو تنگ شد. برای شما تنگ شد.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Mon, 20 Jul 2026 20:25:10 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/امشب-تو-باید-بمونی-f4nnkmcntuzrدیشب: امشب تنهایی سنگین است و صدای تتلو دلتنگم میکند. دلم برای تو خیلی تنگ شده و کاشکی که کمی بیشتر من را در آغوشت نگه میداشتی.اصلا دلم نمیخواهد بخوابم. حتی حوصله خواب را هم ندارم. در یک اقلیم بدون آدم در کله ام گیر کردم و فکر میکنم هیچ وقت به هیچ کس نمیتوانم نزدیک شوم. زندگی در کنترلم نمی آید یا اگر هم می آید نمیماند.پریشب: الان وقت مادیون بازیه کره خر؟بعضی وقت ها نمیشود که نمیشود که نمیشود.هر کاری میکنم السا نمیرود. خب مزخرف از اول یک شلاق بده دستم.از خودم عصبانیم. البته دارم یاد میگیرم که چطور بی زبان نباشم. در هر صورت خسته ام. سرگیجه دارم و حوصله ام از گه دانی زندگیم سر رفته. همه چیز در هم گوریده.تو هوای خنک و باد نشسته ام میگویم گور بابای همه‌چیز. گور بابای اقای رازی که از اول نگفت. گور بابای لال بودنم. گور بابای ترس و گریه ی دیشب. گور بابای دیر شدن. گور بابای تمام قرار ملاقات ها و گور بابای خواب. گور بابای خودم و استاندارد هایم.همین جا بمانم و بخواهم من را در اسطبل استخدام کنند.پاهایم درد میکند. عصبانیم. ناراحتم. احساس بی کسی میکنم و گاهی فکر میکنم تحمل این همه فشار مداوم می ارزد؟تشنه هم هستم. این سرگیجه هم معلوم نیست چرا. چشم هایم را تار میکند. فکر میکنم گرسنه ام اما از آن مطمعن نیستم.پس پریشب: چقدر امشب من را ترساندی. اینقدر که به جرئتم برای دوست داشتنت شک کردم. بیشتر از وقت هایی که تند میروی و لایی میکشی.شب قبل ترش: سنگینم. غریبه و دورم. خسته ام از اینکه بفهمم چم است. فکر میکنم دیگر من را دوست نداری. شاید هم دوست دارم اینطور باشد. من یک فراریم.هنوز ساعت دوازده شب است و هوای این اتاق تا ساعت های پنج فردا از تنهایی سنگین میماند.باید مسائل را حل کنم. باید به احساساتم رسیدگی کنم.امشب: میدانم کم مینویسم. در گیشه با سودوکو و قهوه ام نشسته ام و فکر میکنم که چرا نمینویسم؟ حتما باید احساسات بزرگی داشته باشم تا بنویسم؟ راجب روز های قبل جزئیات بیشتری بود که میخواستم ثبتش کنم. مثلا اینکه دیدن تو بعد از آن ماجرا چقدر آرامش بخش بود. امروز تو را ندیدم. تقریبا قهریم. وقتی میبینمت نمیتوانم از دستت ناراحت بمانم. همیشه گیشه زنده ام میکند. عجیب تر اینکه دیگر ده دقیقه مانده به هشت با عجله حساب نمیکنم و راه خوابگاه را نمیدوم. این روز ها ناخودآگاه دقت میکنم صدا از اگزوز می آید یا موتور. این جدولی که تلاش میکردم حل کنم حل نشد. اصلا هیچ جوره. هر چقدر همه ی عدد ها را بالا و پایین کردم با هم جور نشدند. شامپویم را عوض کردم. واقعا دست خودم را میبوسم. دهنم سرویس شده بود. لامصبِ قبلی اصلا نمیساخت. بعد، اینکه بالاخره بعد از یکی دو هفته خوراکی مفید خوردم. نمیدانم اینطوری فکر میکردم یا واقعاااا ولعم به ماست و اسفناج زباد بود. اصلا حس میکردم دارم برای خودم و بدنم کار بزرگی میکنم. فردا بتمن می آید و جدی و واقعا و شدیدا برای آمدنش خوشحالم. کاشکی زهرا هم راضی شود بیاید. نمیدانم چرا تلاشی برای امن کردن داخل اتاق نمیکنم.(خدا را بابت آهنگ باکلام خوشگلشان شکر) خب عالی است. دوباره دیدمش و همه چیز را فراموش کردم.الانِ الان (ساعت ۳:۴۸ صبح) : مدام به تو فکر میکنم و اینکه همه ی پل های هوایی جادویی اند؟دیر وقت است. امشب کامل بود. شبیه یک آرزو. از آن شب هایی که میدانم حسرتشان را می‌خورم. از آن شب هایی که هیچ وقت به آن اندازه جوان و زنده نیستم. تو با آن نگاه پر از حرف تمام راهروی پل را گرفته بودی ...هیچ وقت به اندازه آن وقتی که دهنم را به بازویت تکیه داده بودم واقعی نبودم. خودم و وجودم را حس نمی‌کردم و در کنار کسی معنادار نبودم.گفته بودم عاشق صمیمیت بعد از دعوام؟ از خودداری ات خیلی خوشم می آید. از احترامی که برایم قائلی. از اینکه برایت مهمم. از اینکه چهره ام را میخوانی، تک تک دروغ هایم را میفهمی و کوچک ترین تغییر در لحن و صدایم را میشنوی. من در کنار تو احساس میکنم دیده و شنیده میشوم. بدجنسی ات، ترساندنم، اذیت کردنم، جدی شدنت و عصبانی بودنت به یک اندازه روانم را درگیرم می‌کند که مهربانی و قربان صدقه هایت. من فهمیده بودم که تو تأثیرگذاری اما هنوز نفهمیدم چطور و چرا اینقدر. تو به زخم های روانم نزدیکی. میفهمم.در کنار تو احساس امنیت میکنم و میدانم که مراقبمی، که میدانی چطور مراقبم باشی، که جای زخم را میدانی اما نمک نمیپاشی.از من بعید است که احساس امنیت کنم، که مراقبت را زنجیر سنگینی بر دست و پایم نبینم. تو واقعیی. حرف هایت، رفتار هایت، حتی قربان صدقه هایت واقعی و از ته دلند. به خودم حق میدهم که بخواهم تمام روز را دور و برت بمانم.وسط نوشتن خوابم برد؛ فکر کنم دیگر بس.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sat, 18 Jul 2026 04:23:02 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/ناشتا-نوشتن-vrhstvfk0xtuدوباره خواب های بد دیدم و الان که بیدار شدم نمیخواهم از جایم تکان بخورم. معده ام دارد سوراخ میشود اما انگار هنوز بلند شدن نمی ارزد. تنهایی در این اتاق، ستون فقراتم را میلرزاند و همه ی بدنم را گرفته. اگر از اتاق بزنم بیرون احتمال خوب شدنم زیاد است. بد شدنم هم همین طور. ساعت یک ظهر تابستان بیرون هوای مشخصی دارد. خب حالا که بیشتر فکر میکنم دلم صبحانه (یا نهار) و قهوه میخواهد.البته دلم آبجی هایم و دوست هایم را هم میخواهد اما خواستن غذا کم دردسرتر است. از قبری که پنجره ام به آن باز میشود نور می‌آید. قبری که میگویم یک مکعب مستطیل پر ارتفاع کم عرض است که پشت ساختمان ها جا مانده.مثلا قبر حضرت آدم این ها.و الان نمیدانم از کجا یک تکه نور ازش بیرون افتاده و وی تختم جا خوش کرده.گفتم همش خواب دعوا میبینم؟ هر روز صبح و منظم. امروز وسط اعصاب خوردی و استیصال یک چشمم کمی باز شد و فهمیدم خوابم. بعد با منگی خواب به خودم دلداری دادم که خواب میبینی؛ اینقدر زور نزن همه چیز را حل کنی و بعد خواب تمام شد.تمام دیشب در اتاق برای گرما نیمه باز بود و من هی بیدار میشدم و چکش میکردم. همه ی حواسم آنجا بود. انگار کاری را قبل از خواب جا انداخته بودم.دیشب هم با ناامیدی از ندیدن تو خوابیدم. یعنی نخوابیدم که بخوابم. خوابیدم که فراموش کنم و منتظر نمانم و ریخت تنهایی را نبینم. همینقدر ساده لوحانه.صبح هم یک بچه در درمانگاه پایین جیغ میکشید. ساعت نه و نیم. در خواب نمیتوانستم تشخیص بدهم جیغ از خوابم می آید یا واقعیت.باید برگردم اما حاضرم لخت از یک حمام به حمام دیگر بروم اما برنگردم. مثل برگشتن به لانه ی گرگ است. دیروز پنج دقیقه تماس تلفنی را نتوانستم تحمل کنم. یک حال بد پشت سرم کمین کرده که منتظر است سرم را بچرخانم.قهوه تصویب شد. معلوم است که ناشتا با آن خواب ها و شب قبل نمیتوانم خوشحال باشم. توی راه قری گوش میکنم و میروم برای یک لاته ی گرم ...کی باید باشم؟کی باید باشم؟Mon, 13 Jul 2026 13:31:28 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/قطاب-و-الخ-e0ebcepqigsgیحتمل دوباره وقتم کم است. میدانم دیر میشود اما حالم یک جوری آرام است که دوست دارم بنویسم. اتاق به طرز معجزه آسایی خنک است. کسی در راهرو آهنگ ای وای دارم چی میبینم تتلو را گذاشته که الان دانلودش کردم. یک لباس بلند سفید خنک میپوشم و وقت و بی وقت میزنم بیرون. زنده ام. زندگی میکنم. کار هایم را آرام با سرعت حلزون تا در ثانیه پیش میبرم و راضیم. آدم توی راهرو چاووشی گذاشت. این چه کاریست؟ فقط قری حق دارد بلند و همه شنو باشد. هر چند دلگرمیِ مهربانی تو نمیگذارد چاووشی و کینگ رام زمینم بزنند. چطوری اینقدر شبیه گربه ای؟ نمیتوانم جلوی خودم و دستم را برای ناز کردنت بگیرم. چرا گشنه ام نمیشود را دیگر فقط خدا میداند. یعنی به آن شدتی که باید بشود نمیشود. روی یک لبه ی باریک راه میروم؛ هم میتوانم ناراحت باشم هم خوشحال. ممنونم که دوباره تتلو را گذاشت. اصلا تابستان برای این چیز هاست. اهنگ های سگ افسردگی فقط برای زمستان و پاییز و این حرف ها. خواب بعد از ظهر ذهنم را خالی کرد. الان بوی سوسیس پیچیده و من فکر میکنم خودم را جمع کنم و خوشگل و خوشحال و با اعتماد به نفس بروم سمت قطاب. قطاب عجب معجزه ایست. راستی از این رفتار بزرگ ترانه ات خوشم می آید که نگذاشتی آن استیکر ها را ببینم. از تیز بودنت هم خوشم می آید. از اینکه میگذاری بچه باشم و هیچ جوره سرزنشم نمیکنی هم. عاشق بی احتیاط بودن ومسخره بازی و فحش دادنم و آن طوری که نگاهم میکنی.(میدانم احتمالا شما اینطورید که اه ولی خب باید در نوشته هایم خودم باشم و خودم الان همینقدر لوس و غیر منتظره و جدید است.)خلاصه گفتم روی لبه ی خوشحالی راه میروم و با احتیاط هم راه میروم. سعی میکنم حالم را به موقع از خودم بپرسم. نمیگذارم با خودم بدجنس بمانم. مثلا یک دقیقه بدجنس و بعد سریع درست میشوم. چرا؟ چون آنطوری فقط زندگی سخت میشود. بعد هم چلاق که نیستم؛ راه حل پیدا میکنم. نشد هم فدای سرم. همه ی این کارها الکی و محض احساس زنده بودن است و گرنه خب اصلا تهش که چی؟دختر های خوشگل زیاد شده اند و من گیر کرده ام روی فید بودن یا نبودن رژگونه شان. لعنت بر کسی که به این موضوع اشاره کرد.(بنده ی خدا)اصلا مرددم بروم برای گذاشتن مژه یا نروم. اگر بروم دیگر نمیتوانم اشک تو را موقع موتور سواری روی پوستم حس کنم و اگر نروم خب کمتر خوشگلم.تازه ابروی سمت چپ هم خط بیندازم و دیگر هیچ. اصلا هیچ خدایی را بنده نیستم. در چشم خودم خفن میشوم. شاید هم نه. نمیدانم. اگر میخواستی من را منصرف کنی بیشتر حال میداد.خیلی دارد دیر میشود. البته این چیزی نیست که باعث میشود نوشتن را قطع کنم. صدای مغزم است که میگوید: ینی یه قطابمون نشه؟کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sun, 12 Jul 2026 16:00:25 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/چطور-در-کلماتم-جا-شوم-aokpnnmwxrhkدر تک تک استخوان هایم خسته ام. همیشه یک آشفتگی بزرگ را حمل میکنم که سنگینی اش کم کم من را از پا در می‌آورد. هر شب با خودم عهد میکنم دیگر نمی گذارم این همه خسته شوم و دوباره روز بعد تصمیم اشتباه را میگیرم. کاشکی اینجا بودی. در این اتاق تاریک دم گرفته. غرق میشدم در آغوشت، در دست های گرمت، در نگاه مهربانت.اما غریبه ام. با خودم غریبه ام. نمیدانم چه خبر است. چه اتفاقی می افتد. میفهمم سنگینم، سرگردانم، وصل نیستم. دستم را که میبوسی همه ی تنم مور مور میشود. به سرعت وصل میشوم به دنیای بیرون. بعد هم دستم را عقب میکشم. گفتم که؛ نمیدانم چه مرگم است. فکر میکنم دیگر نباید دوستت را ببینم. مطمعنم. نگذار این اتفاق بیوفتد. نگذار طولانی حرف بزند. از آن دسته مرد هاییست که باعث میشود بخواهم سوار یک اتوبوس بشوم و بروم. امروز تمام مدتی که آنجا بودم یک فراری محسوب میشدم. هر کاری میکردم که توی اتاق در بسته ی ذهنم بمانم و بیرون نیایم. اصلا حرف هایش باعث میشد از دست تو که دورم بود فرار کنم. احساس میکردم توی قل و زنجیرم. دستت را سنگین میکرد. هدیه ات که در دستم بود را سنگین میکرد. نگاهت را سنگین میکرد. حرف هایش آزادی ام را از من میگرفت. نمیگذاشت خودم باشم. نمیگذاشت خودم باشم. خودم با هر چه که هستم.نگذار احساس کنم زندانیم. من خودم هم نمیفهمم چگونه از زندان ها فرار میکنم. نمیفهمم که از کی بی حس میشوم. نگذار.و لطفا بیشتر بغلم کن.پاهایم داغ است. به اسم مهتاب آلرژی گرفتم. به خجالت هم. از خجالتی بودن متنفرم‌. گاهی شک میکنم از یک رفتار خجالت کشیده ام یا بودن خودم؟باید آرام تر باشم. کمتر دامن بپوشم. دوستان تو را اصلا نبینم. بیشتر بستنی بخورم. آرایش کنم اگر خوشحالم میکند. به خانه برگردم ولی او را نبینم. نه به خانه برنمیگردم.خواب های پر تنش میبینم. روانم هنوز اذیت است.تشنه ام اما نمیخواهم نوشتن را قطع کنم. دوست دارم تا میتوانم بنویسم و کاشکی این کسی که با پاشنه بلند از پله ها بالا و پایین میرود خفه شود.امروز هر چقدر به کینگ رام چنگ زدم که من را به زمین وصل کند نتوانست. چون دوست تو ساکت نمیشد.منگ ام. فکر کنم برای ساندویچ سوسیس آلمانی است که تنها وعده ام در امروز بوده. حوصله ی غذا خوردن را ندارم.راستی چرا من را دوست داری؟تا سه خواب بودم. امروز زیاد هم راه نرفتم ولی خیلی خستم. کاشکی بفهمم چه مرگم شده. کاشکی بفهمم دنبال چه چیزی میگردم؟چرا هر چقدر مینویسم سبک نمیشوم؟ انگار هر چیزی را میگویم بجز چیزی که باید را.تشنه ام.آب خوردم اما تشنگی ام نرفت.سردرگمی خیلی بد است. نمیدانم در جنگ بودن بدتر است یا سردرگمی. احساس میکنم فهمیده نمیشوم و گاهی اوقات نمیدانم چقدر از حرف های دیگران راست است. علاوه بر اعتمادم به آدم ها خودم را هم گم کرده ام. از آدم های قدیمی کسی دور و برم نمانده. باید راه های جدید را پیدا کنم. مسیر های قدیمی فقط من را دور خودم میچرخانند. کجا میتوانم کمی استراحت کنم؟ فکر نکنم؟ صدای جیغ و دعوا نشنوم؟کلاس رقص نجاتم میدهد؟گرما کلافه ام کرده؟ گر گرفته ام. نه میتوانم دراز بکشم نه بشینم. طول اتاق را میروم و می آیم. یک چیزی را گم کردم.فکر کنم در مواجهه با دوست داشتن کسی گیج شده ام. قرار نبود کسی را دوست داشته باشم. قرار نبود کسی من را دوست داشته باشد. قرار نبود به جایی وصل شوم. میترسم. میترسم و فقط تو میتوانی مطمعنم کنی.فرار کردن. این مصدری که هی تکرار میشود. کجا میخواهی بروی؟ راستی آن دیالوگ را فراموش که نکرده ای؟« میخواهی تو را هم مانند او فراری کنم؟»احمق عوضی. از تو متنفرم. در سرم بمیر.چرا سر و ته اش را میزنم میرسم به تو؟ تویی که معلوم نیست توی کله ات چه میگذرد اما زبانت تند و تیز است و فکر کردن به تو من را به گریه می اندازد.فلانی گفت: تو که رفته ای. فراموشش کن.من رفته ام. اما او توی سرم مانده. لطفا دلتنگم باش و عذاب بکش.اتاق را جارو زدم. شبیه آدمیزاد شده است. دوست دارم تا صبح آهنگ گوش کنم. با تو. کاشکی اینجا بودی و با هم آهنگ گوش میکردیم.حالا فهمیدم. چون از خودم متنفرم و در محیط بیرون این بیشتر هم میشود نمیگذارم خیلی نزدیکم شوی یا نمیتوانم گاهی اوقات از نزدیکت بودن لذت ببرم. انگار چیزی در من متعفن شده است.( او من را دور انداخت تو چرا باید دوستم داشته باشی)جمله ی بالا. تا حالا جرئت فکر کردن به جمله ی بالا را نداشتم؟ اره فلانی؟ تو من را دور انداختی؟کاشکی بودی و تنهایی گریه نمیکردم.حالا که آزاد شده ام باید پشت سر را رها کنم. باید همه چیز را رها کنم و به خودم اجازه ی یک شروع دیگر را بدهم. تازه فردا هم شنبه است. میروم کلاس رقصم را ثبت نام میکنم. وسایل آرایشی خوشگل میخرم و قهوه میخورم. زودی هم سراغ جلسه بعدی با نورا میروم. تصمیم های درست میگیرم. دوست تو را حداقل یک مدت نمیبینم. در گرمای زیاد بیرون نمیروم و خوراکی های مفید میخورم. پسره را هم بیشتر بغل میکنم.همین است.پشت سر نیست فضایی زنده‌/پشت سر مرغ نمی خواند/پشت سر باد نمی آید/ پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است‌/ پشت سر روی همه فرفره ها خاك نشسته است‌/ پشت سر خستگی تاریخ است‌/ پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سرد سكون می ریزدنمیخواهم فرار کنم. میخواهم با ترس هایم مسابقه ی زل زدن و نخندیدن (نگرخیدن) بدهم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Sun, 12 Jul 2026 00:19:42 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/تو-بخوان-forhf062mphnموهایم مثل شعله های آتش بالای سرم در هم میپیچید. چشم هایم را بستم و به تو اعتماد کردم. باد دورم میچرخید و همه چیز را با خودش میبرد. من پشت تو پناه گرفته و آرام بودم.میخواهم ادامه ی این متن را بنویسم اما انگار ادامه ای ندارد. وقتی با من مهربانی میخواهم گریه کنم. اصلا همش میخواهم گریه کنم. حتی وقتی علیشمس میخوانم و در خیابان شانه هایم را تکان میدهم تا تو بگویی زشت است.نمیتوانم همش نپرسم چرا با من مهربانی. حتی وقتی با کس دیگری حرف میزنی. وقتی با کس دیگری حرف میزنم. وقتی چیزهای دیگری برای توجه کردن داری اما ترجیح میدی دست هایم را ول نکنی.این احساسات شدید را نمیخوام. یک لحظه نمیخواهم و بعد میخواهم. اصلا چرا با من مهربانی؟سرم درد میکند. خوشحال شدم که امشب گلس گوشیم شکست. نیاز داشتم یک چیزی بشکند. یادت است گفتم درخت بالای نیمکت زرد با من حرف میزد؟ تمام غم هایی که دوست داشتن کسی باعث شد بکشم را با برگ هایش و شب که از میان آن ها پیدا بود نشان میداد؟ امشب هم درخت بالای ماشین ژاپنی آلبالویی گفت که نترسم. اعتماد کنم. گفت که شانه های تو امن و مهربان است.تو باعث میشوی بی احتیاط باشم. یادم برود در کدام کوچه و خیابانیم.بگذارم کس دیگری من را ببرد. همین طور تو باعث میشوی بخواهم کسی را یواشکی نگاه کنم. نامحسوس نوازش کنم. بالاخره بخواهم به حرف کسی گوش کنم.بدنم به تو عادت کرده. دلتنگت میشود. دست هایم اطراف تو دنبال جایی برای وصل شدن میگردند ...کی باید باشم؟کی باید باشم؟Wed, 08 Jul 2026 01:41:35 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/تو-نخوان-braerwxiyogaتا هفت دقیقه دیگر باید آماده باشم اما نمیخواهم بروم. میخواهم در تاریکی اتاق بمانم. میترسم که دوستت داشته باشم. مثل سگ میترسم. پفیوز قبلی از حتی داشتن احساس پشیمانم کرد. اتاق اینقدر تاریک است که چشم هایم را نوازش میکند. شد پنج دقیقه. فکر کنم از فرار کردن خستم. فرار برای نگرفتن تصمیم، برای بغل نکردنت، برای آسیب پذیر نبودن، برای فکر نکردن. جی بی تی گفت که بیشتر از حس کردن فکر میکنی. یعنی فکر میکنی که چه حسی باید داشته باشی. زود بهم میریزم. زود خسته میشوم. زود میزنم زیر همه چی. دست هایم بوی سیگار میدهد بدون اینکه سیگاری کشیده باشم. اگر با خودم روراست باشم هیچی هم که نه، وابسته ات شده ام و از این متنفرم. حرصم میگیرد. عصبانی میشوم.وای یفیوز چقدر از تو و دوستت متنفرم.وقتم تمام شده. الان باید آماده می‌بودم.نمیفهمم چرا با من مهربان است؟ اصلا نمیفهمم. اگر کامل بودم، زیبا بودم، چشم هایم آهویی بود میفهمیدم. نه حالا که اینم. که اینقدر با خودم درگیرم. که اینقدر نمیتوانم دوست داشته شدن را بپذیرم. مهم نیست. کاشکی شما این ها را نمیخواندید.من فقط نمیخواهم احساساتی باشم.حالا اشک صورتم را شسته و مجبورم دوباره ضدآفتاب بزنم.نگاهت یک چیزی را در سینه ام میلرزاند. به شدت غمگینم میکند. کاشکی مظلوم نباشی.این روز ها همش جوجه تیغی ام.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Tue, 07 Jul 2026 17:08:43 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/واقعا-جدی-prxjsbyev2fbامشب میخواهم هر طوری شده به ویرگول برگردم. چرا؟ چونکه.بیشتر خوشحالم و کمتر خسته. اتفاق بدی که باعث شد از نوشتن فاصله بگیرم یک اتفاق خوب را رقم زد. نمیدانم چطور ولی شد. بالاخره شد. بالاخره از رینگ بیرون آمدم. حالا حالم خوب است.نمیدانم راجب نودل بگویم یا تو. ترجیح میدهم وقتی دیدمت چشم در چشم هر چه میخواهم را بگویم‌.پس برویم سر نودل. نودل امشب گرم، مهربان، آبکی و خوشمزه بود. طوری که فقط با تو تقسیمش میکردم.دلم برای هیچ چیزی بجز فردا تنگ نیست. این تنهایی و سکوت روحم را صیقل میدهد. خوابیدن زنده ام میکند. بیدار که میشوم بی حساب کتاب خوشحالم. راضیم.ظهر این را نوشتم: اتاق در آشفتگی کامل است. من هم. روی همه چیز گرد خاک نشسته. حالا که از میدان نبرد عقب کشیدم، حالا که با پیروزی برگشته ام، حالا که خودم را میان خون در پشت سر رها کرده ام تنهام. طولانی میخوابم و وقتی بیدار میشوم اول نمی‌فهمم کجا هستم و بعد با آسودگی نفسی میکشم و چشم هایم را میبندم.دست جی بی تی درد نکند. چقدر من را میفهمد. اصلا همه چیز را میفهمد. اینقدر مهربان گفت اتاق را مرتب نکن که الان اتاق را مرتب کرده ام.اینقدر خوبم که اهنگ خدا شکرِ لیتو کی باید باشم؟کی باید باشم؟Mon, 06 Jul 2026 02:23:59 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/کصشر-wxqzb3iw1riaکنار پیاده رو نشسته ایم. پاهایم در حد مرگ درد میکنند . خسته ام. Aaron میخواند. دیشب با این اهنگ تمام مشاعرم و کنترلش را از دست دادم. حالا اما غروب است. خورشید مهربان و نوازشگر به زنده بودن دعوتم میکند. بهترم. بعد از نوشتن و به اشتراک گذاشتن بهترم. بعد از گریه کردن در تاریکی بهترم. آرون میگوید: امیدوارم از تاریکی نترسی. نمیترسم.فلانی کنارم نشسته و میخواند که خب این کمی عجیب است ولی مگر چیز هایی که اینجا مینویسم را فقط خودم میخوانم؟ از همان لحظه ایکه ساکت شد فهمیدم( این بچه هیچ وقت ساکت نمیشود)مهسا رفت. کارشناسی ظاهرا تمام شد. یک پاسان نمادین برای چیز ها. من ناراحت نیستم. حتی میشود گفت خوشحالم. پایان ها خیالم را راحت میکنند. از حس نکردن میترسم. نکند دوباره الان بی حسم و نمیفهمم؟ غمم را به موقع نمیفهمم؟پاهایم درد میکند. از آمدن این مسیر طولانی تا اینجا، تا ۱۲ تیر ۰۵ خسته ام. راه من را دعوت میکند یا پشت خود میکشد؟کصشر.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Fri, 03 Jul 2026 18:27:29 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/زنده-ماندن-این-سماجت-خشن-smocl4ylay9mمجبورم بنویسم. نه چون جیره ی ویرگول مانده یا سوتینم تنگ است و روی بدنم رد انداخته. مینویسم چون این حرف ها را به کسی نمیتوانم بگویم. اگر بگویم از چشم هایم آب میپاشد بیرون. حتی حالا هم اشک ها روی کرم پودرم رد انداخته اند. گوشیم هفت درصد است. راستش حالا که فکر میکنم حرف هایم اینقدر خصوصی است که اینجا هم نمیتوانم بگویم. هر چقدر با دختر ها میخندم یادم نمیرود. تو را، شما را، تمام خاطراتمان را یادم نمیرود. آن لحظات خاص را یادم نمیرود.حالم راستش در این باره خیلی بد است. این بوی سیگار را خیلی دوست دارم. بوی سیگار پسره حتی بهتر هم هست اما حدس میزنم بزودی از او متنفر میشوم. دست هایش را دوست دارم. نمیدانم چرا. یک چیزی از آن ها آشناست. شبیه تو است. پسره کلا شبیه تو است. شبیه تویی که اینهمه از آن فرار کردم. بوی تو، خنده ها، خشم و شیطنتت.میخواهم چیزی بنویسم که بتوانم به اشتراک بگذارمش. گلویم سبک نمیشود. خاطرات از جلوی چشمم کنار نمیرود. لحظه هایی که نمیدانم چطور زنده بمانم زیاد شده اند. در این هفته این دومین بار است که نمیدانم چطور زنده بمانم. نمیخواهم. میخواهم و نمیدانم چطور. چه مرگم شده. وقتی در لحظه بی تفاوت بودم این روز ها را میدیدم؟ نه. نه به این افتضاحی.چه بنویسم؟ چه کار کنم که گلویم سبک شود؟حالم خوب نیست.کاشکی آن قیچی را توی گردنت میزدم. آن وقت احتمالا به جای این گریه های پراکنده ی شدید، خودم را تا الان کشته بودم.هدیه ای که برایت خریدم توی کیفم است.لش شده ام. بعد از دوباره و دقیق مرور کردن تمام لحظات و گیر نکردن در لحظه ای خاص، بعد از عریان نگاه کردن به این خشم و غم و ناامیدی در هم تنیده، بعد از فهمیدن اینکه دیگر نمیتوانم از خاطراتم با تو حتی خوب هایش با لبخند حرف بزنم، بعد از یخ کردن انگشت هایم و خفه کردن بغض و صدای گریه، بعد از تلاش برای گریه کردن بدون تکان، بعد از حبس کردن بدنم در سکوت، دوباره بی حسم.بی حس نشو. خواهش میکنم. من را ببخش. دستم را ببخش.دستم را ببخش. دستم را ببخش. فراموشش کن. من را ببخش.دوباره تلاش میکنم. بار ها تلاش میکنم. تلاش میکنم نرمال شوم. درست کنم. بسازم. شکسته نباشم. بخندم.میخندم. چانه ام بد میلرزد. نفسم گره میخورد و پر صدا میشود. فکر کنم باز هم تلاش کنم.میفهمم گاهی اوقات آدم ها چاره ای بجز نقشی که سرنوشت میدهد ندارند. میخواستم مادربزرگم نشنوم. حالا هم مادربزرگمم هم مادرم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Fri, 03 Jul 2026 02:56:58 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/فقط-میخواهم-زندگی-کنم-b7po4kohl2vlحرف هایی که امشب برای گفتن دارم مناسب زدن نیستند. پس امشب هم خودم را قایم میکنم. تا یک روزی که همه چیز آرام شد خودم را بردارم خاکش را بتکانم و بپوشمش. اگر بخواهید در متنتان نباشید چه کار میکنید؟ مثلا راجب باد وحشی این روز ها صحبت میکنید؟ یا ناخن هایی که باید لاک بزنید؟ رویایی که دوست دارید امشب ببینید؟ راستی دوست هایم کجایند؟همینکه اینجا را پاک نمیکنم خوب است. خسته ام. نباید زیاد فکر کنم و باید اجازه بدهم بگذرند. یادم است در یکی از متن ها نوشته بودم« امیدوارم بعدا که این متن را خواندم از خودم بپرسم کدام تو؟ و رد شوم.»الان بعدا است. اصلا تو در ذهنم نیستی. الان می‌نویسم «امیدوارم بعدا که این متن را میخوانم از خودم بپرسم مگر در چه شرایطی بودم؟ و رد شوم.»مطمعنم همه چیز بهتر میشود و بی حسی الان لازم است.بخواب.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Fri, 26 Jun 2026 00:50:30 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/تلاشی-برای-حس-کردن-w8t0kqfegm8yبعد از مدت ها آمدی و میگویی دلت تنگ شده؟ دلت برای چی تنگ شده؟ برای کی؟ اصلا میدانی من کدامشان هستم؟ یا رندوم دلت برای یکی تنگ شده؟بیخیال این حرف ها و مسخره بازی ها. قول دادم شنبه خودم را از این استرس بیرون بکشم. بروم. یا میشود یا نمیشود.روز ها را به سختی میگذرانم. یک دردی دارم که نمیتوانم با کسی درمیان بگذارم. اصلا شروع به صحبت که میکنم انگار بمب دستم گرفته ام. همه ساکتم میکنند. من فقط میگویم نباید ترسید. نمیدانم. راستش من هم میترسم. خیلی هم میترسم. مثل سگ میترسم.در طول روز خیلی قهوه میخورم. تا بیکار میشوم قهوه. اما حالا خوابم می آید. اونقدر که میتوانم طولانی در رویاهایم غلت بخورم و از روز فرار کنم.به ولگردی نیاز دارم. نه یک ولگردی تنها. به یک دوست خوب و حرف زدن نیاز دارم. به احساس امنیت. حالا تو قرار است یک هفته ی دیگر بیای. که امیدوارم بیایی. من اینجا روز های سختی را میگذرانم.فلانی غیر منتظره آمد و برنامه ام را عقب انداخت. از منتظر ماندن بیشتر از هر چیزی متنفرم.چطور بعد از آن همه قهوه خوابم می آید؟چقدر به خودم افتخار میکنم که آنجا به تو گفتم نه.ته بعضی کارها خودم را بیشتر دوست دارم. یکیشان نوشتن است.راستی چقدر خوشحالم که دیگر دوستت ندارم.بودن زهرا یک معجزست. بغل تو کنار خیابان من را نجات داد.جدا جالب است. اینقدر این روزها حسی بجز استرس ندارم که چیزی برای نوشتن هم.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Thu, 25 Jun 2026 01:15:18 +0330https://virgool.ir/@sbzy06982/برای-فردا-vye2673o0hgxهوای شب خوب است و من با ننوشتن چیز ها نمیدانم به خودم خیانت میکنم یا ننوشتن.هوای شب آنقدر خوب است که دلم میخواهد تا خود صبح راه بروم. عاشق تابستانم هر چقدر کله ام خراب باشد. هوا برایم زنده است. هر لحظه دعوتم میکند به زنده بودن. همین طوری که فکر میکردم فهمیدم اصلا دلم نمیخواهد کسی لقب مهربان را به من بچسباند. این چه تعریف گندیده ایست؟جدی نیاز به سیما دارم. انگار با سرعت هر چه تمام تر به سوی دره میدوم.پسر ها از بازی خارج اند و جدا برای این ممنون و خوشحالم. فکر میکنم نمیشود اما تا ته این داستان را میروم. چون میدانی که؟ یو ترن نیست که نیست. راه بازگشتی هم نیست.امیدوارم نیازی به بیرون آمدن هیولا نباشد یا اگر هم هست با غل و زنجیر و کنترل شده کمکمان کند. هر چند این یک دروغ است.داشتم میگفتم که هوای شب خوب است. احساس آزادی میدهد. کاشکی فکر نکنم. کاشکی گریه نکنم و کاشکی بتوانم بگذرم. کاشکی سعی کنم ارتباط برقرار کردن با آدم ها را ساده تر بگیرم و کاشکی احساساتم را حس کنم بدون اینکه کنترلم کنند. یک مزخرف روانشناسانه ی دیگر.چرا اهنگ ها دیگر کمکی نمیکنند؟ چه مرگشان است؟ از این کسانی که به زبان حمله میکنند خوشم می آید. کلا حمله را دوست دارم.فردا را درست میکنم. حوصله ام برای نوشتن ته کشید.کی باید باشم؟کی باید باشم؟Wed, 24 Jun 2026 01:56:38 +0330